บทที่ 613 ทำงานง่ายๆ ซ้ำๆ

หลังจากทีมขายฝ่ายลงพื้นที่ของแผนกธุรกิจอ๋าวโถวออกไปทำงานกันหมด ออฟฟิศก็กลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง แม้ว่าที่นี่จะเป็นตึกแถวริมถนนที่มีไว้สำหรับต้อนรับลูกค้า แต่เอาเข้าจริงปีหนึ่งๆ ก็แทบจะไม่มีลูกค้าแวะเวียนมาเลย

ดังนั้น การทำงานในออฟฟิศนี้จึงไม่ต้องเคร่งเครียดเรื่องภาพลักษณ์มากนัก นั่งดื่มชาสูบบุหรี่ตรงโซนรับแขก หรือแม้แต่ตอนที่สมองไม่แล่นจะลงไปนอนแผ่บนโซฟาก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ต่อให้บังเอิญเจอผู้บริหารจากสำนักงานใหญ่มาตรวจเยี่ยมกะทันหัน อย่างมากก็แค่โดนตักเตือนสองสามประโยคเท่านั้น

สภาพแวดล้อมการทำงานสบายๆ แบบนี้ มันไม่ดีกว่าการต้องนั่งอุดอู้อยู่ในสำนักงานใหญ่ ใส่สูทผูกไททั้งวันเหรอ? ยิ่งโชคดีคว้าลูกค้ารายใหญ่ไว้ในมือได้หลายราย รายได้ก็มั่นคง งานก็สบาย จะไปหาที่ทำงานดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก!

หยางจ้านคาบบุหรี่ เอนหลังพิงโซฟา ปล่อยความคิดล่องลอย นึกถึงตัวเองในชาติก่อนที่มุ่งมั่นอยากจะหลุดพ้นจากตำแหน่งที่แสนสบายแต่ไร้อนาคตนี้ เพื่อกลับไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ ใส่สูทยี่ห้อยากอร์ ขึ้นลิฟต์ไปตอกบัตรเข้างานทุกวัน ก็แค่เพื่ออยากได้ตำแหน่งที่ดูดีมีหน้ามีตาและรายได้ที่มั่นคงขึ้นเท่านั้นเอง

คนเราพอได้ผ่านประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกัน มุมมองต่ออดีตก็มักจะเปลี่ยนไป หยางจ้านที่เคยผ่านชีวิตแบบนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง พอได้กลับมาเดินบนเส้นทางเดิมอีกครั้ง ทัศนคติและความคิดของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่คนรุ่นราวคราวเดียวกันจะเข้าใจได้หรอก