บทที่ 58 เถ้าแก่หลิ่ว

ลานบ้านมีขนาดไม่เล็กเลย อาศัยช่วงที่แดดยังดี ในลานจึงมีท่อนไม้จำนวนมากวางตากแดดอยู่ เมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยือน ลูกจ้างหนุ่มที่กำลังทำงานไม้ก็วางเลื่อยลงแล้วลุกขึ้นมาต้อนรับ "นายท่านทั้งสอง มีอะไรให้รับใช้หรือไม่"

"น้องชาย พวกเรามีธุระอยากจะพบเถ้าแก่หลิ่วน่ะ" หยางเซียวพูดเข้าประเด็นทันที

ไม่นานนัก ภายใต้การนำทางของลูกจ้างหนุ่ม ทั้งสองคนก็มาถึงหน้าบ้านเตี้ยๆ หลังหนึ่งในลานกว้างด้านหลัง ลูกจ้างหนุ่มเดินเข้าไปเคาะประตูอย่างนอบน้อม "ท่านอาจารย์ มีแขกมาหา"

ผ่านไปไม่นาน เสียงดังเอี๊ยดก็ดังขึ้น ประตูไม้เก่าสีดำถูกเปิดออก เผยให้เห็นชายชราผมหงอกขาวผู้หนึ่ง

ชายชราสวมเสื้อคลุมยาวสีดำคลุมเข่า ที่เอวผูกด้วยผ้าคาดเอวสีขาว รองเท้าผ้าใบสีดำมองเห็นขอบพื้นสีขาว ผิวหนังซีดเซียว บนใบหน้าและลำคอรวมถึงบริเวณที่เผยให้เห็นผิวหนัง ล้วนเต็มไปด้วยจุดด่างดำสีน้ำตาลน่าเกลียดน่ากลัว ที่สำคัญที่สุดคือ เบ้าตาของชายชราบุ่มลึกลงไปเป็นวงกว้าง ลูกตาทั้งสองข้างหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ซูถิงถิงเพียงแค่มองชายชราก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว นี่ไม่เหมือนคนเลยสักนิด แต่เหมือนศพที่นอนอยู่ในโลงศพเสียมากกว่า

ชายชราหันเบ้าตาที่ไร้ลูกตามาทางซูถิงถิงและหยางเซียว ซูถิงถิงถึงกับเกิดความรู้สึกหลอนไปเองว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่

ไม่กี่วินาทีต่อมา ในที่สุดชายชราก็เอ่ยปากเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา "เสี่ยวฝู่จื่อ ที่นี่ไม่มีธุระของเจ้าแล้ว"

ลูกศิษย์ที่ชื่อเสี่ยวฝู่จื่อขานรับคำหนึ่งแล้วก็เดินกลับไป พอคนเดินลับตาไป ชายชราก็โบกมือเป็นเชิงบอกให้ทั้งสองคนตามเขาไป ทั้งสามคนมานั่งลงที่มุมหนึ่งของลานหลังบ้าน ที่นี่มีชุดโต๊ะเก้าอี้หินแบบเรียบง่ายตั้งอยู่ ให้ความรู้สึกเย็นเฉียบ

"เถ้าแก่หลิ่ว ที่พวกเรามาเยือนในวันนี้ก็เพื่อจะมาสืบข่าวบางอย่าง" หยางเซียวพูดเข้าประเด็นทันที

ร่างกายของเถ้าแก่หลิ่วแข็งทื่อ ผิวขาวซีดราวกับไม่ได้ออกจากห้องมานานแสนนาน ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเน่าเปื่อยเปื่อยยุ่ย พอถูกเบ้าตากลวงโบ๋คู่นั้นจ้องมอง ทั้งสองคนก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

"เสื้อผ้าบนตัวพวกเจ้าสองคนมีกลิ่นอายความตายแฝงอยู่ เจ้าของเดิมของเสื้อผ้าชุดนี้ตายโหงไปแล้ว พวกเจ้าคือแขกรับเคราะห์แทนคนอื่นสินะ"

เมื่อถูกแฉตัวตนด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว หยางเซียวก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด ประสานมือคารวะแล้วตอบกลับไปว่า "เถ้าแก่หลิ่วช่างเก่งกาจนัก พวกเราสองคนหากินกับอาชีพนี้จริงๆ เห็นแก่ที่พวกเราต่างก็เป็นคนในวงการศาสตร์มืดที่พยายามแสวงหาทางรอด หวังว่าเถ้าแก่หลิ่วจะยอมบอกความจริงแก่พวกเรา"

"ช่างเถอะ มีเรื่องอะไรก็ถามมาสิ" เถ้าแก่หลิ่วพยักหน้า

"เมื่อสิบปีก่อน ที่หมู่บ้านว่อหู่มีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อพี่ชุนตายไป หลังจากที่หล่อนกับลูกตายได้ไม่นาน ผู้ชายของหล่อนก็ตายตาม เรื่องนี้เถ้าแก่หลิ่วพอจะรู้หรือไม่"

พอได้ยินคำพูดนี้ เถ้าแก่หลิ่วที่เดิมทีดูมีบารมีของผู้ทรงศีลก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที บนหลังมือมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา "พวกเจ้าสองคนมาเพราะเรื่องนี้งั้นหรือ"

ยังไม่ทันที่หยางเซียวจะได้เอ่ยปาก ก็เห็นเถ้าแก่หลิ่วส่ายหน้า "ไอ้ตัวนั้นมันดุร้ายเกินไป พวกเจ้าสองคนสะกดมันไม่อยู่หรอก ฟังคำเตือนของตาแก่อย่างข้าเถอะ ล้มเลิกงานนี้เสียเถอะ ถึงจะต้องทุบหม้อข้าวตัวเองทิ้ง ก็ยังดีกว่าเอาชีวิตไปทิ้ง พวกเจ้าคงไม่อยากกลายเป็นคนพิการไร้ค่าเหมือนข้าหรอกกระมัง"

"ดวงประทีปคู่นี้ของท่านสูญเสียไปเพราะน้ำมือของไอ้ตัวนั้นหรือ" เรื่องนี้หยางเซียวคาดไม่ถึงจริงๆ

"อืม ถ้าไม่ใช่เพราะข้ายังมีวิชาอาคมติดตัวอยู่บ้าง เกรงว่าคงต้องตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเหมือนกับพวกคนแบกโลงศพพวกนั้นแล้ว" ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว พอพูดถึงเรื่องนี้เถ้าแก่หลิ่วก็ยังคงมีอาการหวาดผวาไม่หาย

หยุดไปพักใหญ่ รอจนเถ้าแก่หลิ่วสงบสติอารมณ์ลงได้ หยางเซียวก็ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก "เถ้าแก่หลิ่ว ไอ้ตัวนั้นคือพี่ชุนงั้นหรือ"

"ไม่ใช่หล่อนแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ ข้าถูกไอ้ชาติหมาหวังไล่จื่อหลอกเข้าให้ ไม่รู้ว่ามันเอาสองแม่ลูกพี่ชุนไปทำอะไร ไอ้ตัวนั้นถึงได้มีแรงอาฆาตพุ่งทะลุฟ้าขนาดนั้น!" ลมหายใจถี่กระชั้น สีหน้าของเถ้าแก่หลิ่วเผยให้เห็นความเหี้ยมเกรียม "หวังไล่จื่อทำร้ายตัวเองจนตายยังไม่พอ ยังลากเอาคนบริสุทธิ์ตั้งมากมายไปรับเคราะห์ด้วย ฮึ ตาแก่อย่างข้าอุตส่าห์จงใจเลือกโลงศพไม้หยางแผ่นบางๆ ให้มันโดยเฉพาะ รับรองได้เลยว่ามันจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกหนอนแมลงกัดกินอยู่ปรโลก ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดไปตลอดกาล!"

หัวไม่หนุนไม้ซาง เท้าไม่เหยียบไม้หวย ตอนเป็นไม่นอนไม้หลิ่ว ตอนตายไม่หลับในไม้หยาง คำกล่าวโบราณสี่ประโยคนี้หยางเซียวรู้ดี ไม้หยางเนื้ออ่อน ขาดความแข็งและมวลที่เพียงพอ พอฝังลงดินก็ชื้นและผุพังได้ง่าย แถมยังเรียกแมลงมากัดกิน ไม่เป็นผลดีต่อการรักษาสภาพศพ พูดอีกอย่างก็คือ การใช้ไม้หยางมาทำโลงศพถือเป็นการลบหลู่คนตายอย่างยิ่งยวด ถึงขั้นส่งผลกระทบต่อการไปเกิดใหม่เลยทีเดียว

"แล้วหวังไล่จื่อคนนี้ตายยังไง" หยางเซียวต้องการยืนยันจุดนี้

"ไปเล่นพนันกินเหล้าเมาหยำเปที่หมู่บ้านข้างๆ ตอนเดินกลับกลางคืนก็สะดุดล้ม ล้มพอดิบพอดี หัวทิ่มลงไปในแอ่งโคลนริมทาง จมน้ำตายเลย" เถ้าแก่หลิ่วยื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ออกมา ทำท่าบอกความสูง "หึหึ ข้าไปดูที่เกิดเหตุมาแล้ว แอ่งโคลนนั่นลึกแค่นี้เอง ไม่ถึงห้าชุ่นด้วยซ้ำ นึกไม่ถึงเลยว่าจะทำให้คนเป็นๆ จมน้ำตายได้"

ก้อนหินที่ทับอยู่ในใจของหยางเซียวถูกยกออกไป ดูเหมือนจะไม่ผิดแน่แล้ว "เป็นฝีมือไอ้ตัวนั้น หล่อนกลับมาแก้แค้นแล้ว"

"ไม่ผิด แถวๆ แอ่งโคลนนั่นมีร่องรอยการดิ้นรนต่อสู้ ตอนนั้นหวังไล่จื่อคงพยายามใช้มือตะกุยดินสุดชีวิต อยากจะดึงหัวตัวเองขึ้นมา แต่เขาก็ทำไม่ได้ เหมือนกับว่ามีคนดึงผมเขาไว้ แล้วลากลงไปในแอ่งโคลนอย่างแรง จนกระทั่งถูกโคลนดูดจนจมน้ำตายในที่สุด"

"จริงสิ ข้ายังไปสืบมาด้วยนะ หลังจากสองแม่ลูกพี่ชุนตายไป คนในบ่อนก็บอกว่าจู่ๆ หวังไล่จื่อก็มีเงินก้อนโตอยู่ในมือ เอาไปเที่ยวเตร่กินเหล้าเมายา ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่หลายวันเลยล่ะ" เถ้าแก่หลิ่วพูดเสริม

เส้นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หยางเซียวคิดว่าเรื่องราวน่าจะเป็นแบบนี้ หัวหน้าคณะไป๋แอบไปหาหวังไล่จื่อเป็นการส่วนตัว ทั้งสองคนตกลงกันได้ หวังไล่จื่อรับเงินไป แล้วแอบขายสองแม่ลูกพี่ชุนให้หัวหน้าคณะไป๋ ส่วนหัวหน้าคณะไป๋ก็เอาพี่ชุนมาสลับตัวสับเปลี่ยน แทนที่สี่เยาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองที่ควรจะแต่งให้กับนายท่านผู้เฒ่าเฟิง และก็เป็นเพราะคนที่แต่งให้ไม่ใช่นางนี่เอง ถึงได้ทำให้วิชานอกรีตของตระกูลเฟิงไม่ได้ผล ซ้ำยังถูกวิญญาณอาฆาตของพี่ชุนตามรังควาน จนตกอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้

คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ พี่ชุนไม่ยอมปล่อยไปสักคน หวังไล่จื่อตายแล้ว คณะตระกูลไป๋ตายเรียบยกคณะ คนตระกูลเฟิงก็ตายกันไปแทบจะหมดแล้ว แม้แต่คนที่ช่วยแบกโลงศพไม่กี่คนนั้น รวมไปถึงคนที่โดยสารเรือลำเดียวกับคณะตระกูลไป๋ก็ตายกันหมด

พี่ชุนฆ่าคนจนหน้ามืดตามัว หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ในใจของหล่อนหลงเหลือเพียงความเคียดแค้นชิงชังเท่านั้น

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางเซียวก็ถามขึ้นอีก "โลงศพของพี่ชุนฝังอยู่ที่ไหน"

"ไม่ต้องไปเสียเวลาเปล่าหรอก นั่นมันโลงศพเปล่า" เถ้าแก่หลิ่วถอนหายใจ "ถึงแม้คนแบกโลงจะบอกว่าข้างในมันหนักมากก็เถอะ แต่ข้าเดาว่าข้างในต้องเป็นก้อนหินแน่ๆ ศพไม่รู้ถูกไอ้สารเลวหวังไล่จื่อขายไปที่ไหนแล้ว"

"เอาล่ะ ฟังคำเตือนของตาแก่อย่างข้าสักคำเถอะ พวกคนรุ่นหลังอย่างพวกเจ้าอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้เลย มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ" เถ้าแก่หลิ่วลุกขึ้นยืน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะเปลืองน้ำลายพูดถึงเรื่องนี้อีก หรืออาจจะแค่ไม่อยากนึกถึงอดีตช่วงนี้ก็เป็นได้

หยางเซียวลุกขึ้นยืนขวางเขาไว้ ยิ้มขื่นๆ แล้วพูดว่า "ขอบคุณในความหวังดีของผู้อาวุโส แต่...แต่พวกเราถูกม้วนเข้าไปพัวพันแล้ว หวังว่าผู้อาวุโสจะช่วยชี้แนะทางสว่างให้พวกเราด้วย"

เงินตำลึงที่ติดตัวหยางเซียวใช้ไปจนแทบจะหมดแล้ว เขาจึงส่งสายตาให้ซูถิงถิง ซูถิงถิงเข้าใจทันที ล้วงเงินตำลึงก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในอกเสื้อออกมา ยื่นส่งให้ด้วยความนอบน้อมด้วยสองมือ "ผู้อาวุโส นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเรา"

นึกไม่ถึงว่าเถ้าแก่หลิ่วจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม บนใบหน้ากลับปรากฏร่องรอยความขุ่นเคืองขึ้นมา ใช้ไม้เท้าในมือกระแทกลงพื้นอย่างแรง "บรรพบุรุษมีคำสอนไว้แต่ก่อน วงการศาสตร์มืดเดิมทีก็ไร้อำนาจและมีสถานะต่ำต้อย การจะหากินประทังชีวิตได้ล้วนต้องพึ่งพาพี่น้องในสำนักคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน คนในวงการให้ความสำคัญกับคุณธรรมไม่เห็นแก่เงินทอง พวกเจ้าสองคนเอาเงินมาฟาดหัวข้า ดูถูกตาแก่อย่างข้างั้นหรือ"