บทที่ 59 แผนหญิงงามใช้กับฉันไม่ได้ผล

ได้ยินดังนั้นหยางเซียวก็ถลึงตาใส่ซูถิงถิง ขึ้นเสียงสูงด้วยความโมโห "ฉันก็บอกแล้วไงว่าผู้อาวุโสไม่สนใจของนอกกายพวกนี้ เธอทำแบบนี้ทำไม"

ซูถิงถิงตอบสนองไวมาก รีบเล่นตามน้ำหยางเซียวไปทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล "นี่...นี่เป็นความผิดของฉันเอง ฉันก็แค่ร้อนใจจนหน้ามืดไปชั่วขณะ เพราะถึงอย่างไรหากไม่มีผู้อาวุโสคอยชี้แนะ พวกเราคนในวงการศาสตร์มืดก็คงต้องเอาชีวิตมาทิ้งในงานนี้กันหมดแน่"

เมื่อพูดถึงจุดที่น่าสลดใจ น้ำเสียงของซูถิงถิงก็อดไม่ได้ที่จะแฝงแววสะอื้นไห้ บอกว่าตัวเองมีพ่อแม่แก่เฒ่าที่ต้องเลี้ยงดู ด้านล่างยังมีน้องชายที่ไม่ได้เรื่องอีกคน หากไม่จนตรอกจริงๆ ใครเล่าจะอยากมาหาเลี้ยงชีพในวงการศาสตร์มืด เป็นคนรับเคราะห์แทนที่มีชีวิตรอดแค่วันต่อวันเช่นนี้

ความเศร้าโศกถาโถมเข้ามาในชั่วพริบตา ซูถิงถิงร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทำเอาหยางเซียวถึงกับอึ้งไปเลย ซูถิงถิงคนนี้พอเอาจริงขึ้นมา ฝีมือการแสดงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย ตัวเขาเองต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว

เมื่อได้ยินคำร้องไห้คร่ำครวญของซูถิงถิง สีหน้าโกรธเกรี้ยวของเถ้าแก่หลิ่วก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายกลับกลายเป็นทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น "อย่า แม่หนู เจ้าอย่าร้องไห้สิ ล้วนเป็นคนในวงการศาสตร์มืดเหมือนกัน ข้าก็...ข้าก็อยากช่วย แต่เรื่องนี้มันจัดการยากจริงๆ โอย เจ้าอย่าร้องสิอย่าร้อง ตาแก่อย่างข้าก็เคยมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง หากนางยังมีชีวิตอยู่ ก็คงจะอายุพอๆ กับเจ้านี่แหละ"

พอได้ยินดังนี้ซูถิงถิงก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ปากก็พึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ว่าพ่อแก่ๆ ของตัวเองตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยได้ใช้ชีวิตดีๆ เลย ตอนนี้อายุมากแล้ว สายตาก็ฝ้าฟาง ที่ตัวเองมาทำงานนี้ก็เพื่ออยากจะหาเงินให้ได้เยอะๆ จะได้ไปตามหมอที่เก่งที่สุดมารักษาให้ และจะได้เลี้ยงดูส่งเสียเขาในบั้นปลายชีวิต

หยางเซียว "......"

นึกไม่ถึงว่าลูกไม้ชุดนี้จะใช้ได้ผลอย่างน่าประหลาดกับเถ้าแก่หลิ่วผู้แข็งกร้าว หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง เถ้าแก่หลิ่วก็โบกมือให้ ทุกคนกลับมานั่งที่โต๊ะหินอีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจยาว "เฮ้อ ล้วนเป็นคนในวงการศาสตร์มืดเหมือนกัน ตาแก่อย่างข้ากับแม่หนูอย่างเจ้าก็นับว่า...นับว่ามีวาสนาต่อกัน เสียงของเจ้าคล้ายกับลูกสาวข้ามาก"

"ขอผู้อาวุโสโปรดชี้ทางรอดให้ด้วยเถิด" หยางเซียวประสานมือคารวะ

"กฎเกณฑ์ของพวกคนรับเคราะห์อย่างพวกเจ้าข้าก็พอจะรู้มาบ้าง ใครเป็นนายจ้างของพวกเจ้า และเรื่องราวเป็นมาอย่างไรข้าจะไม่ถาม ข้าจะถามแค่ว่า พวกเจ้าเหลือเวลาอีกเท่าไหร่"

หยางเซียวมีสีหน้าอมทุกข์ "ก็น่าจะเหลือแค่ช่วงวันนี้กับพรุ่งนี้แล้ว"

เถ้าแก่หลิ่วพยักหน้าช้าๆ "ก็ใกล้เคียงกับที่ข้าคาดไว้ ถ้างั้นก็รอไม่ได้แล้ว จะรอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ได้ ตอนนี้...พวกเจ้าต้องออกเดินทางไปขุดหลุมศพของพี่ชุนเดี๋ยวนี้เลย"

"ขุดหลุมศพ" ซูถิงถิงฟังแล้วก็เกิดความหวาดผวาขึ้นมาในใจ

"ผู้อาวุโส ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าในโลงศพนั้นไม่มีศพไม่ใช่หรือ" หยางเซียวลดเสียงลงสอบถาม

เถ้าแก่หลิ่วแค่นเสียงเหอะ "ไม่มีศพน่ะไม่ผิด แต่นั่นไม่ใช่โลงศพเปล่าๆ แน่นอน ข้าเดาว่าข้างในนั้นต้องมีของที่พี่ชุนเคยใช้ตอนยังมีชีวิตอยู่แน่ๆ พวกเจ้าลองหาดูให้ดีๆ ต้องเจอวันเดือนปีเกิดของพี่ชุนอยู่บนของชิ้นใดชิ้นหนึ่งอย่างแน่นอน"

"สตรีอ่อนแอ แต่เมื่อเป็นแม่จะเข้มแข็ง ลูกข่มแม่ได้ ร้ายกาจนัก เด็กคนนั้นแหละคือจุดอ่อนของหล่อน"

เถ้าแก่หลิ่วใช้เบ้าตากลวงโบ๋จ้องมองหยางเซียว "จริงสิ ตอนที่พวกเจ้าถูกไอ้ตัวนั้นตามรังควาน เคยเห็นหล่อนพาเด็กมาด้วยหรือเปล่า"

หยางเซียวกับซูถิงถิงนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบเป็นเสียงเดียวกัน "ไม่เคยเห็น"

"นั่นไงล่ะ หล่อนต้องกำลังตามหาลูกไปทั่วแน่ๆ นี่คือความยึดติดของหล่อน มีเพียงการนำลูกไปคืนหล่อนเท่านั้น ถึงจะเป็นไปได้ที่จะทำให้หล่อนยอมจากโลกนี้ไปอย่างสงบ"

"แล้วพวกเราจะไปตามหาเด็กคนนั้นที่ไหนล่ะ" ซูถิงถิงสอบถาม

"เรื่องนี้ก็ต้องพึ่งพวกเจ้าเองแล้วล่ะ หากเด็กยังรอดชีวิต ก็แค่เอาของชิ้นที่มีวันเดือนปีเกิดของพี่ชุนไปมอบให้เด็กคนนั้นก็พอแล้ว แต่ความเป็นไปได้นี้มีน้อยมาก เพราะถึงอย่างไรหากเด็กยังมีชีวิตอยู่ ไอ้ตัวนั้นก็คงไปตามหาเองแล้วล่ะ"

"แต่ถ้าเด็กตายไปแล้ว พวกเจ้าก็ต้องพกของชิ้นนั้นไปแถวๆ ที่ฝังกระดูกของเด็ก สายใยแม่ลูกผูกพัน ไอ้ตัวนั้นย่อมสัมผัสได้อย่างแน่นอน"

"แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ พวกเจ้าก็ต้องระวังตัวให้ดีๆ สถานที่ฝังศพเด็กต้องมีความผิดปกติซ่อนอยู่แน่ๆ มิเช่นนั้นด้วยความสามารถของไอ้ตัวนั้น ไม่มีทางที่จะหาไม่เจอหรอก"

ดูเหมือนว่าเถ้าแก่หลิ่วจะค่อนข้างถือสาชื่อของพี่ชุน ทุกครั้งที่กล่าวถึงล้วนใช้คำว่าไอ้ตัวนั้นแทน พอพูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน "เวลาเหลือน้อยแล้ว ข้าคงไม่รั้งพวกเจ้าไว้หรอกนะ จำไว้ให้ดี คำพูดของนายจ้างเชื่อไม่ได้ทั้งหมด ภัยพิบัติไม่ได้ร่วงหล่นมาจากฟ้าโดยไร้สาเหตุหรอกนะ"

"ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ" หยางเซียวประสานมือ หันหลังเตรียมตัวจะขอตัวลากลับ

"ช้าก่อน" เถ้าแก่หลิ่วหันหลังไปตะโกนเรียกทางลานบ้านด้านหน้า ไม่นานนัก ลูกจ้างคนก่อนหน้านี้ก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา เถ้าแก่หลิ่วสั่งการไปคำหนึ่ง "ไป เอาขวานผ่าโลงศพของข้ามา"

เพียงไม่นาน ลูกจ้างหนุ่มก็กลับมา ในมือประคองขวานเล่มหนึ่ง ส่วนหัวของขวานพันด้วยผ้าสีแดง เผยให้เห็นด้ามไม้ยาวด้านนอก

รับขวานมา เถ้าแก่หลิ่วก็หันไปยื่นให้ซูถิงถิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "แม่หนู เจ้าพกขวานเล่มนี้ไปด้วย ใช้มันเปิดโลงศพ สามารถทำลายไอสังหารภายในโลงได้ ใช้เสร็จก็อย่าลืมวานคนเอามาคืนข้าด้วยล่ะ"

"ขอบคุณ ขอบคุณผู้อาวุโสมาก" ตอนนั้นซูถิงถิงรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย รับขวานมาด้วยสองมืออย่างนอบน้อม หยางเซียวกวาดตามองแวบเดียวก็รู้เลยว่านี่คือของดี ส่วนด้ามจับของขวานถูกเลือดเสียซึมซับจนกลายเป็นสีน้ำตาลดำ

โบกมือเบาๆ เถ้าแก่หลิ่วเตรียมจะส่งแขกแล้ว

ลูกจ้างหนุ่มพาพวกหยางเซียวทั้งสองคนเดินออกไปข้างนอก จู่ๆ ซูถิงถิงก็ชะงักฝีเท้า จากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปคนเดียว เดินจ้ำอ้าวไปตรงหน้าเถ้าแก่หลิ่ว ล้วงเอาเงินก้อนนั้นออกมาจากอกเสื้อแล้วยัดใส่มือที่ผอมแห้งของเขา

เถ้าแก่หลิ่วชะงักไป "แม่หนู นี่เจ้า..."

"ท่านเห็นฉันเป็นลูกสาว ถือเสียว่านี่เป็นความกตัญญูที่ฉันมอบให้พ่อบุญธรรมก็แล้วกัน" ซูถิงถิงยัดเงินใส่มือเถ้าแก่หลิ่ว แล้วก็ดึงมืออีกข้างของเขามา กุมมือทั้งสองข้างไว้ด้วยกัน "พ่อบุญธรรม ท่านรักษาสุขภาพด้วยนะ หากมีโอกาส ฉันจะมาเยี่ยมท่านอีก"

พูดจบซูถิงถิงก็ไม่รั้งอยู่อีกต่อไป เดินจากไปพร้อมกับหยางเซียว เดินตามคำบอกทางของลูกจ้างหนุ่ม ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังภูเขารกร้างที่อยู่ไม่ไกล หลุมศพของพี่ชุนอยู่ที่นั่น

แน่นอนว่า หลังจากออกจากร้านขายโลงศพ ขวานเล่มนั้นก็ตกไปอยู่ในมือของหยางเซียว ที่ไม่กล้าแย่งตอนอยู่ในร้านขายโลงศพ ก็เพราะกลัวว่าเถ้าแก่หลิ่วจะอัดเขานั่นเอง

"นี่ เธอเป็นนักศึกษาจริงหรือเปล่าเนี่ย" หยางเซียวเริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบมาพากลขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แต่ฝีมือการแสดงมันเนียนเกินไปหน่อยแล้ว

ซูถิงถิงมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ใช่สิ เรียนอยู่ปีสามน่ะ"

"อืม...เธอเรียนคณะอะไรล่ะ"

"ฉันเรียนอยู่วิทยาลัยศิลปะ เอกการแสดงน่ะ"

หยางเซียวรู้สึกถึงบางอ้อในทันที "เอกการแสดง มิน่าล่ะฝีมือการแสดงของเธอถึงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ หึหึ ลูกไม้พวกนี้เธออย่าเอามาใช้กับฉันก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นถ้าฉันจับได้ล่ะก็..."

"ไม่ทำหรอก การแสดงของคุณเก่งกว่าศาสตราจารย์ของพวกเราเสียอีก ที่หาได้ยากที่สุดคือไม่มีร่องรอยของการแสดงเลย เป็นธรรมชาติสุดๆ" ซูถิงถิงเอ่ยชม "แถมคุณยังเก่งมาก รู้เรื่องอะไรเยอะแยะไปหมด จริงสิ คุณ...คุณทำงานที่ร้านชานมจริงๆ หรือ"

หยางเซียวหิ้วขวาน "ทำไมล่ะ ไม่เหมือนงั้นหรือ"

"ไม่เหมือน คุณดูเหมือนพวกที่ทำงานเกี่ยวกับวรรณกรรมมากกว่า อืม...ฉันมีอาจารย์สอนเขียนบทอยู่คนหนึ่ง เขาก็ยังหนุ่มเหมือนกัน บุคลิกของพวกคุณคล้ายกันมากเลย" ซูถิงถิงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ

หยางเซียว "!!! สัมผัสที่หกบ้าบอของผู้หญิง!"

แต่เขาไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า หยางเซียวแค่นหัวเราะเย็นชา "พูดมากน่า อย่าคิดนะว่าจะใช้คำป้อยอมาหลอกให้ฉันเป็นทัพหน้า แผนหญิงงามใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ!"