บทที่ 94 ปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่ป่ายตงตง

พอกลับมาถึงตึกสำนักงานใหญ่ตอน 4 โมงเย็น ผู้ช่วยจางก็แยกตัวกลับขึ้นไปทำงานต่อที่ออฟฟิศคนเดียว

แกมีบ้านอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลส่วนที่ฮุ่ยเฉิงนี่แกพักอยู่อพาร์ตเมนต์ที่บริษัทเช่าให้ กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ ออฟฟิศนี่แหละคือที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุดของแก

หยางจ้านกับจางมินช่วยกันขนกล่องลูกท้อขึ้นไปที่ชั้น 5 ผู้ช่วยจางก็สั่งให้เอาไปแจกจ่ายให้คนในออฟฟิศกินกัน ส่วนของฝากที่เป็นพวกอาหารทะเลแห้ง แกก็ยกให้จางมินไปเลย

แจกของเสร็จ จางมินก็หอบของฝากลงไปเรียกแท็กซี่กลับบ้านทันที

หยางจ้านเดินตามคนขับรถลงไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน เอาของฝากส่วนของตัวเองไปเก็บไว้ที่กระโปรงท้ายรถ แล้วก็โทรหาป่ายตงตง เพื่อคอนเฟิร์มเรื่องปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่คืนนี้

"อยู่ไหนเนี่ย ตงตง"

"ชู่ว~ ฉันหาข้ออ้างแวบออกมากำลังจะลงไปข้างล่างเนี่ย นายกลับมาถึงยัง"

"ฉันอยู่ลานจอดรถใต้ดิน ลงมาสิ เดี๋ยวฉันรับไปเลย"

"ลานจอดรถใต้ดิน? โอเค รอก่อนนะ"

สองนาทีต่อมา ป่ายตงตงก็เดินลงบันไดหนีไฟมาที่ลานจอดรถ พอเห็นหยางจ้านยืนรออยู่ที่รถก็รีบวิ่งเข้ามาหา

"เชี่ย รถนายเหรอเนี่ย"

"ก็เออสิ! ขึ้นรถเลย"

ป่ายตงตงขึ้นรถมาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง หยางจ้านสตาร์ตเครื่องขับออกจากลานจอดรถพุ่งสู่ถนนใหญ่ ส่วนค่าจอดรถน่ะเหรอ แค่เปิดกระจกยิ้มทักทายยามก็ผ่านฉลุยแล้ว

"เถ้าแก่หยาง ไม่เบานะเนี่ย ถอยรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ คงแพงน่าดู บีเอ็มดับเบิลยูเชียวนะ" ป่ายตงตงนั่งลูบคลำนั่นนี่ในรถไปพลาง ถามไปพลาง

หยางจ้านหัวเราะหึๆ "ก็พอได้ เพิ่งซื้อเมื่อเดือนก่อนนี่เอง นายก็เจ๋งเหมือนกันนะ ในบรรดาเด็กจบป.ตรีที่ทำงานอยู่สำนักงานใหญ่ นายเป็นคนแรกเลยนะที่ซื้อบ้านในตัวเมืองได้"

"ไม่หรอก หวังลี่ซื้อบ้านไปตั้งนานแล้ว แค่ยังไม่ได้ตกแต่งเข้าอยู่เท่านั้นแหละ บ้านฉันเป็นบ้านมือสอง เฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าครบ เจ้าของเก่าแถมให้หมด ฉันก็เลยไม่ได้เรื่องมากอะไร หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย"

"อีกอย่าง เงินพ่อแม่ทั้งนั้นแหละ พวกเราเพิ่งจะผ่านโปรมาได้ไม่เท่าไหร่ เงินเดือนอันน้อยนิด แค่ดาวน์ยังไม่พอเลย"

"หึๆ" หยางจ้านหมุนพวงมาลัยไปตามทางที่ป่ายตงตงบอก แกล้งแซวต่อ "ก็ดีออก พ่อแม่มีปัญญาซื้อบ้านให้แบบนี้ โดนเร่งรัดให้แต่งงานแล้วล่ะสิ ฮ่าๆ"

ป่ายตงตงหันขวับมามองหน้าหยางจ้านอย่างงงๆ "อ้าว นายไม่รู้เหรอ ฉันมีแฟนแล้วนะ ที่บ้านแนะนำให้ คบกันมาครึ่งปีแล้ว ที่ซื้อบ้านก็เตรียมไว้เป็นเรือนหอนั่นแหละ!"

"นายเจ๋งว่ะ รีบผูกมัดตัวเองซะตั้งแต่เนิ่นๆ เลยนะ ฮ่าๆ"

"ทีเหล่าสู่อุตส่าห์เป็นแม่สื่อแนะนำหลี่นีให้นาย นายยังอุตส่าห์ส่งต่อไปให้จางเหว่ยเด็กปั๊มนั่นอีก ตอนนี้สองคนนั้นย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้ว ขืนนายไม่ปล่อยไป ป่านนี้ก็มีสาวสวยมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถนายแล้ว ฮ่าๆ"

"ฉันมันพวกพ่อพระชอบช่วยเหลือคนให้สมหวังต่างหากโว้ย แถมตอนนี้ฉันก็มีแฟนแล้วด้วย ฮ่าๆๆ~~~"

"อ้าวเหรอ อยู่ไหนล่ะ เรียกมาปาร์ตี้คืนนี้ด้วยกันสิ"

"เรียกบ้าอะไรล่ะ เธอทำงานอยู่อ๋าวโถวนู่น ไว้วันหลังพวกนายไปเที่ยวบ้านฉันค่อยแนะนำให้รู้จักละกัน"

"เลี้ยวเข้าซอยนี้ใช่ป่าว" หยางจ้านชะลอรถหน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

"ใช่ๆ เลี้ยวเข้าไปเลย ไปจอดใต้ตึกบ้านฉันได้เลย หมู่บ้านเก่าแล้ว ไม่มีที่จอดรถใต้ดินหรอก" ป่ายตงตงบอกทางจนหยางจ้านเอารถไปจอดเทียบใต้ตึกได้สำเร็จ

"คืนนี้นายชวนมากี่คนวะเนี่ย แล้วทำกับข้าวเตรียมไว้พอเลี้ยงคนรึเปล่า"

"ชวนอาซิงไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พวกเพื่อนสนิทมากันครบ งานปาร์ตี้ขึ้นบ้านใหม่มันก็ต้องคนเยอะๆ ถึงจะคึกคักสิวะ ส่วนหวังเฉิงเลิกงานแล้วก็จะตามมา ตอนแรกกะจะจัดงานเสาร์อาทิตย์ พอดีเจอนายวันนี้ก็เลยเลื่อนมาจัดซะเลย

เรื่องของกินไม่ต้องห่วง เมื่อคืนฉันกับแฟนไปเหมาของสดมาตุนไว้เพียบ พ่อแม่ฉันมาหาคราวที่แล้วก็หอบพวกเนื้อตากแห้ง ผักดอง ไก่บ้าน เป็ดบ้าน มายัดใส่ตู้เย็นไว้บานเบอะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเตรียมของก่อน นายก็มาเป็นลูกมือช่วยฉันด้วยละกัน ฮ่าๆ"

จอดรถเสร็จ หยางจ้านก็หยิบซองแดงออกจากที่เก็บของตรงคอนโซลกลาง ยัดใส่มือป่ายตงตง "ขึ้นบ้านใหม่ ขอให้เฮงๆ รวยๆ นะเว้ย!"

ป่ายตงตงชะงักไปนิดนึง รีบดันซองแดงคืน "เฮ้ย ไม่ต้องๆ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอก"

หยางจ้านยัดซองแดงกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของป่ายตงตง "คนอื่นฉันไม่สน แต่ซองนี้ฉันให้ นายต้องรับไว้ ห้ามคืนเด็ดขาด อย่ามาเรื่องมากน่า"

"เออๆ งั้นก็ขอบใจมากนะเถ้าแก่หยาง ขอให้เถ้าแก่หยางเจริญก้าวหน้า ร่ำรวยๆ นะครับ หึๆ" ป่ายตงตงรับซองไว้แล้วพูดติดตลก

ทั้งคู่ลงจากรถ หยางจ้านเปิดกระโปรงท้ายรถ หันไปบอกป่ายตงตงว่า "ลูกท้อที่ไปเด็ดมาเมื่อเช้านายยกลังนี้ขึ้นไปนะ แล้วก็หยิบของแห้งไปอีกสองถุง เอาไปทำกับข้าวเพิ่มอีกสองอย่าง เหล้าล่ะมีไหม เอาไวน์แดงหรือเหล้าขาวดี"

ป่ายตงตงเห็นของกินก็ไม่เกรงใจ ช่วยยกลังลูกท้อแล้วตอบ "เหล้าไม่ต้องหรอก พวกเพื่อนเราคออ่อนกันทั้งนั้น ฉันเตรียมไวน์แดงไว้สองขวดกับเบียร์อีกสองลัง น่าจะเหลือเฟือแล้วล่ะ"

"งั้นเอาไวน์แดงขึ้นไปเพิ่มอีกสองขวดละกัน แม่งเอ๊ย ทิ้งไว้ท้ายรถเป็นเดือนแล้ว รีบๆ กินให้มันหมดๆ ไปเหอะ" หยางจ้านหาข้ออ้างหยิบไวน์แดงออกมาอีกสองขวด

ป่ายตงตงพยักหน้ารับไม่ได้คิดอะไรมาก เด็กซื่อๆ อย่างหมอนี่จะไปรู้เรื่องเหล้าถูกเหล้าแพงอะไร แค่คิดว่าหยางจ้านเอาไวน์มาตุนไว้ที่บ้านเพิ่มก็โอเคแล้ว

เดินขึ้นบันไดไปชั้นสาม บ้านของป่ายตงตงไม่ต้องถอดรองเท้าเข้าบ้าน

หยางจ้านเดินสำรวจบ้านตามธรรมเนียม เป็นคอนโดอายุประมาณห้าหกปี ขนาดร้อยกว่าตารางเมตร มีสามห้องนอน สองห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ การตกแต่งก็ไม่ได้ดูเก่าอะไร ถือว่ากำลังดีสำหรับครอบครัวเล็กๆ อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูกก็ไม่อึดอัด

"บ้านสวยดีนี่ ซื้อมาเท่าไหร่วะ"

ป่ายตงตงที่กำลังจัดของอยู่ในครัวตะโกนตอบ "สามแสนกว่าหยวน แม่งเอ๊ย แพงกว่าบ้านที่ต่างจังหวัดตั้งเยอะ"

"จ่ายสดเลยเหรอ"

"พ่อแม่ช่วยโปะให้น่ะสิ กัดฟันจ่ายสดไปเลย เฮ้อ โชคดีที่พ่อแม่ยังมีแรงซัพพอร์ต หึๆ"

"ก็ดีแล้ว ซื้อบ้านเร็วก็ดี ไม่มีอะไรเสียหายหรอก อีกไม่กี่ปีคนอื่นจะต้องอิจฉานาย หึๆ"

"ตอนนี้ก็มีคนอิจฉาแล้ว ฮ่าๆ แต่ระดับเถ้าแก่หยางตอนนี้คงไม่ขาดแคลนบ้านหรอกมั้ง รถยังหรูขนาดนั้น บ้านก็ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ใช่ป่าว"

"บ้านฉันที่อ๋าวโถวก็แค่บ้านพักตากอากาศริมทะเลสไตล์บ้านๆ แหละ อยู่สบายดี ราคาก็ไม่แพง ไว้วันหลังไปเที่ยวบ้านฉันแล้วนายจะรู้เอง"

ป่ายตงตงล้างลูกท้อเสร็จ กัดกินเองลูกนึง แล้วโยนให้หยางจ้านอีกลูกนึง

"ไม่อยากซื้อบ้านในเมืองไว้บ้างเหรอ ยังไงวันนึงนายก็ต้องย้ายกลับมาทำงานที่สำนักงานใหญ่อยู่ดีนี่นา"

"ตอนนี้ยังไม่อยากซื้อว่ะ รออีกสักสองสามปีค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันปักหลักอยู่อ๋าวโถว แฟนก็อยู่ที่นั่น รอดูสถานการณ์ไปก่อนละกัน" หยางจ้านตอบแบบกั๊กๆ ไม่จำเป็นต้องมานั่งอวดรวยอวดความสำเร็จต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่นหรอก

ป่ายตงตงพยักหน้าเห็นด้วย "ก็นะ ดูทรงแล้วนายก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน รอให้พร้อมเมื่อไหร่ค่อยซื้อก็ยังไม่สาย"

เห็นได้ชัดเลยว่า ถึงพวกเด็กจบใหม่สมัยนั้นจะซื้อบ้านกันเร็ว แต่ก็ยังมองไม่เห็นศักยภาพการเติบโตของอสังหาริมทรัพย์ในอนาคตอยู่ดี ถึงแม้ราคาบ้านในเมืองฮุ่ยเฉิงในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าจะไม่ได้พุ่งสูงปรี๊ดจนเอื้อมไม่ถึงก็เถอะ

กินลูกท้อเสร็จ ทั้งสองคนก็ไปเปิดตู้เย็น ช่วยกันคิดเมนูอาหารสำหรับคืนนี้

คิดไปคิดมาได้สิบกว่าเมนู แต่เอาเข้าจริง ป่ายตงตงทำเป็นแค่สองอย่าง หมอนี่เลยแถว่าเดี๋ยวรอแฟนกลับมาค่อยให้แฟนทำอีกสามอย่าง

"เชี่ย พี่แกจัดปาร์ตี้กะจะให้เพื่อนมาช่วยกันทำกับข้าวคนละจานสองจานหรือไงฮะ กว่าจะได้กินครบทุกจานไม่ต้องรอถึงเช้าเลยเหรอ" หยางจ้านส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

แต่ก็พอเข้าใจได้แหละ เด็กจบใหม่เพิ่งเริ่มทำงาน จะมีสักกี่คนที่ทำกับข้าวเลี้ยงคนเป็นสิบได้ โชคดีที่หยางจ้านมีประสบการณ์ชาติที่แล้วเคยเป็นพ่อบ้านทำอาหารเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียมาโชกโชน พอมาเจองานนี้ก็เลยมั่นใจว่ารับมือไหว

"หลบไปเลย เดี๋ยวฉันจัดการเอง คืนนี้เถ้าแก่หยางจ้าน ผู้มีค่าตัวนาทีละหลายร้อย จะลดตัวมาเป็นเชฟใหญ่ให้แกเอง ถือว่าแกโชคดีสุดๆ ไปเลยนะเว้ย"

"ฮ่าๆ เถ้าแก่หยางคนเก่งต้องเหนื่อยหน่อยนะ รบกวนด้วยๆ ขอบพระคุณอย่างสูง!"

"เริ่มเลยดีกว่า อ้อ นายไปเปิดไวน์แดงรอไว้ก่อนเลยนะ ถึงจะดื่มกันไม่ค่อยเป็น แต่เปิดทิ้งไว้ให้ดูดีมีชาติตระกูลหน่อยก็ยังดี ฮ่าๆ"

"โอเค จัดไป"

จากนั้น สองหนุ่มก็ง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารสำหรับปาร์ตี้คืนนี้

ผลงานเป็นเครื่องพิสูจน์ หยางจ้านฝีมือปลายจวักไม่ธรรมดาจริงๆ จัดการเสกอาหารขึ้นโต๊ะได้เป็นฉากๆ ส่วนป่ายตงตงก็เป็นลูกมือที่รู้ใจ ช่วยเตรียมของ ล้างผัก หั่นหมู ได้อย่างคล่องแคล่ว

แฟนสาวของป่ายตงตงชื่อ สวีลี่ลี่กลับมาถึงบ้านประมาณ 5 โมง 40 นาที เธอเป็นผู้หญิงสไตล์แม่บ้านแม่เรือน ดูอ่อนหวาน เรียบร้อย หน้าตาจิ้มลิ้มให้คะแนนสัก 75 เต็ม 100 ดูเหมาะสมกับป่ายตงตงหนุ่มแว่นผิวขาวมาดคุณชายสุดๆ

พอกลับมาถึง ทักทายกันเสร็จ สวีลี่ลี่ก็ล้างมือเข้ามาช่วยเป็นลูกมืออีกแรง พอได้เชฟใหญ่อย่างหยางจ้านคอยสั่งการ การทำอาหารก็ยิ่งรวดเร็วปรู๊ดปร๊าด

พอถึง 6 โมงเย็น แขกเหรื่อก็ทยอยกันมาจนเกือบครบ ขนาดหวังเฉิงที่อยู่ไกลสุด ก็ยังหิ้วเหล้าสองขวดตามมาสมทบเป็นคนสุดท้าย

นับไปนับมา มีหนุ่มสาวรวมๆ แล้ว 15-16 คนนั่งออเกาะกลุ่มกันอยู่ในห้องนั่งเล่น โต๊ะกลมสำหรับกินข้าวถูกกางออก ปกติโต๊ะตัวนี้นั่งได้สิบคนก็ถือว่าแน่นแล้ว แต่งานนี้ทุกคนเบียดเสียดยัดเยียดกันเข้าไปจนครบ ไม่มีใครบ่นว่าอึดอัด มีแต่เสียงหัวเราะเฮฮาปาร์ตี้สนุกสนาน

"อาหารมาแล้วจ้า~~" หยางจ้านยกอาหารจานแรกออกมาเสิร์ฟ พร้อมส่งเสียงบอกให้เปิดทาง

"ไก่บ้านตุ๋นพริกหยวก รสชาติเผ็ดนิดๆ นะคร้าบ~~"

"โอ้วว..." ทุกคนบนโต๊ะส่งเสียงเชียร์ต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง

"เป็ดตุ๋นเบียร์ ใส่ขิงอ่อนหอมๆ~~"

"เย้..."

จากนั้นป่ายตงตงกับสวีลี่ลี่ก็ช่วยกันทยอยยกกับข้าวออกมาเสิร์ฟ ส่วนหยางจ้านก็ยืนอยู่ข้างๆ สวมบทบ๋อยโรงเตี๊ยมคอยขานชื่อเมนูอาหาร

"ปลาแห้งผัดเผ็ด หอมกรุ่นกินกับข้าวสวยร้อนๆ... ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว หวานอร่อย... หมูสามชั้นผัดพริก สูตรต้นตำรับ... หมูสามชั้นตากแห้งผัดกระเทียม, เต้าหู้ทอดน้ำแดง, ซุปผักกาดแก้วลูกชิ้นเนื้อ, ยอดถั่วลันเตาผัดกระเทียม, เนื้อผัดขึ้นฉ่าย, ถั่วลิสงคั่ว, ไข่ตุ๋นซีอิ๊ว"

กับข้าวทยอยขึ้นโต๊ะรวดเดียวสิบสองอย่าง หยางจ้านกะปริมาณไว้แล้วว่าคนเยอะ แต่ละจานเลยทำมาไซส์จัมโบ้ อย่างไข่ตุ๋นธรรมดาๆ หยางจ้านก็ตอกไข่ใส่ไปตั้งสิบฟอง รับรองว่าตักกินได้คนละสองสามช้อนสบายๆ

"ป๊าดด พี่จ้าน โคตรเทพ! ถ้าไม่เห็นนายขลุกอยู่ในครัวตั้งแต่แรก ฉันนึกว่าจ้างเชฟโต๊ะจีนมาทำซะอีกนะเนี่ย" หวังเฉิงตบโต๊ะชื่นชมแบบโอเวอร์แอคติ้งสุดๆ

ป่ายตงตงหน้าบาน ยิ้มแฉ่ง ดึงหยางจ้านมานั่งลงข้างๆ แล้วพูดขอบคุณเสียงดัง "วันนี้ต้องขอบคุณเถ้าแก่หยางจริงๆ ตอนแรกฉันกับลี่ลี่ก็ทำอาหารพวกนี้ไม่ค่อยเป็น กะว่าพอเพื่อนๆ มาครบ จะให้ทุกคนช่วยกันลงมือทำ กว่าจะได้กินคงดึกดื่น

ใครจะไปคิดว่าเถ้าแก่หยางจะโชว์ฝีมือขั้นเทพขนาดนี้ มาๆ พี่น้อง รินเหล้าให้เต็มแก้ว จะไวน์แดง เบียร์ หรือเหล้าขาวก็จัดมา แก้วแรกเรามาดื่มขอบคุณเถ้าแก่หยางกันก่อนเลย"

"เอาเลย~~" "แด่เถ้าแก่หยาง..." ทุกคนพร้อมใจกันยกแก้วขึ้น

หยางจ้านรีบลุกขึ้นโบกมือปฏิเสธ "เฮ้ยๆๆ ผิดงานแล้วเว้ย! วันนี้งานฉลองขึ้นบ้านใหม่ของตงตงกับเสี่ยวลี่ แก้วแรกก็ต้องดื่มอวยพรให้เจ้าบ้านสิวะ"

เฉินซิงลุกขึ้นพูดสนับสนุน "ใช่ๆๆ เถ้าแก่หยางถึงจะเหนื่อยเป็นเชฟกระทะเหล็กในวันนี้ แต่ก็ต้องหลีกทางให้เจ้าภาพก่อน แก้วแรกเราต้องดื่มอวยพรให้ตงตงกับเสี่ยวลี่ ขอให้อยู่บ้านใหม่มีความสุข ครอบครัวอบอุ่น"

"มาๆ ทุกคนยกแก้วขึ้นมา เอ้า ชน"

"ชน"

"ชนแก้ว"

...

"ขอบคุณครับ ขอบคุณที่สละเวลามา วันนี้ต้อนรับขาดตกบกพร่องยังไงก็ขออภัยด้วยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจนะ ลุยกันเลย" ป่ายตงตงวันนี้หน้าบานเป็นจานเชิง ปกติแกไม่ค่อยดื่มเหล้า แต่วันนี้แก้วแรกแกกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ทำเอาใบหน้าขาวๆ แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

พอเริ่มลงมือ ทักษะการกินของเหล่าคนหนุ่มสาวก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ยิ่งบรรยากาศสนุกสนาน อาหารระดับ 80 คะแนนก็ถูกอัปเกรดความอร่อยขึ้นไปเป็น 90 คะแนนได้ง่ายๆ

ทุกคนต่างก็คีบเมนูโปรดของตัวเองเข้าปากกันรัวๆ พร้อมกับเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย หยางจ้านเองก็ยอมรับว่าวันนี้โชว์ฝีมือทะลุปรอทไปเลย สองชาติภพรวมกันยังไม่เคยทำกับข้าวเยอะขนาดนี้รวดเดียวเลยด้วยซ้ำ พอโดนเพื่อนๆ ชื่นชมหยอกล้อ หยางจ้านก็รับคำชมไว้ด้วยความเต็มใจ

บนโต๊ะอาหารที่มีคนเยอะขนาดนี้ สนุกก็จริง แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องเหล้า ก็หาหัวข้อคุยที่ทุกคนสนใจตรงกันยาก งานเลี้ยงมื้อค่ำที่เต็มไปด้วยการกินดื่มและคุยสัพเพเหระ จึงดำเนินไปอย่างสนุกสนานวุ่นวาย

ไม่มีใครเน้นดวลเหล้า งานเลี้ยงมื้อนี้เลยลากยาวไปจนถึง 3 ทุ่มกว่า ซึ่งถือว่านานพอสมควรแล้ว กลายเป็นว่าป่ายตงตงในฐานะเจ้าบ้าน ดื่มไปแค่สองสามแก้วก็เริ่มมีอาการเมาได้ที่ซะแล้ว

งานฉลองขึ้นบ้านใหม่ถือว่าจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกคนเริ่มทยอยบอกลา ปล่อยให้คู่รักข้าวใหม่ปลามันช่วยกันเก็บกวาดบ้านเอง

พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานต่อ เวลานี้จะว่าดึกก็ไม่ดึก จะว่าเช้าก็ไม่เช้า เลยไม่มีใครเสนอตัวไปต่อรอบสอง ลงมาถึงข้างล่างตึกก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

หยางจ้านกับแก๊งหวังเฉิงเดินลงมาเป็นกลุ่มสุดท้าย พอถึงข้างล่าง หยางจ้านก็ถามขึ้น "หวังเฉิง คืนนี้จะกลับเขตไหม ถอยกลับเดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง เป็นทางผ่านพอดี"

ไอ้ขี้เมาหวังเฉิงแน่นอนว่ายังไม่เมา แกหันมองซ้ายมองขวาแล้วถาม "นายเอารถมาเหรอ จอดไว้ไหนล่ะ ขับไปส่งพวกเราหน่อยสิ คืนนี้ฉันจะไปค้างกับแฟน ไม่กลับไปนอนที่เขตแล้ว"

พูดไปก็โอบไหล่เฉินซูแฟนสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นเสาหลัก ทำหน้าตากวนโอ๊ยแบบหน้าไม่อายสุดๆ

เฉินซิงก็รีบแทรกขึ้นมา "ฉันขอติดรถไปด้วยคนนะ หึๆ"

หยางจ้านล้วงกุญแจรถ กดรีโมตปลดล็อกประตูรถที่จอดอยู่ใกล้ๆ

"ปี๊น ปี๊น" เสียงสัญญาณกันขโมยดังขึ้นพร้อมไฟเลี้ยวหน้าหลังกะพริบสองที

"เชี่ย พี่จ้าน นายมันแอบซุ่มนี่หว่า!" หวังเฉิงผงะหงายหลัง ส่ายหน้าทำหน้าผิดหวังใส่หยางจ้าน

"เถ้าแก่หยาง นายนี่ไม่ใช่แค่รวยธรรมดาแล้วนะเว้ย มีช่องทางรวยก็ต้องดึงเพื่อนฝูงไปรวยด้วยสิวะ! หึๆ" เฉินซิงก็ผสมโรงโวยวายด้วย

"นี่ไง เหตุผลที่ฉันไม่อยากกลับไปนั่งทำงานงกๆ ที่สำนักงานใหญ่! ฮ่าๆ"

"โถ่ไอ้... ! ..."

กลุ่มเพื่อนสบถด่ากันแบบขำๆ แล้วพากันขึ้นรถ ระหว่างทางหยางจ้านก็โดนเพื่อนๆ ซักไซ้ไล่เลียงตลอดทาง เขาขับรถไปส่งทีละคนจนครบ พร้อมกับย้ำให้ทุกคนหาเวลาจัดทริปไปเที่ยวบ้านเลขที่ 168 ของเขา สัญญาว่าจะเป็นเจ้าภาพดูแลทั้งเรื่องกินเรื่องนอนเรื่องเที่ยวให้เต็มที่ ถึงจะเอาตัวรอดจากการโดนเพื่อนๆ รุมทึ้งมาได้

...