บทที่ 61 ไถ่บาป

"คืออะไร" หยางเซียวซักไซ้

"นายยังจำเด็กผู้หญิงที่ตระกูลเฟิงซื้อมาได้ไหม เด็กพวกนั้นไม่ได้ซื้อมาสุ่มสี่สุ่มห้านะ พวกนาง...พวกนางล้วนเป็นลูกสาวคนโตของครอบครัว พวกเราไปเจอครอบครัวของเด็กบางคนมา พ่อแม่ของพวกนางบอกว่า บางบ้านไม่ได้มีลูกสาวแค่คนเดียว อยากจะขายให้หมด แต่คนของตระกูลเฟิงที่มากลับยอมรับแค่คนโตสุดเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือต่อให้ยกให้ฟรีๆ เขาก็ไม่เอา"

"บางครอบครัวความจริงแล้วไม่ได้ตั้งใจจะขายลูก แต่ก็ทนการเกลี้ยกล่อมของคนตระกูลเฟิงที่มาหาถึงบ้านหลายครั้งไม่ไหว พวกเขาบอกว่าเด็กผู้หญิงอยู่บ้านไปก็เป็นภาระ ทำงานหนักก็ไม่ได้ สิ้นเปลืองข้าวสุกไปเปล่าๆ สู้ขายให้พวกเขาดีกว่า นอกจากจะได้เงินมาจุนเจือครอบครัวแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือเป็นการให้เด็กผู้หญิงได้มีอนาคตที่ดี แถมยังอ้างอีกว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องหัดคิดเผื่อลูกบ้าง"

"พวกเขารับปากว่าจะส่งเด็กผู้หญิงไปเลี้ยงดูที่วัดชีต่างถิ่น ให้พวกนางได้บำเพ็ญเพียรอย่างสงบ เพื่อสะสมบุญกุศลให้คนในครอบครัว รอจนโตขึ้นอีกหน่อย ตระกูลเฟิงก็จะจัดหาคนมาช่วยหาครอบครัวดีๆ ให้ออกเรือนไป นี่ถือเป็นวาสนาที่สั่งสมมาหลายชาติเชียวนะ"

ควั่งหงอี้พูดรวดเดียวจบ ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ตระกูลเฟิงนี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าหัวหน้าคณะไป๋สักเท่าไหร่เลย พูดกันตามตรงก็คือเลวทรามต่ำช้าพอกัน

พอได้ยินแบบนี้หยางเซียวก็เข้าใจ ที่แท้คำว่า ลูกสาวคนโตไม่แต่งออก ก็หมายถึงเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารพวกนี้นี่เอง หากไม่แต่งพวกนางออกไป พวกนางก็คงไม่ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของตระกูลเฟิง และสุดท้ายก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสเช่นนี้

ตอนนี้ค้นพบต้นตอของทั้งสามประโยคครบหมดแล้ว ตามการวิเคราะห์ของควั่งหงอี้ ภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้ก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้วเช่นกัน

จากนั้นหยางเซียวก็เล่าเบาะแสที่เขาได้มาจากการเดินทางครั้งนี้ให้ควั่งหงอี้ฟัง พร้อมกับหยิบเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เขียนวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากของพี่ชุน รวมถึงขวานผ่าโลงศพเล่มนั้นออกมาด้วย

ควั่งหงอี้ตาเป็นประกาย เอ่ยชมไม่ขาดปาก "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมไปเลย! พอได้วันเดือนปีเกิดของพี่ชุนมา โอกาสชนะของพวกเราก็เพิ่มขึ้นอีกมาก! แล้วก็ขวานเล่มนี้ยังเป็นของวิเศษสยบสิ่งชั่วร้ายอีก น้องฉู่นี่เป็นตัวนำโชคจริงๆ"

"ไม่ใช่ผลงานของฉันคนเดียวหรอก ต้องขอบคุณคุณผู้หญิงซูที่จัดการเถ้าแก่หลิ่วเจ้าของร้านขายโลงศพจนอยู่หมัด แถมยังรับเป็นพ่อบุญธรรมอีกต่างหาก หากเจอเรื่องยุ่งยากอะไรอีก เกรงว่าคงต้องเชิญคุณผู้หญิงซูออกโรงแล้วล่ะ" หยางเซียวยิ้มอย่างมีมารยาทให้ซูถิงถิง

พอหยางเซียวพูดแบบนี้ ควั่งหงอี้ก็มองซูถิงถิงดูดีขึ้นมามาก เห็นแก่หน้าของเถ้าแก่หลิ่ว วันหลังถ้าจะเอาหนามแทงหล่อนก็คงต้องคิดดูให้ดีเสียก่อน "หึหึ คุณผู้หญิงซูคมในฝักจริงๆ เป็นฉันเองที่ประเมินเธอต่ำไป"

ซูถิงถิงมีหรือจะกล้าวางมาดต่อหน้าควั่งหงอี้ เธอรีบปฏิเสธพัลวัน โยนความดีความชอบทั้งหมดไปให้ควั่งหงอี้กับหยางเซียว แถมยังกล่าวคำขอบคุณอีกยืดยาว

หลังจากเกรงใจกันไปมาพักหนึ่ง ทั้งกลุ่มก็วกเข้าสู่ประเด็นหลัก หยางเซียวยกคำพูดของเถ้าแก่หลิ่วขึ้นมาพูด วิเคราะห์ว่า "ฉันเห็นด้วยกับเถ้าแก่หลิ่วนะ โอกาสที่ลูกสาวของพี่ชุนยังมีชีวิตอยู่นั้นเป็นไปได้ยากมาก"

ควั่งหงอี้พยักหน้าเห็นด้วย "ไม่ผิด ด้วยนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิตของหัวหน้าคณะไป๋ ขนาดพี่ชุนยังไม่ปล่อยไปเลย ยิ่งไม่มีทางปล่อยเด็กคนนั้นไว้แน่ ตัดบัวต้องถอนราก"

"ดังนั้นสิ่งที่พวกเราต้องทำตอนนี้ก็คือ ต้องหาสถานที่ฝังกระดูกของเด็กคนนั้นให้เจอ จากนั้นก็เอาเสื้อที่มีวันเดือนปีเกิดของพี่ชุนตัวนี้ไปฝังไว้ใกล้ๆ สายใยแม่ลูกผูกพัน ทำแบบนี้ถึงจะเป็นไปได้ที่จะสลายความอาฆาตแค้นของพี่ชุน" หยางเซียวเปลี่ยนเรื่อง "แต่เถ้าแก่หลิ่วก็เตือนไว้แล้วนะว่า สถานที่แห่งนั้นต้องมีเรื่องผิดปกติซ่อนอยู่แน่ ไม่อย่างนั้นด้วยความสามารถของพี่ชุน ไม่มีทางที่จะหาไม่เจอหรอก"

คำพูดนี้แทบจะบอกใบ้ให้ชัดเจนแล้ว ควั่งหงอี้ตบหน้าขาฉาดใหญ่ "คือ...เจดีย์สะกดวิญญาณไงล่ะ!"

"ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ลองคำนวณตามเวลาดู หลังจากที่หัวหน้าคณะไป๋พาคณะงิ้วออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฟิง ก็มุ่งหน้าตรงไปยังท่าเรือเหล่านิววานอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ว่าจะคำนวณยังไง ใต้เจดีย์สะกดวิญญาณก็คือสถานที่ฝังศพที่ดีที่สุด สามารถรับประกันได้ว่าจะกักขังวิญญาณของเด็กคนนั้นไว้ได้ เพื่อไม่ให้มาตามรังควานพวกเขา"

เมื่อนึกย้อนไปถึงไอเย็นยะเยือกที่สัมผัสได้แต่ไกลตอนที่เดินผ่านเจดีย์สะกดวิญญาณ หยางเซียวก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย สถานที่แห่งนั้นต้องนับว่ามีความผิดปกติครั้งใหญ่ซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

เรื่องราวหลังจากนั้นก็กระจ่างชัดขึ้นมาก รอจนรุ่งสางพรุ่งนี้ พวกเขาจะหาโอกาสออกจากจวน จากนั้นก็เรียกรถม้ามุ่งหน้าตรงไปยังเจดีย์สะกดวิญญาณ นำพี่ชุนและลูกไปฝังไว้ด้วยกัน

หากทุกอย่างราบรื่น ภารกิจในครั้งนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นลงแล้ว

"เฮ้อ พูดน่ะมันง่าย แต่พวกเราต้องเอาชีวิตรอดผ่านคืนนี้ไปให้ได้ซะก่อน" ควั่งหงอี้หันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง สีหน้าดูย่ำแย่

"คืนนี้ยังมีเรื่องอีกเหรอ" ซูถิงถิงใจแป้วขึ้นมาทันที

"อืม" ควั่งหงอี้ดึงสายตากลับมา "วันนี้ตอนที่ฉันไปหาน่ะ นายท่านเฟิงกำลังคุยอยู่กับสือต้าลี่ นายท่านเฟิงแสดงท่าทีโศกเศร้าเสียใจมาก เขาบอกกับพวกเราว่ารู้สึกสำนึกผิดต่อเรื่องนายท่านผู้เฒ่าเฟิงก่อนหน้านี้ เขาหวังว่าจะได้ไถ่บาป"

"หมอในจวนบอกว่า วันนี้ไม่ก็พรุ่งนี้น่าจะใกล้ถึงกำหนดคลอดของคุณฮูหยินรองแล้ว นายท่านเฟิงสั่งการลงไปแล้ว เตรียมตัวจะส่งคุณฮูหยินรองลงไปบนทะเลสาบคืนนี้ แถมยังจัดเตรียมพิธีส่งตัวสี่เยา...ไม่สิ ส่งตัวพี่ชุน โดยใช้เรือปั๋วสี่ เป็นตายร้ายดีล้วนแล้วแต่ฟ้าลิขิต หวังว่าความจริงใจเช่นนี้จะช่วยคลี่คลายความแค้นระหว่างวิญญาณอาฆาตกับตระกูลเฟิงได้"

หยางเซียว "???"

นี่คือวิธีไถ่บาปที่นายท่านเฟิงคิดออกมางั้นหรือ หยางเซียวยังนึกว่านายท่านเฟิงจะเกิดมโนสำนึก คิดจะฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิดอะไรทำนองนั้นเสียอีก

นี่มันอะไรกัน นี่มันใช่การไถ่บาปที่ไหน เห็นชัดๆ ว่าตัวเองกลัวตาย ก็เลยไม่สนหัวคนอื่นแล้ว เตรียมเอาสายเลือดคนสุดท้ายของตระกูลเฟิงมารับเคราะห์แทนตัวเองต่างหาก

"ช่างหน้าไม่อายจริงๆ แม้แต่หลานแท้ๆ ของตัวเองก็ไม่สนแล้วงั้นเหรอ" ซูถิงถิงตระหนักได้ว่าตัวเองยังประเมินมาตรฐานทางศีลธรรมของคนตระกูลเฟิงสูงเกินไป "แล้ว...แล้วคุณฮูหยินรองหล่อนจะยอมตกลงเหรอ"

หยางเซียวถึงกับหลุดหัวเราะออกมาด้วยความโมโหกับท่าทีไถ่บาปอันศรัทธาแรงกล้าของนายท่านเฟิง ด่าสวนไปว่า "หล่อนจะยอมหรือไม่ยอมแล้วมันมีประโยชน์อะไร ผู้หญิงท้องโย้คนหนึ่ง ในจวนมีที่ให้หล่อนพูดด้วยเหรอ"

หยางเซียวไม่สนใจเรื่องของตระกูลเฟิง เขาสนใจแค่ว่าตัวเองจะรอดชีวิตไปได้หรือไม่ "พี่ควั่ง รู้ไหมว่าคืนนี้พวกเราต้องทำอะไรบ้าง"

"ได้ยินว่าจะให้พวกเราคุ้มกันคุณฮูหยินรองไปที่ทะเลสาบ รายละเอียดนายท่านเฟิงไม่ได้บอก เวลาก็...น่าจะราวๆ ยามสาม" ควั่งหงอี้ตอบ

ตอนนี้เรื่องราวส่วนใหญ่กระจ่างชัดแล้ว หลังจากปรึกษากัน หยางเซียวกับควั่งหงอี้ก็ตัดสินใจว่า จะยังไม่บอกเรื่องที่พบวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากของพี่ชุนให้สือต้าลี่รู้ชั่วคราว ส่วนตระกูลเฟิงยิ่งต้องปิดเป็นความลับ ควั่งหงอี้เตือนหยางเซียวว่า วันนี้ตอนที่เขากับสือต้าลี่ออกไปหาเบาะแสนอกจวน เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีคนสะกดรอยตามพวกตน น่าจะเป็นคนของคฤหาสน์ตระกูลเฟิง แถมยังมีมากกว่าหนึ่งคนด้วย

หยางเซียวถอนหายใจ สีหน้าเริ่มระแวดระวัง "พวกรู้เรื่องของตระกูลเฟิงมากเกินไปแล้ว เรื่องพวกนี้เอาเรื่องไหนออกมาแฉ ก็มากพอที่จะทำให้นายท่านเฟิงหัวขาดได้แล้ว ที่ตอนนี้พวกเขายังไม่ลงมือ ก็เพราะพวกเรายังมีประโยชน์อยู่ ยังหวังให้พวกเราไปช่วยถ่วงเวลาพี่ชุนไว้ รอจนกว่าเรื่องราวจะยุติลงอย่างสมบูรณ์ พวกเราก็คงต้องถูกจับโยนลงก้นทะเลสาบนี้ ตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเป็นแน่"

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ" ซูถิงถิงรีบถาม ถ้าไม่ได้ตายด้วยน้ำมือผี แต่สุดท้ายกลับมาตายด้วยน้ำมือคนตระกูลเฟิงล่ะก็ คงต้องอัดอั้นตันใจตายแน่ๆ

สำหรับเรื่องนี้หยางเซียวก็มืดแปดด้านเช่นกัน "แก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันไปก่อนเถอะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปแล้วก็คือ ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว คนตระกูลเฟิงเป็นภัยคุกคามต่อพวกเรามากกว่าพี่ชุนเสียอีก พี่ชุนคงไม่น่าจะฆ่าล้างบางพวกเราทุกคนหรอก แต่นายท่านเฟิงทำได้แน่"