บทที่ 674 คืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ที่เซียนเหรินเสี่ยวจู้

ช่วงเวลาปกติที่เคยเงียบสงบและสบายๆ พอถึงช่วงก่อนวันตรุษจีน หยางจ้านกลับยุ่งกว่าปีที่แล้วมากทีเดียว ต้องไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทต่างๆ โดนลากไปกินข้าวสังสรรค์ส่งท้ายปีกับเครือข่ายคนรู้จักมากมาย แถมยังลงทุนในโปรเจกต์จิปาถะไปตั้งหลายโครงการโดยไม่รู้ตัว พอถึงสิ้นปี ไม่ว่าจะได้กำไรมากหรือน้อย ทุกคนก็ต้องโทรศัพท์มารายงานผลประกอบการให้เขาทราบ พวกที่มีกำไรและจ่ายเงินปันผล ไม่ว่าจะมาเป็นเงินสดหรือโอนเข้าบัญชีธนาคาร ก็ทำให้ท่านประธานหยางที่มีรายได้หลักเป็นกอบเป็นกำอยู่แล้ว มี "เงินซ่อน" เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย ส่วนพวกที่ยังไม่มีกำไรปันผล ก็ต้องส่งรายงานงบการเงินมาอธิบาย พร้อมรายงานให้ผู้ถือหุ้นหรือเจ้านายทราบถึงการเติบโตของเงินทุนหรือมูลค่าสินทรัพย์ที่เพิ่มขึ้นในรอบปีที่ผ่านมา สำหรับบริษัทที่ให้เงินปันผลเป็นเงินสด หยางจ้านก็ไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีพร้อมกับรับส่วนแบ่งกำไรของตัวเองกลับมาด้วย แม้แต่คลับรถแห่งอนาคตของเฉินเว่ย ปีนี้ก็ได้เงินปันผลเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวจากปีก่อนที่ได้แค่ไม่กี่หมื่นหยวน เช้าวันหนึ่ง หยางจ้านได้รับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารว่ามีเงินเข้าบัญชี 280,000 หยวน เขางงอยู่พักใหญ่ว่าใครโอนมาให้ จนกระทั่งใกล้เที่ยงถึงได้รับโทรศัพท์จากเฉินเว่ย ความหมายของพี่ชายภรรยาชัดเจนมาก คลับรถทำกำไรได้ในปีที่ผ่านมา แต่ตามข้อตกลงเดิมคือจะไม่แบ่งกำไรก้อนใหญ่ภายในสามปีแรก เพื่อเก็บเงินไว้พัฒนาธุรกิจต่อไป เงินที่ได้ตอนสิ้นปีนี้ก็แค่แจกอั่งเปาให้ผู้ถือหุ้นนิดหน่อย อย่างน้อยลงทุนไปตั้งเยอะ สิ้นปีก็ควรมีค่าน้ำมันรถตอบแทนบ้าง ถือเป็นการเอาฤกษ์เอาชัย! หยางจ้านลงทุนในคลับรถแห่งอนาคตไปทั้งหมดสองครั้ง รวมเป็นเงิน 5 ล้านหยวน ผ่านมาเกือบสองปี ได้ทุนคืนมาแค่ 3 แสนกว่าหยวน แต่เดิมทีเขาก็ไม่ได้หวังจะรวยจากตรงนี้อยู่แล้ว ขอแค่พี่ชายภรรยาดำเนินธุรกิจนี้ต่อไปได้เรื่อยๆ สักวันหนึ่งน้ำซึมบ่อทรายก็คงจะกลายเป็นลำธารใหญ่ได้เองแหละ

โครงการลงทุนในกวางตุ้ง หยางจ้านอย่างน้อยก็ยังพอให้ความสนใจอยู่บ้าง ส่วนที่บ้านเกิดอย่างจือเฉิง ในช่วงปีสองปีมานี้ เขาก็ได้วางแผนลงทุนเพื่อการเกษียณของพ่อแม่ไว้หลายโครงการ รายได้จากส่วนนี้ เขาจะรู้ก็ต่อเมื่อหยางกั๋วเจิ้งโทรมาบอกทุกครั้งที่ได้รับเงินปันผลเท่านั้น อย่างเช่นโรงงานผลิตออกซิเจนและสถานีเติมแก๊สหุงต้มที่สวนสาธารณะฮว๋ายซานของถังหมิงเซิง สองโครงการนี้ทำเงิน "บำนาญ" ให้หยางกั๋วเจิ้งปีละกว่า 4 แสนหยวน การที่ได้นั่งอยู่บ้านเฉยๆ แล้วมีเงินเข้ากระเป๋าทุกเดือนแบบนี้ ยิ่งทำให้สองสามีภรรยารู้สึกมั่นคงกับการใช้ชีวิตในบ้านเกิดมากขึ้น ส่วนค่าเช่าตึกของถังจื้อเซิงนั้นจ่ายให้ถังกุ้ยเซียงเป็นรายเดือน เหมือนเป็นการจ่ายเงินเดือน พอดึงเงินเสร็จเมื่อไหร่ พี่สะใภ้เฉินซิ่วฟางก็จะมาแจ้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองทราบด้วยตัวเองถึงบ้านทุกครั้ง เมื่อปีก่อนตอนที่ถังจื้อเซิงซื้อรถ เขายังยืมเงินหยางจ้านไปอีก 100,000 หยวน แต่พอตึกนั้นได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากหยางจ้านจนพ้นวิกฤตได้ ผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน เขาก็เอาเงินมาคืนถังกุ้ยเซียงจนครบแล้ว ตอนนี้ชีวิตของลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ พอพ้นปีใหม่ก็กะจะเปลี่ยนรถแอคคอร์ดเป็นรถออดี้สี่ห่วงซะหน่อย แถมยังบอกว่าถ้าเงินไม่พอ ก็จะขอยืมจากคุณอาถังกุ้ยเซียงโดยตรงเลย นอกจากนี้ หยางจ้านยังร่วมลงทุนในสถานีตรวจสภาพรถของครอบครัวถังเถี่ยจวิน เพื่อนเก่าที่บ้านเกิดอีกด้วย ถึงแม้ในอนาคตจะมีแผนจะทำธุรกิจใหญ่โตกับสองพ่อลูก "ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น" คู่นี้ แต่เรื่องนี้ก็ต้องแยกให้ออก สถานีตรวจสภาพรถก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว เพิ่งเปิดดำเนินการมาได้แค่ครึ่งปี แต่กลับสามารถจ่ายเงินเดือนตำแหน่งรองผู้จัดการให้หยางลี่ชิงได้ถึงเดือนละ 8,000 หยวน หยางลี่ชิงเป็นตัวแทนของหยางจ้าน ดังนั้นสองพ่อลูกตระกูลถังจึงดูแลเขาเป็นอย่างดี ประกอบกับพี่ชายคนนี้ก็ทำงานอย่างจริงจังและทุ่มเท การจ่ายเงินเดือนสูงๆ เพื่อปั้นคนของตัวเองแบบนี้ ทำให้หยางจ้านรู้สึกพอใจในตัวถังเถี่ยจวินมาก การมีสองพ่อลูกคอยดูแลอยู่ที่จือเฉิง ปัญหาจุกจิกกวนใจบางอย่างก็มักจะถูกปัดเป่าให้พ้นทางไปจากหยางกั๋วเจิ้งและครอบครัวอย่างเป็นธรรมชาติ พ่อของถังเถี่ยจวินก็เป็นคนมีวิสัยทัศน์ดีเยี่ยมคนหนึ่ง ตั้งแต่เริ่มสนิทสนมกับครอบครัวหยางจ้าน เขาก็จะเจียดรายได้ส่วนหนึ่งจากสถานีตรวจสภาพรถ มาส่งให้เป็นเงินเดือนถึงบ้านด้วยตัวเองทุกเดือน แถมยังอยู่ดื่มเหล้าคุยโม้กับหยางกั๋วเจิ้งอีกด้วย จนตอนนี้ตาแก่สองคนนี้ดูจะกลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปซะแล้ว โดยรวมแล้ว นอกเหนือจากโครงการลงทุนใหญ่ๆ โครงการลงทุนยิบย่อยอื่นๆ ที่หยางจ้านเคยจับพลัดจับผลูหรือใช้เส้นสายเข้าไปมีส่วนร่วมในช่วงสองปีมานี้ ล้วนเจริญรุ่งเรืองไปได้ด้วยดี และสามารถสร้างรายได้เสริมให้ตัวเองหรือพ่อแม่ที่บ้านเกิดได้อย่างเป็นกอบเป็นกำตามที่คาดหวังไว้ทุกปี แน่นอนว่า สำหรับหยางจ้านแล้ว เรื่องพวกนี้ก็แค่เรื่องขำๆ ที่ทำให้เขายิ้มออกตอนที่ได้รับผลตอบแทน ถือว่าไม่เสียแรงที่ท่านประธานหยางอุตส่าห์ลงแรงไปในช่วงแรกๆ

...

วันเวลาผ่านไปท่ามกลางความวุ่นวายและการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ หยางจ้านรับพ่อแม่และครอบครัวพี่สาวมาอยู่ที่อ๋าวโถวตั้งแต่สองวันก่อนที่คลื่นความเย็นจะมาเยือน ภายใต้คำแนะนำของหยางจ้าน เจียงฉี่เฉาก็รับพ่อแม่ของเขาจากบ้านเกิดในต่างอำเภอมาอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน เนื่องจากพ่อของเจียงฉี่เฉาสุขภาพไม่ค่อยดี ตอนแรกเลยไม่อยากเดินทางไกล หยางจ้านจึงแนะนำว่า ในเมื่อโรคนี้รักษาไม่หายแล้ว สู้ฉวยโอกาสที่ยังพอเดินเหินได้ ออกมาดู "โลกภายนอก" ในที่ทำงานของลูกชายทั้งสองคนบ้างจะไม่ดีกว่าหรือ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหน้าที่การงานและรายได้ของสองพี่น้องตระกูลเจียงในตอนนี้ เอาแค่เรื่องสภาพอากาศที่คลื่นความเย็นแผ่ปกคลุมอย่างหนักในปีนี้ การติดแหง็กอยู่ที่บ้านเกิดในหุบเขา สู้มาอยู่เมืองชายทะเลที่อากาศค่อนข้างอบอุ่นกว่า น่าจะเป็นสภาพแวดล้อมที่เป็นมิตรต่อผู้ป่วยมากกว่านะ สุดท้าย หยางจ้านก็ให้จางเจียหมิงติดต่อรถพยาบาล ไปรับพ่อแม่ของเจียงฉี่เฉามาจากอำเภอในจือเฉิงโดยตรง การที่หยางจ้านทุ่มเทจัดการเรื่องต่างๆ เพื่อช่วยให้ครอบครัวของเพื่อนเก่าได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในช่วงปีใหม่ ทำให้สองพี่น้องตระกูลเจียงรู้สึกซาบซึ้งใจจากใจจริง ในวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ทั้งสามหนุ่มที่อยู่ริมทะเลต่างก็รับพ่อแม่และญาติพี่น้องมาอยู่ที่บ้าน เช้าตรู่ หยางจ้านก็เดินงัวเงียออกมาระเบียงชั้นสอง มองลงไปเห็นผู้ใหญ่หลายบ้านกำลังยื้อแย่งและเถียงกันอยู่ในสวน "ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เย็นนี้ต้องกินข้าวบ้านฉัน ฉันเคลียร์ห้องรับแขกไว้แล้ว ตั้งโต๊ะกลมใหญ่สองโต๊ะ บ้านเราสามครอบครัวทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่นั่งได้พอดีเป๊ะ..." เหยียนเฟิงจับมือกับพ่อตัวเองและพ่อตา ดึงดันจะให้จัดมื้อค่ำรวมญาติที่บ้านของเขาให้ได้ ส่วนพ่อแม่ของกู้เว่ยก็ไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ครอบครัวพ่อตาของเขาจะไม่ได้มาด้วยก็ตาม: "ไม่ได้หรอก ครอบครัวเหล่าเหยียนคนเยอะ ตอนเย็นไปบ้านนายฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่มื้อเที่ยงต้องมากินที่บ้านฉันสิ ฉันเตรียมวัตถุดิบไว้พร้อมหมดแล้ว..." ด้านหยางกั๋วเจิ้งและถังกุ้ยเซียงก็เป็นคนมีน้ำใจไม่แพ้กัน ชี้ไปที่ห้องเล็กๆ ด้านข้างที่ต่อเติมขึ้นมาเพื่อทำเป็นเตาฟืน: "เห็นไหมนั่น ของป่าที่อุตส่าห์เอามาจากบ้านเกิดกำลังจัดการอยู่เลย บ้านฉันกว้างขวาง เอาเป็นว่าเย็นนี้ พวกเราตาแก่สี่คนมาโชว์ฝีมือกัน บ้านฉันมีที่ให้ทำกับข้าวสบายๆ..." คนเจ็ดแปดคนเถียงกันไปเถียงกันมาในสวน แต่เป้าหมายหลักก็คือ อาหารมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าทั้งสามครอบครัวต้องกินด้วยกัน หยางจ้านฟังจนจับใจความได้คร่าวๆ ก็เลยตะโกนบอกลงมาจากระเบียง: "นี่~ คุณพ่อคุณแม่ คุณลุงคุณป้า คุณน้าทั้งหลายข้างล่างน่ะ เลิกเถียงกันได้แล้ว มื้อเที่ยงกินที่บ้านคุณลุงกู้ มื้อเย็นรวมตัวกันที่บ้านผม ส่วนดึกๆ ไปกินมื้อดึกบ้านคุณลุงเหยียน รอเคาต์ดาวน์ข้ามปีตอนเที่ยงคืน ยุติธรรมดีไหมล่ะ รับรองไม่โกง!" ทุกคนในสวนต่างเงยหน้าขึ้นมองหยางจ้านที่อยู่บนชั้นสอง คิดดูแล้วก็เห็นด้วย ยังไงซะนี่ก็เป็นการเถียงกันเพราะความมีน้ำใจ การแบ่งเวลาแบบนี้ก็ทำให้ทุกบ้านได้เป็นเจ้าภาพเลี้ยงแขก เป็นการแสดงน้ำใจที่ลงตัว และเข้าถึงแก่นแท้ของความสนิทสนมเกรงใจกัน พอคนในสวนแยกย้าย หยางจ้านก็หายง่วง พอกลับเข้าห้องก็เห็นเฉินเฉินตื่นแล้ว เวลาที่มีผู้ใหญ่อยู่ในบ้าน ถ้าไม่ได้โดนหยางจ้านลากไว้ ปกติแล้วเฉินเฉินก็จะไม่ทำตัวเป็นสะใภ้ขี้เกียจนอนตื่นสายตะวันโด่งหรอก พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จลงมาชั้นล่าง ถังกุ้ยเซียงก็ทำก๋วยเตี๋ยวน้ำซุปไก่ไว้ให้เป็นมื้อเช้า พอชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น เธอก็กล้าใช้จ่ายเรื่องกินดื่มมากขึ้น เมื่อก่อนสองตายายก็ทำกับข้าวเก่งอยู่แล้ว แต่มื้อเช้าก็ทำกินแบบลวกๆ ตอนนี้ก็ยอมเสียเวลาทำให้อร่อยถูกปากมากขึ้น ในวันสำคัญที่สุดของคนจีนในรอบปี ถ้าไม่ใช่เด็กเล็กๆ ก็มักจะมีเรื่องยุ่งนู่นนี่นั่นตลอดเวลา ที่บ้านมีผู้ชายสามผู้หญิงสามพอดี เลยแบ่งหน้าที่กันชัดเจน ผู้ชายทำงานที่ต้องใช้แรง ส่วนผู้หญิงก็รับผิดชอบงานที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนและจุกจิก หยางกั๋วเจิ้งต้องจัดการวัตถุดิบมากมายสำหรับมื้อใหญ่ตอนเย็น หยางจ้านกับหลี่ย่าจวินก็เลยอาสาทำความสะอาด แปะคำกลอนคู่ และจัดของในบ้าน การทำความสะอาดบ้านช่วงสิ้นปีก็ถือเป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่ง ถึงแม้ป้าหวงจะคอยดูแลทำความสะอาดเซียนเหรินเสี่ยวจู้ทุกวันอยู่แล้ว แต่พวกหยางจ้านก็ต้องทำเป็นปัดกวาดเช็ดถูพอเป็นพิธี ออกไปกวาดใบไม้แห้งในสวน เช็ดกระจกชั้นล่างแบบผ่านๆ เอาบ้านหมาของฮุยฮุยกับอาฉีออกไปตากแดด... สองแรงงานหลักถูกสั่งให้วิ่งวุ่นไปทั่ว เช้า "วุ่นวาย" กับเรื่องในบ้านเสร็จ ตอนบ่ายก็ต้องมาวุ่นกับเรื่องในมือถือ พอเครือข่ายคนรู้จักกว้างขวางขึ้น ช่วงเทศกาลปีใหม่ก็จะไม่ค่อยสงบสุขเท่าไหร่ ตั้งแต่เริ่มกินมื้อเที่ยงที่บ้านกู้เว่ย เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือก็ดังไม่หยุด ทั้งเพื่อนฝูง เพื่อนสมัยเรียน เพื่อนร่วมงาน และคนที่เคยติดต่อกัน ต่างก็ส่งข้อความมาอวยพรปีใหม่ในช่วงเวลานี้ ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่ปีไหน ที่การส่งข้อความอวยพรที่ดูเหมือนจะจริงใจและสุภาพ กลับกลายเป็นภาระ สำหรับคนที่มีตำแหน่งต่ำกว่า ถ้าไม่ส่งข้อความอวยพรให้เจ้านายหรือหัวหน้า ก็ดูเหมือนจะเป็นการเสียมารยาท ส่วนพวกเจ้านายหรือหัวหน้าที่ได้รับข้อความหรือโทรศัพท์อวยพร ก็ต้องตกเป็นเหยื่อของธรรมเนียมงี่เง่านี้ ถ้าไม่ตอบกลับข้อความสักหน่อย ก็จะถูกมองว่าหยิ่งยโสหรือดูถูกคนอื่น หยางจ้านไม่ได้ทำตัวแปลกแยก เขาแต่งข้อความตอบกลับอวยพรไว้ข้อความหนึ่ง พอเห็นใครส่งมา ก็ก๊อปปี้ข้อความนั้นส่งกลับไป กด "ส่ง" ปุ๊บ ก็ถือว่าเสร็จสิ้นการตอบแทนน้ำใจไปอีกหนึ่งคน แน่นอนว่า ตัวเขาเองก็ไม่ได้อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดความสัมพันธ์ ยังไงก็ต้องมานั่งแต่งข้อความส่งไปอวยพรบรรดาผู้บริหารบริษัท พี่ๆ ที่เคารพ ญาติผู้ใหญ่... ท่ามกลางเสียง "ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง" ของข้อความที่ดังไม่ขาดสาย ท้องฟ้าในวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ก็มืดลงอย่างรวดเร็ว ที่เซียนเหรินเสี่ยวจู้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตามธรรมเนียมคือต้องเปิดไฟทุกดวงในบ้านและในสวนที่เปิดได้ พอมองมาจากทะเล จะเห็นไฟในสวนส่องสว่าง แสงไฟในบ้านอบอุ่นนวลตา เงาร่างของผู้ใหญ่ คนหนุ่มสาว ผู้หญิงและผู้ชายเดินขวักไขว่ไปมาอยู่หลังหน้าต่าง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังลอดออกมาพร้อมกับเสียงดนตรีเปิดรายการข่าวภาคค่ำอันเป็นเอกลักษณ์: "พื้นที่ทางตอนใต้กำลังเผชิญกับคลื่นความเย็นที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายสิบปี... นักข่าวถ่ายภาพจากเฮลิคอปเตอร์พบว่า... ยังมีผู้โดยสารที่เดินทางกลับภูมิลำเนาติดค้างอยู่กลางทาง..." ก่อนจะเริ่มทานอาหารค่ำ ก็มีเงาคนยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งก็คือหยางจ้านนั่นเอง แว่วๆ ว่าเขากำลังสั่งการปลายสายอยู่: "ลำบากหน่อยนะเหล่าจาง เรื่องเสบียงและเงินช่วยเหลือก็แจกจ่ายไปเถอะ แต่ระวังความปลอดภัยของพี่น้องเราด้วยนะ... พ้นปีใหม่ไปแล้วค่อยให้ชดเชยวันหยุด... ค่าล่วงเวลาช่วงนี้ให้คูณสามเลย ขอให้พี่น้องที่อยู่แนวหน้ามีความสุขในวันส่งท้ายปีเก่านะ!”

“เสี่ยวจ้าน เลิกคุยโทรศัพท์ได้แล้ว มากินข้าวเร็ว มื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าพร้อมแล้วจ้า...”