บทที่ 675 ฤกษ์งามยามดีเดือนสาม เริ่มต้นฤดูกาลใหม่

คลื่นความเย็นที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายสิบปี ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อหยางจ้านและเพื่อนๆ ของเขาเลย ในช่วงตรุษจีนปีนี้ หมู่บ้านชาวประมงริมทะเลที่อ๋าวโถวยังคงอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขและเงียบสงบ ดูเหมือนว่าหยางจ้านจะมี "บัฟ" ดึงดูดเพื่อนฝูงติดตัวมาด้วย ถึงแม้จะหลบมาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญ แต่ตลอดเจ็ดวันของช่วงวันหยุด ก็ยังมีเพื่อนๆ แวะเวียนมาหาไม่ขาดสาย เมื่อเทียบกับชาติที่แล้ว ตรุษจีนปีนี้หยางจ้านและเจียงฉี่เฉาไม่ต้องทนเหงาอยู่ในเซินเจิ้นตามลำพังอีกต่อไป ทั้งสองครอบครัวยังได้มีโอกาสร่วมฉลองด้วยกันที่เซินเจิ้นหนึ่งคืน โอวเสี่ยวถิงและพ่อแม่ของเจียงฉี่เฉาก็ได้พบกันเสียที แถมยังได้ตกลงเรื่องงานแต่งงานของทั้งคู่อีกด้วย ทุกเรื่องราวและเพื่อนทุกคนต่างก็ก้าวไปในทิศทางที่ดีขึ้น ช่วงวันที่สองของเทศกาลตรุษจีน หยางจ้านยังพาครอบครัวไปเยี่ยมบ้านเกิดของท่านประธานเฉิน คราวนี้ถือว่าทั้งสองฝ่ายได้รู้จักครอบครัวของกันและกันอย่างถ่องแท้แล้ว ตรุษจีนปีนี้ หยางกั๋วเจิ้งและครอบครัวอยู่ฉลองจนถึงเทศกาลหยวนเซียว ถึงค่อยเดินทางกลับบ้านเกิด แน่นอนว่าหยางหลานและหลี่ย่าจวินเดินทางกลับไปก่อน พวกเขาฉลองตรุษจีนที่บ้านฝ่ายหญิง และกลับไปฉลองหยวนเซียวที่บ้านฝ่ายชาย คู่แต่งงานใหม่ก็รู้จักวิธีรักษาสมดุลระหว่างสองครอบครัวเป็นอย่างดี ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังเทศกาลหยวนเซียวและผ่านพ้นอาการซึมเศร้าหลังวันหยุดมาได้ เดือนมีนาคมก็มาถึง ในวันที่อากาศแจ่มใสของเดือนมีนาคม เขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียวสุ่ย ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเขตจือเฉิงและเขตเหลิ่งเจียง ก็ได้ฤกษ์ทำพิธีวางศิลาฤกษ์และเปิดหน้าดินอย่างเป็นทางการ ที่ลานกว้างริมทางหลวงที่ทอดยาว มีธงหลากสีโบกสะบัด เวทีชั่วคราวถูกปูด้วยพรมแดง บนกำแพงด้านหลังมีตัวอักษรสีทองอร่ามเขียนไว้ว่า "เฉลิมฉลองพิธีเปิดหน้าดินและวางศิลาฤกษ์เขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียวสุ่ย เมืองจือเฉิง" ด้านหน้าเวทีมี "ศิลาฤกษ์" ตั้งตระหง่านอยู่ในหลุม สองข้างทางมีรถขุด รถปราบดิน รถบดถนน และรถบรรทุกดินจอดเรียงรายอยู่หลายสิบคัน ทุกคันติดป้ายผ้าสีแดงที่มีข้อความปลุกใจ สร้างบรรยากาศที่ฮึกเหิมและพร้อมลุยงานอย่างเต็มที่ "เฮ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย เอาพลั่วไปวางตรงนั้นหาพระแสงอะไร ขยับไปๆ ทำริบบิ้นสีแดงร่วงลงมาทำไม ร่วงแล้วก็ผูกกลับเข้าไปสิวะ!" ถังเถี่ยจวินวุ่นวายกับการสั่งการคนงานให้เตรียมความพร้อมขั้นสุดท้าย แหม นี่มันเป็นก้าวแรกบนเส้นทางชีวิตอันหลากหลายของสองพ่อลูกตระกูลถังเชียวนะ จากช่างซ่อมรถอัปเกรดมาเป็นเจ้าของศูนย์ตรวจสภาพรถ จากธุรกิจบริการเปลี่ยนมาเป็นเถ้าแก่รับเหมาก่อสร้าง และในอนาคตก็จะเลื่อนขั้นจากเจ้าพ่อรับเหมาถมดินมาเป็นผู้ถือหุ้นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ถึงสมัยเรียนจะทำตัวเหลวไหลแค่ไหน แต่พอออกมาทำงานหาเงิน ถังเถี่ยจวินก็ขยันและทุ่มเทไม่แพ้พวกเด็กเรียนเก่งๆ ในอดีตเลย ในขณะที่ฝั่งนี้กำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานขั้นสุดท้าย ที่ลานกว้างใกล้ถนนก็มีคนกลุ่มใหญ่ออกันอยู่หลายสิบคน พวกเขากำลังชะเง้อมองไปมาสองข้างทาง เห็นได้ชัดว่ากำลังรอคอยบุคคลสำคัญ เจียงฉี่เฉาและเจียงเจี้ยนจวินกำลังจะจุดบุหรี่สูบ พอเห็นถังจื้อเฉียงเดินนำเลขาฯ ออกมาจากไซต์งาน ทั้งสองคนก็ถือบุหรี่เดินเข้าไปหา "พี่จื้อเฉียง ตรวจดูความเรียบร้อยของงานไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ ยังพอมีเวลา สูบบุหรี่สักมวนก่อนสิ" ถังจื้อเฉียงยื่นของในมือให้เลขาฯ รับบุหรี่มาจุดไฟจากไฟแช็ก สูบไปหนึ่งอึกแล้วก็ถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอก: "ทีมงานเขตพัฒนาของเราประจำที่กันหมดแล้ว สถานที่ก็ไม่มีปัญหา พวกนักข่าว สถานีโทรทัศน์ ผู้รับเหมา แล้วก็หน่วยงานต่างๆ จากทางเมืองที่มาร่วมงาน เราก็จัดการดูแลเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวจ้านมาถึงไหนแล้วล่ะ?" เจียงฉี่เฉายกข้อมือขึ้นดูเวลา วันนี้เขาสวมชุดสูททับด้วยเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ นาฬิกาเจเกอร์-เลอคูลทร์บนข้อมือขับเน้นให้เขาดูเหมือนนักธุรกิจระดับหัวกะทิ "เมื่อกี้โทรหาหลี่เฮ่า พวกเขากินข้าวเช้าเสร็จก็กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ อีกสิบกว่านาทีก็ถึง รับรองว่ามาก่อนพวกผู้บริหารแน่นอน ไม่ต้องห่วงหรอกพี่" ถังจื้อเฉียงพยักหน้า ยิ้มแล้วตบแขนเจียงเจี้ยนจวิน "พี่เจี้ยนจวิน วางใจได้เลย พอเขตพัฒนาเริ่มเปิดใช้งาน ภายในสามเดือนผมรับรองว่าจะแก้ปัญหาให้พี่ได้หมดเลย หลังจากวันนี้ไป พื้นที่กว้างใหญ่นี้แหละที่จะเป็นสมรภูมิให้พวกเราพี่น้องได้ลุยกัน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!" วันนี้เจียงเจี้ยนจวินมาในโหมดเถ้าแก่ผู้ถ่อมตัว ใส่เสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำทับด้วยเสื้อโค้ตกันหนาวตัวสั้น เพื่อกลบรัศมีเศรษฐีใหม่ เขาเลยใส่แว่นตากรอบใสมาด้วย มองเผินๆ ก็ดูเหมือนนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จจริงๆ นั่นแหละ "น้องจื้อเฉียงพูดอะไรแบบนั้น เรามันคนกันเองทั้งนั้น มีนายคอยคุมหางเสืออยู่ที่นี่ พี่ก็จะทุ่มเททำงานแบบไม่หลับไม่นอนเลยล่ะ ขอแค่โรงงานพี่เปิดทำการได้เมื่อไหร่ พี่ไม่ได้คุยโวนะ GDP ของเขตพัฒนา พี่จะทำให้มันพุ่งขึ้นหลายเท่าตัวทุกปีเลย" เจียงฉี่เฉาฟังแล้วก็แอบขำ ก็แหงล่ะ GDP ของเขตพัฒนาตอนนี้มันเป็นศูนย์นี่นา อีกไม่กี่ปีจะให้พุ่งขึ้นหลายเท่ามันก็ง่ายนิดเดียว แต่พี่น้องคุยโวกันเองก็ไม่เป็นไร ถังจื้อเฉียงถือโอกาสถามว่า "พี่ชาย แล้วโครงการนี้เปิดใช้งานเมื่อไหร่ พี่จะพาผมไปดูงานที่บริษัทบีวายดีล่ะ โครงการใหม่ของพวกเขาน่ะ ขอแค่เป้าหมายเป็นจริง ต่อให้ผมต้องไปนอนเฝ้าที่โรงงานเขาทุกวัน ผมก็จะตื๊อเอาโครงการนี้กลับมาให้ได้”

“ไม่ต้องรีบๆ" เจียงเจี้ยนจวินมองไปทางเขตจือเฉิง เห็นรถของหยางจ้านขับมาแต่ไกล ก็ดึงถังจื้อเฉียงเดินออกไปสองสามก้าว: "เดือนหน้าบริษัทเหิงซินสมาร์ทของพี่จะมีการประชุมผู้ถือหุ้น นายมาด้วยสิ พี่จะแนะนำให้รู้จักกับรองประธานบริษัทของเขาก่อน พวกเราค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปทีละก้าว อาจ้านน่ะมีเงินทุนหนา ถึงเวลามีเขาคอยสนับสนุน บริษัทบีวายดีจะย้ายมาตั้งโครงการในเขตพัฒนาของเราก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ" คุยกันไม่กี่ประโยค รถหรูสองคันของหยางจ้านก็ขับมาจอดเทียบข้างทาง เจียงฉี่เฉารีบเดินไปเปิดประตูรถให้หยางจ้าน คนที่ลงมาด้วยก็มีทั้งหลี่เหวินตง หลี่ย่าจวิน และเว่ยกั๋วเฉียง "พี่ชายทั้งสองคน ขอโทษทีนะคร้าบ มาสายไปหน่อย!" หยางจ้านลงจากรถก็หัวเราะร่วนโอบไหล่ถังจื้อเฉียงและเจียงเจี้ยนจวิน จากนั้นก็หันไปแนะนำหลี่เหวินตงให้ทั้งสองคนรู้จัก "นี่หลี่เหวินตง เพื่อนสนิทผมเอง เป็นผู้บริหารของบริษัทจื้ออี้อินเวสเมนต์ ต่อไปถ้าเขามีโปรเจกต์ลงทุนอะไร ก็อาจจะแนะนำให้เข้ามาตั้งฐานที่นี่ด้วย หนึ่งสองโปรเจกต์ก็ไม่ว่าน้อย สิบแปดโปรเจกต์ก็ไม่ว่าเยอะหรอกเนอะ!" ถังจื้อเฉียงกับหลี่เหวินตงเคยเจอกันในงานแต่งของหยางจ้านมาแล้ว ที่คราวนี้หยางจ้านลากเขามาด้วย ก็เพราะเหตุผลสองข้อ ข้อแรกคือแก้เบื่อระหว่างเดินทาง ข้อสองคือในอนาคตจื้ออี้อินเวสเมนต์อาจจะมีการลงทุนในภาคธุรกิจจริงๆ ถึงตอนนั้นก็แค่ลองโยนหินถามทางดู เผื่อจะได้โปรเจกต์ดีๆ เข้ามาในเขตพัฒนาเศรษฐกิจด้วย สำหรับเรื่องนี้ ถังจื้อเฉียงย่อมยกมือสนับสนุนอย่างเต็มที่! "ผู้จัดการหลี่ ต่อไปต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!" ถังจื้อเฉียงมีหยางจ้านคอยหนุนหลัง ก็เลยแสดงความสนิทสนมกับเพื่อนของลูกพี่ลูกน้องคนนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ คุยเล่นกันอยู่ตรงสี่แยกไม่ทันไร รถหลายคันก็ขับมาจากอีกฝั่งของถนน การก่อสร้างเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับเมืองถือเป็นเรื่องใหญ่ของชาวเมืองทั้งมวล ผู้บริหารระดับสูงของหน่วยงานทั้งสี่ต่างก็เดินทางมายังสถานที่จัดงาน เมื่อทุกคนลงจากรถและพบปะกัน ก็เกิดการทักทายและพูดคุยกันอย่างคึกคักอีกครั้ง หยางจ้านไม่เคยทำตัวยิ่งใหญ่ต่อหน้าข้าราชการระดับสูงในท้องถิ่น ชายหนุ่มผู้ร่ำรวยที่เต็มใจจะอุทิศตนเพื่อการพัฒนาบ้านเกิด การแสดงออกถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนและกระตือรือร้น ทำให้ท่านนายกเทศมนตรีก่งและรองนายกเทศมนตรีหลี่ เอ่ยปากชมเขาต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ทำให้ทุกคนรู้สึกประทับใจราวกับ "ได้พบตัวจริงนั้นดีกว่าคำเล่าลือ" แน่นอนว่าในยุคที่ทุกอย่างมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาเศรษฐกิจ "เศรษฐี" ท้องถิ่นอย่างหยางจ้านที่ยอมหอบเงินมาลงทุนพัฒนาบ้านเกิด ไม่มีผู้บริหารหน้าโง่คนไหนจะแสดงท่าทีเย็นชาใส่เขาหรอก ตั้งแต่ผู้นำสูงสุด ทุกคนผลัดกันเข้ามาจับมือพูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง โดยยึดหลักการเดียวกัน: ยินดีต้อนรับคนหนุ่มไฟแรงกลับมาลงทุนและริเริ่มธุรกิจที่บ้านเกิด หน่วยงานบริหารและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะคอยให้บริการผู้ประกอบการและนักลงทุนอย่างเต็มที่ มีความต้องการอะไรเราจะพยายามตอบสนองให้ หากพบปัญหาใดๆ และแก้ไขไม่ได้ ก็สามารถมาขอความช่วยเหลือได้โดยตรงเลย สำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ หยางจ้านย่อมกล่าวขอบคุณอย่างเต็มที่ พร้อมกับใช้ทักษะการเจรจาแบบชาวจือเฉิง พูดคุยโอ้อวดต่อหน้าผู้นำว่า หากเขตพัฒนาเศรษฐกิจต้องการเงินทุน เขาก็พร้อมจะ "ทุ่มสุดตัว" อย่างไม่ลังเล บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตรและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อกัน ทำให้พิธีวางศิลาฤกษ์และเปิดหน้าดินเขตพัฒนาเศรษฐกิจในวันนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นพิเศษ "ในวันอันสดใสของเดือนมีนาคมนี้ เขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียวสุ่ย เมืองจือเฉิง มณฑลหูหนาน ได้ฤกษ์งามยามดีในการเปิดโครงการและวางศิลาฤกษ์ นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับชาวเมืองทุกคน ดังนั้น ผู้บริหารระดับสูงของพรรคและรัฐบาลเทศบาลจึงได้ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้ ลำดับต่อไป ขอเรียนเชิญท่านเลขาธิการสวี่ ขึ้นกล่าวเปิดงานวางศิลาฤกษ์เขตพัฒนาเศรษฐกิจ...”

“แปะๆๆ... แปะๆๆ...”

“เรียนท่านผู้มีเกียรติ เพื่อนร่วมงาน และพี่น้องชาวจือเฉิงที่รักทุกท่าน สวัสดีตอนเช้าครับ! หลังจากใช้เวลาศึกษา วางแผน เตรียมการ และขับเคลื่อนมากว่าหนึ่งปี ในที่สุดเมืองจือเฉิงของเราก็ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียวสุ่ย วันนี้เราจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง... คว้าโอกาสนี้ไว้... และสร้างปาฏิหาริย์ที่เป็นของเราเอง..." เมื่อผู้นำกล่าวสุนทรพจน์อยู่บนเวที หยางจ้านที่นั่งอยู่ด้านล่างก็ทำตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษ เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ภาพแบบนี้ในข่าวทีวี พอได้มาสัมผัสด้วยตัวเองก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่ลูกน้องอย่างถังจื้อเฉียง พูดตรงๆ เลยว่าเขาคงไม่มีอารมณ์มานั่งรถไปกลับห้าหกร้อยกิโลเมตรแบบนี้หรอก แต่ในเมื่อมาแล้ว เถ้าแก่หยางก็จะไม่ทำตัวเป็นเศรษฐีเย่อหยิ่ง มาช่วยเป็นหน้าเป็นตาให้ลูกพี่ลูกน้อง ถ้าจำเป็นจริงๆ เขายังเตรียมงบไว้ห้าสิบล้านเพื่อช่วยถังจื้อเฉียง "ทำยอด" ด้วยซ้ำ ธุรกิจเขตพัฒนาเศรษฐกิจนี้ ถึงจะดูซับซ้อนไปหน่อย แต่ก็สามารถสร้างผลตอบแทนในระยะยาวได้ ผู้บริหารที่ขึ้นเวทีเปลี่ยนหน้ากันไปสองสามคน หยางจ้านก็นั่ง "บำเพ็ญตบะ" อยู่ด้านล่างเป็นครึ่งค่อนชั่วโมง เอาจริงๆ นะ ถ้าดึงตัวเองออกมา แล้วมองดูพิธีการที่ทั้งจุกจิกและไร้สาระนี้ในมุมมองของคนนอก มันก็สนุกดีเหมือนกันนะ "ลำดับต่อไป เราจะเข้าสู่พิธีที่สำคัญที่สุด พิธีวางศิลาฤกษ์ ขอเรียนเชิญท่านเลขาธิการสวี่ ท่านนายกเทศมนตรีก่ง ท่านประธานหวง... และตัวแทนของประชาชนในบ้านเกิด นักธุรกิจหนุ่มผู้โดดเด่น คุณหยางจ้าน ขึ้นมาบนเวทีเพื่อตัดริบบิ้นเปิดเขตพัฒนาเศรษฐกิจของเรา..." เสียง "เพลงมาร์ช" ที่คุ้นเคยและเป็นอมตะดังออกมาจากลำโพงทั้งสองข้างของเวที บรรดาผู้นำและหยางจ้าน "ตัวแทนผู้โดดเด่น" ก็ก้าวขึ้นสู่เวที ภายใต้ฉากหลังสีแดงสด สาวสวยในชุดกี่เพ้าสีแดงสดถือถาดมารอ หยางจ้าน ผู้นำ และสาวสวยยืนเรียงแถวหน้ากระดาน พวกเขาหยิบกรรไกรสีทองขึ้นมาจากถาด แล้วตัดริบบิ้นสีแดงตรงหน้าตัวเองอย่างฉับไว เสียง "ฉับ" ดังขึ้นพร้อมกัน "เปรี้ยงปร้าง... ปังๆๆ... วู๊ๆๆ..." ทันใดนั้น เสียงประทัด เสียงฆ้อง เสียงกลองก็ดังสนั่นหวั่นไหว รถบรรทุกหลายสิบคันที่จอดอยู่สองข้างทางต่างบีบแตรพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงอึกทึกและควันไฟ บรรยากาศของเขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียวสุ่ยราวกับถูกจุดประกายขึ้นมา "ท่านผู้นำทุกท่าน เตรียมตัวให้พร้อม ฟังคำสั่งผมนะ... ฤกษ์งามยามดี... ตักดินวางศิลาฤกษ์!" หยางจ้านทำตามคนอื่น หยิบพลั่วที่ผูกริบบิ้นสีแดงขึ้นมา แล้วใช้แรงตักดินที่ร่วนซุยตรงหน้า ผู้นำรอบๆ ต่างก็มีรอยยิ้มเบิกบานบนใบหน้า ทุกคนช่วยกันตักดินกลบศิลาฤกษ์จนแน่นหนาลงบนผืนดิน