บทที่ 676 การรวมตัวตามปกติที่จื้ออี้เจียหยวน

พิธีวางศิลาฤกษ์เขตพัฒนาเศรษฐกิจของบ้านเกิดจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ถังจื้อเฉียง รองผู้อำนวยการเขตฯ หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยและฝังตัวทำงานอยู่ในอำเภอห่างไกลมานับสิบปี ในที่สุดก็เพราะหยางจ้านผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง ทำให้เขาได้ก้าวเดินบนเส้นทางอาชีพที่แตกต่างไปจากอีกมิติเวลาหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

และด้วยการเปลี่ยนแปลงของตัวบุคคลและเรื่องราวต่างๆ ในพื้นที่บ้านเกิดอย่างเมืองจือเฉิง หยางจ้านก็ถือได้ว่าเริ่มแผ่ขยายเครือข่ายของตัวเองออกไป เจียงฉี่เฉาในฐานะตัวแทนของเขา จะนำเงินทุนก้อนโตกลับมายังบ้านเกิด เพื่อก่อสร้างเขตพัฒนา ลงทุนสนับสนุนองค์กรในนิคมอุตสาหกรรม และทำบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แบรนด์ท้องถิ่น ไม่ได้หวังจะทำกำไรก้อนโตหรือทำเงินอย่างรวดเร็ว เพียงแค่หวังจะสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ในเมืองจือเฉิง เพื่อให้ครอบครัวและเพื่อนฝูงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและสบายใจ

นอกจากนี้ หยางจ้านยังเพิ่มวงเงินอัดฉีดชั่วคราวให้กับมูลนิธิการกุศลปู้ซี ด้านหนึ่งเพื่อจัดตั้งกองทุนการกุศลที่มุ่งเน้นด้านการศึกษา การมอบทุนการศึกษา และการดูแลผู้สูงอายุในบ้านเกิด

อีกด้านหนึ่ง เหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในปีนี้กำลังจะเกิดขึ้น เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้ แต่ก็สามารถทำในส่วนของตัวเองให้ดีที่สุด เป็นเหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่เมื่อที่ใดมีภัย ทุกสารทิศก็พร้อมช่วยเหลือ ไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียงหรือหวังสิ่งตอบแทน และไม่ได้ทำเพื่อปลอบประโลมจิตใจอะไรทั้งนั้น แค่คิดได้ก็ลงมือทำเท่านั้นเอง!

และด้วยเหตุผลที่ว่า "สว่างไสวเจิดจ้า" เกินไป หลังจากกลับมาร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์เขตพัฒนาแล้ว หยางจ้านก็รีบเผ่นกลับไปที่อ๋าวโถวทันที ในชาตินี้เขากลับมาบ้านเกิดหลายครั้งต่อปี ความรู้สึกที่เรียกว่าความอาลัยอาวรณ์ต่อบ้านเกิด ดูเหมือนจะไม่ได้หยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของเขาเลย