บทที่ 52 ยิ่งรู้มากยิ่งอันตราย

หยางเซียวเพิ่งจะพูดจบ ก็มีเสียงที่ฟังดูไม่เป็นมิตรดังแทรกขึ้นมา "เฮ้ย พวกแกเป็นใคร"

เมื่อมองตามเสียงไป ก็เห็นผู้หญิงผิวคล้ำคนหนึ่งยืนอยู่นอกกำแพงที่พังทลาย ใบหน้าซีกขวาของหล่อนมีรอยถูกไฟไหม้ ท่าทางดูดุร้ายมาก

"พวกเรามาหาคนน่ะ ไม่ทราบว่าคุณรู้..."

"ไม่รู้ ไป ไปให้พ้น" ผู้หญิงคนนั้นท่าทีแย่มาก พูดพลางทำท่าจะเดินเข้ามาไล่พวกเขาทั้งสองคน "ฉันขอเตือนพวกแกไว้ก่อนนะ ไม่ว่าชิวเตียนจื่อจะติดค่าเหล้าพวกแกไว้เท่าไหร่ ห้ามแตะต้องของที่นี่เด็ดขาด เขายังติดเงินฉันอยู่อีกสองเฉียนเลยนะ"

ชิวเตียนจื่อ...คิดว่านี่คงเป็นชื่อของลูกเขยเหอเป๋อคนนั้นแล้วล่ะ การเอาเศษเงินออกมาในสถานที่แบบนี้เกรงว่าจะชักนำความวุ่นวายมาให้ หยางเซียวจึงยิ้มแล้วล้วงเอาเหรียญทองแดงออกมาสองสามเหรียญ

เป็นไปตามคาด พอเห็นเหรียญทองแดง ท่าทีของผู้หญิงคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที หยางเซียวเดินเข้าไปยัดเหรียญทองแดงใส่มือหล่อน "พวกเราไม่ได้มาทวงหนี้หรอก เพื่อนของพวกเราคนหนึ่งเคยรู้จักกับชิวเตียนจื่อ ฝากให้พวกเรามาส่งข่าว ไม่ทราบว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเหรอ"

ผู้หญิงคนนั้นเก็บเหรียญทองแดงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แถมยังถือโอกาสชำเลืองมองหน้าอกของหยางเซียวไปหลายแวบ ซึ่งเป็นที่ที่เขาล้วงเหรียญทองแดงออกมา "โธ่เอ๊ย ชิวเตียนจื่อจะไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะ ก็ต้องไปเซ็นเหล้ากินอยู่ที่ร้านเหล้าท้ายตรอกโน่นน่ะสิ"

เมื่อเดินตามที่ผู้หญิงคนนั้นบอก ทั้งสองก็เข้ามาถึงส่วนลึกของตรอก นึกไม่ถึงว่าที่นี่จะคึกคักยิ่งกว่าปากตรอกเสียอีก แต่ก็เห็นได้ชัดว่าวุ่นวายกว่ามาก มีห้องเช่าปลูกติดๆ กันหลายห้อง ภายในมีทั้งเสียงกระทบกันของลูกเต๋า เสียงวางเดิมพัน เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของพวกผู้ชาย และเสียงด่าทอสาปแช่งอย่างหยาบคายปะปนกันไป บริเวณนี้คือบ่อนพนัน

เมื่อทอดสายตาออกไปให้ไกลขึ้น ทางทิศใต้มีบ้านที่ดูเปลี่ยวลึกเข้าไปอีกหลายหลัง บ้านทุกหลังล้วนแง้มประตูไว้ บนม้านั่งหินด้านนอกมีผู้หญิงแต่งตัวฉูดฉาดนั่งอยู่ ริมกำแพงยังมีพวกที่อายุมากหน่อยคอยเรียกลูกค้า ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นซ่องโสเภณี

ส่วนทางฝั่งขวาของตรอก เป็นร้านรวงที่แขวนธงเอาไว้ มีทั้งร้านอาหาร แต่ที่เยอะกว่าก็คือร้านเหล้าที่แขวนธงขลิบแดง

พอดีกับที่มีลมพัดมา ก็ได้กลิ่นเหล้าหอมหวนโชยมาแตะจมูก

เดิมทีซูถิงถิงคิดว่าแค่หาร้านเหล้าเจอก็จะเจอลูกเขยเหอเป๋อแล้ว แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่า จะมีพวกขี้เมามาขอเหล้ากินที่นี่เยอะขนาดนี้

พวกไม่ใส่เสื้อ เท้าเปล่า เนื้อตัวมอมแมมไปหมด ปากก็พ่นแต่คำหยาบคายลามก คนแบบนี้กลุ่มหนึ่งไปรวมตัวกันอยู่หน้าร้านเหล้า ส่งเสียงดังเอะอะโวยวาย ด่าทอกับเถ้าแก่เนี้ยปากจัดด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น จุดประสงค์ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าอยากให้เถ้าแก่เนี้ยยอมให้เซ็นเหล้าสักชาม โดยอ้างว่าถ้าหาเงินได้จะเอามาคืนให้เป็นสองเท่า

แต่เถ้าแก่เนี้ยที่ถือกระบวยตักเหล้าอยู่มีหรือจะไม่รู้กำพืดของคนพวกนี้ หล่อนเท้าสะเอว ไม่ปั้นหน้าดีด้วยเลยสักนิด ด่ากลับไปไม่กี่คำก็แทบจะขุดหลุมศพโคตรเหง้าของพวกอันธพาลพวกนี้ขึ้นมาด่าแล้ว

สถานการณ์แบบนี้ซูถิงถิงเคยเห็นที่ไหนกันล่ะ เธอถึงกับยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับไปชั่วขณะ หยางเซียวตบแขนเธอเบาๆ แล้วลดเสียงลง "ไม่ต้องกลัว ตามฉันมาให้ติดก็พอ"

ทั้งสองคนเดินมาที่ร้านเหล้าเล็กๆ เงียบๆ แห่งหนึ่ง หยางเซียวเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ เทเหรียญทองแดงออกมาหลายสิบเหรียญ ซื้อเหล้าชั้นดีที่หลงจู๊แนะนำมาหนึ่งกา แล้วยังขอผ้าขี้ริ้วเก่าๆ มาผืนหนึ่ง พับลวกๆ เอามาบังหน้าซูถิงถิงไว้

หลังจากที่ทั้งสองคนเดินออกมาแล้ว ซูถิงถิงก็รีบถาม "เมื่อกี้ทำไมไม่ถามเถ้าแก่ล่ะว่าคนไหนคือชิวเตียนจื่อ แล้วทีนี้พวกเราจะหาเจอกันเองได้ยังไง"

หยางเซียวส่งสายตาบอกให้เธอใจเย็นๆ พยักพเยิดหน้าให้เธอมองไปที่คนที่นั่งยองๆ อยู่ข้างหลังพวกอันธพาลขี้เมาที่อยู่ไม่ไกล "เขานั่นแหละคนที่พวกเราตามหา"

ซูถิงถิงอึ้งไป คนคนนั้นรูปร่างเตี้ยแคระ เหมือนกำลังนั่งยองๆ ดูความวุ่นวายอยู่ตรงนั้น แถมยังมองไม่เห็นหน้าตรง เห็นแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างเท่านั้น "คุณรู้เหรอว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง"

"ไม่รู้หรอก แต่ฉันรู้ว่าเขาเป็นพรายน้ำเก่าแก่" หยางเซียวทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วให้ซูถิงถิงยืนรออยู่หน้าร้านที่เพิ่งซื้อเหล้ามา ส่วนตัวเองก็ซุกเหล้ากาใหม่ไว้ในอกเสื้อแล้วเดินเข้าไปหา

พอเข้าไปใกล้ ก็เลียนแบบท่าทางของคนคนนั้นแล้วนั่งยองๆ ลงข้างๆ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรให้มากความ แค่หยิบกาเหล้าออกมาแกว่งไปมา ดวงตาของคนคนนี้ก็เบิกโพลงจ้องเขม็งแล้ว

หยางเซียวขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูให้แน่ใจ ชายชราผอมดำคนนี้น่าจะเป็นลูกเขยเหอเป๋อไม่ผิดแน่ ที่น่องขวาซึ่งโผล่พ้นขากางเกงขึ้นมามีการสักลวดลายปลามังกรเอาไว้ ของแบบนี้ช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ก็จริงแต่ก็กดทับชะตาชีวิตด้วยเหมือนกัน พวกที่หากินกับน้ำธรรมดาๆ ไม่มีใครกล้าแตะต้องของพรรค์นี้หรอก

ใช้เหล้ากานี้ล่อให้ชายชราตามมาในที่ลับตาคน หยางเซียวก็บอกจุดประสงค์ของการมาเยือน "ท่านลูกเขยเหอเป๋อ พวกเรามาเพื่อขอคำชี้แนะจากท่าน"

ชายชราที่กำลังถือกาเหล้าค่อยๆ จิบอยู่นั้น พอได้ยินคำว่าลูกเขยเหอเป๋อ แววตาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ซูถิงถิงถึงกับสะท้านเยือกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ชายชราที่เมื่อกี้ยังมีใบหน้าอมทุกข์สิ้นหวังกลับดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"ตกลงว่าพวกแกเป็นใครกันแน่" ชายชรากำกาเหล้าแน่น "คำว่าลูกเขยเหอเป๋อนี่ ข้าไม่เคยปริปากบอกใครที่นี่เลยสักครั้ง พวกแกรู้ได้ยังไง"

"เพื่อนคนหนึ่งแนะนำมาน่ะ" หยางเซียวไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับเขา จึงล้วงเอาเงินก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ "พวกเรามาเพื่อจะถามคำถามท่านสักสองสามข้อ หากท่านตอบตามความจริง ข้าจะเหมาค่าเหล้าให้ท่านหนึ่งเดือนเต็มๆ และรับรองว่าจะเก็บเป็นความลับอย่างเด็ดขาด"

"ตกลง" ลูกเขยเหอเป๋อตอบรับอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่ค่อนข้างขุ่นมัวคู่นั้นทำให้หยางเซียวรู้สึกราวกับว่าเขามองทะลุปรุโปร่งถึงเบื้องหลังของตัวเองแล้ว

หยางเซียวอดระแวดระวังขึ้นมาไม่ได้ "ท่านรู้หรือว่าข้าจะถามอะไร"

ลูกเขยเหอเป๋อกวาดสายตามองหยางเซียวและซูถิงถิงตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สองสามรอบ "คนต่างถิ่นสองคนมาหาข้าจะเพราะเรื่องอะไรได้อีกล่ะ ก็ต้องเกี่ยวกับคดีเรือล่มเมื่อสิบปีก่อนน่ะสิ"

พูดจบลูกเขยเหอเป๋อก็เอามือไพล่หลัง แล้วเดินลึกเข้าไปในตรอก "พวกแกตามข้ามาสิ ดูเหมือนว่าพวกแกคงจะมีวิธีจัดการกับไอ้ตัวนั้น"

"เดี๋ยวก่อน" หยางเซียวเรียกเขาไว้ แล้วยิ้ม "ผู้อาวุโส พวกเราไปที่พักของท่านกันดีกว่า ที่นั่นน่าจะสะดวกกว่านะ"

ลูกเขยเหอเป๋อหันกลับมา มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาด "พ่อหนุ่ม นึกไม่ถึงเลยนะว่าแกจะหูตาไวขนาดนี้ ทำไมล่ะ กลัวว่าตาแก่คนนี้จะทำร้ายพวกแกหรือไง"

"ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เพียงแต่ข้างนอกยังมีเพื่อนรอพวกเราอยู่น่ะ พวกเราก็แค่รับเงินเขามาเพื่อขจัดปัดเป่าเภทภัยให้เขาเท่านั้นเอง" หยางเซียวตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

สถานที่แห่งนี้ไม่คุ้นเคย ใครจะรู้ล่ะว่าลูกเขยเหอเป๋อคนนี้จะลงมือกับพวกเขาอย่างกะทันหันหรือเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นข้อมือซ้ายของลูกเขยเหอเป๋อคนนี้ก็แทบจะไม่ขยับเลย ข้อมือถูกรักษาให้อยู่ในท่าที่แข็งทื่ออย่างน่าประหลาดตลอดเวลา หยางเซียวเคยอ่านเจอในหนังสือบันทึกเรื่องราวประหลาดว่า พรายน้ำรุ่นเก่าบางคนจะใช้ไส้ปลาแห้งมัดมีดงัดหอยติดไว้ใต้ข้อมือของตัวเอง นี่ถือเป็นอาวุธก้นหีบของพวกพรายน้ำเลยก็ว่าได้

แต่ลูกเขยเหอเป๋อก็แค่พยักหน้า แล้วก็นั่งลงกับพื้นตรงนั้นเลย อารมณ์ของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไป ราวกับได้ย้อนกลับไปในคืนที่ฝนตกคืนนั้นอีกครั้ง "พูดตรงๆ นะ พวกแกหาข้าเจอข้าก็ดีใจมาก เรื่องนั้นมันตามหลอกหลอนข้ามาสิบปีแล้ว และข้าก็ไม่เคยลงน้ำอีกเลย"

"ท่านไม่สนใจหน่อยเหรอว่าใครเป็นคนจ้างพวกเรามา" หยางเซียวถาม

"ไม่สนใจหรอก แล้วพวกแกก็ไม่ต้องมาบอกข้าด้วย ยิ่งรู้มากก็ยิ่งอันตราย ข้าแค่ต้องการรู้ว่าพวกแกคือผู้เชี่ยวชาญในการรับมือกับเรื่องพวกนี้ และมีปัญญาจัดการกับมันได้ แค่นี้ก็พอแล้ว ขืนไม่จัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไป เกรงว่าตาแก่คนนี้ก็คงจะอยู่รอดต่อไปได้อีกไม่กี่ปีแล้วล่ะ"

พูดพลางลูกเขยเหอเป๋อก็เหยียดขาออก แล้วค่อยๆ ถกขากางเกงขึ้น วินาทีต่อมา หยางเซียวและซูถิงถิงก็ถึงกับอึ้งไป เมื่อเห็นว่าบนเกล็ดปลามังกรสีเขียวเข้มที่ถูกสักเอาไว้ มีรอยข่วนสีเขียวคล้ำห้ารอยปรากฏอยู่ชัดเจนมาก

ที่สำคัญที่สุดคือ รอยข่วนนั้นดูใหม่มาก จนสามารถมองเห็นเลือดเนื้อที่ขยับเขยื้อนอยู่ข้างในได้อย่างชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง