บทที่ 95 ปาร์ตี้จิบชากับชาวแก๊งแผนกธุรกิจ

บ่ายวันศุกร์

แผนกธุรกิจวันนี้คนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบหาดูยาก นอกจากพวกเซลส์ที่ต้องเข้าออฟฟิศเป็นประจำแล้ว ขนาดคนขับรถน้ำมันอย่างพี่หลินกับลุงหลี่ก็ยังอยู่ด้วย

พี่หลินน่ะซี้กับขงผิงอันอยู่แล้วเลยแวะมาบ่อยๆ แต่ลุงหลี่นี่เพิ่งจะเอารถมาวิ่งร่วมกับแผนกธุรกิจได้ไม่นาน

ลุงหลี่แกขับรถน้ำมันคันเล็กความจุแค่ 2,800 ลิตร ช่วงนี้ก็รับงานส่งน้ำมันให้ลูกค้ารายย่อยของซุนเต๋อจื้ออยู่บ้าง แต่ลำพังแค่ลูกค้าของซุนเต๋อจื้อก็ไม่พอให้แกกับรถของแกอยู่รอดได้หรอก

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ อาชีพคนขับรถน้ำมันแบบพวกแกมันก็แบ่งแยกย่อยไปอีกหลายประเภท

แบบปกติทั่วไปก็คือพวกคนขับรถประจำบริษัทขนส่งที่อยู่ภายใต้การดูแลของกู้เหว่ย พวกนี้มีตำแหน่ง มีเงินเดือนประจำ มีสวัสดิการพร้อม แค่ขับรถส่งน้ำมันตามคิวที่จัดให้แต่ละเดือน เรื่องปริมาณงานและระยะทางก็มีรับประกันตายตัวอยู่แล้ว

ส่วนอีกประเภทก็คือพวกแบบพี่หลินกับลุงหลี่ ที่ไม่ได้เป็นพนักงานประจำของบริษัทขนส่ง แต่อาศัยเส้นสายนิดๆ หน่อยๆ

พอจังหวะที่บริษัทปิโตรเคมีโละรถน้ำมันเก่า ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกรถความจุ 5 ตัน กับ 2 ตันกว่าพวกแกก็ไปกว้านซื้อมาในราคาถูก แล้วใช้เส้นสายเอารถมาวิ่งร่วมกับแผนกธุรกิจต่างๆ คอยรับงานส่งน้ำมันให้ลูกค้ารายย่อยที่สั่งซื้อโดยตรง

พวกแกไม่มีสวัสดิการอะไรมารองรับหรอกนะ ถ้าเส้นสายดี ได้วิ่งร่วมกับแผนกธุรกิจที่มีลูกค้าเยอะๆ เดือนนึงก็ได้วิ่งงานรัวๆ รายได้เผลอๆ จะดีกว่าพวกคนขับรถประจำซะอีก

แต่ถ้าซวยไปเจอแผนกที่ลูกค้าน้อย ก็ต้องนั่งตบยุงไปวันๆ นอกจากรายได้จะไม่พอยาไส้แล้ว ยังต้องมาแบกรับภาระค่าใช้จ่ายสารพัดของรถที่ซื้อมาอีก

แถมรถน้ำมันก็ไม่เหมือนรถบรรทุกทั่วไป จะแอบเอาไปรับจ้างขนของอย่างอื่นก็ทำไม่ได้

ลุงหลี่จัดอยู่ในประเภทที่ไม่มีเส้นสายอะไรกะเขาเลย เอารถมาวิ่งร่วมกับแผนกธุรกิจอ๋าวโถวได้สองสามเดือนแล้ว แต่ก็ยังมีงานไม่พอทำ นั่งกลุ้มใจอยู่ทุกวัน

ลุงหลี่วัยสี่สิบกว่า รูปร่างผอมเกร็ง แต่งตัวดูเหมือนชาวนา พูดจาซื่อๆ แต่ทำงานขยันขันแข็งเอาการเอางาน ชาติที่แล้วหยางจ้านก็มีลูกค้ารายย่อยอยู่หลายเจ้า เวลาส่งงานให้แกวิ่งก็เบาใจได้เปลาะนึง

บ่ายวันศุกร์นี้ ดูเหมือนทุกคนจะว่างงานกันหมด

แก๊งหนุ่มใหญ่นั่งล้อมวงจิบชาคุยกันอยู่ที่โซฟารับแขก ในบรรดาเจ็ดคน มีแค่ขงผิงอันกับหลิวเสี่ยวหัวที่ไม่สูบบุหรี่ แต่ระดับขงผิงอันที่ต้องออกไปวิ่งหาลูกค้า ยังไงก็ต้องพกบุหรี่ติดตัวไว้ตลอด บางทีก็หยิบมาคาบไว้เล่นๆ บ้างเหมือนกัน

บรรยากาศตอนนี้ก็เลยมีสิงห์อมควันหกคนพ่นควันฉุยอยู่รอบโต๊ะน้ำชา ทำเอาคนไม่สูบบุหรี่อย่างหลิวเสี่ยวหัวกับหลิวหน่าทนไม่ไหว ต้องหนีออกไปยืนสูดอากาศหน้าประตู

โชคดีที่ออฟฟิศกว้างขวาง พอเปิดหน้าต่างด้านหลัง ลมก็พัดผ่านทะลุปรุโปร่ง ไม่เหมือนออฟฟิศของแผนกธุรกิจที่คลังน้ำมัน ที่นั่นสูบบุหรี่กันทีหน้าต่างก็ไม่กล้าเปิด ต้องนั่งทนดมควันกันหูตาแฉะ

"เดือนที่แล้วแผนกเราทำผลงานได้เยี่ยมมาก ยอดขายทะลุเป้ากันทุกคน วันนี้เงินเดือนออก ทางฝ่ายขายก็เลยอนุมัติโบนัสพิเศษให้แผนกเรามาสองพันหยวน"

เหยียนเฟิงคาบบุหรี่ในปาก ก้มดูตารางข้อมูลในมือแล้วพูดขึ้น

"พี่คิดไว้แบบนี้นะ โบนัสก้อนนี้คงไม่ได้เอามาหารแบ่งเท่ากันทุกคนหรอก ซุนเต๋อจื้อเดือนนี้พัฒนาขึ้นเยอะ ยอดขายกับจำนวนลูกค้าใหม่เพิ่มขึ้นชัดเจน เอาไปเลยห้าร้อยหยวน ถือเป็นค่าน้ำมันรถนะ ขยันออกไปวิ่งหาลูกค้าบ่อยๆ หวังว่าวันหน้าวันตานายจะรวยจนไม่เห็นโบนัสแค่นี้อยู่ในสายตานะ หึๆ"

ซุนเต๋อจื้อโดนชมก็แอบดีใจ แต่ยังเก๊กหน้าขรึม ก้มหน้าก้มตาชงชาต่อไป แค่พยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงรับรู้

เหยียนเฟิงเห็นแกพยักหน้าก็พูดต่อ "หลิวหน่านั่งเฝ้าออฟฟิศทุกวัน ทำงานรับผิดชอบดีมาก พี่แบ่งให้เธอสามร้อยหยวนนะ ฝากดูแลงานหลังบ้านให้พวกเราต่อไปด้วยล่ะ"

หลิวหน่าที่ยืนอยู่หน้าประตู พอได้ยินก็ยิ้มแป้น รีบตอบกลับมา "ขอบคุณค่ะหัวหน้า"

เหยียนเฟิงยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อ "แล้วก็มีพี่หลินกับลุงหลี่ แผนกเรามีลูกค้ารายใหญ่เยอะ แต่ลูกค้ารายย่อยยังหาได้ไม่มากเท่าไหร่"

"ตั้งแต่พวกพี่เอารถมาวิ่งร่วมกับเรา พวกพี่ยังไม่ค่อยมีงานทำ พี่เองก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย โบนัสเดือนนี้พี่แบ่งให้พวกพี่คนละสามร้อยหยวนละกัน อาจจะไม่เยอะ ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ รอให้ลูกค้าเราเยอะขึ้น รับรองว่าจะไม่ลืมพวกพี่แน่นอน"

พี่หลินกับลุงหลี่ได้ยินก็ตกใจกันทั้งคู่ เพราะพวกแกไม่ใช่พนักงานของบริษัทด้วยซ้ำ ตามหลักแล้วโบนัสก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกแกเลย แต่เห็นชัดเลยว่าเหยียนเฟิงตั้งใจจะช่วยจุนเจือพวกแก

เมื่อหัวหน้ามีน้ำใจให้ขนาดนี้ ก็ถือว่าเป็นพระคุณ ทั้งสองคนก็เลยยิ้มแฉ่ง กล่าวขอบคุณเหยียนเฟิงกันยกใหญ่

เหยียนเฟิงทิ้งก้นบุหรี่ลงในแก้วกระดาษที่มีน้ำอยู่ก้นแก้ว พับตารางข้อมูลในมือวางไว้บนโต๊ะ หันไปมองขงผิงอันกับหยางจ้านพร้อมรอยยิ้มกวนๆ "เหล่าข่งกับอาจ้าน พวกเราสามคนคงไม่ต้องไปแจมโบนัสก้อนนี้หรอกมั้ง"

"เงินที่เหลืออีกหกร้อยหยวน ตอนแรกกะจะเก็บไว้เป็นกองกลางของแผนก แต่คิดไปคิดมาก็ไม่จำเป็นหรอก สัปดาห์หน้านัดวันกันไปกินเลี้ยงดีกว่า ถ้าเงินไม่พอเดี๋ยวพี่โปะให้เอง ตกลงตามนี้นะ มีใครขัดข้องป่าว"

หยางจ้านกับขงผิงอันมองหน้ากัน แล้วก็ยักไหล่ทำท่าทีว่ายังไงก็ได้

ขงผิงอันอายุเยอะสุด ประสบการณ์โชกโชนที่สุด เลยเป็นตัวแทนพูดขึ้น "หัวหน้าจัดสรรได้ยุติธรรมดีครับ แผนกธุรกิจเรารุ่งเรือง พวกเราถึงจะมีเงินกินของอร่อยๆ หึๆ..."

พูดจบก็เสริมต่ออีกประโยค "หัวหน้าเลี้ยงข้าว ผมก็ขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงเหล้าละกัน พี่หลินกับลุงหลี่ทำงานเหนื่อยๆ ต้องฉลองกันหน่อย ฮ่าๆ"

"ถ้างั้นผมขอเป็นเจ้ามือพาทุกคนไปนวดเท้าละกัน ฮ่าๆ..." หยางจ้านก็ร่วมผสมโรงด้วย

"นวดเท้าน่ะเอาไว้ก่อนเถอะ เถ้าแก่หยางจ้านมีลูกค้ารายใหญ่ตั้งเยอะ เมื่อไหร่จะหาลูกค้ามาเปิดบิลย่อยๆ ให้พวกเราวิ่งบ้างล่ะครับ" พี่หลินได้ทีก็รีบเสนอความต้องการของตัวเอง

ลุงหลี่ก็รีบสมทบ "ใช่ๆๆ เถ้าแก่หยางจ้าน ลูกค้าคุณมีแต่สั่งทีละเยอะๆ บริษัทขนส่งเขาก็ไม่ได้ซีเรียสกับยอดส่งแค่นี้หรอก แบ่งบิลย่อยๆ มาให้พวกเราวิ่งบ้างเถอะครับ จะได้พอมีค่าดูแลรักษารถบ้าง หึๆ"

เรื่องที่พวกแกขอก็ถือเป็นเรื่องปกติ ออร์เดอร์ส่งน้ำมัน 30 ตัน หยางจ้านแค่กริ๊งเดียวไปหากู้เหว่ย ก็จัดรถบรรทุกใหญ่มาส่งทีเดียวจบได้สบายๆ แต่ถ้าซอยบิลเป็น 5 ตัน 6 บิล ก็พอให้พี่หลินมีงานวิ่งไปได้สองสามวันเลยนะ

หรือถ้าซอยบิลให้เล็กลงไปอีกเป็น 2 ตันกว่าๆ ก็พอให้ลุงหลี่มีงานทำไปได้เป็นอาทิตย์เลย แต่ก็นั่นแหละ การทำแบบนี้มันเป็นการเลี่ยงบาลีผิดกฎบริษัทชัดๆ เพราะต้นทุนค่าขนส่งของบริษัทมันจะพุ่งปรี๊ดเลยน่ะสิ

สำหรับเซลส์เอง การทำแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะรถน้ำมันของบริษัทขนส่งจะมีพนักงานดูแลความปลอดภัยประจำรถมาด้วย แต่ถ้าเป็นลูกค้าที่เซลส์คุ้นเคยดี เซลส์ก็ไม่ต้องไปตามคุมตอนส่งน้ำมันหรอก

แต่พวกรถน้ำมันของพี่หลินกับลุงหลี่มีแค่คนขับคนเดียว ทุกครั้งที่ไปส่ง เซลส์ก็ต้องไปนั่งรถคุมด้วยในฐานะพนักงานดูแลความปลอดภัย จากที่ออร์เดอร์เดียวส่งจบในรถคันเดียว กลายเป็นว่าเซลส์ต้องเสียเวลาไปนั่งคุมรถหลายวัน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ลูกค้าอาจจะรำคาญหรอก คนปกติที่ไหนจะมีเวลาว่างไปนั่งแกร่วอยู่บนรถได้ทั้งวัน

ที่พี่หลินกับลุงหลี่พูดมาก็ออกแนวพูดเล่นซะมากกว่า ใจจริงก็แค่อยากให้หยางจ้านช่วยหาลูกค้ารายย่อยมาให้พวกแกมีงานทำเพิ่มขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นแหละ

เอาจริงๆ ขงผิงอันก็ใช้วิธีนี้อยู่บ่อยๆ ลูกค้าแกบางเจ้ามีความต้องการใช้น้ำมันเดือนละ 30 ตัน แต่แกก็กล่อมจนลูกค้ายอมเปิดบิลให้ส่งทีละ 5 ตันได้ พี่หลินก็เลยมีงานวิ่งตามก้นแกไปส่งน้ำมันทุกวันไง

แต่มันมีเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่นะ ที่จริงแล้วรถคันที่พี่หลินขับเนี่ย เป็นรถที่ขงผิงอันซื้อมา แกก็เลยเอาลูกค้าตัวเองมาป้อนงานให้รถตัวเองวิ่ง มันก็สมเหตุสมผลดี แถมการซอยบิลให้เล็กลง มันก็มีช่องว่างให้ทำกำไรจากส่วนต่างได้หลายรอบด้วย

ทั้งคนขับ รถน้ำมัน และลูกค้า ล้วนเป็นของตัวเองทั้งนั้น กฎเกณฑ์ที่อธิบายไม่ได้พวกนี้ก็ไม่มีใครรู้หรอก

แน่นอนว่าเบื้องหน้าน่ะไม่ได้พูดแบบนี้นะ

เพราะรถน้ำมันจดทะเบียนในชื่อพี่หลิน ลูกค้าเป็นคนรีเควสต์ให้แยกบิล แถมขงผิงอันยังลงทุนไปนั่งคุมตอนส่งน้ำมันกับคนขับทุกวัน การที่แกจะรวยก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เรื่องบางเรื่องรู้แล้วก็เงียบไว้ดีกว่า จะบอกว่าคนอื่นดูไม่ออกว่าขงผิงอันทำอะไรอยู่ มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แถมเบื้องหน้าแกก็ทำตามกฎเป๊ะๆ ก็คงไม่มีใครอยากจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปแฉแกหรอก

...