บทที่ 97 เด็กใหม่ไฟแรง ผู้โหยหาความสำเร็จ

ทุกคนกลับกันหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน สองหนุ่มที่เหลืออยู่เลยยังไม่กล้าปิดออฟฟิศชิ่งกลับบ้าน

หยางจ้านเอนหลังพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้หลิวเสี่ยวหัวได้ลองฝึกชงชากังฟูที่โต๊ะรับแขก

หลิวเสี่ยวหัวเป็นคนเหนือ ก่อนมาทำงานที่นี่ แกแทบไม่เคยเห็นธรรมเนียมการชงชากังฟูแบบชาวกวางตุ้งเลย ด้วยความที่แกเป็นเด็กใหม่ไร้ตัวตนในแผนก การได้เอาใบชาชั้นดีที่เหยียนเฟิงกับหยางจ้านทิ้งไว้มาลองชงกินเอง ถือเป็นการยกระดับชีวิตการทำงานของแกไปอีกขั้น

การทำงานในแผนกธุรกิจย่อย มันต่างจากตอนฝึกงานที่สำนักงานใหญ่นะ ด้วยความที่เป็นแผนกเซลส์ที่ต้องการความยืดหยุ่น การนั่งจิบชาคุยเล่นในออฟฟิศก็ถือเป็นเรื่องที่ทำได้ไม่ผิดกฎอะไร

ต่างจากที่สำนักงานใหญ่ ที่นอกจากผู้บริหารระดับรองผู้จัดการทั่วไปขึ้นไปแล้ว แม้แต่ระดับผู้ช่วยจาง ก็ยังไม่มีชุดชากังฟูอยู่ในห้องทำงานเลย

ไม่ใช่ว่าบริษัทไม่มีงบซื้อให้หรอกนะ แต่มันมี 'กฎระเบียบที่มองไม่เห็น' เกี่ยวกับระดับตำแหน่งครอบอยู่ต่างหาก

หลิวเสี่ยวหัวก็ถือว่าเป็น 'เด็กจบใหม่หัวกะทิ' เข้ามาอยู่แผนกนี้ได้สองเดือนกว่าแล้ว ขั้นตอนการชงชาก็ทำได้ถูกต้องตามตำราเป๊ะ หยางจ้านเองก็ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องชาถึงขั้นจะไปสอนใครได้ ก็ปล่อยให้หมอนั่นง่วนชงชาต่อไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ชาก็ชงเสร็จ หลิวเสี่ยวหัวยิ้มแป้น ยกถ้วยชามาประเคนให้หยางจ้านเป็นคนแรก

หยางจ้านก็รับมุก ยกถ้วยชาขึ้นมาดมกลิ่น จิบเบาๆ ค่อยๆ ดื่มจนหมดถ้วย ก็แหม ชาเพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ มันก็ต้องร้อนลวกปากเป็นธรรมดา หยางจ้านยังไม่ได้ฝึกวิทยายุทธ์ซดชาร้อนๆ แบบพวกเซียนชาชาวกวางตุ้งจนเสี่ยงเป็นมะเร็งหลอดอาหารหรอกนะ

เรื่องรสชาติชา หยางจ้านก็พอบอกได้ว่าอันไหนดีอันไหนแย่ แต่ถ้าจะให้มานั่งแยกแยะว่าชาชนิดเดียวกัน แต่ชงคนละวิธี รสชาติจะต่างกันยังไง อันนี้ก็ต้องขอบาย เพราะเขายังไม่ถึงขั้นนั้น

"ใช้ได้เลยนะอาฮว๋า ปกติถ้าไม่มีแขก ตอนพี่เฟิงเขาอยู่ที่ออฟฟิศ นายก็ชงชาเสิร์ฟบ่อยๆ สิ นี่ไม่ได้หมายความว่าให้ไปประจบประแจงอะไรนะ แต่มันคือการพยายามเข้าสังคม พอออกมาทำงานแล้ว เราก็คือคนของสังคม อย่ามัวแต่ขี้อายหรือห่วงหน้าตาตัวเองเลย เข้าใจไหม"

หยุดไปนิดนึง หยางจ้านก็นึกถึงเรื่องการแบ่งโบนัสของเหยียนเฟิงเมื่อตอนบ่าย ซึ่งไม่ได้มีชื่อของหลิวเสี่ยวหัวรวมอยู่ด้วย เลยคิดว่าควรจะอธิบายให้เด็กใหม่เข้าใจสักหน่อย

"เรื่องโบนัสเมื่อบ่ายน่ะ ช่วยไม่ได้นะ พี่เฟิงเขาก็ต้องมีเหตุผลของเขา นายยังอยู่ในช่วงทดลองงาน ยังไม่มีเป้ายอดขายเป็นของตัวเอง เขาก็เลยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะแบ่งเงินให้ นายอย่าเก็บไปคิดมากเลยนะ

เดี๋ยวเดือนสองเดือนนี้ พี่จะเอาออร์เดอร์ให้นายไปลองวิ่งงานดู พอเริ่มมีผลงาน เดี๋ยวถึงเวลาแบบนี้อีก ต่อให้พี่ไม่เรียกร้องให้ พี่เฟิงเขาก็ต้องนึกถึงนายแน่ๆ"

"หึๆ ได้เลยครับพี่จ้าน" หลิวเสี่ยวหัวเป็นเด็กฉลาด ยิ้มรับคำของหยางจ้าน "พี่จ้านยังไม่เลิกงานอีกเหรอครับ"

เอาจริงๆ เด็กจบป.ตรีที่ถูกส่งมาฝึกงานที่แผนกขายตรงย่อยๆ แบบหลิวเสี่ยวหัว ถือว่าค่อนข้างโชคร้ายเลยล่ะ ซึ่งถ้ามองในมุมเดียวกัน หยางจ้านเมื่อก่อนก็เคยเป็นพวกโชคร้ายแบบนั้นเหมือนกัน

พวกเขาทั้งถูกส่งให้อยู่ห่างไกลจากสำนักงานใหญ่ แถมยังต้องมาอยู่ในแผนกขายตรงที่ไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญ (แผนกที่โดนเมินยิ่งกว่าคือแผนกขายน้ำมันหล่อลื่น) ถ้าหยางจ้านไม่ได้เป็นคนที่ย้อนเวลากลับมา ก็คงยากที่เด็กป.ตรีที่โดนส่งมาที่นี่จะได้ลืมตาอ้าปาก

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเป็นเด็กจบใหม่ที่รับสมัครมาจากทั่วสารทิศ จะบอกว่ามีเส้นสายใหญ่อยู่ในบริษัทก็คงเป็นไปไม่ได้ ธรรมชาติของอุตสาหกรรมนี้มันต่างจากพวกการประปา ไฟฟ้า หรือก๊าซ ที่มักจะมีการใช้เส้นสายภายในองค์กรกันอย่างแพร่หลาย

แต่หยางจ้านรู้ดีว่า ในบรรดาเด็กจบป.ตรีรุ่นเขา หรือแม้แต่รุ่นพี่รุ่นน้องอีกสามรุ่นที่รับเข้ามาในบริษัทสาขาเมืองฮุ่ยเฉิง ไม่มีใครใช้เส้นสายส่วนตัวเลย พอเข้ามาทำงานแล้ว ทุกคนก็ต้องใช้ความสามารถและไหวพริบของตัวเองในการดิ้นรนเอาตัวรอด ในอีกมุมหนึ่ง นี่ก็ถือเป็นความยุติธรรมอย่างหนึ่งเหมือนกัน

"พี่รอคนอยู่น่ะ หึๆ อาฮว๋า นายมีแฟนหรือยังล่ะ"

หลิวเสี่ยวหัวยังคงมีความเขินอายแบบเด็กนักศึกษาอยู่ นิ่งไปสองวินาทีถึงตอบ "มีครับ เรียนจบมาจากมหา'ลัยเดียวกัน แล้วก็สมัครเข้าบริษัทพร้อมกันเลย แต่เธอเรียนจบบัญชี เลยถูกส่งไปฝึกงานที่ฝ่ายการเงินของบริษัทครับ"

เอาล่ะ บางทีสาขาวิชาที่เรียนมามันก็มีประโยชน์แบบนี้แหละ พวกจบบัญชี คอมพิวเตอร์ นิติศาสตร์ หรืออักษรศาสตร์ พอเข้าบริษัทปิโตรเคมีพวกนี้ รับรองได้เลยว่าจะไม่มีทางถูกส่งมาตากแดดตากลมที่แผนกขายตรงแน่นอน

หยางจ้านถอนหายใจเบาๆ พูดอย่างเข้าใจ "ฝ่ายการเงินดีนะ ผู้หญิงได้ทำฝ่ายการเงินก็ถือว่าได้งานที่มั่นคงแล้วล่ะ แล้วที่นายโดนส่งมาอยู่ฝ่ายขายตรงนี่ เป็นความสมัครใจของนายเอง หรือเพราะสาขาที่เรียนมาล่ะ"

หลิวเสี่ยวหัวฟังแล้วส่ายหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงเจือความเสียใจลึกๆ "ผมเรียนจบสาขาการจัดการครับ แต่ตอนเรียนมักจะได้ยินมาตลอดว่า คนที่จะรวยได้ต้องทำมาร์เกตติงหรือไม่ก็งานเซลส์ พอตอนมาสัมภาษณ์ฝึกงาน ด้วยความไฟแรง ผมก็เลยบอกไปว่าอยากทำเซลส์ ผลปรากฏว่าชีวิตจริงมันช่างต่างจากที่คิดไว้ลิบลับเลย เฮ้อ!"

"ฮ่าๆ... นายกับพี่ตอนนั้นนี่เหมือนกันเป๊ะเลย ฮ่าๆ" หยางจ้านหลุดขำ เส้นทางชีวิตและความคิดของหลิวเสี่ยวหัวนี่มันถอดแบบมาจากหยางจ้านเมื่อสองปีก่อนเป๊ะๆ เลย แต่ตอนนี้สถานะของหยางจ้านดีกว่าตอนนั้นลิบลับ

"แต่ผมเห็นแผนกเรานี่ นอกจากพี่ซุนแล้ว พวกพี่อีกสามคนนี่ดูท่าทางจะโกยเงินกันสนุกเลยนะครับ ไม่รู้ว่าอนาคตผมจะเก่งได้เหมือนพวกพี่หรือเปล่า"

หลิวเสี่ยวหัวเป็นคนช่างสังเกต แต่ถ้าจะพึ่งแค่การเก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้วยตัวเอง ความคาดหวังของเขาก็คงจะเลื่อนลอยเกินไปหน่อย

หยางจ้านไม่อยากจะสวมวิญญาณครูมานั่งเทศนาสั่งสอนอะไรตรงนี้ จุดบุหรี่สูบแล้วเดินออกไปทางประตูพลางพูดว่า "ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปละกันนะ ไว้มีโอกาสพี่จะช่วยปั้นนายให้ รายได้ไม่น้อยหน้าแฟนแกแน่นอน หึๆ"

หลิวเสี่ยวหัวมองหยางจ้านที่ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าประตู ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่ แกถือถ้วยชา พยักหน้ารับเบาๆ

หยางจ้านยืนพิงประตูสูบบุหรี่จนหมดมวน รู้สึกเบื่อๆ เลยเดินไปหยิบหมากฝรั่งที่โต๊ะทำงานมาเคี้ยว การเตรียมตัวให้ดูสะอาดสะอ้านเวลาจะไปเดตกับแฟน ก็ถือเป็นการให้เกียรติเธออย่างหนึ่งแหละนะ

การสูบบุหรี่ไม่ใช่เรื่องดี ถึงหยางจ้านจะติดนิสัยชอบคีบบุหรี่มากกว่าจะติดสารนิโคตินจริงๆ แต่เขาก็ตั้งกฎเหล็กให้ตัวเองไว้ว่า จะไม่สูบบุหรี่เด็ดขาดเวลาอยู่กับแฟนแบบสองต่อสอง แน่นอนว่าถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยก็เป็นอีกเรื่องนึง หยางจ้านเชื่อว่าการเดินทางสายกลางดีกว่าการตึงเปรี๊ยะจนเกินไป

เวลาล่วงเลยมาจนถึง 5 โมง 40 นาที หยางจ้านก็ยังไม่กลับ หลิวเสี่ยวหัวในฐานะ 'คนเฝ้าออฟฟิศ' ก็เลยต้องอยู่เป็นเพื่อน ไม่กล้าปิดออฟฟิศไปทำธุระส่วนตัว

แกเลิกชงชาแล้ว ออกมายืนคุยเล่นสัพเพเหระกับหยางจ้านที่หน้าประตู

ผ่านไปอีกราวๆ สิบนาที รถฮอนด้าแจ๊ซสีเหลืองสดใสของเฉินเฉินก็ขับมาจอดเทียบหน้าออฟฟิศ

"รอนานไหมคะ ตอนเลิกงานติดพันนิดหน่อยน่ะค่ะ หึๆ" เฉินเฉินเปิดประตูรถ ลงมายืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตูออฟฟิศ

"ไม่เป็นไรครับ" หยางจ้านยิ้มรับ พยักพเยิดหน้าไปทางหลิวเสี่ยวหัวที่ยืนอยู่ข้างๆ "นี่เพื่อนร่วมงานผม หลิวเสี่ยวหัว แกกลัวผมเหงาเลยอยู่คุยเป็นเพื่อนจนป่านนี้น่ะ หึๆ"

"อาฮว๋า นี่เฉินเฉิน แฟนพี่เอง" หยางจ้านแนะนำเฉินเฉินให้หลิวเสี่ยวหัวรู้จักตามมารยาท

เฉินเฉินทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ "สวัสดีค่ะ"

"สะ..สวัสดีครับ~~ ซ้อ!?"

สีหน้าของหลิวเสี่ยวหัวตอนนี้เหมือนพวกเด็กเนิร์ดที่เพิ่งเคยเจอสาวสวยระดับไฮโซเป็นครั้งแรก ทั้งชื่นชมในความสวย ทั้งอยากจะรักษาฟอร์มตัวเองให้ดูดี ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นตีกันมั่วไปหมดในหัว แต่ดันแสดงออกทางสีหน้าได้ไม่เนียนเอาซะเลย เป็นอะไรที่ตลกชะมัด

"ไปกันเถอะ จะเอารถไปสองคันเลยเหรอคะ" เฉินเฉินถามยิ้มๆ

หยางจ้านได้แต่ถอนหายใจ บางทีการมีรถหลายคันมันก็ยุ่งยากเหมือนกัน ตอนแรกกะว่าจะไปเจอกันที่บ้านเลขที่ 168 แต่เฉินเฉินดันบอกว่าจะแวะมารับที่ออฟฟิศ กลายเป็นว่าตอนนี้มีคนสองคน รถสองคัน จะขับตามกันไปเดตมันก็ดูไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

กลางวันเอารถจอดหน้าออฟฟิศก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าจอดทิ้งไว้ริมถนนตอนกลางคืนมันก็ชวนให้ใจคอไม่ดีเหมือนกัน

"คุณหยิบกระเป๋ามา แล้วรอตรงนี้แป๊บนึงนะ ผมเอารถคุณไปจอดฝากไว้ในปั๊มน้ำมันข้างๆ ก่อน คืนนี้พอกลับมาค่อยมาเอาไปขับกลับบ้าน" หยางจ้านเสนอทางออกกลางๆ

"ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้นล่ะคะ เราก็ขับรถตามกันไปจอดในปั๊มน้ำมัน แล้วฉันค่อยขึ้นรถคุณไปก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ต้องเดินไปเดินมาให้เหนื่อยไง หึๆ บ๊องจริงๆ เล๊ย!"

"เออ จริงด้วย หึๆ" หยางจ้านตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ร้องอ๋อขึ้นมาทันที

หันไปบอกลาหลิวเสี่ยวหัว "อาฮว๋า พี่ไปก่อนนะ เสาร์อาทิตย์พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ"

"ครับพี่จ้าน"

หลิวเสี่ยวหัวเดินตามออกไปสองก้าว มองดูหยางจ้านขับรถบีเอ็มดับเบิลยูสีฟ้า มีรถฮอนด้าแจ๊ซสีเหลืองขับตามหลัง ทั้งคู่กลับรถแล้วขับตรงไปยังปั๊มน้ำมันที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร แววตาของหลิวเสี่ยวหัวฉายแววอิจฉาอย่างปิดไม่มิด

...