บทที่ 612 อาการซินโดรมหลังวันหยุดยาว

กลับมาถึงโฮมสเตย์จื้ออี้ ได้นอนบนเตียงที่คุ้นเคย หยางจ้านรู้สึกว่านี่แหละคือความสุขที่แท้จริง

โลกกว้างใหญ่ มีเวลาไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี แต่สำหรับผู้ชายติดบ้าน ถึงจะไม่ได้เห็นความเจริญและความยิ่งใหญ่ของโลก ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรน่าเสียดายเลย!

มักจะมีคนชอบใช้ชีวิตแบบชีพจรลงเท้า ชอบไปสัมผัสภูเขาสูงและทะเลลึก บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้ทำไปเพื่ออวดใคร แต่แล้วยังไงล่ะ คนเรามีร้อยแปดพันเก้า นิสัยติดบ้านของหยางจ้านก็คงเป็นทัศนคติของหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบอัปหลายๆ คนนั่นแหละ ไม่มีถูกมีผิด ขอแค่มีความสุขก็พอแล้วมั้ง!

วันรุ่งขึ้น วันทำงานวันแรกหลังจากวันหยุดยาว

หยางจ้านไม่ได้มีอาการซินโดรมหลังวันหยุดอะไรเลย กลับรู้สึกอยากไปทำงานนิดๆ ด้วยซ้ำ เที่ยวมานานจนพอใจแล้ว การได้กลับไปทำงานชิลๆ แบบไม่มีความกดดัน มีเงินทองมั่นคงไร้กังวล มันช่วยดึงสติที่ล่องลอยอยู่บนฟ้าให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริง และทำให้สัมผัสถึงรสชาติของชีวิตได้ดีกว่าการทำตัวหรูหราไฮโซซะอีก