บทที่ 60 ภูเขาหนึ่งลูกไม่อาจมีเสือสองตัว

ใช้เวลาไม่นาน ทั้งสองก็พบหลุมศพของพี่ชุน จะเรียกว่าหลุมศพก็กะไรอยู่ ความจริงมันก็แค่เนินดินเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตา ด้านหน้าหลุมศพมีแผ่นไม้สีดำปักไว้

ตัวหนังสือบนแผ่นไม้เลือนรางจนอ่านไม่ออกแล้ว มองเห็นแค่คำว่า ชุน ลางๆ หยางเซียวโยนเครื่องมือสองสามชิ้นที่หยิบติดมือมาจากร้านขายโลงศพลงบนพื้น "ไม่ผิดแน่ ที่นี่แหละ"

เขายื่นขวานในมือให้ซูถิงถิง หยางเซียวสั่งการ "เธอไปผ่าป้ายไม้นี้ซะ"

จ้องมองป้ายไม้สีดำที่หลุดร่อน ซูถิงถิงรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก "ฉันเหรอ"

"ไม่งั้นล่ะ หรือเธออยากให้ฉันเป็นทัพหน้า" หยางเซียวไม่เปิดโอกาสให้ซูถิงถิงปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย "เธอเป็นคนลงมือ ต่อให้เธอโดนของ ฉันก็ยังพอหาวิธีช่วยเธอได้ แต่ถ้าฉันโดนของขึ้นมา เธอลองคิดดูสิ พวกเราได้ตายหมู่แน่"

หยางเซียวคิดแผนไว้หมดแล้ว หากซูถิงถิงเปิดโลงแล้วเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เขาก็จะใช้ความเร็วสูงสุดวิ่งกลับไปที่ร้านขายโลงศพ เพื่อขอให้เถ้าแก่หลิ่วมาช่วย

คำพูดของหยางเซียวทำให้ซูถิงถิงเถียงไม่ออก ทำได้เพียงรับขวานมา ลองเงื้อทำท่าอยู่กลางอากาศสองสามที แต่ในใจกลับยิ่งรู้สึกกลวงโบ๋ อย่างไรเสียป้ายไม้นี้ก็นับว่าเป็นป้ายหลุมศพของพี่ชุน การไปทุบทำลายป้ายหลุมศพของคนอื่นมันก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ "ฉัน...ฉันควรใช้ท่าไหนดี หรือว่า...หรือว่าฉันจะคุกเข่าดี แบบนี้จะดูเคารพกว่าไหม"

"ไม่ได้ เธอต้องทำตัวให้เร็ว ยิ่งรุนแรงยิ่งดี ป้ายไม้นี้ก็เปรียบเสมือนหน้าตาของหลุมศพนี้ สิ่งที่เธอต้องทำคือเผด็จศึกให้เร็วที่สุด ทำลายไอสังหารของมันก่อน" หยางเซียวคอยชี้แนะอยู่ด้านข้าง "ใช้สองมือจับขวาน แล้วฟันลงไปแรงๆ ต้องมีฮึกเหิมเข้าไว้"

"กะ...ก็ได้" ซูถิงถิงหมดหนทาง ในใจพร่ำกล่าวขอโทษอยู่หลายครั้ง ตัวเธอเองก็ทำไปเพื่อความอยู่รอดเหมือนกัน

ในจังหวะที่ซูถิงถิงรวบรวมสมาธิและรวบรวมความกล้าเตรียมจะลงมือนั้น จู่ๆ หยางเซียวก็ร้องห้าม "เดี๋ยวก่อน"

ความกล้าที่รวบรวมมามลายหายไปสิ้น มือของซูถิงถิงสั่นเทา หันกลับมาด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ "อะ...อะไรอีกล่ะ"

หยางเซียววิ่งเหยาะๆ ถอยห่างออกไป รักษาระยะห่างจากหลุมศพและซูถิงถิง ดูเหมือนยังรู้สึกไม่ปลอดภัย สุดท้ายก็ไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ โผล่มาแค่หัว ยื่นคอตะโกนบอก "ไม่มีอะไร ปลอดภัยดี เธอทำต่อเถอะ"

ซูถิงถิงกลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่าง ฟันขวานลงไปเต็มแรง ตามมาด้วยเสียงแตกร้าวดังสนั่น ป้ายไม้แตกกระจายเป็นหลายท่อนทันที

หยางเซียวเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร ก็วิ่งออกมาจากหลังต้นไม้ ตอนนี้ซูถิงถิงถือขวานยืนเหม่อลอยอยู่กับที่

"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" หยางเซียวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

"เมื่อกี้...เมื่อกี้ฉันเหมือนเห็นเงาคน ยืนอยู่หลังป้ายไม้ แต่พอ...พอป้ายถูกฟันขาด เงาคนก็หายวับไปเลย" ซูถิงถิงพูดตะกุกตะกัก

หยางเซียวแย่งขวานมา "หายไปก็ดีแล้ว หายไปก็แปลว่าไม่มีอะไรแล้ว นี่น่าจะเป็นไอสังหารในโลงศพที่เถ้าแก่หลิ่วบอก พอไอสังหารถูกทำลาย การเปิดโลงก็จะปลอดภัย"

เรื่องหลังจากนั้นหยางเซียวไม่ยอมให้ซูถิงถิงสอดมือเข้ามายุ่ง เขาเลือกเครื่องมือที่ถนัดมือ แล้วเริ่มขุดหลุมศพ

หวังไล่จื่อก็ช่างมักง่ายจริงๆ ฝังโลงศพไว้ตื้นมาก แต่นี่ก็ถือว่าเข้าทางหยางเซียว ไม่นานเขาก็เคลียร์ดินออกจนเกือบหมด โลงศพไม้บางๆ ใบหนึ่งปรากฏแก่สายตาทั้งสองคน

ย่อเข่าลงในท่าม้า สูดลมหายใจเข้าลึก หยางเซียวรวบรวมเรี่ยวแรงเหวี่ยงขวานออกไป เพียงขวานเดียวก็ผ่าฝาโลงจนแตกกระจุย เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าโลงศพจะคุณภาพแย่ขนาดนี้ ร่างกายเสียศูนย์พุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง เกือบจะหัวทิ่มลงไปในโลงศพ

ข้างในโลงศพไม่มีศพจริงๆ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กไม่มีเลย มีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เปื่อยยุ่ยจนดูสีไม่ออก

หยิบเสื้อผ้าออกมาทีละชิ้น ปูลงบนพื้น ทั้งสองคนตรวจสอบอย่างละเอียด สุดท้ายก็เป็นซูถิงถิงที่ตาไว พบตัวหนังสือสีแดงอยู่ใต้ปกเสื้อตัวหนึ่ง ตัวหนังสือขาดๆ หายๆ เหมือนถูกเขียนตอนเมาเหล้า แต่พอเอามาต่อกันก็คือวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากพอดี

เมื่อได้วันเดือนปีเกิดของพี่ชุนมาแล้ว หยางเซียวกับซูถิงถิงก็จัดการกลบหลุมศพอย่างลวกๆ แล้วรีบจากไปทันที ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว พวกเขาต้องรีบกลับไปให้ถึงคฤหาสน์ตระกูลเฟิงก่อนฟ้ามืดให้จงได้

ตอนที่ไปเจอคนขับรถม้าแถวๆ ปากทางเข้าหมู่บ้าน คนขับรถม้าแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ กำลังเคาะประตูถามชาวบ้านทีละหลังว่ามีใครเห็นคนแปลกหน้าสองคนบ้างไหม

พอขึ้นรถ รถม้าก็วิ่งห้อตะบึงกลับไปอย่างไม่หยุดหย่อน โชคดีที่ตลอดทางราบรื่นดี ไม่เจอเหตุไม่คาดฝันอะไร ถึงได้กลับมาถึงตระกูลเฟิงได้อย่างฉิวเฉียดในช่วงที่ฟ้ากำลังจะมืดมิด

ถือโคมไฟเดินตรงไปยังลานหลังบ้าน พอผลักประตูเข้าไปเห็นควั่งหงอี้ หยางเซียวและซูถิงถิงถึงได้โล่งใจ

"โอ๊ย น้องฉู่ พวกนาย...พวกนายทำเอาฉันร้อนใจแทบแย่!" พอควั่งหงอี้เห็นหยางเซียวก็ราวกับได้พบญาติสนิทที่ห่างหายกันไปนาน รีบเข้ามาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบยกใหญ่

หยางเซียวรู้ดีแก่ใจว่าเรื่องมันเป็นยังไง ควั่งหงอี้ไม่ได้คิดถึงเขาหรอก แต่เป็นห่วงข้อมูลข่าวสารในมือของเขาต่างหาก หากเขากับซูถิงถิงไปตายอยู่ข้างนอก เหลือควั่งหงอี้อยู่คนเดียวก็คงใช้ชีวิตลำบาก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสือต้าลี่ที่ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอยู่อีกคน

หยางเซียวรับชาต้มสุกที่ควั่งหงอี้ยื่นให้มากระดกเข้าปากอึกใหญ่ การเดินทางตลอดทางทำเอาเขาเหนื่อยแทบขาดใจ "พี่ควั่ง พี่กลับมาเร็วกว่า รีบบอกมาสิว่ามีข่าวอะไรใหม่ๆ บ้าง"

เพราะรู้ว่าตัวเองลงเรือลำเดียวกับหยางเซียวแล้ว ควั่งหงอี้จึงไม่ปิดบัง เขาเรียกให้ทั้งสองคนนั่งลง พลางพูดว่า "มีข่าวไม่น้อยเลยล่ะ คืนนี้ตระกูลเฟิงมีการจัดการใหม่ ไอหยา เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ฉันจะเล่าเบาะแสใหม่ที่หาเจอให้ฟังก่อน นายต้องนึกไม่ถึงแน่ๆ!"

"หลังจากพวกนายไปได้ไม่นาน ก็ไม่รู้ว่าสือต้าลี่ไปคุยอะไรกับนายท่านเฟิง เขากลับยอมให้พวกเราออกจากจวนไปสืบหาเบาะแสได้ด้วย"

"สือต้าลี่คนนี้ไม่ธรรมดาเลย เขาพาฉันไปที่ตรอกเล็กๆ ทางตอนใต้ของเมือง แล้วก็เจอคนเล่านิทานแก่ๆ ตาบอดคนหนึ่ง"

"นักเล่านิทานคนนี้เมื่อก่อนเคยเล่านิทานอยู่ที่หอคอยอิ่งเค่อ ตามที่เขาเล่า เมื่อก่อนคณะตระกูลไป๋มีตัวชูโรงอยู่สองคน นอกจากสี่เยาแล้ว ก็...ก็ยังมีคนที่ชื่อพี่ชุนอีกคน แต่เมื่อหลายปีก่อนพี่ชุนคนนี้ก็จากไปอย่างกะทันหัน"

หยางเซียวพยักหน้าแล้วพูดต่อ "ไม่ผิด พวกเราก็สืบข่าวของพี่ชุนคนนี้มาเหมือนกัน คิดว่านางน่าจะเป็นลูกสาวคนโตของหัวหน้าคณะไป๋ แต่เป็นเพราะหนีตามผู้ชายไป เลยหมดประโยชน์สำหรับหัวหน้าคณะไป๋ เขาก็เลยเอาชีวิตนางมาแลกกับชีวิตของสี่เยาลูกสาวคนเล็ก ในสามประโยคนั้น ประโยคแรกที่บอกว่า ลูกสาวคนโตไม่แต่งออก ก็หมายถึงเรื่องนี้นี่แหละ"

นึกไม่ถึงว่าพอหยางเซียวพูดจบ ก็เห็นควั่งหงอี้ส่ายหน้ารัวๆ "ไม่ใช่ๆ ผิดแล้วๆ! พี่ชุนคนนี้ไม่ใช่ลูกสาวของหัวหน้าคณะไป๋ พวกเขาไม่มีสายเลือดเดียวกัน แล้วก็ พวกเราไปสืบเรื่องหนึ่งมาได้ ความจริงแล้วพี่ชุนคนนั้นไม่ได้หนีตามผู้ชายไปหรอก นาง...นางถูกหัวหน้าคณะไป๋ขายไปต่างหาก!"

"อะไรนะ" ซูถิงถิงเบิกตากว้าง

"ใช่ นางถูกขายไปจริงๆ โอ๊ย จะว่าไปหัวหน้าคณะไป๋นี่มันไม่ใช่คนจริงๆ ในคณะงิ้วภูเขาหนึ่งลูกไม่อาจมีเสือสองตัว เพื่อเปิดทางให้สี่เยาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองที่ร้องงิ้วด้อยกว่านิดหน่อย ก็เลยจับพี่ชุนขายไปเสียเลย เพราะกลัวว่าจะทำให้ตัวเองเสียชื่อเสียง ก็เลยปล่อยข่าวออกไปว่าพี่ชุนทำตัวไม่รักดี ทำผิดกฎของคณะงิ้วก่อน เธอว่านี่มันใช่เรื่องที่คนเขาทำกันเหรอ"

สีหน้าของควั่งหงอี้ฉายแววโกรธเคือง วินาทีต่อมาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "จริงสิ ต้นตอของประโยคที่ว่า ลูกสาวคนโตไม่แต่งออก พวกเราก็หาเจอแล้วเหมือนกัน!"