บทที่ 93 ทริปดูงานสองวันหนึ่งคืน

10 โมงตรง หยางจ้านกับผู้บริหารก็มาถึงข้างล่างตึก ตรงเวลาเป๊ะ แล้วก็ขึ้นรถโตโยต้า แคมรี่ของบริษัทไป

ผู้ช่วยจางชอบนั่งหน้าข้างคนขับ หยางจ้านกับจางมินก็เลยได้นั่งเอนหลังสบายๆ อยู่เบาะหลังคนละฝั่ง

การเดินทางครั้งนี้ คนขับรถประจำบริษัทต้องใช้เวลาขับประมาณสองชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย ช่วงที่เพิ่งขับออกจากตัวเมือง ผู้ช่วยจางก็ยังพอมีแรงชวนคุยอยู่บ้าง

"เสี่ยวหยาง พายุเข้าเมื่อสองวันก่อน แผนกธุรกิจพวกนายไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

"ไม่มีอะไรครับผู้ช่วยจาง" หยางจ้านรู้ดีว่านี่เป็นแค่บทสนทนาเปิดเรื่อง ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไร เลยไม่ต้องอธิบายให้มากความ

"แล้วเรื่องยอดขายเดือนนี้ล่ะ มีทิศทางจะขยับขยายไปทางไหนบ้าง ลูกค้าบริษัทซ้ายอี้นั่นไม่ได้บอกว่าต้องการใช้น้ำมันเดือนละ 400 ตันหรอกเหรอ สองเดือนมานี้เห็นสั่งแค่เดือนละ 300 ตันเองนี่"

"อ๋อ แทงก์เก็บน้ำมันบนเรือวิศวกรรมของบริษัทซ้ายอี้จุได้ไม่ถึง 500 ตันครับ แถมเรือน้ำมันที่เขาจ้างมาส่งก็บรรทุกได้เที่ยวละ 300 ตันพอดี ช่วงสองเดือนนี้เขาเลยกะปริมาณสั่งซื้อจากน้ำมันที่เหลืออยู่ในแทงก์น่ะครับ แต่เห็นว่าช่วงเดือนกันยาน่าจะสั่งเพิ่มอีกสักเที่ยวครับ" หยางจ้านอธิบายคร่าวๆ แน่นอนว่าเขาคงไม่โง่หลุดปากบอกผู้บริหารเรื่องที่ลูกค้ายังมีเรือวิศวกรรมอีกลำหรอก

"ส่วนเรื่องยอดขาย สัปดาห์ก่อนผมเพิ่งไปรู้จักกับผู้บริหารในโปรเจกต์ถมทะเลมาครับ แกบอกว่าปลายเดือนนี้จะลองดึงลูกค้ารับเหมาก่อสร้างมาให้สักสองสามเจ้า ถ้าคุยกันลงตัว เดือนนึงน่าจะมียอดสั่งซื้อสักแปดสิบหรือร้อยตันสบายๆ ครับ"

จางมินได้ยินก็ทำตาโต "โอ้โห~ ลูกค้ารับเหมาในโปรเจกต์ถมทะเลนั่นรายใหญ่ทั้งนั้นเลยนะ เมื่อก่อนพวกเราพยายามเจาะตลาดยังไงก็ไม่เข้า"

"ก็ใช่น่ะสิครับ บริษัทเรามันทำงานตามระบบเป๊ะๆ เกินไป ถ้าอาศัยแค่เส้นสายอย่างเดียวคงแย่งลูกค้ามาไม่ได้หรอกครับ

คนที่ผมรู้จักเป็นรองผู้จัดการใหญ่ที่เพิ่งย้ายมาใหม่ น่าจะพอช่วยดึงลูกค้ามาให้ได้บ้าง แต่ถ้าบริษัทไม่มีนโยบายอะไรรองรับ มันก็คงยากที่จะขยายฐานลูกค้าพวกนี้ต่อไปได้ครับ"

"โปรเจกต์ถมทะเลทั้งโปรเจกต์ มีเครื่องจักรเป็นพันๆ คัน พวกนั้นกินน้ำมันจุหยั่งกะสูบ ถ้าเราดึงลูกค้ามาได้หมด เดือนนึงยอดสั่งซื้อพุ่งทะลุพันตันแน่ๆ" จางมินมโนไปไกล

"พันตันยังน้อยไปครับ เครื่องจักรขุดเจาะภูเขาพวกนั้นแรงม้าเยอะมาก ดูทรงแล้วน่าจะกินน้ำมันดุเดือดน่าดู หึๆ"

ผู้ช่วยจางหันหน้ามาถาม "แล้วนายต้องการนโยบายสนับสนุนแบบไหนล่ะ ลองเสนอมาดูสิ ถ้ามีโอกาสเราจะได้ช่วยไฟต์ให้"

หยางจ้านคิดอยู่แป๊บเดียวก็พูดขึ้น "เอาจริงๆ นะครับผู้ช่วยจาง ผมขอพูดตรงๆ กับคุณเลยละกัน ในวงการเนี้ย พวกฝ่ายจัดซื้อร้อยทั้งเก้าร้อยก็หวังจะได้เงินทอน (ค่าคอมมิชชันใต้โต๊ะ) กันทั้งนั้นแหละครับ เอาแบบเบาะๆ เรตมาตรฐานก็ตันละ 20 หยวน

ถ้าลูกค้าน้อยราย เราก็ยังพอหมุนเงินส่วนตัวมาโปะให้ได้ แต่ถ้าลูกค้าเยอะขึ้น หรือฝ่ายจัดซื้อเรียกเงินทอนหนักขึ้น เราก็เอาอะไรไปสู้คู่แข่งไม่ได้หรอกครับ

ถ้าบริษัทเราจะหวังพึ่งแต่ลูกค้ารายใหญ่ที่ต้องการการจัดซื้อแบบโปร่งใสตรวจสอบได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็ง่ายดีครับ แต่มันมีลูกค้าน้อยมาก โดยเฉพาะพวกลูกค้าโปรเจกต์ก่อสร้างเนี่ย ยิ่งแทบจะหาไม่เจอเลย"

ผู้ช่วยจางฟังจบ ก็พยักหน้ารับแล้วหันกลับไปนั่งตัวตรงเหมือนเดิม ท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิด

ห้านาทีผ่านไป...

"เอาเป็นว่า พยายามทำให้เต็มที่ไปก่อนละกัน ลูกค้าเจ้าไหนพอจะดึงมาได้ก็ดึงมา ส่วนเรื่องการปรับเปลี่ยนนโยบายหรือกฎระเบียบบริษัท มันก็ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปแหละนะ"

หยางจ้านกับจางมินหันมามองหน้ากันแบบงงๆ ปล่อยให้เวลาผ่านไปตั้งหลายนาที จู่ๆ ผู้ช่วยจางก็โพล่งขึ้นมาประโยคเดียว ทำเอาทั้งคู่ได้แต่เบ้ปากยักไหล่ทำหน้าเซ็งใส่กัน

"ได้ครับผู้ช่วยจาง ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ"

หลังจากนั้น บรรยากาศในรถก็เงียบกริบ ในยุคที่สมาร์ตโฟนยังเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน การต้องมานั่งรถทางไกลแบบนี้ หยางจ้านก็ไม่มีอะไรให้ทำแก้เบื่อเลย ทางเลือกเดียวก็คือหลับตาปี๋เหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ

ต้องยอมรับเลยว่าฝีมือการขับรถของคนขับรถประจำบริษัทนี่มันระดับเทพจริงๆ หยางจ้านหลับปุ๋ยไปตลอดทาง แทบไม่รู้สึกถึงแรงเหวี่ยงตอนรถเบรกหรือออกตัวเลย เที่ยงตรงเป๊ะ รถก็มาถึงร้านอาหารที่นัดหมายไว้พอดี

ผ่านมาตั้งหลายปี หยางจ้านก็ยังพอจำร้านอาหารแห่งนี้ได้เลือนราง เพราะทำเลมันค่อนข้างแปลกตา ตั้งอยู่ริมหน้าผาติดถนนหลวงขาเข้าเมือง เป็นร้านอาหารสไตล์บ้านนาเล็กๆ

พอนั่งโต๊ะริมหน้าต่าง มองลงไปก็จะเห็นแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลเชี่ยวกรากคดเคี้ยวไปตามหุบเขา ละอองน้ำที่ลอยขึ้นมาทำให้บรรยากาศในร้านดูชุ่มชื้นและสดชื่นสุดๆ

อีกเหตุผลที่ทำให้เขาจำร้านนี้ได้ฝังใจ ก็คือมื้อเที่ยงมื้อนั้นเป็นเมนูอาหารจากแม่น้ำล้วนๆ ฝีมือพ่อครัวที่นี่เด็ดจนลืมไม่ลงเลยล่ะ

หนึ่งในเมนูเด็ดคือปลาปักเป้านึ่งซีอิ๊วหยางจ้านถึงกับเข้าใจความรู้สึกของซูซื่อ (กวีเอกสมัยราชวงศ์ซ่ง) ที่เคยเขียนกวีเอาไว้ว่า 'ยอมตายเพื่อได้กินปลาปักเป้า' พูดแบบไม่อายเลยนะ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่ว่าหยางจ้านจะได้กินปลาปักเป้ากี่ครั้ง ก็ยังจำรสชาติมื้อนั้นได้ไม่ลืม

แต่แน่นอนว่าปลาปักเป้าพวกนี้ไม่ได้ตกมาจากแม่น้ำสายเล็กๆ ข้างล่างนี่หรอกนะ น่าจะมาจากฟาร์มเพาะเลี้ยงมากกว่า ไม่เหมือนเมนูอื่นๆ บนโต๊ะที่เถ้าแก่ร้านกล้าการันตีว่าเป็นปลาธรรมชาติที่จับมาจากแม่น้ำสายนี้จริงๆ

คนที่มารอรับรองพวกเขาที่ร้านก็เป็นคนหน้าเดิมที่เขาจำได้ คือประธานเหยียน (ผู้จัดการบริษัทลูกสาขาอำเภอ LP ในเมือง HY) กับหัวหน้าหลิวจากฝ่ายธุรการ

ประธานเหยียนคนนี้ก็คือพ่อของเหยียนเฟิงนั่นแหละ ตำแหน่งผู้จัดการบริษัทลูกของแก ถ้าเทียบกับโครงสร้างของบริษัทแม่ ก็คงพอๆ กับหัวหน้าเขตฝ่ายขายปลีกเท่านั้นเอง

แต่ในช่วงที่มีการควบรวมและปรับโครงสร้างบริษัท มันก็มักจะมีกรณีพิเศษแบบนี้หลงเหลืออยู่บ้าง และประธานเหยียนก็คือหนึ่งในกรณีพิเศษนั้น

ถึงตำแหน่งจะเทียบเท่าแค่หัวหน้าเขต แต่ในบริษัทลูกประจำอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ แกก็มีอำนาจบริหารจัดการครบทุกแผนก มีสิทธิ์มีเสียงและขอบเขตความรับผิดชอบกว้างกว่าหัวหน้าเขตทั่วไปเยอะ ก็แหงล่ะ บริษัทย่อยแห่งนี้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากนี่นา

พอเจอกันปุ๊บก็เชิญนั่งโต๊ะ เริ่มต้นด้วยการกินข้าวต้อนรับง่ายๆ ในเมื่อเป็นคนกันเองทั้งนั้น ก็เลยไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรให้มากความ แต่ในโลกความจริง หยางจ้านกับประธานเหยียนเพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรก ผู้ช่วยจางก็เลยแนะนำให้รู้จักกันพอเป็นพิธี

แต่คราวนี้ ประธานเหยียนดูจะประทับใจหยางจ้านเป็นพิเศษ คงเพราะเหยียนเฟิงเคยเล่าเรื่องของเขาให้ฟัง แกเลยเอาอกเอาใจหยางจ้านบนโต๊ะอาหารแบบสุดๆ ทั้งคอยคีบกับข้าว รินเหล้า ชวนคุย ไม่ให้หยางจ้านรู้สึกเกร็งเลย ขนาดจางมินยังสัมผัสได้ถึงความเอ็นดูที่แกมีต่อหยางจ้านอย่างชัดเจน

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกนะ ในเมื่อลูกชายตัวเองทำงานอยู่แผนกเดียวกัน การที่ผู้หลักผู้ใหญ่จะเอ็นดูและดูแลรุ่นน้องของลูกชาย มันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ในทุกสถานการณ์อยู่แล้ว

สรุปว่ามื้อต้อนรับมื้อนี้ ทุกคนแฮปปี้กันถ้วนหน้า อาหารอร่อย เหล้าดี บรรยากาศก็เป็นใจ จนกระทั่งบ่าย 2 โมงที่งานเลี้ยงเลิก ผู้ช่วยจางก็เมาพับไปเรียบร้อยแล้ว

จางมินในฐานะหญิงแกร่งแห่งแผนกธุรกิจ เรื่องคอแข็งน่ะไม่ต้องห่วง แต่ก็นะ มังกรพลัดถิ่นยังไงก็สู้เจ้าถิ่นไม่ได้ ถึงประธานเหยียนจะพาหัวหน้าหลิวมาเป็นลูกคู่แค่คนเดียว แต่คนท้องถิ่นที่นี่ดื่มเหล้าเก่งหยั่งกะมีสกิลแก้เมาติดตัวมาแต่เกิด

หยางจ้านเป็นผู้น้อยในวงเหล้า ลำดับการโดนชวนชนแก้วก็เลยอยู่ท้ายสุด เขาก็ไม่ได้คิดจะโชว์พาวอะไรบนโต๊ะอาหารอยู่แล้ว พอเป็นฝ่ายขอชนแก้วกับผู้ใหญ่ไปสองสามรอบ หลังจากนั้นก็เน้นจิบเบาๆ เป็นเพื่อนร่วมวงแค่นั้น

ถือว่าเอาตัวรอดมาได้หวุดหวิด แต่เขาก็แกล้งทำเป็นเมาแอ๋หน้าแดงก่ำ สำหรับหยางจ้าน การไม่เมาจนเสียหน้าในงานเลี้ยงครั้งนี้ก็ถือว่าภารกิจคอมพลีตแล้ว

เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเมากันหมด กำหนดการช่วงบ่ายก็เลยต้องเลื่อนออกไปโดยปริยาย ประธานเหยียนให้คนขับรถพากลุ่มผู้มาเยือนไปเช็กอินและพักผ่อนที่โรงแรมทันที

ความแตกต่างระหว่างสองชาติภพ มาเห็นชัดก็ตอนเช็กอินเข้าโรงแรมนี่แหละ ชาติที่แล้ว พวกเขาเปิดห้องพักแค่ 3 ห้อง ผู้ช่วยจางกับจางมินได้นอนห้องเตียงเดี่ยวส่วนตัวแน่นอน ส่วนหยางจ้านต้องไปนอนเบียดห้องเตียงคู่กับคนขับรถ

แต่มาคราวนี้ ที่โรงแรมเดิมเป๊ะ ประธานเหยียนกลับใจป้ำเปิดห้องเตียงเดี่ยวส่วนตัวให้ทุกคนเลย แถมค่าห้อง 3 ห้องของผู้ช่วยจาง พวกแกยังเอาไปเบิกกับแผนกธุรกิจได้อีก ส่วนค่าห้องของหยางจ้าน ประธานเหยียนเป็นคนควักกระเป๋าจ่ายให้เอง

ก็แหม ผู้หลักผู้ใหญ่ 3 คนเมาปลิ้นกันหมด ประธานเหยียนก็เลยสั่งให้คนขับรถไปจัดการเรื่องขี้ปะติ๋วพวกนี้แทน คนขับรถเองก็ดีใจสิครับ ได้นอนห้องเดี่ยวสบายแฮ คนทำงานบริการแบบนี้ มีหรือจะดูทิศทางลมไม่ออก

เรื่องที่ฟินที่สุดหลังจากเมาเหล้าก็คือการได้นอนหลับยาวๆ แก๊งผู้มาเยือนทั้งสามคนกลับเข้าห้องปุ๊บก็หลับเป็นตายตื่นมาอีกทีตอน 6 โมงเย็น ส่วนพี่คนขับรถน่ะเหรอ จะไปไหนทำอะไรก็ไม่มีใครสนหรอก

ตกเย็น ประธานเหยียนก็พาหัวหน้าหลิวมาเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อค่ำสุดพิเศษอีกรอบ แต่คราวนี้งดเหล้าแล้วนะ

มื้อเที่ยงจัดเต็มอาหารแม่น้ำไปแล้ว มื้อเย็นก็เปลี่ยนบรรยากาศมาเป็นอาหารป่าล้วนๆ แถมยังมีน้องผู้หญิงในออฟฟิศมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนจางมินด้วย จะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดที่ต้องมานั่งล้อมวงกินข้าวกับแก๊งผู้ชาย

กินข้าวเสร็จ ก็พากันไปเดินย่อยชมเมืองโบราณอันเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่จนดึกดื่น ไม่มีการคุยเรื่องงานเลยสักคำ มีแต่การเล่าถึงประเพณีพื้นบ้าน เกร็ดประวัติศาสตร์ โชว์ความเป็นเจ้าบ้านที่น่ารักและอบอุ่นสุดๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนกินมื้อเช้าที่โรงแรมเสร็จ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เข้าไปทำงานที่บริษัทลูกสักที

เนื้องานก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน แค่เรียกพนักงานที่เกี่ยวข้องในสายงานขายตรงมาล้อมวงเปิด "การประชุมเสวนาเพื่อการพัฒนาธุรกิจขายตรง" เนื้อหาในการประชุมก็วนเวียนอยู่แต่เรื่องเดิมๆ น่าเบื่อ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ เป็นแค่การพูดถึงปัญหาและข้อเสนอแนะทั่วๆ ไปในการทำยอดขายเท่านั้น

พนักงานที่ว่าก็มีแค่พนักงานในแผนกธุรกิจของสาขานี้แหละ รวมๆ แล้วมีแค่ 8 คนเท่านั้นเอง

ถ้าประธานเหยียน หัวหน้าหลิว และผู้บริหารคนอื่นๆ ไม่ได้เข้าร่วมประชุมด้วย ห้องประชุมใหญ่เบ้อเริ่มนี้ก็คงจะดูโล่งโจ้งจนน่าใจหาย ไม่สมกับป้ายไวนิลแผ่นเบ้อเริ่มที่อุตส่าห์ขึงไว้บนผนังเพื่อประกาศหัวข้อการประชุมเลยสักนิด

ในการประชุม หยางจ้านยังโดนจับมัดมือชกให้ขึ้นไปแชร์ประสบการณ์และสรุปเทคนิคการหาลูกค้ารายใหญ่ของตัวเองอีกด้วย

ถึงจะไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า แต่หยางจ้านในตอนนี้ไม่ใช่เด็กใหม่ขี้อายอีกต่อไปแล้ว เขาจับประเด็นหลัก ยกตัวอย่างเคส วิเคราะห์จุดสำคัญ และสรุปประสบการณ์ออกมาเป็นฉากๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติและดูเป็นมืออาชีพสุดๆ

ระหว่างที่พูด หยางจ้านก็สังเกตเห็นผู้บริหารและพนักงานสาขาก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์ตามยิกๆ ก็เลยพอจะเดาได้ว่าการพูดของเขาน่าจะสอบผ่านฉลุย

การประชุมใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ ก็เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจหลักของการดูงานครั้งนี้ เวลายังไม่ถึง 10 โมงเช้าด้วยซ้ำ

หัวหน้าหลิวก็เลยจัดทริปพาไปเดินเล่นพักผ่อนที่สวนลูกท้อชานเมือง หนึ่งคือสวนท้อที่นี่กว้างใหญ่ไพศาล การได้เดินเล่นชมสวนเด็ดลูกท้อกินสดๆ ก็ถือเป็นกิจกรรมผ่อนคลายอย่างหนึ่ง แถมขากลับยังได้หิ้วลูกท้อกลับไปเป็นของฝากคนละสองกล่องอีกด้วย

อีกเหตุผลคือ ในสวนท้อแห่งนี้มีถ้ำหินปูนธรรมชาติอยู่แห่งหนึ่ง ยังไม่ได้เปิดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ การพาทุกคนไปเดินสำรวจถ้ำก็ถือเป็นกิจกรรมฆ่าเวลาได้ดีทีเดียว

หยางจ้านรอบนี้ฉลาดขึ้น ก่อนออกเดินทางเขาแวะเข้าห้องน้ำทำธุระหนักจนเรียบร้อย พอไปถึงสวนท้อก็แวะเข้าห้องน้ำที่อาคารสำนักงานอีกรอบเพื่อความชัวร์ ขืนปล่อยให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันกลางทางแบบคราวก่อน หยางจ้านคงต้องเอามือปิดหน้าหนีด้วยความอับอายแน่ๆ

โชคดีที่ทริปนี้ราบรื่นไร้อุปสรรคกวนใจ หยางจ้านเลยมีอารมณ์สวมวิญญาณตากล้อง ยืมกล้องคอมแพกต์ของจางมินมาตามถ่ายรูปเก็บภาพความประทับใจให้ทุกคนในทริปเดินชมสวนท้ออย่างสนุกสนาน

มื้อเที่ยงที่สวนท้อก็จัดเป็นงานเลี้ยงส่งสุดพิเศษอีกมื้อ ไฮไลต์ของมื้อนี้คือเมนูจาก 'ยางพีช' ซึ่งก็คือยางใสๆ ที่ซึมออกมาจากลำต้นของต้นท้อนั่นแหละ ว่ากันว่าถ้ากินในปริมาณที่พอเหมาะ จะช่วยบำรุงเลือดลม บำรุงผิวพรรณ แถมยังดีต่อกระเพาะลำไส้อีกด้วย พอเอามาปรุงรสด้วยสูตรเฉพาะของที่นี่ รสชาติก็ออกมาอร่อยเริ่ดจริงๆ

กินข้าวเสร็จ ก่อนเดินทางกลับก็ต้องมีของฝากติดไม้ติดมือตามธรรมเนียม ชาติที่แล้วได้ลูกท้อกลับไปคนละสองกล่อง แต่คราวนี้ประธานเหยียนลงทุนควักกระเป๋าซื้อของแห้งพวกอาหารทะเลท้องถิ่นมาจัดเป็นชุดของขวัญแจกให้ทุกคนถ้วนหน้า แม้แต่คนขับรถก็ยังได้ด้วย

ขากลับ ผู้ช่วยจางอารมณ์ดีสุดๆ ชวนคุยเล่นหัวเราะร่วนมาตลอดทาง

ใกล้จะถึงตึกสำนักงานใหญ่ จู่ๆ ผู้ช่วยจางก็ถามขึ้นมาว่า "เสี่ยวหยาง ช่วงนี้นายทำยอดขายพุ่งปรี๊ดเลยนะ พวกเราก็เห็นๆ กันอยู่ ผู้บริหารบริษัทก็อยากจะดันนายให้เป็นดาวเด่น เป็นต้นแบบให้พวกเด็กจบใหม่รุ่นหลังได้ดูเป็นตัวอย่าง

นายเคยคิดอยากจะย้ายกลับมาทำงานที่สำนักงานใหญ่บ้างไหมล่ะ ทางแผนกธุรกิจสามารถเพิ่มตำแหน่งหัวหน้างานให้นายได้เลยนะ หรือถ้านายอยากจะไปลองทำแผนกอื่น ก็บอกมาได้เลย เดี๋ยวฉันจะลองไปคุยกับทางเบื้องบนให้

หรือว่านายอยากจะลุยงานขายตรงหน้างานแบบนี้ไปก่อน เพราะรายได้มันก็ดีกว่าการมานั่งทำงานบริหารอยู่แล้ว นายคิดยังไง ลองบอกฉันมาซิ"

หยางจ้านเดาไว้อยู่แล้วว่าผู้ช่วยจางต้องหาโอกาสคุยเรื่องนี้กับเขาแน่ๆ แต่ไม่คิดว่าจะมาถามกันโต้งๆ บนรถแบบนี้ โชคดีที่เขาเตรียมคำตอบไว้แล้ว

"ผู้ช่วยจางครับ ขอบคุณมากเลยนะครับที่อุตส่าห์เป็นห่วงและวางแผนอนาคตให้ผม ถ้าเป็นช่วงครึ่งปีแรกที่ผมเพิ่งจะถูกส่งไปลงแผนกปฏิบัติการ แล้วมีโอกาสดีๆ แบบนี้ ผมคงรีบคว้าไว้และย้ายกลับมาทำงานที่สำนักงานใหญ่แน่นอนครับ

แต่ช่วงหลายเดือนมานี้ ผมเริ่มจับทางงานขายตรงได้แล้ว แถมยังมีคอนเนกชันเพิ่มขึ้นอีกเยอะ ช่วงนี้ผมเลยอยากจะขอทำงานลุยหน้างานแบบนี้ต่อไปอีกสักพักนึงก่อนน่ะครับ

เรื่องรายได้ก็ส่วนหนึ่ง แต่ผมชักจะหลงรักบรรยากาศการทำงานที่แผนกธุรกิจอ๋าวโถวเข้าแล้วสิครับ อีกอย่าง ผมก็ยังมั่นใจว่าจะปั่นยอดขายให้พุ่งขึ้นได้อีก เลยอยากจะขอเวลาพิสูจน์ตัวเองอีกสักระยะนึงน่ะครับ!"

คำตอบแบบนี้ทำให้ผู้ช่วยจางรู้สึกว่า หยางจ้านไม่ใช่คนที่จะถูกชักจูงได้ง่ายๆ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้ปิดกั้นโอกาสจนเกินงาม แถมยังมีเหตุผลที่ฟังขึ้นและน่าเห็นใจอีกด้วย

ผู้ช่วยจางไม่ใช่คนคิดอะไรซับซ้อน พอได้ยินคำตอบแบบนี้ก็พยักหน้ารับแล้วก็นั่งเงียบไป

พอถึงตึกสำนักงานใหญ่ ก่อนจะแยกย้ายกัน ผู้ช่วยจางก็ยังอุตส่าห์เดินมาจับมือลากับหยางจ้าน พร้อมกับเอ่ยปากชมเรื่องการแชร์ประสบการณ์ในการประชุมเมื่อเช้าว่าจัดเรียงเนื้อหาได้ดีมาก แถมยังให้กำลังใจหยางจ้านให้ตั้งใจทำงานต่อไปอีกด้วย

ส่วนท่าทีพวกนี้จะมีนัยอะไรแอบแฝงอีกหรือเปล่า หยางจ้านก็เดาไม่ออก แล้วก็ขี้เกียจจะเก็บมาคิดให้ปวดหัวด้วย