บทที่ 99 ควบคุมวิญญาณ โคตรสยองเลย

"วืด~"

เสียงสั่นสะเทือนดังกึกก้อง

ฝูงโดรนของกองทัพต้าเซี่ยบินแหวกอากาศมาแล้ว

นับตั้งแต่ตราอัสนีกัมปนาทระเบิด จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งผ่านไปแค่สิบห้าวินาที แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพอันยอดเยี่ยมของกองทัพ

หยางฝานแหงนหน้ามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาจับจ้องวิญญาณ แล้วถามผ่านพลังพิเศษว่า "แกชื่ออะไร?"

วิญญาณที่ตอนแรกยังดูงุนงง ตอนนี้เริ่มมีสติแล้ว

มันมองไปรอบๆ เห็นศพของตัวเองนอนอยู่บนพื้น จึงพึมพำเบาๆ ว่า "นี่ฉันตายแล้วเหรอเนี่ย?"

นี่คือเสียงของวิญญาณ

หยางฝานที่ใช้พลังสื่อสารวิญญาณอยู่ สามารถเข้าใจความหมายได้อย่างไม่มีอุปสรรค

วิญญาณเงยหน้าจ้องหยางฝาน ใบหน้ากึ่งโปร่งใสที่ดูเลือนรางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ไอ้คนต้าเซี่ย แกต้องตกนรก!"

หยางฝานทำท่าไม่ยี่หระ "ฉันจะตกนรกหรือเปล่าไม่รู้ แต่แกน่ะ อยู่ในนรกเรียบร้อยแล้ว"

เขายื่นมือออกไป ทำท่าเหมือนกำลัง "บีบคอ"

วิญญาณทำหน้าเจ็บปวด ราวกับถูกบีบคอเข้าจริงๆ

นี่คือท่าที่ใช้จัดการกับวิญญาณโดยเฉพาะ

หยางฝานหัวเราะเบาๆ "แกไม่ตอบก็ไม่เป็นไร ฉันรู้ชื่อแกแล้ว โจนาธาน"

พลังสื่อสารวิญญาณสามารถ "อ่าน" ความคิดของวิญญาณได้โดยตรง แต่ใช้ได้เฉพาะกับวิญญาณที่ไม่มีร่างกายปกป้องแล้วเท่านั้น

โจนาธานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "แกรู้ได้ยังไง?"

หยางฝานแค่นยิ้ม "ฉันจะบอกแกให้เอาบุญนะ ว่าหลังจากนี้ ฉันจะตามล้างแค้นพวกแกทุกคนอย่างไม่ปรานี

"เจ้านายแกต้องตาย เพื่อนร่วมรบแกก็ต้องตาย คนที่สั่งการแกก็ต้องตาย พวกมันทุกคนจะต้องลงนรกไปอยู่เป็นเพื่อนแก

"ฉันไม่ได้แค่ทรมานร่างกายพวกมันได้เท่านั้นนะ แต่ฉันยังทรมานวิญญาณของพวกมันได้ด้วย"

เขาไม่เคยเชื่อในเรื่องความเมตตาปรานีหรือการให้อภัย

เขาเชื่อแต่หลักการที่ว่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

"เปรี๊ยะ!"

ประกายไฟแลบวาบขึ้นอีกครั้ง

ขาทั้งสองข้างของวิญญาณเริ่มจางหายไป ก่อนจะสลายกลายเป็นควันบางๆ

โจนาธานกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "แกมันปีศาจ แกมันต้องตกนรก!"

หยางฝานถ่มน้ำลาย "ถุย! พวกคาเมนี่อย่างพวกแกทำเรื่องเลวระยำไว้เยอะกว่าใคร ไม่มีใครสมควรตกนรกไปกว่าพวกแกอีกแล้ว"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อ้อ คนที่สั่งการแกชื่อ 'เพอรัลต้า' สินะ ฉันรับรองเลยว่ามันจะไม่มีชีวิตรอดไปเห็นพระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้แน่"

ตอนที่เขาพูดคำว่า "เจ้านาย" และ "เพื่อนร่วมรบ" วิญญาณของโจนาธานก็นึกถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้องขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

การใช้พลังอ่านวิญญาณ ทำให้เขาได้ชื่อของพวกมันมาอย่างง่ายดาย

และตอนนี้เพอรัลต้าก็ไม่ได้อยู่ในสหพันธรัฐคาเมนี่ที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง แต่อยู่ในทะเลทางใต้ของชาปูเตียนนี่เอง

เขาเป็นคนประเภทที่มีความแค้นต้องชำระทันที และในเมื่อเพอรัลต้าเป็นคนสั่งการโดยตรง เขาก็อยากให้มันรีบไปลงนรกไวๆ

"ข้อมูลที่ฉันต้องการก็ได้มาครบแล้ว แกไปตายซ้ำสองได้แล้วล่ะ"

หยางฝานดีดประกายไฟออกไปอีกหนึ่งสาย

"เปรี๊ยะ!"

วิญญาณของโจนาธานสลายกลายเป็นควันบางๆ ทันที

ตามปกติแล้ว

เมื่อร่างกายตาย วิญญาณก็ไม่สามารถดำรงอยู่ได้นานและจะค่อยๆ สลายไปเอง

แต่หยางฝานเกลียดขี้หน้าโจนาธานมาก จึงไม่อยากให้วิญญาณของมันลอยนวลอยู่นานกว่านี้

เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกทหาร จึงเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติแล้วหายตัวไปทันที

ยังไงซะหลักฐานก็ยังกองอยู่ตรงนี้ ด้วยฝีมือของกองทัพ การจะสืบหาตัวตนของพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย

อีกด้านหนึ่ง

ฝูงโดรนบินมาถึงเหนือบริเวณที่เกิดเหตุแล้ว

ภาพที่กล้องบันทึกได้ ทำเอาทุกคนที่ดูผ่านหน้าจอถึงกับช็อกไปตามๆ กัน

ไม่นานนัก

ทหารกลุ่มใหญ่ก็เข้ามาล้อมพื้นที่เกิดเหตุไว้อย่างแน่นหนา

ผู้บัญชาการสูงสุดของฐานทัพแห่งนี้ ผู้บัญชาการหยางชิงกั๋ว ก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุด้วยตัวเองเช่นกัน

ภาพความสยดสยองตรงหน้า ทำเอาผู้บัญชาการหยางถึงกับสูดหายใจลึก กระเพาะอาหารก็เริ่มปั่นป่วน

สำหรับคนในยุคปัจจุบัน ภาพนี้มันรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว

แต่เพราะผู้บัญชาการหยางเป็นทหารผ่านศึกที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ถึงได้ไม่เผลออาเจียนออกมาตรงนั้น

เขาขมวดคิ้ว แล้วถามขึ้น "สืบได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น?"

นายทหารยศพันเอกคนหนึ่งรายงานเสียงเบา "เบื้องต้นเราคาดว่า น่าจะเป็นหน่วยล่าสังหารของพวกคาเมนี่ ที่แอบลักลอบเข้ามาใกล้ฐานทัพของเราครับ

"คุณภูตพรายคงจะเจอพวกมันเข้า ก็เลยลงมือจัดการแบบสายฟ้าแลบ กวาดล้างพวกคาเมนี่ไปจนหมดเกลี้ยงเลยครับ"

ผู้บัญชาการหยางถามต่อ "มีหลักฐานยืนยันตัวตนของพวกมันไหม?"

พันเอกชี้ไปที่หัวขาดที่ตกอยู่บนพื้น "เราลองเอาใบหน้าไปเทียบกับฐานข้อมูลแล้วครับ เจ้านี่คือสุดยอดผู้มีพลังพิเศษของคาเมนี่ ที่มีฉายาว่า 'กัปตันคาเมนี่' ครับ

"ตามการประเมินของกองกำลังจิ่วโจว กัปตันคาเมนี่คนนี้ปลุกพลังสายกายภาพที่แข็งแกร่งมากๆ ขึ้นมาได้ ฝีมือของเขาน่าจะติดอันดับท็อปไฟว์ของประเทศคาเมนี่เลยทีเดียวครับ"

ผู้บัญชาการหยางมองหัวขาดที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แล้วถามต่อ "เห็นคนอื่นๆ โดนพลังสายฟ้าของคุณภูตพรายฆ่าตายหมด แล้วทำไมเจ้านี่ถึงมีสภาพเละเทะแบบนี้ล่ะ?"

พันเอกตอบ "เราสันนิษฐานว่า คุณภูตพรายน่าจะอยากประลองฝีมือกับกัปตันคาเมนี่สักหน่อย ก็เลยไม่ได้ใช้สายฟ้าฆ่าเขาครับ

"คุณภูตพรายน่าจะปล่อยหมัดใส่กัปตันคาเมนี่ แล้วก็เป่ากระจุยไปเลยครับ"

ผู้บัญชาการหยางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หมัดเดียวทำคนเละเทะได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

พันเอกเหลือบมองกองเลือดและเศษเนื้อบนพื้น "โดยส่วนตัวแล้ว ผมว่าสภาพศพแบบนี้ ไม่น่าจะเกิดจากการโดนต่อยแค่สองหมัดหรอกครับ"

ผู้บัญชาการหยางพยักหน้าเห็นด้วย "ก็จริงนะ"

เขาพูดต่อ "กัปตันคาเมนี่อะไรเนี่ย ชื่อตั้งน่าเกรงขาม ที่แท้ก็มีดีแค่นี้ รับหมัดเดียวของคุณภูตพรายยังไม่ได้เลย"

พันเอกอยากจะบอกเหลือเกินว่า "ขนาดผู้บัญชาการอู่ของกองกำลังจิ่วโจวยังไม่กล้ารับประกันเลยว่าจะเอาชนะกัปตันคาเมนี่ได้ นี่มันเป็นเพราะคุณภูตพรายเก่งกาจเกินไปต่างหากล่ะครับ"

แต่เขาก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป เพราะการขัดคอเจ้านายไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ

ผู้บัญชาการหยางถามคำถามต่อไป "แล้วพวกคาเมนี่แอบลักลอบเข้ามาทำไม?"

พันเอกตอบไม่ได้ ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ "เรื่องนี้ยังต้องรอการสืบสวนเพิ่มเติมครับ"

ผู้บัญชาการหยางทำหน้าไม่พอใจ "พวกหมาคาเมนี่มันลักลอบเข้ามาถึงขนาดนี้ แต่พวกคุณกลับไม่รู้อะไรเลย ถ้าไม่ได้คุณภูตพรายเจอตัวพวกมันก่อนล่ะก็..."

พันเอกเหงื่อแตกพลั่ก "เราจะทบทวนความผิดพลาดครั้งนี้อย่างจริงจัง และจะรีบปรับปรุงระบบรักษาความปลอดภัยของฐานทัพโดยด่วนเลยครับ"

ผู้บัญชาการหยางแค่นเสียง "จะรีบอะไรกันนักหนา สั่งให้จัดการแก้ไขให้เสร็จภายในวันนี้เลย!"

พันเอกรีบรับคำ "รับทราบครับ!"

ผู้บัญชาการหยางหันไปมองเศษเนื้อที่กระจายเกลื่อนพื้น พลางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง "พับผ่าสิ ต่อยหมัดเดียวคนเละเทะได้ขนาดนี้ วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ"

พันเอกฉลาดพอที่จะเปลี่ยนเรื่อง ไปพูดเรื่องที่น่าจะเป็นข่าวดีแทน "คุณภูตพรายทิ้งของรางวัลไว้ให้เราชิ้นนึงด้วยครับ

"พวกทหารคาเมนี่ที่ถูกส่งมา ทุกคนใส่ชุดพรางตัวแบบพรางแสงมาด้วยครับ

"เราคาดว่า ในชุดพวกนี้น่าจะใช้วัสดุที่มาจากสัตว์กลายพันธุ์ ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์กับการวิจัยของเรามากทีเดียวครับ"

คำพูดนี้แฝงความหมายอีกนัยหนึ่งว่า: พวกคาเมนี่ใช้เทคโนโลยีเหนือธรรมชาติ การที่เราตรวจไม่พบก็ไม่ใช่ความผิดของเราทั้งหมดซะหน่อย

นายทหารอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาหาด้วยความเร่งรีบ แล้วรายงานอย่างรวดเร็วว่า "รายงานท่านผู้บัญชาการ โดรนพบศพอีกศพหนึ่ง ห่างจากจุดนี้ไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรครับ"

พันเอกถามขึ้น "เป็นคนคาเมนี่เหมือนกันไหม?"

นายทหารพยักหน้า "ใช่ครับ ศพนั้นก็ใส่ชุดพรางตัวแบบพรางแสงเหมือนกัน น่าจะเป็นผลงานของคุณภูตพรายครับ"

ผู้บัญชาการหยางได้ยินดังนั้น ก็เกิดอารมณ์ศิลปินขึ้นมาทันที "สิบก้าวสังหารหนึ่งคน พันลี้ไร้ร่องรอย คุณภูตพรายนี่แหละยอดคนตัวจริง!"

พันเอกฟังแล้วก็ทำหน้าไม่ถูก

นายทหารมีสีหน้าแปลกๆ "บริเวณที่พบศพ มีบางอย่างผิดปกติครับ"

พันเอกถาม "ผิดปกติยังไง?"

นายทหารเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะอธิบาย "ตอนที่ยืนอยู่ข้างๆ ศพ รู้สึกเหมือนอุณหภูมิลดลงไปเป็นสิบองศาเลยครับ

"ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แถมยังได้ยินเสียงคนร้องโหยหวนแว่วๆ เป็นภาษาคาเมนี่ด้วยครับ"

ผู้บัญชาการหยางรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที "แล้วเสียงนั้นร้องว่าอะไรล่ะ?"

นายทหารแปลให้ฟัง "ประมาณว่า 'แกมันปีศาจ แกมันต้องตกนรก' ครับ"

ผู้บัญชาการหยางและพันเอกมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

ผู้บัญชาการหยางโบกมือ "ไป ไปดูให้เห็นกับตาเลย"

กลุ่มคนเดินเท้าไปพักใหญ่ กว่าจะถึงที่เกิดเหตุอีกแห่ง

และแล้ว

ผู้บัญชาการหยางก็ได้สัมผัสความรู้สึกอย่างที่นายทหารคนนั้นบอก

เขามองดูขนที่ลุกซู่ขึ้นมาเต็มแขน แล้วบ่นพึมพำ "พับผ่าสิ ที่นี่มันมีอะไรแปลกๆ จริงๆ ด้วย"

พันเอกบอกความรู้สึกของตัวเอง "ทำไมผมรู้สึกเหมือนที่นี่เป็นโลกวิญญาณเลยล่ะ"

ผู้บัญชาการหยางมองศพที่ตายตาไม่หลับ แล้วพยักหน้ารัวๆ "โคตรสยองเลย!"

"...ปีศาจ!"

เสียงโหยหวนดังก้องอยู่ในหูของผู้บัญชาการหยาง

เขาใจสั่นสะท้าน รู้สึกว่าทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว "เห็นกับตาแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"

อีกซีกโลกหนึ่ง

ขณะที่ต้าเซี่ยกำลังเริ่มต้นวันใหม่ สหพันธรัฐคาเมนี่ยังคงอยู่ในช่วงบ่ายแก่ๆ

ภูเขาผู้นำ

ในสายตาของชาวคาเมนี่ สถานที่ที่มีคำว่า "ภูเขา" แต่กลับไม่ใช่ภูเขาแห่งนี้ คือศูนย์กลางอำนาจของโลก

แม้ว่าต้าเซี่ยที่อยู่อีกฝั่งของมหาสมุทรจะผงาดขึ้นมาแล้ว แต่ชาวคาเมนี่หลายคนยังคงจมปลักอยู่กับความรุ่งเรืองในอดีต และยังคงมองคนต้าเซี่ยด้วยสายตาเหยียดหยาม

สมัยที่เราชาวคาเมนี่ครองโลก พวกแกยังเป็นแค่ประเทศเกษตรกรรมที่ทั้งยากจนและอ่อนแออยู่เลย!

ในเวลานี้

ภายในห้องใต้ดินแห่งหนึ่งของภูเขาผู้นำ

พนักงานเอกสารหญิงคนหนึ่งกำลังบันทึกข้อมูลประวัติบุคคลใหม่

"รหัส: คุณภูตพราย

"ชื่อจริง: ไม่ทราบ

"สัญชาติ: ต้าเซี่ย

"ระดับความอันตราย: S (อันตรายร้ายแรง)

"ประเภทพลังพิเศษ: ไม่ทราบ ยืนยันแล้วว่ามีความสามารถในการบินซึ่งพบได้ยากมาก; มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีพลังโจมตีระยะไกลที่ทรงพลังมาก; มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมาก; คาดว่าสามารถคาดเดาอันตรายล่วงหน้าได้ในระดับหนึ่ง; "ลักษณะนิสัย: เป้าหมายมีนิสัยโหดร้ายทารุณมาก ใช้วิธีการฆ่าคนที่เหี้ยมโหดผิดมนุษย์มนา คาดว่ามีสภาพจิตใจที่บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง และอาจมีพฤติกรรมต่อต้านสังคม"

"หมายเหตุ: เนื่องจากเป้าหมายมีระดับความอันตรายสูงมาก ผู้มีพลังพิเศษระดับ B ลงไป หากพบเป้าหมายให้หลีกเลี่ยงทันที และห้ามแสดงความเป็นศัตรูโดยเด็ดขาด

"หมายเหตุ (เฉพาะผู้มีสิทธิ์ระดับ 18 ขึ้นไป): เป้าหมายมีตำแหน่งค่อนข้างสูงในองค์กรผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ย มีแนวโน้มสูงที่จะเติบโตเป็นผู้นำในอนาคต ขอเสนอให้หาวิธีลอบสังหารเป้าหมายโดยด่วน"

พนักงานเอกสารหญิงพิมพ์เสร็จ ก็หันไปถามชายชราที่อยู่ข้างๆ "คุณริชาร์ดคะ ลองตรวจดูหน่อยสิคะว่ามีตรงไหนต้องแก้ไขไหม"

ชายชราอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้า "เรียบร้อยดี"

พนักงานเอกสารหญิงกดปุ่ม "บันทึก" แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย "ผู้มีพลังพิเศษระดับ S คนแรกที่ฉันบันทึกประวัติ ดันไม่ใช่คนคาเมนี่ซะได้"

ชายชราหัวเราะ "ไม่เป็นไรหรอก สำนักพิพากษาเทวกำลังหาทางกำจัดคุณภูตพรายคนนี้อยู่ อีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นภูตผีไปจริงๆ แล้วล่ะ"

เขาหยุดไปนิด ก่อนจะพูดต่อ "อนาคตคือยุคของผู้มีพลังพิเศษ และผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุด จะต้องอยู่ในสหพันธรัฐคาเมนี่ของเราเท่านั้น"

พนักงานเอกสารหญิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ใช่ค่ะ มันจำเป็นต้องเป็นแบบนั้น"

(จบตอน)