บทที่ 55 ผู้หญิงที่หายไป

"นี่มัน..." ในที่สุดซูถิงถิงก็คิดตก "เด็กคนนั้นก็คือลูกของผู้หญิงที่ตายไปคนนั้น ถูกหัวหน้าคณะไป๋จับตัวไปเพื่อข่มขู่หล่อน นี่...นี่หัวหน้าคณะไป๋มันเดรัจฉานเกินไปแล้ว!"

เดิมทีซูถิงถิงคิดว่าการที่ตระกูลเฟิงยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อชีวิตสี่เยาก็ถือว่าเดรัจฉานมากพอแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าคณะไป๋จะเลวร้ายยิ่งกว่าเสียอีก ตัดใจจากลูกสาวตัวเองไม่ได้ แต่ก็ตัดใจจากเงินที่ตระกูลเฟิงสัญญาไว้ไม่ได้เหมือนกัน ก็เลยหาคนมาสวมรอยเป็นสี่เยาแล้วขายตัวให้ตระกูลเฟิงไป ทำแบบนี้ก็เท่ากับได้ทั้งเงินและยังรักษาชีวิตลูกสาวเอาไว้ได้ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

พอลองคิดดูแบบนี้ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลไปหมด มิน่าล่ะพอได้เงินปุ๊บ คณะตระกูลไป๋ถึงได้รีบหอบข้าวหอบของหนีกันทั้งคณะ ขืนถูกนายท่านเฟิงจับได้ล่ะก็ มีหวังถูกจับถลกหนังแน่!

แล้วนี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งว่าทำไมวิชานอกรีตถึงไม่ได้ผล ก็คนที่เอาไปทำพิธีไม่ใช่สี่เยานี่นา วันเดือนปีเกิดก็ไม่ตรงกัน ถ้าเกิดได้ผลขึ้นมาสิถึงจะแปลก

สรุปสั้นๆ ประโยคเดียวเลยก็คือ นายท่านเฟิงถูกคนของคณะตระกูลไป๋หลอกหัวปั่น สองกลุ่มนี้ไม่มีใครดีสักคน

เมื่อคิดเรื่องนี้ตกแล้ว ปัญหาที่วางอยู่ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้ก็เหลือเพียงข้อเดียว ซูถิงถิงหันไปมองหยางเซียว "แล้วผู้หญิงน่าสงสารที่ตายไปคนนั้นคือใครล่ะ"

หยางเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะให้คำตอบ "ผู้หญิงคนนี้ร้องงิ้วเก่งมาก ถึงขั้นเทียบชั้นกับสี่เยาที่เป็นตัวชูโรงได้เลยหล่อนต้องไม่ใช่คนไม่มีชื่อเสียงเรียงนามแน่ๆ ในคณะตระกูลไป๋ก็ต้องเป็นคนมีหน้ามีตาพอสมควร พวกเราแค่ไปหาคนที่คุ้นเคยกับคณะตระกูลไป๋ ลองสืบดูว่าในบรรดาสมาชิกทั้งหมด มีผู้หญิงคนไหนที่ร้องงิ้วเก่งแล้วก็มีลูกด้วย แค่นี้ก็รู้เรื่องแล้ว"

"ใช่ ใช่ๆๆ คุณนี่มีวิธีรับมือตลอดเลย!" ซูถิงถิงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา ตามที่ควั่งหงอี้เคยบอกไว้ ขอเพียงสืบหาต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวในโลกฝันร้ายนี้ได้ชัดเจน ภารกิจในครั้งนี้ของพวกเขาก็ถือว่าเสร็จสิ้น หลังจากนั้นก็จะได้กลับบ้านกันแล้ว!

ออกจากตรอกหลี่ซื่อ หารถม้าจนเจอ นั่งโยกเยกไปตลอดทาง ในที่สุดทั้งหมดก็มาถึงหอคอยอิ่งเค่อ ซึ่งที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่คณะตระกูลไป๋เคยมาเปิดการแสดงงิ้ว

หลังจากลงจากรถม้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้หยางเซียวและซูถิงถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ซูถิงถิงมองดูอาคารไม้สามชั้นตรงหัวมุมถนน รูปร่างหน้าตาก็ถือว่าหรูหราโอ่อ่าพอใช้ได้ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าขาดการดูแลรักษามานาน หน้าต่างไม้ก็หลวมโยกเยก พอลมพัดมาทีก็ยังได้ยินเสียงดังก๊อกแก๊กๆ แปลกๆ ด้วย

"นี่...นี่คือหอคอยอิ่งเค่องั้นเหรอ" ต้องยอมรับเลยว่า มันช่างแตกต่างจากภาพอันคึกคักจอแจผู้คนเบียดเสียดในจินตนาการของซูถิงถิงอย่างสิ้นเชิง

แม้ประตูใหญ่จะยังเปิดอยู่ แต่ข้างในกลับแทบจะไม่มีคนเลย มีพนักงานคนหนึ่งพาดผ้าขนหนูสีขาวไว้บนบ่า นั่งอยู่ตรงบันไดในร่มหน้าประตูด้วยท่าทีเกียจคร้าน พอเห็นคนมาก็ไม่ยอมเดินเข้าไปต้อนรับ

คนขับรถม้าถอนหายใจออกมาด้วยความสะท้อนใจ บอกว่าหอคอยอิ่งเค่อในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตกต่ำลงจริงๆ แย่ลงทุกวัน สมัยก่อนยังมีลูกค้าประจำคอยอุดหนุนอยู่บ้าง แต่ตอนนี้... คนขับรถม้าส่ายหน้า แล้วจูงรถม้าไปหาที่จอด

หยางเซียวไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาไม่ได้มาเพื่อดูงิ้ว แต่แค่มาสืบหาเบาะแสเท่านั้น จึงพาซูถิงถิงเดินอาจหาญเข้าไปในหอคอยอิ่งเค่อ

ห้องโถงกว้างใหญ่ที่ว่างเปล่าด้านในมีลูกค้านั่งอยู่แค่โต๊ะเดียว ตรงกลางมีเวทีงิ้วที่สร้างจากโครงไม้ตั้งตระหง่านอยู่ ด้านหลังเวทียังมีภาพวาดที่เกี่ยวกับการแสดงงิ้วแขวนประดับไว้สองสามภาพ พนักงานหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ โค้งคำนับพร้อมกับส่งยิ้มประจบประแจง "นายท่านทั้งสอง รับอะไรดีขอรับ"

คราวนี้หยางเซียวยืนยันได้เลยว่าหอคอยอิ่งเค่อแห่งนี้ตกอับจริงๆ เป็นถึงโรงงิ้วใหญ่โต แต่พอลูกค้าเข้าร้านกลับไม่แนะนำก่อนเลยว่าวันนี้มีคณะงิ้วไหนมาแสดง ตัวชูโรงคือใคร จะเล่นเรื่องอะไร แต่กลับถามตรงๆ ว่าจะกินอะไร ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารสักหน่อย

หยางเซียวกวาดสายตามองเวทีงิ้วที่ว่างเปล่า "วันนี้ไม่มีงิ้วเหรอ"

พนักงานหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โค้งหลังต่ำลงไปอีก พร้อมกับส่งยิ้มประจบ "นายท่านน่าจะเพิ่งเคยมาที่ร้านเป็นครั้งแรกกระมังขอรับ ตอนนี้ร้านเราไม่มีคณะงิ้วประจำแล้วล่ะขอรับ ถ้าอยากจะดูงิ้วก็ต้องรอวันที่หก สิบหก ยี่สิบหก วันที่มีเลขหกพวกนี้น่ะขอรับ ช่วงนั้นถึงจะมีคณะงิ้วเร่จากต่างถิ่นมาร้องงิ้วให้ฟัง"

หยางเซียวทอดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างสะท้อนใจ "ไม่ใช่ลูกค้าใหม่หรอก เมื่อสิบปีก่อนข้าเคยมา นึกไม่ถึงเลยว่าพอมาอีกครั้ง สภาพจะกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว"

"ท่านเคยมาหรือขอรับ" พนักงานหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อย

"อืม ข้าจำได้ว่าตอนนั้นยังเป็นป้ายของคณะตระกูลไป๋อยู่เลย จะว่าไปงิ้วของพวกเขาก็ร้องได้ดีจริงๆ นะ วันนี้ข้าก็ตั้งใจมาเพื่อพวกเขาเลยล่ะ" หยางเซียวพูดอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่พอพนักงานหนุ่มได้ยินคำว่าคณะตระกูลไป๋ สีหน้าก็ซีดเผือดลงทันที หันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ พอเห็นว่าไม่มีใครสังเกต จึงรีบดึงหยางเซียวทั้งสองคนไปนั่งที่โต๊ะมุมอับ "นายท่านทั้งสอง ท่านเบาเสียงลงหน่อยเถอะขอรับ ข้าจะบอกอะไรให้นะ งิ้วของคณะตระกูลไป๋น่ะ ท่านไม่ได้ฟังหรอกขอรับ ไม่ใช่แค่ในหอคอยอิ่งเค่อของพวกเรานะ แต่ไม่ว่าจะในโรงงิ้วไหนๆ ในเมือง ท่านก็หาฟังไม่ได้แล้ว พวกเขา...เรือของพวกเขาจมลง คนในคณะตายหมดเกลี้ยงกลางแม่น้ำที่ท่าเรือเหล่านิววานแล้วล่ะขอรับ"

แสร้งทำเป็นตกใจและซักไซ้ต่ออีกสองสามประโยค หยางเซียวก็ทำท่าอยากรู้อยากเห็น แล้วเริ่มสืบข่าวเกี่ยวกับคณะตระกูลไป๋ "ข้าจำได้ว่าพวกเขาเป็นคณะงิ้วใหญ่ที่มีชื่อเสียงเลยนะ อย่างน้อยก็ต้องมียี่สิบสามสิบคน จริงสิ เมื่อสิบปีก่อนเจ้าก็เป็นพนักงานอยู่ที่นี่แล้วเหรอ"

"ข้า...ข้าเพิ่งจะได้รับการอุปการะจากเถ้าแก่เมื่อไม่กี่ปีมานี้เองขอรับ ก่อนหน้านี้ข้าหนีภัยแล้งมา แต่เรื่องคณะตระกูลไป๋น่ะ คนทั้งเมืองเขารู้กันหมดเลยนะขอรับ ท่านลองไปสืบดูได้" พนักงานหนุ่มดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากเสียเวลากับหัวข้อนี้เท่าไหร่นัก จึงชี้ไปที่ป้ายเมนูแนะนำที่แขวนอยู่บนกำแพง พร้อมกับทำหน้าประจบประแจง "นายท่าน ท่านดูสิว่าอยากรับอะไรดีขอรับ"

หยางเซียวก็ไม่มัวพูดพร่ำทำเพลง สั่งอาหารจานหลักไปสองสามอย่าง เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็หิวแล้วเหมือนกัน พร้อมกันนั้นก็ล้วงเอาเศษเงินก้อนเล็กๆ ออกมาวางเบาๆ ไว้บนโต๊ะ แล้วส่งสายตาสื่อความหมายว่านายรู้ฉันรู้ให้พนักงานหนุ่ม

พนักงานหนุ่มที่เดิมทีตั้งใจจะไปต้อนรับลูกค้าคนอื่นถึงกับก้าวขาไม่ออก ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งไปที่ก้อนเงินนั่น

"น้องชาย เจ้าย่อมเห็นว่าพวกเราสองคนมาวันนี้เพื่อคณะงิ้วตระกูลไป๋ พอไม่ได้ฟังงิ้วก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ในร้านของพวกเจ้ามีใครสนิทสนมกับคณะงิ้วตระกูลไป๋บ้างล่ะ" หยางเซียวสอบถาม

พนักงานหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เถ้าแก่...เถ้าแก่บัญชีคนเก่าในร้านเราไงขอรับ เถ้าแก่หอคอยอิ่งเค่อเปลี่ยนมาหลายรุ่นแล้ว แต่เถ้าแก่บัญชีไม่เคยเปลี่ยนเลย เขาต้องรู้จักคนของคณะตระกูลไป๋แน่ๆ ขอรับ"

"ไปเรียกเขามาให้ข้าสิ" หยางเซียวดันเงินไปตรงหน้าพนักงานหนุ่ม

พนักงานหนุ่มคว้าเงินไปแทบจะเหมือนฉกชิง ยิ้มจนหุบปากไม่ลง เห็นได้ชัดว่าไม่เคยเจอลูกค้าใจป้ำขนาดนี้มาก่อน วินาทีต่อมา เขาก็มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงค่อยซ่อนเงินไว้ในแขนเสื้อ "นายท่านนั่งรอสักครู่นะขอรับ ข้าจะรีบไปตามคนมาให้เดี๋ยวนี้เลย แต่ว่า..." พนักงานหนุ่มมองหยางเซียวพลางเม้มริมฝีปากแน่น เหมือนมีเรื่องหนักใจที่พูดไม่ออก

"เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไปแน่" หยางเซียวชี้ไปที่แขนเสื้อที่พนักงานหนุ่มซ่อนเงินไว้ แล้วยิ้มพูด

"ได้เลยขอรับ นายท่านรอสักครู่นะขอรับ!"

ผ่านไปเพียงสามถึงห้านาที พนักงานหนุ่มก็พาชายชราไว้เคราแพะ สวมเสื้อคลุมยาวดูเป็นคนซื่อตรงเดินเข้ามา ชายชรากวาดสายตามองหยางเซียวและซูถิงถิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะประสานมือคารวะ น้ำเสียงแฝงความสงสัย "นายท่านทั้งสอง พวก...พวกเราเคยรู้จักกันหรือ"

หยางเซียวไม่พูดพร่ำทำเพลง ยิ้มแล้วล้วงเอาเงินตำลึงก้อนหนึ่งออกมาวางไว้ที่มุมโต๊ะเบาๆ

เถ้าแก่บัญชีชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็รีบนั่งลงด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ใช้แขนเสื้อปัดเบาๆ ที่มุมโต๊ะ เงินตำลึงก็ถูกเก็บเข้าไปในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน วินาทีต่อมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจงก็ก้มหน้าลงพลางกล่าวว่า "นายท่านทั้งสอง มองจากไกลๆ ข้าก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาพวกท่านอยู่แล้ว ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรจะสั่งข้าหรือขอรับ"

จากผู้ทรงศีลกลายมาเป็นคนประจบสอพลอ ชายชราใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที หยางเซียวก็เริ่มถาม "เถ้าแก่บัญชี ข้ามาเพื่อสืบเรื่องหนึ่ง คณะตระกูลไป๋ทั้งคณะมีคนทั้งหมดกี่คนกันแน่ แล้วพากันไปตายเรียบที่ท่าเรือเหล่านิววานจริงๆ เหรอ"

"อ้อ ท่านพูดถึงเรื่องนี้นี่เอง ตายหมดจริงๆ นั่นแหละขอรับ ขอข้านึกดูก่อนนะ อืม...ถ้ารวมหัวหน้าคณะไป๋ด้วย ทั้งคณะก็มีคนที่มีหน้าที่การงานอยู่ยี่สิบห้าคนพอดีเลยล่ะ" เถ้าแก่บัญชีตอบอย่างมั่นใจ

"ท่านแน่ใจนะ" ซูถิงถิงซักไซ้

เถ้าแก่บัญชีพยักหน้ารัวๆ ยืดหลังตรงแผ่รังสีความน่าเชื่อถือออกมาอย่างเต็มเปี่ยม "แน่นอนสิขอรับ เงินเดือนของพวกเขาทุกเดือนก็ต้องมารับที่ข้านี่แหละ แล้วมันจะผิดพลาดได้ยังไงล่ะ"

คราวนี้หยางเซียวและซูถิงถิงเริ่มคิดไม่ตกแล้ว ทำไมถึงเป็นยี่สิบห้าคนล่ะ ไม่สมเหตุสมผลเลยนะ น่าจะเป็นยี่สิบหกคนต่างหาก เพราะถึงอย่างไรก็ต้องรวมผู้หญิงน่าสงสารที่ถูกจับถ่วงน้ำด้วยสิ

"มีนักแสดงหญิงคนไหนที่มีลูกบ้างไหม ท่านเคยได้ยินหรือเปล่า" หยางเซียวถามต่อ

เถ้าแก่บัญชียิ้มแล้วส่ายหน้า "นายท่าน ท่านล้อเล่นแล้วขอรับ ในคณะงิ้วไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์หรอกนะ จะยอมให้ใครพาลูกติดมาเป็นภาระได้ยังไง ไม่มีหรอกขอรับ ไม่มีเด็ดขาด"

พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหยางเซียวก็หม่นหมองลง ไม่มีเด็ก แถมยังขาดไปอีกคนหนึ่ง แล้ว...แล้วผู้หญิงคนนี้โผล่มาจากไหนกันเนี่ย