บทที่ 96 ประชุมหารือโปรเจกต์ถมทะเล

เรื่องบางเรื่องรู้แล้วก็เงียบไว้ดีกว่า จะบอกว่าคนอื่นดูไม่ออกว่าขงผิงอันทำอะไรอยู่ มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แถมเบื้องหน้าแกก็ทำตามกฎเป๊ะๆ ก็คงไม่มีใครอยากจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปแฉแกหรอก

"โธ่ พี่ทั้งสองคน อย่ามาซอยบิลแกล้งผมเลยน่า ขืนต้องมาเสียเวลานั่งรถไปส่งน้ำมันเป็นเพื่อนพวกพี่ตั้งหลายวัน สู้ผมเอาเวลาไปเลี้ยงข้าวพวกพี่มื้อใหญ่ๆ ยังจะคุ้มกว่าอีก" หยางจ้านหัวเราะกลบเกลื่อน ปฏิเสธแบบเนียนๆ

หยางจ้านคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่ออย่างระมัดระวัง "แต่ว่านะ~~ ก่อนสิ้นเดือนนี้ขอดูลาดเลาก่อน เผื่อจะดึงลูกค้าจากโปรเจกต์ถมทะเลมาได้สักสองสามเจ้า ถึงตอนนั้นพี่หลินกับลุงหลี่คงไม่ต้องกลัวไม่มีงานวิ่งหรอก"

พอขงผิงอันได้ยินคำว่า 'โปรเจกต์ถมทะเล' หัวใจก็กระตุกวาบ รีบถามหยั่งเชิง "เถ้าแก่หยางจ้าน โปรเจกต์ก่อสร้างเขตไหนเหรอครับ"

"ตอนนี้ยังไม่แน่ใจครับ ต้องรอดูช่วงกลางเดือนว่าทางศูนย์บัญชาการโปรเจกต์เขาจะจัดการยังไง แต่การดึงลูกค้ามาสักสองสามเจ้าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตครับ"

"มิน่าล่ะ ช่วงสองสามวันนี้ที่ไปส่งน้ำมัน เถ้าแก่หลายคนบ่นให้ฟังว่าเรื่องการจัดซื้อน้ำมันน่าจะมีการเปลี่ยนแปลง ผมล่ะกังวลมาตลอดว่าลูกค้าพวกนี้จะมีปัญหา เถ้าแก่หยางจ้านพอจะมีข่าววงในอะไรหลุดมาบ้างไหมครับ พวกเราจะได้เตรียมหาทางหนีทีไล่ ลูกค้าอุตส่าห์หามาได้แทบแย่ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงจะได้หาทางรักษาไว้ให้ได้น่ะครับ"

เหยียนเฟิงขมวดคิ้วแล้วพูดแทรกขึ้นมา "ลูกค้าฉันก็เหมือนจะเปรยๆ เรื่องนี้เหมือนกัน ดูท่าจะไม่มีมูลฝอยหมาไม่ขี้ซะแล้วสิ เถ้าแก่หยางจ้านลองเล่าให้ฟังหน่อยสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

ทุกคนที่นั่งล้อมโต๊ะน้ำชาต่างก็หันมามองหยางจ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รอฟังข้อมูลเด็ดๆ จากเขา

หยางจ้านฟังพวกแกพูด ก็เดาได้เลยว่าหยางลี่ฉวินน่าจะเริ่มขยับตัวจัดการเรื่องนี้แล้ว ข่าวก็เลยรั่วไปถึงหูพวกเถ้าแก่รับเหมาช่วงรายย่อยพวกนั้น

หยางจ้านคิดทบทวนอย่างละเอียด ก่อนจะเลือกเล่าเฉพาะประเด็นสำคัญที่เขารู้ให้ฟัง "สัปดาห์ก่อนผมไปกินข้าวกับพวกรุ่นพี่คนบ้านเดียวกันมา มีคนนึงเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของศูนย์บัญชาการโปรเจกต์ถมทะเล เพิ่งย้ายมาได้สองเดือนกว่าๆ เองครับ"

"เห็นว่าแกดูแลหลักๆ เรื่องการเงิน ธุรการ แล้วก็งานสนับสนุน แกบอกว่าจะเอาข้อมูลต่างๆ ของโปรเจกต์โดยรวมมาวิเคราะห์ร่วมกับการเงิน การจัดซื้อ และประสิทธิภาพการทำงานเพื่อวางแผนจัดการใหม่ทั้งหมด สงสัยแกจะรวบอำนาจการจัดซื้อน้ำมันของแต่ละโปรเจกต์ย่อย ให้ไปผูกกับการเบิกจ่ายงบประมาณของโปรเจกต์น่ะครับ"

"น่าจะมีการจัดประมูลหาซัปพลายเออร์ส่วนกลาง เพื่อคัดเลือกซัปพลายเออร์ที่มีศักยภาพเข้าบัญชีรายชื่อของโครงการ ส่วนเรื่องการแบ่งโควตาจัดซื้อหลังจากนี้ พวกเขาก็คงดึงอำนาจกลับไปจัดการเองทั้งหมดนั่นแหละครับ"

หยางจ้านหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้พวกลุงๆ พวกนี้ได้ประมวลผลทำความเข้าใจกับความซับซ้อนของเรื่องนี้ เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาแจกจ่ายให้ทุกคนรอบวง แล้วส่งสายตาให้ซุนเต๋อจื้อเปลี่ยนใบชาชงกากาทิ้งใหม่

"แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ เมื่อก่อนกว่าจะบุกเบิกหาลูกค้าได้แต่ละเจ้าก็แทบรากเลือด แถมบางทียังหาทางเข้าไม่เจอด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เราเข้าหาผู้บริหารระดับสูงได้โดยตรงเลย สำหรับแผนกธุรกิจของเรา ผมมั่นใจว่าจะกวาดลูกค้ามาได้อีกเพียบเลยล่ะ หึๆ~~"

ขงผิงอันแอบกลอกตาบน ในใจบ่นอุบ "แม่งเอ๊ย ลูกค้าของแผนกธุรกิจน่ะเพิ่มขึ้นแน่ แต่ลูกค้าของผมนี่สิอาจจะปลิวหายไปเลยก็ได้"

ขงผิงอันจุดบุหรี่มวนที่สองของวันอย่างเสียไม่ได้ แล้วลองถามหยั่งเชิงดู "เถ้าแก่หยางจ้าน หลังจากรวบอำนาจจัดซื้อแล้ว ลูกค้าเดิมของเราก็คงเปิดบิลซื้อกับเราโดยตรงไม่ได้แล้วใช่ไหมครับ พอจะมีวิธีช่วยรักษาลูกค้าพวกนี้ไว้ให้ผมบ้างไหมครับ ขืนโดนตัดฉับแบบนี้ มันเจ็บปวดกระดองใจแย่เลยนะครับ"

หยางจ้านเข้าใจความกังวลของขงผิงอันดี ถ้าหยางลี่ฉวินวางแผนจัดการแบบนี้จริงๆ ก็คงต้องเขี่ยซัปพลายเออร์ทิ้งไปหลายเจ้าเลยล่ะ ถ้ามองในมุมของหยางจ้าน เขาก็อยากจะเขี่ยทิ้งให้หมดแล้วกวาดลูกค้ามาไว้ในมือตัวเองคนเดียวให้หมด แน่นอนว่าลูกค้าเดิมของขงผิงอันกับพี่เฟิงก็ถือว่าโดนหางเลขโดนตัดสิทธิ์ไปด้วย

แต่ถ้ายื่นมือช่วยได้ หยางจ้านก็ไม่อยากไปฮุบลูกค้าของสองคนนี้หรอก เขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องยอดขายหรือค่าคอมมิชชันอะไรขนาดนั้น

ถึงเวลาให้หยางลี่ฉวินดึงลูกค้าพวกนี้มา แล้วส่งคืนให้ขงผิงอันกับพี่เฟิงก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ แต่เรื่องแบบนี้จะไปรับปากส่งเดชไม่ได้หรอก รอให้จัดการเสร็จก่อนค่อยว่ากันก็ยังไม่สาย

"สถานการณ์ลึกๆ ตอนนี้ผมก็ยังไม่ค่อยรู้รายละเอียดแน่ชัดหรอกครับ บนโต๊ะอาหารแกก็รับปากว่าถึงเวลาจะให้ผมเลือกลูกค้าเอาตามสบาย แต่ตอนนั้นผมก็รับปากว่าจะทำตาม 'ธรรมเนียม' ของวงการน่ะสิ จะ 20 หรือ 30 (หยวนต่อตัน) เดี๋ยวถึงเวลาค่อยตกลงกันอีกที พวกพี่คงเข้าใจใช่ไหมครับ"

ขงผิงอันกับเหยียนเฟิงสบตากัน ขงผิงอันรีบรับคำทันที "ไม่มีปัญหาครับ เรื่อง 'ธรรมเนียม' พวกผมจัดการได้ มีความหวังใช่ไหมครับ"

หยางจ้านเม้มปาก ลูบคางทำท่าครุ่นคิดอยู่ครึ่งนาที ถึงได้พูดขึ้น "ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้ครับ ถึงเวลาผมจะไปขอให้แกดึงลูกค้าพวกนี้ออกมาใส่ชื่อผม แล้วพวกพี่ก็ไปสานต่อกันเองละกัน แม่งเอ๊ย ตอนนั้นนึกไม่ถึงว่าจะมีลูกค้าของแผนกธุรกิจเราปนอยู่ด้วย เลยมัวแต่ระวังตัว ไม่กล้าขอลูกค้ามากไป พลาดจริงๆ เลย!"

คำพูดนี้ถือว่ามีชั้นเชิงทีเดียว คราวก่อนหยางลี่ฉวินคุยโวไว้ว่าหยางจ้านอยากได้เท่าไหร่ก็จัดให้ไม่อั้น แต่พอมาถึงปากหยางจ้าน กลับกลายเป็นว่าเขาไม่กล้าขอมากไปซะงั้น

การทำให้พวกเขารู้สึกว่าลูกค้าที่เกือบจะเสียไปมันไม่ได้ได้กลับมาง่ายๆ มันจะทำให้พวกเขารู้สึกเห็นคุณค่ามากขึ้น การพลิกแพลงเอาลูกค้าที่หยางจ้านดึงกลับมาได้ ส่งคืนให้พวกเขา มันเป็นการสร้างบุญคุณที่คำพูดธรรมดาอธิบายไม่ได้เลยล่ะ

เหยียนเฟิงน่ะไม่ค่อยซีเรียส หยางจ้านกับแกซี้กันจนแทบจะใส่กางเกงตัวเดียวกันอยู่แล้ว จะแบ่งลูกค้าให้แกเยอะแค่ไหนก็ไม่มีปัญหา ส่วนฝั่งขงผิงอันก็ต้องเล่นตัวหน่อย วันหลังเวลาต้องคลุกคลีอยู่ในแผนกธุรกิจ มีเรื่องอะไรให้แกช่วย มันก็จะมีเยื่อใยความเกรงใจกันอยู่

พอขงผิงอันได้ยินหยางจ้านพูดแบบนั้น ก็รีบพนมมือประจบประแจงทันที "ขอบคุณมากๆ ครับ! เถ้าแก่หยางจ้านสบายใจได้ ขอแค่รักษาลูกค้าไว้ได้ เรื่อง 'ธรรมเนียม' ผมรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณต้องเสียหน้าต่อหน้าผู้บริหารแน่นอนครับ"

เหยียนเฟิงก็หัวเราะแล้วตบต้นขาหยางจ้านเบาๆ "เถ้าแก่หยางจ้าน รบกวนด้วยนะ"

แต่ผ่านไปสองวินาที แกก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น "ถ้าไปตกลงเรื่อง 'ธรรมเนียม' ไว้ อาจ้าน นายก็คงดึงลูกค้ากลับมาได้ไม่เยอะหรอกมั้ง โปรเจกต์ถมทะเลทั้งโปรเจกต์ เดือนนึงน่าจะมีความต้องการใช้น้ำมันไม่ต่ำกว่าสองพันตันเลยนะ ถ้ายอดมันเยอะขนาดนั้น แล้วบริษัทไม่มีนโยบายสนับสนุน จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปหาเงินมาจ่ายค่า 'ธรรมเนียม' ล่ะ!"

"ก็คงต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อนแหละครับ ตอนผมไปดูงานสัปดาห์นี้ ผมก็เปรยๆ เรื่องนี้กับผู้ช่วยจางไปแล้ว แต่แกก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เดาว่าเรื่องจะไปขอให้บริษัทปรับเปลี่ยนนโยบายน่าจะยุ่งยากน่าดู พี่เฟิงพอจะมีวิธีอะไรบ้างไหมล่ะครับ"

จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เงียบกริบลงไปถนัดตา บางทีการเป็นบริษัทใหญ่ก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป ความยืดหยุ่นที่ต่ำอาจจะทำให้พลาดโอกาสคว้าลูกค้าที่จ่ออยู่ตรงหน้าไปได้ง่ายๆ

แต่สำหรับหยางจ้านมันไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากนัก ในเมื่อบริษัทปิโตรเคมีรับมือไม่ไหว เขาก็แค่โยกออร์เดอร์ไปให้บริษัทกวงฮุยจัดการแทนก็ได้นี่นา ยังไงค่าคอมมิชชันฝั่งนู้นก็สูงปรี๊ดอยู่แล้ว แค่หักค่า 'ธรรมเนียม' ออกจากค่าคอมฯ ก็สิ้นเรื่อง อยากได้เท่าไหร่ก็จัดไป

แถมหยางจ้านก็ขี้เกียจไปต่อรองเรื่องค่าใช้จ่ายกับหลี่ชิงซานอีกแล้ว ไม่งั้นถ้าดูจากฐานลูกค้าและยอดขายระดับนี้ หลี่ชิงซานก็คงต้องยอมเพิ่มค่าคอมมิชชันให้หยางจ้านอีกแหงๆ

"เราลองไปคุยกับบริษัท ขอใช้วิธี 'ดึงโบนัสแผนกมาจ่ายเป็นรายโปรเจกต์' เพื่อเอาเงินก้อนนี้ออกมาใช้ได้ไหมครับ" ซุนเต๋อจื้อจู่ๆ ก็โพล่งไอเดียขึ้นมา

เหยียนเฟิงกับหยางจ้านส่ายหน้าพร้อมกัน เหยียนเฟิงเป็นคนอธิบาย "ทำครั้งสองครั้งน่ะพอไหว แต่ถ้าต้องทำแบบนี้ทุกเดือน มีหวังโดนบริษัทแม่ระดับมณฑลเพ่งเล็งเอาแน่ๆ พวกผู้บริหารเขาไม่อยากหาเหาใส่หัวหรอก จัดการยากว่ะ!"

"เอาเถอะ รอดูข้อสรุปสุดท้ายก่อนละกัน ถึงตอนนั้นถ้ามีแผนที่ชัดเจนแล้ว ค่อยไปเจรจาต่อรองกับผู้บริหารบริษัทก็ยังไม่สาย"

"เฮ้ย 5 โมงแล้วนี่ เลิกงานกลับบ้านกันเถอะ"

"เลิกงานแล้วๆ สุขสันต์วันหยุดสุดสัปดาห์นะทุกคน"

อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน แต่พวกที่บ้านไม่ได้อยู่อ๋าวโถวก็เริ่มเก็บข้าวของเตรียมตัวสลายตัวกันแล้ว

ส่วนเรื่องตอกบัตรลงเวลาทำงานน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ ไม่มีหรอก!

มีแค่หลิวเสี่ยวหัวที่ยังคงสืบทอดธรรมเนียมการเป็นเด็กฝึกงานจบป.ตรีของหยางจ้านอย่างเคร่งครัด นั่นคือ: ถือการทำงานเป็นการพักผ่อน ทำตัวประหนึ่งแผนกธุรกิจคือบ้านหลังที่สอง เป็นหัวหน้าครอบครัวคอยเฝ้าออฟฟิศช่วงสุดสัปดาห์อย่างขยันขันแข็ง

แต่วันนี้หยางจ้านไม่ได้ชิ่งกลับก่อนเวลา เพราะเขากำลังรอใครบางคนอยู่

............