บทที่ 57 ร้านอัปมงคล

"ผู้ชายของพี่ชุนคนนั้นมันไม่ใช่คนดีเลยสักนิด ไม่มีความผูกพันหลงเหลืออยู่เลย สุดท้ายก็สั่งทำโลงศพไม้บางๆ ที่ถูกที่สุดจากร้านขายโลงศพในหมู่บ้านให้สองแม่ลูก แถมยังไม่บอกกล่าวคนในหมู่บ้าน จ้างคนมาส่งๆ สองสามคน แล้วก็แบกโลงศพไปฝังเลย"

หยางเซียวแสร้งทำเป็นประหลาดใจ "สองคนใช้โลงศพโลงเดียวงั้นหรือ"

นายท่านโจวพ่นกลิ่นเหล้าคลุ้งออกมา ฤทธิ์สุราเริ่มพุ่งพล่าน สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ก็ใช่น่ะสิ ท่านว่านี่มันเรื่องอะไรกันล่ะ ตอนนั้นคนในหมู่บ้านต่างก็ลือกันว่า ทำแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องโดนสวรรค์ลงทัณฑ์ และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เรื่องนี้ผ่านไปได้ไม่นาน หึ หวังไล่จื่อคนนั้นก็ตาย"

"อ้อ ตายยังไงล่ะ"

"ได้ยินว่าดื่มเหล้าหนักไปหน่อย ตอนเดินกลับจากบ่อนการพนันก็ล้มตาย รายละเอียดข้าก็ไม่ค่อยรู้หรอก มันไม่ได้ตายในหมู่บ้านเรา ไปตายที่หมู่บ้านข้างๆ โน่น" นายท่านโจวค่อยๆ นึกทบทวน "ถ้าจะพูดว่าใครซวยที่สุด ก็คงเป็นเถ้าแก่หลิ่วเจ้าของร้านขายโลงศพในหมู่บ้านนั่นแหละ เดิมทีโลงศพไม้บางๆ โลงหนึ่งก็ไม่ได้กำไรอะไรมากมาย พอเป็นแบบนี้ก็ซวยเลย หวังไล่จื่อตายปุ๊บ เขาก็ต้องเสียโลงศพไปฟรีๆ อีกโลงหนึ่ง"

เหตุผลข้อนี้หยางเซียวพอจะรู้อยู่บ้าง ว่ากันว่าร้านขายโลงศพเก่าแก่ล้วนมีธรรมเนียม หากคนที่เดินเข้ามาซื้อโลงศพตายกะทันหันอย่างไร้ลางบอกเหตุภายในเจ็ดวัน ทางร้านจะต้องออกเงินจัดหาโลงศพให้คนผู้นั้นอีกโลงหนึ่ง ศัพท์ในวงการเรียกว่า ไถ่ถอนความชั่วร้าย หรือบางพื้นที่ก็เรียกว่า ส่งเคราะห์โลงศพ

"ดูเหมือนว่าหลุมศพของพี่ชุนก็น่าจะอยู่ที่หมู่บ้านว่อหู่ด้วยสินะ" หยางเซียวตัดสินใจจะไปเยือนหมู่บ้านว่อหู่สักรอบ หากเวลาอำนวย

นายท่านโจวยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายที่ดื่มจนเมามายก่อนหน้านี้บนโต๊ะก็แสยะยิ้ม เอียงคอ หัวเราะหึหึ "ว่าไง ฟังจากความหมายของพี่ชายท่านนี้ เหมือน...เหมือนจะเคยมีใจให้พี่ชุนงั้นสิ ฮ่าฮ่าฮ่า ถ่านไฟเก่ามันร้อนล่ะสิ"

นายท่านโจวกลัวว่าเพื่อนจะพูดจาเลอะเทอะ จึงรีบขัดจังหวะทันที ยกจอกสุราขึ้นขออภัยหยางเซียว "พี่ชายท่านนี้ เพื่อนของข้าเป็นคนปากไม่ดี ท่านอย่าได้ถือสาหาความเขาเลย"

หยางเซียวไม่โกรธเคือง ยิ้มอย่างสบายๆ "ไม่ได้มีใจอะไรหรอก เพียงแต่ตอนที่ข้ามาหอคอยอิ่งเค่อแห่งนี้เป็นครั้งแรก ก็ได้ดูงิ้วของพี่ชุนพอดี ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ก็อดคิดถึงไม่ได้เท่านั้นเอง"

"พี่ชุนร้องงิ้วเก่งน่ะไม่ผิดหรอก แต่หน้าตานี่ไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆ พี่ชาย ท่านคงไม่เคยเห็นหน้าสดตอนลบเครื่องสำอางของหล่อนสิ" ชายขี้เมาเบ้ปาก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง "แต่ยังไงก็ยังดีกว่านังแพศยาสี่เยานั่นแหละ เหอะ พูดถึงมันแล้วข้าล่ะโมโห!"

"พอได้แล้ว น้องเตียว คนตายถือเป็นใหญ่ อย่าได้วิจารณ์เรื่องถูกผิดของคนตายเลย" เมื่อเทียบกับสหายเหล่านี้ วิสัยทัศน์ของนายท่านโจวนั้นกว้างไกลกว่ามาก

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญ หยางเซียวก็ลุกขึ้นกล่าวลา พาซูถิงถิงเดินตรงไปที่รถม้า "หมู่บ้านว่อหู่อยู่ไกลแค่ไหน"

คนขับรถม้าที่พิงรถสัปหงกอยู่เพิ่งตื่น สมองยังประมวลผลไม่ทันไปชั่วขณะ "หมู่...หมู่บ้านว่อหู่งั้นหรือ ทางนั้นไม่ใกล้เลยนะ"

"ตอนนี้ไปทันไหม" หยางเซียวดึงซูถิงถิงขึ้นรถ "จะกลับมาทันก่อนฟ้ามืดไหม"

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดคนขับรถม้าก็พยักหน้า "ทัน พวกเราใช้ถนนหลวง แถมยังมีรถม้า ถ้าทำเวลาหน่อยก็น่าจะทัน แต่ทว่า..."

หยางเซียวรู้ถึงความกังวลของคนขับรถม้า จึงพยักหน้ารับคำ "พอไปถึงพวกเราจะไม่ใช้เวลามากนัก เรื่องนี้สำคัญมาก"

เป็นดั่งที่คนขับรถม้าบอก ถนนเส้นนี้เดินทางง่ายกว่าทางไปท่าเรือมาก ถนนเรียบและค่อนข้างกว้าง รถม้าสามารถวิ่งฉิวได้ หยางเซียวถึงกับได้สัปหงกบนรถอย่างหาได้ยาก ซูถิงถิงก็รู้ความ รับปากว่าจะคอยเฝ้าดูให้ ขอให้เขานอนหลับให้สบาย

หมู่บ้านว่อหู่เล็กกว่าที่จินตนาการไว้ สภาพแวดล้อมรอบข้างกลับถือว่าไม่เลว เป็นสถานที่ที่ภูเขาเขียวขจีสายน้ำใสสะอาด หยางเซียวไม่กล้าชักช้า เขาเดินตามคำบอกทางของชาวบ้าน ไม่นานก็พบร้านขายโลงศพที่นายท่านโจวพูดถึง

ความจริงก็หาไม่ยาก เพราะในหมู่บ้านมีร้านขายโลงศพเพียงร้านเดียว ตั้งอยู่ติดกับที่ลุ่มทางทิศตะวันตก การเลือกทำเลที่ตั้งค่อนข้างพิถีพิถันเลยทีเดียว

มองดูป้ายไม้ที่แขวนอยู่หน้าลานบ้าน บนนั้นเขียนอักษรว่า ร้านขายโลงศพโซ่วเหอ ที่สองข้างประตูทางเข้า ยังแขวนป้ายคำกลอนคู่อยู่ด้วย

"คนเราไม่มีอายุยืนยาวถึงพันปี" หยางเซียวมองไปที่อีกข้าง "ที่ของข้ามีความเป็นอมตะ"

"ช่างโอหังนัก" ซูถิงถิงอึ้งไปครู่หนึ่ง วินาทีต่อมา แววตาก็เหมือนจะค้นพบอะไรบางอย่าง "เอ๊ะ ทำไมถึงมีแค่คำกลอนคู่ ไม่มีป้ายคำขวางล่ะ"

หยางเซียวยืนมองอยู่นอกประตูชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าลึก "เถ้าแก่ร้านขายโลงศพแห่งนี้เป็นคนเจนจบในยุทธภพ ตบะบารมีไม่ธรรมดา เดี๋ยวพอเข้าไปข้างในเธอห้ามพูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ฉันรับมือเขาเอง"

ซูถิงถิงรีบดึงแขนหยางเซียวไว้ อ้อนวอนว่า "คุณ...คุณช่วยอธิบายกลเม็ดเคล็ดลับของที่นี่ให้ฉันฟังก่อนสิ ไม่อย่างนั้นฉันกลัวว่าจะทำตัวไม่เนียน แล้วจะกลายเป็นตัวถ่วงคุณ"

หยางเซียวจนใจ ทำได้เพียงเปิดปากอธิบาย "ในสายตาคนโบราณ โลงศพมีความสำคัญมาก โดยทั่วไปบ้านที่มีคนชราจะเตรียมโลงศพไว้แต่เนิ่นๆ แล้วเก็บไว้ในห้องมืดหลังบ้าน ต่อให้เป็นครอบครัวที่ยากจนแค่ไหนก็ต้องพยายามเก็บหอมรอมริบซื้อโลงศพให้ได้ก่อนตาย คำกล่าวที่ว่าเก็บเงินซื้อโลงศพก็มีที่มาจากตรงนี้แหละ"

"โลงศพที่ถูกนำเข้าบ้านแล้วเก็บไว้ในบ้าน แบบนี้เรียกว่าโลงไม้มงคล ถือเป็นของสิริมงคล แต่ถ้าไปตั้งอยู่ในร้านขายโลงศพ หรือเรียกว่าโลงศพที่ยังไม่มีเจ้าของ นั่นก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย มันเรียกว่าภาชนะอัปมงคล ดังนั้นร้านขายโลงศพ ร้านทำหุ่นกระดาษ และร้านขายอุปกรณ์งานศพพวกนี้ จึงถูกเรียกว่าร้านอัปมงคล"

"หกแขนงแห่งร้านอัปมงคล มีร้านขายโลงศพเป็นผู้นำ เรื่องราวเกี่ยวกับหน้าตาร้านก็มีมากที่สุด เธอจงมองดูให้ดี ดูธรณีประตูของลานบ้านนี้สิ"

เมื่อผ่านการชี้แนะจากหยางเซียว ซูถิงถิงก็พบว่าธรณีประตูของลานบ้านนี้ไม่เพียงแต่จะสูงเท่านั้น แต่ยังเอียงลาดเทเข้าไปด้านในอีกด้วย

"ทิศทางการเอียงของธรณีประตูมีความหมายแฝงอยู่มาก คล้ายกับการขอที่พักจำวัดของทางพุทธศาสนา ธรณีประตูที่ลาดเทออกไปด้านนอก หมายความว่าร้านขายโลงศพแห่งนี้รับเฉพาะศพที่ตายดี หรือก็คือป่วยตาย หรือศพที่ตายตามธรรมชาติประเภทอื่นๆ"

"ธรณีประตูตั้งตรง ไม่เอนเข้าในหรือไม่เอนออกนอก หมายความว่าร้านนี้สามารถรับศพที่ตายโหงได้ อย่างเช่นผูกคอตาย ตายจากภัยสงคราม จมน้ำตาย เป็นต้น"

"ส่วนธรณีประตูที่ลาดเทเข้าไปด้านในนี่สิร้ายกาจ หมายความว่าไม่ปฏิเสธผู้ใดทั้งสิ้น ถึงขั้นกล้ารับศพที่มีสัญญาณว่าจะกลายเป็นศพเด้ง หรือศพผีดิบที่มีรูปลักษณ์ประหลาดด้วยซ้ำ"

"การทำธรณีประตูให้ลาดเทเข้าด้านในนั้น ความจริงแล้วก็เพื่อประโยชน์ในการใช้งาน ต่อให้ตกกลางคืนศพที่เก็บไว้ในลานบ้านเกิดลุกขึ้นมา มันก็จะออกไปไม่ได้"

"ของพวกนั้นข้อเท้าแข็ง ก้าวเดินไม่ได้ จะถูกมุมลาดเทที่เกิดจากธรณีประตูกับพื้นหนีบหลังเท้าเอาไว้แน่น ดังนั้นธรณีประตูแบบเอนเข้าด้านในนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่าเสาชมศพ หมายความว่าเช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่มีคนเดินผ่านไปมา ก็อาจจะได้เห็นภาพอันน่าสยดสยอง มีศพหน้าเขียวคล้ำถูกธรณีประตูขัดขาเอาไว้จนล้มทื่อ ไม่ขยับเขยื้อน ทำได้เพียงปล่อยให้คนภายนอกยืนดู"

หยางเซียวเชิดคางขึ้น ส่งสัญญาณให้ซูถิงถิงมองขึ้นไปด้านบน "แล้วก็ที่เธอบอกว่าบนประตูไม่มีป้ายคำขวาง เรื่องนี้ก็มีความหมายเหมือนกัน ป้ายคำขวางก็คือดวงประทีปของคำกลอนคู่ เป็นเหมือนจุดแต้มเนตรมังกร การที่ร้านขายโลงศพแห่งนี้ไม่มีป้ายคำขวาง ก็หมายความว่าเถ้าแก่ใหญ่ในร้านเผชิญกับเรื่องชั่วร้าย และถูกควักดวงประทีปทั้งสองข้างไปแล้ว"

ซูถิงถิงกะพริบตา "ดวง...ดวงประทีปงั้นเหรอ"

หยางเซียวเริ่มหมดความอดทน ชูนิ้วสองนิ้วขึ้นมาชี้ไปที่ดวงตาของซูถิงถิง "ก็คือลูกแก้วสองลูกในเบ้าตาของเธอนั่นแหละ"

"เอาล่ะ เธอพอจะเข้าใจคร่าวๆ ก็พอ รู้มากไปก็ไม่มีประโยชน์ จำไว้ พอเข้าไปแล้วอย่าพูดจาส่งเดช สายตาก็อย่าไปจ้องมองเขาเขม็ง พวกเราถามสิ่งที่ควรจะถามเสร็จก็กลับเลย" หยางเซียวเป็นคนแรกที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป