บทที่ 53 คนประหลาด

"แผลนี้มีมาสิบปีแล้ว ช่วงสิบปีนี้ข้าใช้ยารักษามาหลายขนาน ถึงขั้นตัดใจเอามีดเฉือนเนื้อที่เน่าเสียออกด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิมทุกครั้ง พอแผลใกล้จะหายดี ขอเพียงโดนน้ำ หรือว่าเจออากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน มันก็จะกลับมาเน่าเปื่อยอีกครั้ง"

ลูกเขยเหอเป๋อปล่อยขากางเกงลง ปิดบังรอยข่วนที่น่าสยดสยองเอาไว้ พลางถอนหายใจยาว "ข้าเคยไปหาผู้อาวุโสในวงการศาสตร์มืดมาแล้ว นี่มันคือไอสังหารแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ร้ายกาจมาก หากไม่กำจัดไอ้ตัวนั้นให้สิ้นซาก แผลนี้ก็ไม่มีทางหายขาดหรอก"

กรรมกรชราที่ท่าเรือเคยเล่าให้หยางเซียวฟังว่า คืนนั้นตอนที่ลูกเขยเหอเป๋อคนนี้ถูกช่วยขึ้นมา ประโยคแรกที่ตะโกนร้องก็คือ อย่าดึงขาข้า ในน้ำมีผีพราย!

เมื่อได้เห็นรอยข่วนนี้ด้วยตาตัวเอง หยางเซียวก็มั่นใจว่าเรื่องนั้นเป็นความจริง "คืนนั้นท่านเห็นอะไรเข้ากันแน่"

สายตาของลูกเขยเหอเป๋อเลื่อนลอย ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น ราวกับได้ย้อนกลับไปในคืนที่พายุฝนกระหน่ำคืนนั้นอีกครั้ง คืนที่เรือไม้ลำหนึ่งโคลงเคลงไปมาท่ามกลางเกลียวคลื่น "วันนั้นคือวันที่หกเดือนเก้าปีเกิงอิ๋น ข้าจำได้แม่น"

"เรือของพวกเราออกจากท่าตอนพลบค่ำ ฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืด ปกติแล้วถ้าฟ้ามืดเรือก็ไม่ออกจากท่าแล้วล่ะ แต่วันนั้นอากาศดีมาก ท่าเรือเหล่านิววานไม่มีคลื่นลมเลยสักนิด" ลูกเขยเหอเป๋อหยุดไปครู่หนึ่ง หันมามองหยางเซียวพลางฝืนยิ้มอย่างขมขื่น "จุดสำคัญที่สุดก็คือมีคนกลุ่มหนึ่งมา พวกเขาไปหาผู้ดูแลแล้วยัดเงินให้ บอกว่าจะขอเดินทางคืนนี้เลย"

หยางเซียวรู้ทันที "คนของคณะงิ้วตระกูลไป๋ใช่ไหม"

ลูกเขยเหอเป๋อเม้มริมฝีปากที่แห้งผาก พยักหน้า "ใช่ พวกหัวหน้าคณะไป๋นั่นแหละ ตอนที่คนพวกนี้มาถึงก็เย็นมากแล้ว แถมยังหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง ทำท่าจะขึ้นเรือให้ได้"

"ตอนนั้นห้องพักบนเรือเต็มหมดแล้ว เหลือแค่ห้องเก็บสินค้าชั้นล่างสุด พวกเขาก็ไม่เรื่องมาก บอกว่าขอแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอ จริงสิ หัวหน้าคณะไป๋ลากผู้ดูแลไปคุยด้วยกันสองสามประโยค แล้วก็แอบยัดเงินก้อนใหญ่ให้ อย่างน้อยๆ ก็สิบตำลึงล่ะ ข้าเห็นมากับตาเลย!"

"ข้าเป็นคนถ่อเรือลำนั้น ต่อมาผู้ดูแลก็เรียกข้าไป ให้เอาแผ่นไม้ไปพาด เพื่อส่งคนของคณะงิ้วตระกูลไป๋ขึ้นเรือ"

"แต่ตอนที่กำลังจะขึ้นเรือนั่นแหละ กรรมกรสองคนที่แบกหีบดันจับไม่แน่น หีบก็เลยตกลงไป ตอนนั้นกรรมกรสองคนนั้นตกใจมาก ทำท่าจะกระโดดลงไปงมขึ้นมา"

"ความจริงตรงนั้นน้ำตื้น ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ก็งมขึ้นมาได้แล้ว แต่หัวหน้าคณะไป๋กลับ...กลับห้ามกรรมกรสองคนนั้นไว้ บอกว่าไม่ต้องงมแล้ว พวกเขาไม่เอาแล้ว"

"กรรมกรนึกว่าหัวหน้าคณะไป๋จะให้พวกตนชดใช้ ก็เลยเอาแต่อ้อนวอน นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าคณะไป๋จะไม่สนใจเลย เดินมาหาข้า แล้วก็เอาแต่เร่งให้ข้ารีบออกเรือ"

"ตอนนั้นข้าก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ นะ ในหีบใบนั้นมีอุปกรณ์ทำมาหากินของคณะงิ้วอยู่ แต่พวกเขาถึงกับทิ้งอุปกรณ์ทำมาหากินของตัวเองไปเลย"

"หัวหน้าคณะไป๋เร่งข้าอยู่หลายครั้ง พอเห็นข้าไม่ขยับ ก็ยัดเศษเงินให้ข้าก้อนหนึ่ง ข้าตะโกนบอกผู้ดูแลไปคำหนึ่ง แล้วก็ออกเรือเลย"

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของลูกเขยเหอเป๋อก็เริ่มดูแย่ลง "แต่ใครจะไปคิดล่ะ พอเรือแล่นไปถึงร่องน้ำลึก ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีไปกะทันหัน ไม่รู้ว่ามีเมฆดำลอยมาจากไหน ฝนก็เทกระหน่ำลงมาโครมใหญ่ บนผิวน้ำก็มีหมอกลงจัดขึ้นมาพร้อมๆ กัน"

"ข้า...ข้าถ่อเรืออยู่ที่ท่าเรือมาสามสิบปี ไม่เคยเห็นสภาพอากาศประหลาดแบบนี้มาก่อน แล้วก็ไม่เคยเห็นหมอกที่แปลกประหลาดขนาดนี้ด้วย"

"ในหมอก...ในหมอกนั้นมีสีเทาเหมือนคนตาย หมอกแผ่กระจายออกไป บังแม้กระทั่งแสงไฟบนท่าเรือจนมิด"

"ตอนนั้นข้าก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแล้ว เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่นาน ตัวเรือก็สั่นสะเทือนอย่างแรง เป็นการสั่นที่กะทันหันมาก คนล้มกันระเนระนาด ในห้องโดยสารวุ่นวายไปหมด ที่น่ากลัวที่สุดก็คือ เรือ...เรือมันหยุดนิ่งไม่ขยับเลย!"

"เส้นทางน้ำสายนี้ข้าล่องเป็นประจำ น้ำลึกพอสมควร ข้างล่างไม่มีหินก้อนใหญ่ที่เรือจะไปเกยตื้นได้แน่ๆ แต่ความรู้สึกนี้ข้าคุ้นเคยดี มันเหมือนกับชนเข้ากับอะไรบางอย่างชัดๆ แถมไอ้ของสิ่งนั้นมันยังใหญ่มาก ใหญ่มากๆ ด้วย"

"หมอกหนาเกินไป ข้ากำลังจะไปดูที่หัวเรือว่าเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่าข้างหน้าก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาเสียก่อน มีลูกเรือคนหนึ่งล้มลุกคลุกคลานวิ่งมาหา หน้าซีดเผือดไปหมด ร้องโวยวายว่าใต้น้ำมีตัวอะไรก็ไม่รู้ ไอ้ตัวนั้นแหละที่มาขวางเรือของพวกเราไว้!"

"เป็นจ้าวสมุทร! จ้าวสมุทรพิโรธแล้ว! บนเรือมีคนลบหลู่กฎของท่าน!"

หยางเซียวเองก็พอจะรู้เรื่องกฎของการเดินเรืออยู่บ้าง พวกชาวเรือที่หากินอยู่บนผิวน้ำมาตลอดทั้งปีเหล่านี้ต่างก็นับถือจ้าวสมุทร ขอเพียงเป็นคนที่ขึ้นเรือมา ก็ต้องทำตามกฎของพวกเขา

บนเรือมีข้อห้ามมากมาย อย่างเช่น ห้ามรับคนแซ่เฉินหรือเฉิงขึ้นเรือสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วก็ยังมีคำที่เรียกว่า "ทิศทางลม" หรือที่เรียกว่าคำแสลง เช่น มังกร เสือ ผี ฝัน พลิก กลิ้ง คว่ำ จม แปดคำนี้คือ "แปดคำต้องห้าม" ที่ขึ้นชื่อของคนเดินเรือ

ว่ากันว่าขอเพียงทำผิดกฎของจ้าวสมุทร ก็จะถูกจ้าวสมุทรตามรังควาน หากไม่โยนคนที่ทำผิดกฎลงน้ำไปเป็นเครื่องสังเวยให้ท่าน คนทั้งเรือก็ต้องตายตกตามกันไปหมด

ใบหน้าของลูกเขยเหอเป๋อซีดเผือด เขากระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่ ถึงจะฝืนเล่าต่อไปได้ "พอพูดถึงจ้าวสมุทร ไต้ก๋งเรือก็พาลูกเรือบางส่วนไปซักถามคนที่อยู่บนเรือทีละคน ถามพวกเขาว่ามีใครปิดบังแซ่ของตัวเอง หรือพูดคำที่ไม่ควรพูดออกไปหรือเปล่า ถ้ามีก็รีบออกมายอมรับซะ กล้าทำก็ต้องกล้ารับ อย่ามาทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย!"

"ตอนนั้นมีคนตาไวสังเกตเห็นว่า ทำไมพวกหัวหน้าคณะไป๋ถึงไม่ออกมา พวกเขาพักอยู่ที่ห้องเก็บสินค้าชั้นล่างสุด ข้าเลยพาลูกเรือลงไปตามหาพวกเขา"

"แต่พอลงไปถึงห้องเก็บสินค้า พวกเราก็ต้องตะลึง ภายในห้องเก็บสินค้าเต็มไปด้วยน้ำ น้ำสีดำทะมึนท่วมสูงเลยเข่าขึ้นมาแล้ว!"

"เรือรั่ว!"

"ข้าให้ลูกเรือรีบขึ้นไปบอกไต้ก๋งเรือ ส่วนตัวเองก็พาคนลุยน้ำลึกเข้าไปในห้องเก็บสินค้า ข้าได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือแล้ว"

"แต่ข้างในมันมืดเกินไป พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นน้ำพุ่งทะลักขึ้นมาจากก้นเรือ น้ำสีดำปริมาณมหาศาลกำลังไหลทะลักเข้ามาในห้องโดยสาร คนของคณะตระกูลไป๋แทบจะไม่เห็นเลย เห็นแค่หัวหน้าคณะไป๋กำลังดึงแขนคนคนหนึ่งไว้อย่างสุดแรง และร่างกายกว่าครึ่งของคนคนนั้นก็จมอยู่ในรูที่น้ำกำลังทะลักเข้ามา เห็นๆ อยู่ว่ากำลังจะจมลงไปแล้ว!"

"ลูกเรือสองคนที่อยู่ข้างๆ รีบเข้าไปช่วย แต่ข้าไม่ได้ขยับ ข้ารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ถ้าก้นเรือรั่ว น้ำก็ควรจะพุ่งทะลักขึ้นมาสิ ทำไม...ทำไมคนถึงร่วงหล่นลงไปได้ล่ะ ความรู้สึกนี้เหมือนกับ...เหมือนกับว่ามีตัวอะไรอยู่ใต้น้ำกำลังดึงคนลงไปมากกว่า"

"แค่ชั่วพริบตานั้น คนคนนั้นก็ถูกดึงจมหายไป หัวหน้าคณะไป๋หงายหลังล้มลงไปในน้ำ ปากร้องตะโกนว่า คนประหลาด! คนประหลาด!"

"เขา...เขารีบคว้าตัวลูกเรือที่อยู่ข้างๆ ทันที เขาบ้าไปแล้ว ถึงกับ...ถึงกับบอกให้พวกเราลงไปช่วยคนประหลาดเป็นเพื่อนเขา!"

"แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ก็ล้มลุกคลุกคลานลงไป แล้วร่างก็ไถลลื่นลงไปที่รูก้นเรือทันที จากนั้นก็หายตัวไป"

"คราวนี้ข้าเห็นชัดเลย สิ่งที่ดึงเขาอยู่ใต้น้ำ มะ...ไม่ใช่คนประหลาดอะไรหรอก แต่มันคือท่อนแขนที่ถูกแช่น้ำจนซีดเผือดต่างหาก"

"มันคือผีพรายน้ำ!"

"ข้ากับลูกเรืออีกสองคนรีบวิ่งหนีออกมาทันที แต่สุดท้ายก็มีแค่ข้าที่หนีรอดออกมาได้ ลูกเรือสองคนนั้นก็ถูกผีพรายน้ำลากลงไปเหมือนกัน"

ลูกเขยเหอเป๋อยกขาขวาขึ้น ลูบคลำรอยสักรูปเกล็ดปลามังกรสีเขียวเข้มบนนั้น พลางถอนหายใจยาว "ถ้าไม่ได้จ้าวสมุทรคุ้มครอง ข้าก็คงหนีไม่พ้นเหมือนกัน"

"ท่านบอกว่าหัวหน้าคณะไป๋ร้องตะโกนว่าคนประหลาด แถมยังให้พวกท่านลงไปช่วยคนประหลาดเป็นเพื่อนเขาเหรอ" หยางเซียวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ลูกเขยเหอเป๋อทำหน้าแปลกๆ "ใช่แล้ว เขาตะโกนแบบนั้นจริงๆ เขา...เขาคงจะบ้าไปแล้วแน่ๆ"

"คนประหลาด...คนประหลาด......" วินาทีต่อมา หยางเซียวก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที "ไม่ใช่ เขาไม่ได้พูดว่าคนประหลาด เขาพูดว่าเยาว์เอ๋อร์ ไปช่วยลูกเยาว์เอ๋อร์ต่างหากล่ะ!"