บทที่ 100 พลังชีวิตปฐมกาลอันน่าอัศจรรย์

บนยอดเขาสูงตระหง่าน

หยางฝานกำจักจั่นชิงวิญญาณไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะผสานพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดงเข้ากับพลังพิเศษกระดูกเหล็ก

หลังจากจัดการผู้มีพลังพิเศษคาเมนี่ไป ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 45 แต้มที่ต้องใช้ในการผสานก็ครบแล้ว

เขารอคอยวินาทีนี้มานานแสนนาน

หยางฝานท่องในใจ "ผสาน!"

"หึ่ง~"

จักจั่นชิงวิญญาณสั่นสะเทือนหลายครั้ง

กระแสความร้อนอันแผดเผาราวกับลาวาภูเขาไฟปะทุขึ้นมา

ความร้อนระอุนี้รุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เขาเปิดใช้งานพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดงเสียอีก

"อ๊าก~"

หยางฝานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เพราะความร้อนนี้

แล้วหลังจากนั้น

เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเอง "ระเบิด" ไปแล้วจริงๆ

"เปรี้ยง!"

หยางฝาน "ได้ยิน" เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง

เป็นเสียงที่ดังก้องมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ

แล้วสติสัมปชัญญะของเขาก็ดับวูบไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

หยางฝานค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น

เขารู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายเบาสบายราวกับได้เกิดใหม่

ความรู้สึกนี้เหมือนกับคนที่ป่วยกระเสาะกระแสะมาแรมปี แล้วจู่ๆ โรคร้ายก็หายเป็นปลิดทิ้ง กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

และไม่ใช่แค่นั้น

ในสายตาของเขา

โลกใบนี้ดูชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้น ป่าไม้และภูเขาดูมีสีสันสดใสแปลกตาไปจากเดิม

หยางฝานตระหนักรู้ได้ด้วยตัวเอง "เหมือนระดับชีวิตของฉันจะก้าวข้ามไปอีกขั้นแล้วแฮะ"

เขาท่องในใจ "ตรวจสอบค่าสถานะ!"

ตัวหนังสือเสมือนจริงปรากฏขึ้นมาหลายบรรทัด

[สถานะ]

ร่างกาย: 42.8

จิตวิญญาณ: 27.3

พลังชีวิตปฐมกาล: 515

เมื่อเทียบกับครั้งก่อน

ค่าร่างกายพุ่งพรวดขึ้นมา 22.4 แต้ม ส่วนค่าจิตวิญญาณก็เพิ่มขึ้น 3.2 แต้ม

หยางฝานร้อง "เอ๊ะ" เบาๆ "ทำไมมีค่าสถานะโผล่มาใหม่อีกอันล่ะ?"

จักจั่นชิงวิญญาณส่งข้อมูลเข้ามาอธิบายทันที

อธิบายง่ายๆ ก็คือ พลังชีวิตปฐมกาลเป็นพลังงานชีวิตในระดับที่สูงขึ้นไปอีกขั้น ซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อค่าร่างกายถึงระดับที่กำหนดเท่านั้น

ในแง่หนึ่ง พลังชีวิตปฐมกาลก็เปรียบเสมือนอายุขัยสูงสุด

พลังชีวิตปฐมกาล 515 แต้ม หมายความว่าอายุขัยสูงสุดของเขาคือ 515 ปี

หยางฝานหัวเราะหึๆ "แบบนี้ฉันก็กลายเป็นตาเฒ่าเต่าพันปีไปแล้วสิเนี่ย"

เขาตั้งสมาธิ

ข้อมูลของพลังพิเศษที่เพิ่งผสานเสร็จก็ปรากฏขึ้น

กิ่งก้านทองแดงกระดูกเหล็ก: เปิดใช้งานแล้ว, พลังสายกายภาพระดับกลาง, อัตราวิวัฒนาการปัจจุบัน 5%

หยางฝานประหลาดใจนิดหน่อย "อัตราวิวัฒนาการก็เพิ่มขึ้นด้วยเหรอเนี่ย?"

เขาคิดไม่ตกเหมือนกันว่าทำไม

แต่ก็เป็นเรื่องดีนี่นา

หยางฝานลองตั้งสมาธิสัมผัสดู สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรไหลเวียนอยู่ในร่างกายเลยล่ะ?"

มันเป็นแค่ความรู้สึกเหมือนมีอะไรไหลเวียนนะ ไม่ใช่มีอะไรไหลอยู่จริงๆ

เขาพึมพำกับตัวเอง "นี่คือพลังชีวิตปฐมกาลงั้นเหรอ?"

หยางฝานแอบกระตุ้นพลังกิ่งก้านทองแดง พร้อมกับลองใช้พลังชีวิตปฐมกาลดูด้วย

เขายื่นนิ้วออกไป ชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่น

ก้อนหินหนักหลายตันแตกละเอียดเป็นผุยผง ก่อนจะร่วงกราวลงมาเหมือนกองทราย

หยางฝานมองดูด้วยความทึ่ง "ทรงพลังโคตรๆ!"

เขารู้สึกได้เลยว่า ต่อให้เป็นผู้มีพลังพิเศษที่มีค่าร่างกายเจ็ดแปดสิบแต้ม ก็คงรับหมัดของเขาไม่ได้แน่ๆ

"โครก! คราก!"

ท้องของเขาร้องประท้วงเสียงดัง

ความหิวโหยอันมหาศาลจู่โจมเข้ามาอีกแล้ว

ณ ประเทศต้าเซี่ย

ภายในฐานทัพลับ

การเรียนการสอนตามปกติเริ่มขึ้นอีกครั้ง

นางเงือกสาวอธิบายอย่างคล่องแคล่ว "วันนี้ฉันจะมาพูดถึงเงื่อนไขการเลื่อนขั้นเป็นนักรบนะคะ

"โดยทั่วไปแล้ว ขอแค่ค่าร่างกายถึง 100 แต้ม แล้วก็หล่อหลอมพลังภายในทั่วร่างให้ประสานเป็นหนึ่งเดียว ก็จะก้าวข้ามขีดจำกัดกลายเป็นนักรบได้แล้วค่ะ"

นายพลโหลวได้ยินคำศัพท์ใหม่ "หล่อหลอมพลังภายในเหรอครับ?"

เขารีบถามต่อ "ยากไหมครับ?"

นางเงือกสาวยกตัวอย่างให้ฟัง "ต่อให้มีค่าร่างกาย 100 แต้มเท่ากัน แถมมีพลังพิเศษเหมือนกันเป๊ะ

"แต่พลังหมัดของนักรบ จะรุนแรงกว่าคนที่ไม่ใช่นักรบถึงสี่ถึงหกเท่า หรืออาจจะถึงสิบเท่าเลยก็ได้ค่ะ"

นายพลโหลวตกใจมาก "ต่างกันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

เขาถามด้วยความสงสัย "จากงานวิจัยของเรา ต่อให้รวบรวมพลังกล้ามเนื้อทั้งตัวมาไว้ด้วยกัน ก็ไม่น่าจะต่างกันขนาดนี้นะครับ?"

นายพลโหลวฉุกคิดขึ้นมาได้ "หรือว่าการหล่อหลอมพลังภายในจะสร้างอะไรที่แตกต่างออกไปงั้นเหรอครับ?"

นางเงือกสาวยิ้ม "แน่นอนค่ะ"

เธออธิบายอย่างใจเย็น "เมื่อพลังภายในถูกหล่อหลอมจนถึงขีดสุด จะก่อกำเนิดพลังพิเศษที่เรียกว่า 'พลังชีวิตปฐมกาล' ขึ้นมาค่ะ

"พลังชีวิตปฐมกาลมีผลในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับพลังภายในอย่างมหาศาล นี่แหละคือความลับที่ทำให้นักรบแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปค่ะ"

นายพลโหลวพยักหน้าเข้าใจ "เป็นอย่างนี้นี่เอง"

นางเงือกสาวพูดต่อ "เมื่อคุณควบคุมพลังชีวิตปฐมกาลได้แล้ว คุณจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเลยล่ะค่ะ

"อย่างเช่น คุณจะรู้สึกเหมือนร่างกายได้รับการฟื้นฟู เหมือนได้เกิดใหม่

"สัมผัสทั้งห้าของคุณจะเฉียบคมขึ้น คุณจะมองเห็นสีสันที่คนทั่วไปมองไม่เห็น ได้ยินเสียงที่คนทั่วไปไม่ได้ยิน โลกของคุณจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"และคุณจะสามารถรับรู้ถึงอันตรายล่วงหน้าได้ในระดับหนึ่ง นี่เป็นสัญชาตญาณพิเศษที่เกิดจากพลังชีวิตปฐมกาล ดังนั้นนักรบจึงมีโอกาสรอดชีวิตสูงกว่าคนทั่วไปค่ะ"

นายพลโหลวรู้สึกเหมือนได้เปิดโลกกว้าง "คุณเจียหน่า ขอบคุณมากครับที่ช่วยอธิบาย"

แต่นางเงือกสาวยังพูดไม่จบ "พลังชีวิตปฐมกาลยังมีข้อดีอีกอย่างนะคะ นั่นก็คือ ช่วยเพิ่มอายุขัยได้อย่างมหาศาลค่ะ"

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดต่อ "ด้วยโครงสร้างร่างกายของชาวชางหลาน อายุขัยสูงสุดของนักรบน่าจะอยู่ที่ประมาณ 250-300 ปีค่ะ"

นายพลโหลวตาลุกวาว "พลังชีวิตปฐมกาลยอดเยี่ยมขนาดนี้เลยเหรอครับ"

เขาอายุเกือบจะเจ็ดสิบแล้ว คนวัยนี้ใครบ้างล่ะที่ไม่อยากอยู่ต่ออีกสักสองสามปี?

นางเงือกสาวปรายตามองเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

นายพลโหลวเข้าใจความหมายของแววตานั้นทันที เขาได้แต่ลอบถอนหายใจ

เห็นได้ชัดว่า

คุณเจียหน่าคงคิดว่าเขาไม่มีศักยภาพพอที่จะเป็นนักรบได้ แค่ไม่อยากพูดออกมาตรงๆ เท่านั้นเอง

นางเงือกสาวเปลี่ยนเรื่องพูด "สถานการณ์รอยแยกมิติทางตอนใต้ของทวีปตงโจวเป็นยังไงบ้างคะ?"

รอยแยกมิติที่เกิดขึ้นผิดไปจากประสบการณ์ที่เธอรู้มา เธอจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

นายพลโหลวตอบว่า "คุณเจียหน่าครับ ตอนนี้รอยแยกทั้งสิบกว่าแห่งกำลังค่อยๆ ขยายตัว แต่ก็ยังไม่ได้เปิดออกเต็มที่ครับ"

เขาพูดต่อ "พอดีผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณเจียหน่าหน่อยครับ"

นางเงือกสาววักน้ำเล่น "ว่ามาสิคะ"

นายพลโหลวอธิบาย "คุณภูตพรายเสนอวิธีที่ทำให้คนธรรมดาสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของรอยแยกมิติได้ครับ"

นางเงือกสาวชะงักไป "จะเป็นไปได้ยังไงคะ?"

แต่แล้วเธอก็รู้ตัวว่าตัวเองอาจจะด่วนสรุปเกินไป "คุณลองอธิบายรายละเอียดมาหน่อยสิคะ"

นายพลโหลวเล่าต่อ "คุณภูตพรายสร้าง 'อาณาเขตวิญญาณมรณะ' ขนาดเล็กขึ้นมาในบริเวณที่มีรอยแยกมิติครับ"

นางเงือกสาวพยักหน้าเบาๆ

เธอย่อมรู้ดีว่า "อาณาเขตวิญญาณมรณะ" ก็คือพื้นที่พิเศษที่เกิดจากวิญญาณที่ถูกฆ่าตาย แล้วพลังงานวิญญาณสลายตัวออกมากระจายอยู่รอบๆ นั่นเอง

ตามปกติแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป อาณาเขตวิญญาณมรณะก็จะค่อยๆ เลือนหายไปเอง

นายพลโหลวเล่าต่อ "คุณภูตพรายบอกว่า ถ้ารอยแยกมิติขยายตัวเร็วขึ้น กฎของโลกปฐมกาลก็จะซึมเข้ามา ทำให้พื้รที่อาณาเขตวิญญาณมรณะหดตัวลงอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ครับ"

นางเงือกสาวแย้งทันควัน "เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ..."

แต่จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "โลกของพวกคุณเพิ่งจะร่วงหล่นลงมาในโลกปฐมกาล วิญญาณของชาวชางหลานยังไม่ได้ถูกกฎเกณฑ์ใหม่กลืนกิน

"พอกฎของโลกเก่าปะทะกับกฎของโลกใหม่ มันก็เลยเกิดปรากฏการณ์ 'อาณาเขตวิญญาณมรณะหดตัวอย่างรวดเร็ว' ขึ้นมาได้จริงๆ ด้วย"

ตอนที่เกิดรอยแยกมิติขนาดใหญ่ที่อารยธรรมเหม่ยเจีย เวลาผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว การกลืนกินของกฎเกณฑ์ใหม่ก็เสร็จสมบูรณ์ไปตั้งนานแล้ว

แต่สถานการณ์ของอารยธรรมชางหลานมันไม่เหมือนกัน เธอจึงไม่ได้นึกถึงจุดนี้

และวิธีที่คุณภูตพรายเสนอก็เรียบง่ายและทำได้จริง ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็สามารถสังเกตเห็นได้

นายพลโหลวถามอย่างดีใจ "ถ้าอย่างนั้น วิธีนี้ก็ใช้ได้จริงใช่ไหมครับ?"

นางเงือกสาวพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช้ได้แน่นอนค่ะ"

เธอพูดเสริมอีกประโยค "คุณภูตพรายคนนี้เก่งไม่เบาเลยนะคะ"

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอใช้คำว่า "เก่งไม่เบา" ในการประเมินชาวชางหลาน

ใบหน้าชราของนายพลโหลวปรากฏรอยยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่

การที่คนต้าเซี่ยได้รับการยอมรับจากยอดฝีมือระดับอัศวิน ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง

ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร

ประเทศชาปูเตียน

หยางฝานกำลังเดินทางไปชำระแค้น

เขาเป็นคนประเภท "แค้นนี้ต้องชำระทันที" ดังนั้นเพอรัลต้า คนที่สั่งการหน่วยลอบสังหาร จะต้องตายในวันนี้!

"จิ๊บ!"

เหยี่ยวเพเรกรินเข็มตาพาเขาบินมุ่งหน้าไปทางมหาสมุทรทางตอนใต้ของชาปูเตียน

เจ้านี่ได้รับเสียงเรียกจากเจ้านาย ก็บินข้ามวันข้ามคืนจากต้าเซี่ยมาจนถึงที่นี่

จากข้อมูลที่ได้มาจากพลังพิเศษสื่อสารวิญญาณ มีกองเรือกองหนึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่ในมหาสมุทร และเพอรัลต้าก็อยู่บนเรือรบลำหนึ่งในนั้นด้วย

หยางฝานเหลือบมองเหยี่ยวเพเรกริน แล้วยื่นนิ้วไปแตะที่ตัวมันเบาๆ

พลังพิเศษ หรือก็คือพลังชีวิตปฐมกาล ไหลออกจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายของเหยี่ยวเพเรกริน

"จิ๊บ!"

เหยี่ยวเพเรกรินสัมผัสได้ถึงพลังที่พุ่งพล่านในร่างกาย มันส่งเสียงร้องออกมาอย่างสุดจะกลั้น

ความเร็วในการบินของมันเพิ่มขึ้นทันตาเห็น ทะลุสี่ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงไปแล้ว

หยางฝานพึมพำกับตัวเอง "ทำไมฉันรู้สึกว่า พลังชีวิตปฐมกาลมันเหมือนยาชูกำลังเลยล่ะ?"

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังงงๆ กับพลังชีวิตปฐมกาลที่จู่ๆ ก็โผล่มาอยู่ดี

แต่เขาก็ขี้เกียจจะไปคิดหาคำตอบให้ปวดหัว

ช่างมันเถอะ

ใช้ดีก็พอแล้ว!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หยางฝานบินเลียบชายฝั่งมาได้สักพัก ก็พบเป้าหมายในที่สุด

กองเรือที่ประกอบด้วยเรือรบห้าลำ กำลังแล่นฝ่าเกลียวคลื่นอย่างสง่างาม

เรือรบทุกลำชูธงรูปดาบดอกไม้

นี่คือกองเรือคาเมนีนั่นเอง

หยางฝานตั้งสมาธิ ถ่ายเทพลังชีวิตปฐมกาลไปยังดวงตา โลกตรงหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา

จากเดิมที่มองเห็นใบไม้ได้ไกลสุดแค่สามกิโลเมตร

ตอนนี้ห่างไปตั้งยี่สิบกิโลเมตร เขากลับมองเห็นใบหน้าของลูกเรือที่เดินไปมาบนดาดฟ้าเรือได้อย่างชัดเจน แววตาของเขาฉายแววเย็นชา

เขารับปากกับกองทัพว่าจะไม่ฆ่าล้างบาง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมมัดมือมัดเท้าตัวเองหรอกนะ

ถ้าไม่จัดการพวกคาเมนี่ให้เจ็บแสบ พวกมันก็คงจะส่งคนมาลอบสังหารเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าแน่ๆ

จัดการพวกสวะนี่ ต้องใช้กำปั้นเท่านั้น!

ห้านาทีต่อมา

"ตึง!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังสนั่น

เรือพิฆาตมิเลียน ลดความเร็วลงทันที

นาวาเอกคิงสลีย์ กัปตันเรือ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนรุนแรงจากพื้นใต้เท้า ก็รู้ทันทีว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

เขาตะโกนลั่น "เกิดอะไรขึ้น?"

ทหารนายหนึ่งรีบรายงาน "รายงานท่านกัปตัน ดูเหมือนเรือจะสูญเสียพลังขับเคลื่อนครับ"

นาวาเอกคิงสลีย์ตวาดกลับ "อย่ามาใช้คำว่า 'ดูเหมือน' ไปหาคำตอบมาให้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

ไม่นานนัก

ลูกน้องก็มารายงานสถานการณ์ "ท่านกัปตันครับ ใบพัดท้ายเรือหายไปแล้วครับ"

นาวาเอกคิงสลีย์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง "ใบพัดจะหายไปได้ยังไง?"

ลูกน้องอธิบายต่อ "เราส่งคนไปตรวจสอบแล้วครับ ใบพัดมันหักไปเลยครับ เสียงกระแทกดังๆ เมื่อกี้ ก็คือเสียงตอนที่มันหักนั่นแหละครับ"

นาวาเอกคิงสลีย์ยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออก "เราอาจจะถูกสัตว์กลายพันธุ์โจมตี!"

ในมหาสมุทรมีสิ่งมีชีวิตมากมาย การจะมีสัตว์กลายพันธุ์โผล่มาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาจึงคิดไปในทางนั้น

นาวาเอกคิงสลีย์รีบออกคำสั่งเป็นชุด

"แจ้งสถานการณ์ให้เรือทุกลำทราบว่า ในทะเลอาจจะมีสัตว์กลายพันธุ์อยู่"

"เตรียมทิ้งระเบิดน้ำลึก"

การทิ้งระเบิดไม่ได้หวังจะฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ แต่แค่ต้องการไล่มันไปเท่านั้น

"ตู้ม!"

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังอู้อี้มาจากใต้น้ำอย่างต่อเนื่อง

ดูจากวิธีการรับมือเหล่านี้แล้ว แสดงว่าคาเมนี่ได้เตรียมแผนรับมือกับการโจมตีของสัตว์กลายพันธุ์ในทะเลมาอย่างดีทีเดียว

บนเรือรบอีกลำ

ภายในห้องพัก

พันตรีเพอรัลต้ามีสีหน้าตึงเครียด

ไม่มีใครในกองเรือนี้รู้เลยว่า เจ้านี่มีสถานะควบสองตำแหน่ง

นอกจากจะเป็นนายทหารเรือแล้ว เขายังเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานของสำนักพิพากษาเทว องค์กรผู้มีพลังพิเศษอีกด้วย

เพอรัลต้ารู้สึกลึกๆ ว่า นี่ไม่ใช่การโจมตีจากสัตว์ทะเลหรอก น่าจะเป็นฝีมือของใครบางคนที่มุ่งเป้ามาที่เขามากกว่า

หน่วยลอบสังหารเพิ่งจะตายหมู่ไปหยกๆ กองเรือก็มาโดนโจมตีต่อเลย

มันจะมีเรื่องบังเอิญอะไรขนาดนั้น?

เพอรัลต้ายังไม่เข้าใจจุดหนึ่ง "ฉันก็ไม่ได้เปิดเผยตัวตนสักหน่อย แล้วคนต้าเซี่ยหาฉันเจอได้ยังไงกัน?"

เขานึกถึงข้อมูลล่าสุดจากสำนักพิพากษาเทว ที่ระบุว่าเป้าหมายมี "ระดับความอันตราย S", "นิสัยโหดร้ายทารุณมาก", "ใช้วิธีการฆ่าคนที่เหี้ยมโหดผิดมนุษย์มนา" ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที

เพอรัลต้าทนอยู่เฉยไม่ได้แล้ว "ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องหาทางเอาตัวรอด!"

เขาไม่อยากตาย

ยิ่งไม่อยากโดนฆาตกรโรคจิตฆ่าตายด้วย

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "พันตรีเพอรัลต้า ผมอยากรบกวนให้คุณช่วยทำอะไรให้หน่อยสิ"

เพอรัลต้าสะดุ้งสุดตัว เกือบจะเผลอร้องเสียงหลงออกมา

วินาทีต่อมา

เขาก็ได้สบตากับดวงตาคู่หนึ่งที่ดูลึกลับดำมืดสุดหยั่งถึง

แล้วหลังจากนั้น

เพอรัลต้าก็สูญเสียการควบคุมตัวเองไปโดยสิ้นเชิง

เขาถูกควบคุมด้วยพลังพิเศษควบคุมจิตใจไปแล้ว

เลือดสีแดงสดหยดหนึ่งไหลซึมออกมาจากรูจมูกของเขา เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าสมองได้รับความเสียหาย

ด้วยค่าจิตวิญญาณที่สูงปรี๊ดถึง 27.3 ของหยางฝาน การจะควบคุมคนธรรมดาสักคน ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

เพอรัลต้าได้ยินเสียงพูดขึ้นอีก "หยิบหอกสั้นกระบอกนี้ แล้วขว้างไปที่สะพานเดินเรือของเรือธงซะ"

เขารับหอกโลหะสั้นที่ดูเก่าคร่ำคร่ามาอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเดินออกไปราวกับหุ่นยนต์

ลูกเรือหลายคนเห็นท่าทางแปลกๆ ของเพอรัลต้า แต่เห็นว่าเป็นนายทหารระดับสูง ก็เลยไม่มีใครกล้าเข้าไปขวาง

หนึ่งนาทีต่อมา

ท่ามกลางสายตาของคนที่ยืนดูอยู่

เพอรัลต้าเดินไปที่ดาดฟ้าเรือ มองไปยังเรือบรรทุกเครื่องบินซัลกาโด ก่อนจะออกแรงขว้างหอกสั้นพุ่งตรงไปที่หอบังคับการ

"เคร้ง!"

เสียงหอกสั้นดังขึ้น ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปเป็นเงาลางๆ

วินาทีต่อมา

เหตุการณ์น่าสยดสยองก็เกิดขึ้น

ใบหน้าของเพอรัลต้าเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็ว ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนในพริบตา ผิวหนังทั้งตัวเหี่ยวย่นราวกับเปลือกส้มตากแห้ง

สภาพของเขาตอนนี้ ดูไม่ต่างอะไรกับคนแก่หง่อมวัยร้อยปี

เพอรัลต้าโอนเอนไปมาสองสามที ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น แล้วก็สิ้นใจไป

ลูกเรือที่เห็นเหตุการณ์ ต่างก็ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อกันไปตามๆ กัน

(จบตอน)