บทที่ 660 หมัดมั่วซั่วชิงตัวเจ้าสาวคนสวย

ขบวนรถแล่นไปตามถนนเผิงหนานอย่างราบรื่น ในเช้าวันปีใหม่ มีเพียงพนักงานกวาดถนนที่ขยันขันแข็งคอยทำความสะอาดอยู่ริมถนนสองข้างทาง ในยุคที่จำนวนรถยนต์ส่วนตัวยังไม่สูงมากนัก ปรากฏการณ์เมืองร้างในช่วงวันหยุดเทศกาลยังถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขตเศรษฐกิจพิเศษเซินเจิ้น ต่างกันแค่ว่าร้างมากหรือร้างน้อยเท่านั้น

ดังนั้น ถึงแม้เดี๋ยวขบวนรถจะต้องขับกลับมา ก็คงไม่ส่งผลกระทบต่อการจราจรปกติเท่าไหร่นัก ด้วยเหตุนี้หยางจ้านจึงยอมให้เฉินเว่ยได้แสดงศักยภาพอย่างเต็มที่ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่อยากทำเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้หรอก!

หยางจ้านนั่งอยู่ในรถ เมื่อเข้าใกล้หมู่บ้านในเมืองในเขตหลัวหลิ่งซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางมากขึ้นเรื่อยๆ ลึกๆ ในใจก็อดตื่นเต้นไม่ได้

เดิมทีคิดว่าหลังจากผ่านโลกมาเยอะจะสามารถเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตได้อย่างสงบ แม้จะไม่ใช่คนที่ต้องทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อจะได้แต่งงานด้วย แต่ความรักที่ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กันและเกิดจากพรหมลิขิต เมื่อกำลังจะกลายเป็นความจริง มันก็ทำให้รู้สึกโหยหาและซาบซึ้งใจได้เหมือนกัน!

ใช้เวลาเพียงยี่สิบกว่านาที ขบวนรถก็อ้อมสี่แยกเล็กๆ และขับมาถึงถนนหลักหน้าทางเข้าหมู่บ้านตามเส้นทางที่ต้อง "เลี้ยวขวา เลี้ยวขวา"