บทที่ 56 คณะงิ้วชุนสี่

"ผู้อาวุโส ก่อนหรือหลังเกิดเหตุเรือคณะตระกูลไป๋จม ในเมืองนี้ยังมีคณะงิ้วอื่นเกิดเรื่องอีกไหม อย่างเช่นมีนางเอกงิ้วชื่อดังคนไหนจู่ๆ ก็หายตัวไป" หยางเซียวยังไม่ยอมถอดใจ

เถ้าแก่บัญชีลูบเคราแพะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินนะ นักแสดงที่มีชื่อเสียงโด่งดังต่างก็เป็นดั่งทองคำล้ำค่าของแต่ละคณะ จะเกิดเรื่องง่ายๆ ได้อย่างไร"

เถ้าแก่บัญชีเพิ่งพูดจบ เสียงที่ไม่เข้าพวกก็ดังแทรกขึ้น "นั่นก็ไม่แน่หรอก ป้องกันได้สารพัด แต่คนในเป็นหนอนบ่อนไส้มันป้องกันยาก หึหึหึ ใจแตกมันห้ามยาก พวกไอ้หน้าขาวก็ป้องกันยากเหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ชายขี้เมาคนหนึ่งเดินโซเซมาจากอีกโต๊ะ ใบหน้าแดงก่ำ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั้งตัว

เมื่อเห็นคนผู้นี้ สีหน้าของเถ้าแก่บัญชีก็ดูย่ำแย่ลงทันที แต่ด้วยความเกรงใจ จึงยังลุกขึ้นยืนแล้วส่งยิ้มให้ "ไอหยา นายท่านสี่เตียว ดูสายตาข้าสิ ทำไมถึงมองไม่เห็นท่านกันนะ"

"เหอะ พวกชั้นต่ำคณะตระกูลไป๋นั่นสมควรตายแล้ว สี่เยานั่นมันเป็นตัวอะไรกัน ข้าให้นางมานั่งรินเหล้าให้ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว ยังจะมาเล่นตัวอีก ถุย!"

"ก็แค่พวกสวะ ยังสำคัญตัวเองว่าเป็นคนอีก! ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชุนหนีตามผู้ชายไป...จะถึงคิวให้นังเด็กสี่เยานั่นมาเป็นตัวชูโรงหรือไง ตาย ตายไปซะได้ก็ดี!"

เมื่อเห็นชายผู้นี้ยิ่งด่าก็ยิ่งหยาบคาย เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะก็รีบเข้ามาลากตัวเขาไป ในนั้นยังมีคนที่รู้ความคอยเอ่ยขอโทษพวกหยางเซียวไม่หยุด "ทั้งสองท่าน ขออภัยด้วย ขออภัยจริงๆ เขาเมามากแล้ว เลยพูดจาเหลวไหล อย่าให้กวนอารมณ์สุนทรีย์ของพวกท่านเลย"

หลังจากชายผู้นั้นถูกลากตัวไป เถ้าแก่บัญชีก็ทรุดตัวลงนั่งด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ดูจากสถานการณ์แล้วเรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

"พี่ชุนที่เขาพูดถึงคือใคร" หยางเซียวจับชื่อนี้จากคำพูดของชายผู้นั้นได้อย่างเฉียบไว

เถ้าแก่บัญชีถอนหายใจ "นั่นมันเรื่องเมื่อนานมาแล้ว คณะตระกูลไป๋เป็นเพียงชื่อเรียกทั่วไป แต่ป้ายชื่อของพวกเขาในวงการคือคณะงิ้วชุนสี่ ชุนหนึ่งสี่หนึ่ง ชุนที่ว่าก็คือพี่ชุน สี่ก็คือสี่เยา เมื่อนานมาแล้วพวกนางทั้งสองคนต่างก็เป็นตัวชูโรงของคณะชุนสี่ แต่...แต่ต่อมา..."

ชื่อคณะงิ้วชุนสี่นี้หยางเซียวเคยได้ยินนายท่านเฟิงพูดถึงเหมือนกัน แต่ตอนนั้นมีเรื่องมากมายเขาจึงไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้ดูเหมือนจะมีปัญหาใหญ่แล้ว "ต่อมาเป็นอย่างไร" หยางเซียวหยิบเศษเงินออกมาอีกก้อน แล้วดันไปตรงหน้าเถ้าแก่บัญชี

นึกไม่ถึงว่าเถ้าแก่บัญชีจะฝืนยิ้มขมขื่น ส่ายหน้า แล้วดันเงินกลับไปตามเดิม "ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่เรื่องนี้มันพูดยาก พี่ชุนคนนี้...พี่ชุนแอบไปคบหากับผู้ชายหน้าขาวที่มักจะมาดูงิ้วเป็นประจำ ท่านก็รู้ ในวงการนี้ถือสาเรื่องเหลวไหลพวกนี้ที่สุด ด้วยความโมโห หัวหน้าคณะไป๋ก็เลยไล่พี่ชุนออกไป ต่อมาได้ยินว่าไอ้หน้าขาวนั่นก็ไม่ใช่ย่อย กินเหล้าเมายาเล่นการพนันเที่ยวผู้หญิงทำสารพัดเรื่องชั่ว ผ่านไปไม่กี่ปี พี่ชุนก็ตาย"

"คณะตระกูลไป๋ยังมีพี่ชุนอีกคน แล้วเมื่อกี้ทำไมท่านถึงไม่บอก" ซูถิงถิงจ้องมองเถ้าแก่บัญชี เกือบจะทำให้เสียเรื่องใหญ่แล้ว

เถ้าแก่บัญชียิ้มขื่น "นี่มันเรื่องเมื่อกี่ปีมาแล้วล่ะ คณะตระกูลไป๋แยกวงกันไปตั้งสี่ห้าปีแล้ว หลังจากพี่ชุนถูกไล่ออกไปก็ไม่เคยมาปรากฏตัวในเมืองอีกเลย แล้วก็ไม่ได้ร้องงิ้วอีก คิดๆ ดูแล้วอย่างน้อยก็ต้องสิบห้าสิบหกปีแล้วล่ะ"

หยางเซียวใจเต้นแรง คิดว่าน่าจะเป็นหล่อนแน่แล้ว ระยะเวลาตั้งแต่พี่ชุนถูกไล่ออกจากคณะตระกูลไป๋ จนถึงตอนที่คณะตระกูลไป๋เรือล่มตายยกคณะ ห่างกันประมาณห้าหกปี ซึ่งก็ตรงกับอายุของเด็กคนนั้นพอดี

อีกทั้งในเมื่อถูกฝึกปรือมาจากคณะตระกูลไป๋เหมือนกัน และเคยเป็นตัวชูโรงคู่กับสี่เยา คิดว่าฝีมือการร้องก็คงไม่เป็นรองฝ่ายหลัง การใช้หล่อนมาสวมรอยเป็นสี่เยา หัวหน้าคณะไป๋ช่างคำนวณได้อย่างแยบยลจริงๆ

ทว่าตอนนี้เขายังต้องยืนยันอีกจุดหนึ่ง พี่ชุนคนนี้ตายอย่างไรกันแน่

"ผู้อาวุโส พี่ชุนตายอย่างไรหรือ" หยางเซียวแสร้งทำเป็นถามด้วยความอยากรู้ "ทราบเวลาที่แน่ชัดไหม"

"เรื่องนี้..." เถ้าแก่บัญชีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าด้วยความลำบากใจ ปรายตามองโต๊ะข้างๆ แล้วลดเสียงลง "นายท่านทั้งสอง ข้าไม่ค่อยสนิทกับพี่ชุนคนนี้นักหรอก แต่ข้ารู้ว่าหล่อนกับไอ้หน้าขาวนั่นอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านว่อหู่ ห่างจากที่นี่ไปประมาณสิบกว่าลี้ แล้วก็ นายท่านโจวที่สวมเสื้อผ้าแพรไหมสีน้ำเงินที่โต๊ะนั้นก็พักอยู่ที่หมู่บ้านว่อหู่ ทุกๆ สองสามวันเขาจะต้องมาขนของป่าไปขายในเมืองเรา เขาเป็นคนใจกว้างรู้ความ ด้วยฝีมือของพวกท่าน การจะหลอกถามเขาคงไม่ใช่เรื่องยาก"

พูดจบเถ้าแก่บัญชีก็ลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะหยางเซียวและซูถิงถิงคนละที แล้วพูดอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้ม "นายท่านทั้งสอง เชิญกินดื่มให้อร่อยนะ ข้าขอตัวไปทำงานก่อน"

ซูถิงถิงร้อนใจ คิดจะรั้งตัวเถ้าแก่บัญชีไว้เพื่อถามต่ออีกสักสองสามประโยค แต่ถูกหยางเซียวดึงไว้ก่อน "อย่าเปลืองแรงเลย คนคนนี้ฉลาดเป็นกรด พอเห็นพวกเราถามมากไป ก็รู้แล้วว่าไม่ได้ตั้งใจมาดูงิ้ว กลัวจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนก็เลยชิ่งไปก่อน พวกเจนจัดในยุทธภพก็แบบนี้แหละ"

หลังจากพนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟ หยางเซียวก็ทิ้งไว้ให้ซูถิงถิงหนึ่งจาน กำชับให้เธอรีบกินให้อิ่มท้อง จากนั้นตัวเองก็ยกจานปลาเปรี้ยวหวานเดินไปที่อีกโต๊ะ

วางปลาเปรี้ยวหวานลงบนโต๊ะ ตอนนี้พนักงานก็เอาเหล้าชั้นดีมาให้อีกขวดตามคำสั่งของหยางเซียว หยางเซียวมองคนเหล่านั้นแล้วยิ้ม "สุขคนเดียวมิสู้สุขร่วมกัน ไม่ทราบว่าพวกท่านรังเกียจที่จะให้ข้าร่วมวงด้วยหรือไม่"

เดิมทีโต๊ะนี้มีสี่คน อาหารที่กินแทบจะเป็นอาหารมังสวิรัติทั้งหมด เหล้าก็เป็นเหล้าชั้นเลว พอหยางเซียวมาถึงระดับของโต๊ะก็ยกระดับขึ้นทันที ชายที่สวมเสื้อผ้าแพรไหมสีน้ำเงินลุกขึ้นประสานมือคารวะ "พี่ชายท่านนี้ เมื่อกี้พี่น้องของข้าเมาเหล้าพูดจาล่วงเกินไป จะรบกวนให้ท่านมาเสียเงินได้อย่างไร"

หยางเซียวหัวเราะฮ่าๆ สวมบทบาทคุณชายตระกูลเศรษฐีผู้เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพได้อย่างแนบเนียน "ไม่เป็นไรๆ ได้พบกันถือเป็นวาสนา ท่านพ่อข้าบอกว่าคนทั่วหล้าล้วนเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องเกรงใจ มาๆ พวกเรากินไปคุยไป"

หลังจากดื่มเหล้าไปไม่กี่อึก คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เริ่มปากพล่อย และจากปากของนายท่านโจวผู้นี้นี่เอง หยางเซียวก็ได้เบาะแสของพี่ชุน

ตามที่เขาเล่า หลังจากพี่ชุนแต่งงานไป ช่วงแรกๆ ชีวิตก็ถือว่าพอไปวัดไปวาได้ เพราะถึงอย่างไรพี่ชุนก็ร้องงิ้วมาตั้งหลายปี ย่อมมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ต่อมาก็เริ่มไม่ไหว ผู้ชายคนนั้นเป็นผีพนัน ไม่นานก็ผลาญเงินเก็บของพี่ชุนจนหมดเกลี้ยง พอพี่ชุนไม่ยอมให้เงินก็ทั้งทุบตีทั้งด่าทอ ที่เกินไปกว่านั้นก็คือ ยังเอาเด็กมาขู่หล่อนอีกด้วย

"พวกเขามีลูกด้วยเหรอ" หยางเซียวรินเหล้าลงในจอกของนายท่านโจวให้เต็ม "เล่าต่อสิ อย่าหยุดนะ"

"ได้ๆๆ พอแล้วๆ" นายท่านโจวเมื่อได้เจอคอเดียวกันดื่มพันจอกก็ยังน้อยไป กระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดจอกอีกแล้ว "เมื่อกี้พูดถึงไหนแล้ว อ้อ ใช่ๆ พวกเขามีลูก เป็น...เป็นเด็กผู้หญิง น่ารักเชียวล่ะ ทุกครั้งที่เห็นข้าเข็นเกวียนส่งของผ่านไป ก็จะวิ่งมาเรียกข้าว่าท่านลุงโจว เฮ้อ น่าเสียดาย..."

"เป็นอะไรไปล่ะ"

"ป่วยหนักตายพร้อมกับแม่ผู้น่าสงสารของแกน่ะสิ" นายท่านโจวพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าคลุ้งออกมา ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย

"เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" หยางเซียวเลิกรินเหล้าแล้ว เปลี่ยนมารินน้ำเปล่าแทน เพราะยังไงดื่มมาจนถึงตอนนี้ รสชาติเหล้ากับน้ำเปล่าก็คงไม่ต่างกันแล้ว

นายท่านโจวสลึมสลือกระดกน้ำรวดเดียวหมดแก้ว ยังเดาะลิ้นจั๊บๆ นึกทบทวน "ก็น่าจะ...น่าจะราวสิบปีแล้วล่ะ ตอนที่ข้าได้ข่าวก็ตกใจเหมือนกัน เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งเดินผ่านลานบ้านเขา ยังเห็นเด็กคนนั้นช่วยแม่ก่อไฟทำกับข้าวอยู่เลย ทำไมเพิ่งไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน สองคน...คนดีๆ สองคนถึงได้หายวับไปเฉยๆ แบบนี้ล่ะ"