บทที่ 54 สลับตัวสับเปลี่ยน

"สี่เยาแห่งคณะงิ้วตระกูลไป๋ ท่านรู้จักไหม วันนั้นนางอยู่บนเรือหรือเปล่า" หยางเซียวถามต่อ

"ไม่อยู่" ลูกเขยเหอเป๋อส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "ถึงตาแก่อย่างข้าจะไม่ดูงิ้ว แต่สี่เยาเป็นถึงตัวชูโรงของคณะตระกูลไป๋ มีชื่อเสียงโด่งดังในเมือง ข้าเคยเห็นภาพวาดของนาง"

"คืนนั้นคณะงิ้วมากันทั้งหมดกี่คน"

"รวมหัวหน้าคณะไป๋ด้วยก็ยี่สิบห้าคนถ้วน" ลูกเขยเหอเป๋อตอบโดยไม่เสียเวลาคิด

การตอบอย่างฉะฉานของลูกเขยเหอเป๋อทำให้หยางเซียวอดสงสัยไม่ได้ "สิบปีผ่านไปแล้ว ทำไมท่านถึงจำได้แม่นยำขนาดนี้ ตอนขึ้นเรือท่านตรวจสอบเรียงคนเลยหรือ"

"ทุกคนที่ขึ้นเรือต้องไปลงชื่อที่ห้องบัญชีของท่าเรือเพื่อเก็บเงินตามรายหัว หลังจากเกิดเรื่องข้าเคยดูสมุดเล่มนั้น คืนนั้นมีผู้โดยสารบนเรือทั้งหมดห้าสิบสี่คน เป็นคนของคณะตระกูลไป๋ไปแล้วยี่สิบห้าคน แล้วก็ยังมีพวกลูกเรืออย่างพวกข้า ถ้ารวมไต้ก๋งเรือด้วยก็มีสิบสองคน"

หยางเซียวเห็นลูกเขยเหอเป๋อมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่เหมือนกำลังพูดโกหก "แล้วสุดท้ายหนีรอดออกมาได้กี่คน"

ลูกเขยเหอเป๋อถอนหายใจ ทำท่าทางประหลาดวางไว้ที่หน้าอก "มีแค่ข้าเพียงคนเดียว ทั้งหมดนี้ต้องพึ่งพิงบารมีของจ้าวสมุทรคุ้มครอง"

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ หยางเซียวก็ถามขึ้นว่า "ในยี่สิบห้าคนของคณะตระกูลไป๋มีเด็กอยู่ด้วยไหม"

"ไม่มี คืนนั้นบนเรือไม่มีเด็กเลยสักคน" ลูกเขยเหอเป๋ออดขมวดคิ้วไม่ได้ จ้องมองหยางเซียวด้วยสายตาแปลกประหลาด "ทำไมเจ้าถึงถามแบบนี้ล่ะ"

นั่นก็เป็นเพราะหยางเซียวนึกถึงเด็กที่ถูกหัวหน้าคณะไป๋อุ้มไว้ในอ้อมอกคนนั้น แต่เรื่องพวกนี้ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายให้ลูกเขยเหอเป๋อฟัง

"ไม่มีอะไร ท่านเล่าต่อเถอะ หลังจากหนีลงมาจากเรือได้แล้ว ท่านยังเจอเรื่องอะไรอีกไหม" หยางเซียวจำได้ว่าลูกเขยเหอเป๋อคนนี้ว่ายน้ำฝ่าแม่น้ำอันเย็นเฉียบกลับมาจนถึงฝั่ง

นึกไม่ถึงว่าพอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของลูกเขยเหอเป๋อก็ดูย่ำแย่ลงทันที กำปั้นแห้งเหี่ยวขยำแน่น ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้เอ่ยปาก "เรือของพวกเราจมลงไปอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นวุ่นวายมาก มีคนจำนวนมากตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ ข้ากระโดดลงไปในแม่น้ำ ว่ายน้ำสุดชีวิตมุ่งหน้าไปทางฝั่ง ว่ายไปได้ครึ่งทาง...ว่ายไปได้ครึ่งทางข้าก็ได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากข้างหลัง ประหลาดมากๆ..."

หยางเซียวเริ่มระแวดระวัง "เสียงอะไร"

"เป็น...เป็นเสียงร้องงิ้ว!" ลูกเขยเหอเป๋อมีใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ราวกับได้ย้อนกลับไปอยู่ในน้ำทะเลสาบอันเย็นยะเยือกในคืนนั้นอีกครั้ง "เป็นท่วงทำนองที่แปลกประหลาดมาก ข้าไม่เคยฟังงิ้วแบบนี้มาก่อนเลย ความรู้สึก...ความรู้สึกแบบนั้นเหมือนกับว่ากำลังจะตายลงเดี๋ยวนั้นเลยล่ะ!"

"มันคืองิ้วผี" หยางเซียวเข้าใจความรู้สึกของลูกเขยเหอเป๋อดี เพราะเขาเองก็เพิ่งประสบพบเจอมากับตัว

ลูกเขยเหอเป๋อกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยักหน้าช้าๆ "ไม่ผิด หลังจากนั้นข้าไปถามผู้อาวุโสที่มีความรู้ในวงการมา มันคืองิ้วผี แถมยังเป็นงิ้วผีแบบโบราณมากๆ ด้วย!"

"ข้าไม่กล้าหันกลับไปมอง กลั้นใจว่ายน้ำมุ่งหน้าไปทางฝั่ง พอใกล้จะถึงฝั่ง เสียงร้องงิ้วอีๆ ยาๆ นั่นก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ ข้าทนไม่ไหว หันกลับไปมองแวบหนึ่ง เรือของพวกเราเหลือโผล่พ้นน้ำมาแค่นิดเดียว และที่หน้าเรือ มีคนสวมชุดสีแดงยืนอยู่ในน้ำ เป็นนางนั่นแหละที่กำลังร้องงิ้ว!"

"ข้างกายชุดสีแดงนั่น ยังมีเสาไม้ขนาดยาวตั้งตระหง่านอยู่ในน้ำ ข้ามองแวบเดียวก็รู้เลย นั่นไม่ใช่เสาไม้ธรรมดา แต่มันคือ...มันคือเสากระโดงเรือของเรือลำหนึ่ง!"

"ใต้น้ำมีเรือจมอยู่ลำหนึ่ง เรือลำนี้แหละที่พุ่งชนเรือของพวกเราจนจม!"

อารมณ์ของลูกเขยเหอเป๋อยิ่งทวีความตื่นเต้นรุนแรงขึ้น "ตอนนั้นข้ากลัวแทบแย่ แต่แล้วเสียงร้องงิ้วก็หยุดลงกะทันหัน ข้ารู้สึกได้ ไอ้ตัวนั้นกำลังมองมาที่ข้า นางพบข้าแล้ว! แขนขาข้าเย็นเฉียบ ไม่ฟังคำสั่งอีกต่อไป แล้ว...แล้วก็มีเกลียวคลื่นซัดมา ข้าก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็มานอนอยู่บนฝั่งแล้ว"

เมื่อนำไปผนวกกับคำบอกเล่าของกรรมกรชราที่ท่าเรือ หยางเซียวประเมินว่าสิ่งที่ลูกเขยเหอเป๋อพูดมาน่าจะเป็นความจริงทั้งหมด เรือจมที่เขาเห็นก็คือเรือปั๋วสี่ลำที่จมอยู่ก้นทะเลสาบในจวนตระกูลเฟิงนั่นเอง

เมื่อถามสิ่งที่ควรจะถามจนหมด ยืนยันแน่ชัดว่าไม่มีอะไรตกหล่น หยางเซียวก็จ่ายเงินตำลึงหนึ่งก้อนให้กับลูกเขยเหอเป๋อตามที่ตกลงกันไว้ หันหลังเตรียมจะพาซูถิงถิงจากไป แต่ยังไม่ทันเดินพ้นตรอก ลูกเขยเหอเป๋อกลับวิ่งตามมา

"ยังมีธุระอะไรอีกหรือ" หยางเซียวเดาความตั้งใจของลูกเขยเหอเป๋อคนนี้ไม่ออก แต่สำหรับคนจริงที่หาเลี้ยงชีพกลางคลื่นลมและสายน้ำมาหลายสิบปี เขาเองก็ไม่กล้าประมาทเช่นกัน

"ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรหรอก" ลูกเขยเหอเป๋อยิ้มอย่างมีเลศนัย "ตาแก่อย่างข้าก็แค่อยากจะถามสักคำ ใครเป็นคนบอกพวกเจ้าว่าข้าพักอยู่ที่นี่"

"เฒ่าหลังค่อมหวังที่ท่าเรือ หรือไม่ก็ซุนหาบเร่ที่ถนนสายตะวันตก ใช่หรือไม่" ลูกเขยเหอเป๋อหรี่ตาลง "หึหึ เจ้าบอกข้ามาสิว่าเป็นใคร"

หยางเซียวส่ายหน้า พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ไม่ใช่ทั้งนั้น เรื่องนี้เกี่ยวข้องในวงกว้าง มีหลงจู๊ใหญ่ในวงการของพวกเราเป็นคนจัดการ ท่านเป็นคนฉลาด ข้าขอแนะนำว่าท่านอย่าถามจะดีกว่า"

เมื่อได้ยินดังนั้น จิตสังหารในแววตาของลูกเขยเหอเป๋อก็ค่อยๆ สลายไป กลับกลายเป็นชายชราตัวเล็กๆ ที่คอยเซ็นเหล้าประทังชีวิตไปวันๆ เหมือนก่อนหน้านี้ เขาประสานมือคารวะหยางเซียวทั้งสองคน หัวเราะหึหึพลางกล่าวว่า "เป็นอย่างนี้นี่เอง ตาแก่อย่างข้าเชื่อเจ้า ถ้างั้นข้าจะรอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน"

ระหว่างทางเดินกลับ ซูถิงถิงขยับเข้ามาใกล้หยางเซียว เอ่ยด้วยความตื่นตระหนกว่า "เมื่อกี้คุณเห็นหรือเปล่า โหงวเฮ้งของลูกเขยเหอเป๋อคนนี้ดูดุร้ายมากเลยนะ ถ้าคุณบอกไปว่าเป็นชายชราที่ท่าเรือคนนั้นเป็นคนบอกที่อยู่ของเขา เขาจะต้องไปหาเรื่องแน่ๆ"

"อืม กรรมกรชราคนนั้นก็ถือว่าเคยช่วยเหลือพวกเรา พวกเราจะหักหลังเพื่อนไม่ได้ เกิดเป็นคนทั้งที ยังไงก็ต้องพูดถึงคุณธรรมกันบ้าง"

ครู่ต่อมา ซูถิงถิงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน "จริงสิ เมื่อกี้ลูกเขยเหอเป๋อบอกว่าคณะตระกูลไป๋ขึ้นเรือแค่ยี่สิบห้าคน แถมยังไม่มีเด็กด้วย แต่ในบัญชีของจวนตระกูลเฟิงเขียนไว้ชัดเจนว่ายี่สิบเจ็ดคน นั่นก็หมายความว่านอกจากสี่เยาที่ถูกทิ้งไว้ตลอดกาลแล้ว เด็กคนนั้นก็ไม่ได้ตามไปด้วย พวกเขาทิ้งเด็กคนนี้ไประหว่างทางจากจวนตระกูลเฟิงไปท่าเรือ"

หยางเซียวหันหลังกลับมา กวาดสายตามองซูถิงถิง ซูถิงถิงกะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด หยางเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก "ทำไมเธอถึงยังไม่เข้าใจอีก ผู้หญิงที่ตายอยู่ในจวนตระกูลเฟิงไม่ใช่สี่เยาเลยสักนิด!"

ซูถิงถิงอึ้งไป สมองประมวลผลไม่ทันไปชั่วขณะ "ไม่ใช่สี่เยา แล้วเป็นใคร เดี๋ยวก่อน งั้นสี่เยาไปไหนล่ะ"

"ตัวตนของผีผู้หญิงยังไม่แน่ชัดในตอนนี้ แต่ฉันเดาว่าสี่เยาตัวจริงน่าจะแต่งตัวปลอมแปลงโฉม ปะปนไปกับกลุ่มคณะงิ้วตระกูลไป๋ที่ขึ้นเรือ น่าจะเป็นใครสักคนในบรรดาสมาชิกทั่วไปที่ไม่สะดุดตา ตอนที่พวกลูกเขยเหอเป๋อบุกเข้าไปในห้องโดยสารเรือ คนที่หัวหน้าคณะไป๋ดึงดันไว้นั่นแหละ คือสี่เยาตัวจริง"

"นี่ก็เป็นสาเหตุว่าทำไมลูกเขยเหอเป๋อถึงบอกว่าได้ยินหัวหน้าคณะไป๋ตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่าคนประหลาด ช่วยคนประหลาด ตอนนั้นสถานการณ์วุ่นวาย ฉันคิดว่าสิ่งที่หัวหน้าคณะไป๋ตะโกนน่าจะเป็นคำว่าเยาว์เอ๋อร์ ช่วยเยาว์เอ๋อร์ต่างหากล่ะ เพราะถึงอย่างไรสี่เยาลูกสาวสุดที่รักของเขาก็เพิ่งจะถูกผีผู้หญิงลากลงไปเอาชีวิต"

"เป็นไปไม่ได้ ตอนนั้นสี่เยาไม่มีทางรอดชีวิตอยู่หรอก คนตระกูลเฟิงไม่ได้โง่นะ ถ้าสี่เยาไม่ได้เข้าไปในจวน พวกเขาไม่มีทางจ่ายเงินให้หรอก!" แม้ซูถิงถิงจะนับถือหยางเซียว แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นไร้สมอง อีกฝ่ายพูดอะไรก็เชื่อไปหมด ตระกูลเฟิงฉลาดแกมโกงจะตายไป ไม่ได้หลอกกันง่ายๆ หรอก

"ตระกูลเฟิงย่อมต้องได้เห็นสี่เยาตัวจริงอยู่แล้ว แต่การร้องงิ้วผีมีกฎอยู่ว่าต้องเคลียร์สถานที่ ฉันคิดว่าต้องเป็นตอนที่แต่งหน้าอยู่หลังเวที คณะงิ้วใช้สี่เยาตัวปลอมมาสลับตัวสับเปลี่ยน เอาสี่เยาตัวจริงออกไป ขอเพียงแต่งหน้าเสร็จสรรพ มองมาจากริมทะเลสาบไกลๆ ใครจะไปแยกออกว่าใครเป็นใคร"

"รอจนทุกอย่างเสร็จสิ้น สี่เยาตัวจริงก็ค่อยเปลี่ยนโฉม เปลี่ยนเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย แต่งตัวให้ดูมอมแมมสักหน่อย ปะปนอยู่ในกลุ่มคน ใช้ออกจวนในฐานะของสี่เยาตัวปลอมคนก่อนหน้า"

ข้อสันนิษฐานของหยางเซียวทำเอาซูถิงถิงฟังจนตาค้าง "แต่...แต่ต่อให้แผนที่คุณพูดมันเป็นไปได้ แล้วสี่เยาตัวปลอมคนนั้นโง่นักเหรอ นี่มันส่งเธอไปตายชัดๆ เธอมีเหตุผลอะไรถึงต้องยอมร่วมมือด้วยล่ะ"

พูดถึงตรงนี้หยางเซียวก็ถอนหายใจ แววตาซับซ้อนขึ้นมา "ไม่ร่วมมือแล้วจะทำยังไงได้ล่ะ เธอจำไม่ได้เหรอว่าในมือของหัวหน้าคณะไป๋ยังมีเด็กอยู่อีกคนหนึ่ง"