บทที่ 98 หอกล่าเทพเจ้า หมัดเดียวดับกัปตันคาเมนี่

กัปตันยังคงอธิบายรายละเอียดภารกิจต่อไป

"มีหลักฐานแน่ชัดว่า คุณภูตพรายมีความสามารถในการบินบนท้องฟ้า

"นี่เป็นพลังพิเศษที่หายากมากๆ ทั่วโลกตอนนี้มีผู้มีพลังพิเศษที่ทำได้แบบนี้ไม่เกินห้าคน

"พวกนกยูงทองยืนยันแล้วว่า คุณภูตพรายสามารถหลบหลีกการล็อกเป้าของขีปนาวุธได้ แถมยังมีวิธีสอยเครื่องบินรบตกได้อีกด้วย

"ส่วนตัวผมคิดว่า ผู้มีพลังพิเศษชาวต้าเซี่ยคนนี้ น่าจะแข็งแกร่งที่สุดในดาวชางหลานแล้วล่ะ"

พูดจบ

สมาชิกในหน่วยล่าสังหารต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด

เพราะการจะฆ่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวชางหลานได้นั้น ถือเป็นภารกิจที่ยากหินสุดๆ

กัปตันถอนหายใจ ก่อนจะพูดต่อ "แต่คุณภูตพรายก็ไม่ได้ไร้จุดอ่อนซะทีเดียวหรอก

"ดูเหมือนเขาจะชอบบินอยู่บนฟ้ามาก นี่แหละคือช่องโหว่ที่เราเอามาใช้ประโยชน์ได้

"ด้วยเหตุนี้ 'ภูเขาแห่งทวยเทพ' จึงอนุมัติให้เราใช้วัตถุวิเศษ 'หอกล่าเทพเจ้า' ได้"

"ภูเขาแห่งทวยเทพ" ที่ว่าก็คือองค์กรผู้มีพลังพิเศษของสหพันธรัฐคาเมนี่นั่นเอง

แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าพวกเขามีความทะเยอทะยานแค่ไหน—พวกเขาหวังจะอยู่เหนือผู้คนทั้งปวง ดั่งทวยเทพบนสรวงสวรรค์

แสดงให้เห็นถึงความมักใหญ่ใฝ่สูงและความหยิ่งผยองของพวกคาเมนี่ได้อย่างชัดเจน

กัปตันยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อไป

"หอกล่าเทพเจ้ามีระยะยิงไกลกว่าสิบห้ากิโลเมตร และมีพลังทำลายล้างสูงมาก

"เราจะฉวยโอกาสตอนที่คุณภูตพรายบินมาอยู่เหนือฐานทัพแห่งนี้ ใช้หอกล่าเทพเจ้าลอบโจมตีเขาทันที

"ขอแค่ฆ่าคุณภูตพรายได้สำเร็จ สหพันธรัฐคาเมนี่ก็จะผงาดขึ้นเป็นผู้นำด้านพลังเหนือธรรมชาติ เหนือกว่าต้าเซี่ยอย่างสมบูรณ์แบบ"

กัปตันกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะถาม "เข้าใจแผนการแล้วใช่ไหม?"

"เข้าใจครับ!"

ทุกคนตอบรับพร้อมเพรียงกัน

กัปตันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ต่อไปฉันจะจัดแบ่งกลุ่ม ให้แต่ละกลุ่มสลับกันแสตนด์บาย..."

พูดยังไม่ทันจบ

เสียงแหบพร่าก็ดังแทรกขึ้นมาในหัวของทุกคน

"อ้อ แล้วไอ้ของวิเศษที่ชื่อว่า หอกล่าเทพเจ้า เนี่ย มันใช้ยังไงเหรอ?"

กัปตันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นซีดเผือดด้วยความตกใจสุดขีด

ชายผิวขาวร่างบึกบึนรีบคว้ากล่องโลหะตรงหน้า แล้วพยายามจะหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ศัตรูแอบเข้ามาใกล้ขนาดนี้ แถมแถวนี้ยังเป็นถิ่นของต้าเซี่ย ขืนอยู่ต่อมีหวังตายลูกเดียว

ในขณะเดียวกัน

ร่างของกัปตันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จากความสูงสองเมตรกลายเป็นสองเมตรครึ่ง กลายร่างเป็นยักษ์กล้ามโตในพริบตา

ทว่า

มันสายเกินไปแล้ว

จุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

"เปรี๊ยะ!"

จุดสีแดงนั้นระเบิดออก

ภายในรัศมีห้าสิบเมตร ถูกปกคลุมไปด้วยกระแสไฟฟ้าอันบ้าคลั่งในพริบตา

ลูกบอลแสงสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นกลางป่าทึบ แผ่รังสีอำมหิตจนน่าขนลุก

ลูกบอลแสงคงอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

สภาพป่าทึบเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

วัชพืชบนพื้นและใบไม้บนต้นไม้กลายเป็นสีดำสนิท ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

ลำต้นของต้นไม้ก็กลายเป็นสีดำเกรียม มีรอยไหม้แปลกๆ ทิ้งไว้ให้เห็นเป็นทางยาว

มองจากมุมสูง

จะเห็นรอยไหม้สีดำขนาดใหญ่ปรากฏเด่นชัดอยู่กลางป่าทึบ

ส่วนชะตากรรมของหน่วยล่าสังหารคาเมนี่ ก็คงไม่ต้องเดากันให้ยาก

ทหารนับสิบนายถูกเผาจนเสื้อผ้าไหม้เกรียม เนื้อตัวส่งกลิ่นหอมฉุยเหมือนหมูหัน

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ อาวุธปืนและของใช้โลหะต่างๆ ที่พวกเขาพกมาด้วย ถึงกับมีรอยหลอมละลายให้เห็น

ไม่ต้องสงสัยเลย

พวกนี้ตายเกลี้ยงแล้ว

มีเพียงกัปตันเท่านั้นที่ไร้รอยขีดข่วน

ไม่ใช่เพราะเขาหลบสายฟ้าฟาดได้หรอกนะ แต่เป็นเพราะกระแสไฟฟ้าจงใจหลบเขาต่างหาก

กัปตันเห็นอานุภาพทำลายล้างของสายฟ้ากับตาตัวเอง ก็ถึงกับยืนอึ้ง

เมื่อเห็นลูกน้องกลายเป็นหมูหันกันหมด เขาก็ตะโกนร้องอย่างเจ็บปวด "ไม่นะ!"

นอกจากนี้

ในใจกัปตันยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน

เมื่อกี้ทุกอย่างยังราบรื่นดีอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้นในหัวของกัปตันอีกครั้ง "คุณกัปตันคาเมนี่ เลิกโวยวายได้แล้ว คู่ต่อสู้ของนายคือฉันต่างหาก"

สิ้นเสียง

ร่างเลือนรางที่ถูกปกคลุมด้วยระลอกคลื่นจนมองไม่เห็นหน้า ก็โผล่มาอยู่ตรงหน้า

นั่นก็คือหยางฝาน

รูม่านตาของกัปตันหดเล็กลงทันที

หยางฝานอาศัยพลังของวัตถุวิเศษในการแปลภาษา พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ฉันนี่แหละคุณภูตพรายที่พวกนายอยากจะฆ่านักหนา"

ใจของกัปตันกระตุกวูบ เขาพูดเป็นภาษาคาเมนี่ "ฉันคือ..."

แต่เขาไม่มีโอกาสได้พูดจนจบ

หยางฝานพูดแทรกขึ้นมาทันที "ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่อยากรู้ชื่อนายหรอก"

ไม่ใช่พวกปลายแถวที่ไหนก็จะมีสิทธิ์มาแนะนำตัวต่อหน้าเขาหรอกนะ

ความโกรธแค้นจากการถูกดูหมิ่นพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในใจของกัปตัน "FxxK..."

หยางฝานพูดแทรกอีกครั้ง "คุณกัปตัน ถ้านายรับหมัดฉันได้สักหมัดล่ะก็..."

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ลากเสียงยาวๆ จงใจให้ความหวังอีกฝ่ายนิดหน่อย

แววตาของกัปตันมีความหวังที่จะรอดชีวิตปรากฏขึ้น

คุณภูตพรายที่ทั้งหยิ่งยโสและน่ารังเกียจคนนี้ ปล่อยสายฟ้าออกมาได้น่ากลัวจริงๆ ทำเอาเขาสั่นสะท้านไปถึงขั้ววิญญาณ

แต่เขาคือผู้มีพลังพิเศษสายกายภาพที่เก่งติดอันดับท็อปทรีของคาเมนี่ เขามั่นใจว่าน่าจะรับหมัดของอีกฝ่ายได้สบายๆ

หยางฝานยิ้มบางๆ "ขอโทษที เมื่อกี้ใช้คำผิดไปหน่อย ต่อให้นายรับหมัดฉันได้ ฉันก็ไม่ปล่อยนายไปหรอกนะ"

กัปตันชะงักไป โกรธจนแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ไอ้คนต้าเซี่ยบัดซบ!

หยางฝานปั่นหัวอีกฝ่ายจนพอใจแล้ว ผิวหนังที่แขนขวาก็เปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนๆ ก่อนจะชกออกไปอย่างรวดเร็ว

กัปตันปฏิกิริยาไวมาก รีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาตั้งการ์ด ป้องกันเต็มที่

อากาศตรงหน้ากัปตันเกิดการสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายโล่จางๆ

นี่คือเทคนิคการใช้พลังภายในอย่างหนึ่ง

แสดงให้เห็นว่ากัปตันคนนี้มีฝีมือด้านพลังพิเศษไม่เบาเลยทีเดียว

วินาทีต่อมา

กัปตันสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากพลังภายในที่ซัดเข้าใส่แขนทั้งสองข้าง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นตกใจสุดขีด

เพราะความรุนแรงของพลังสายนี้ มันมากกว่าที่เขาคาดไว้เป็นสิบเท่า

กัปตันรู้สึกเหมือนไม่ได้โดนต่อย แต่เหมือนโดนรถไฟความเร็วสูงพุ่งชนต่างหาก

แล้วหลังจากนั้น

ก็ไม่มีคำว่าหลังจากนั้นอีกแล้ว

"ตู้ม!"

ร่างของกัปตันระเบิดกระจาย

ระเบิดแบบ "ระเบิดกระจาย" จริงๆ

ร่างกายของเขาแหลกละเอียดเป็นชิ้นเนื้อขนาดเท่านิ้วมือ กระจายออกไปเป็นรูปวงกลมรัศมีห้าเมตรอย่างสวยงาม

แต่เสื้อผ้าของเขากลับยังคงสภาพเดิม ร่วงหล่นลงบนพื้น

มองปราดเดียว

ให้ความรู้สึกงดงามแบบโหดร้ายเลือดสาด

แน่นอนล่ะ

มันเป็นความงามที่คนทั่วไปคงเข้าไม่ถึงหรอก

"ตุบ!"

หัวของกัปตันที่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หล่นตุบลงบนพื้น

หยางฝานถ่มน้ำลายด่าเบาๆ "ไอ้สวะ!"

ที่เขาจงใจเหลือหัวไว้ ไม่ใช่เพราะมีรสนิยมวิปริตอะไรหรอก แต่เผื่อให้ทางกองทัพเอาไปตรวจสอบตัวตนได้ง่ายๆ ต่างหาก

รูปแกะสลักไม้ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง "เจ้านายผู้สูงส่ง โปรดอนุญาตให้ข้าน้อยกลืนกินไอ้พวกสวะที่บังอาจล่วงเกินท่านด้วยเถิดครับ"

หยางฝานขมวดคิ้ว "หุบปาก!"

นี่มันหลักฐานที่เตรียมไว้ให้กองทัพต้าเซี่ย จะให้แกเขมือบไปได้ยังไง

รูปแกะสลักไม้เลยเงียบกริบไปทันที

ในเวลานี้

จักจั่นชิงวิญญาณก็เริ่มทำงาน ดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณและพลังพิเศษออกมา

หน่วยล่าสังหารคาเมนี่ทีมนี้มีกันทั้งหมดสิบสองคน เป็นผู้มีพลังพิเศษสี่คน

ทั้งสี่คนนี้มอบพลังพิเศษที่แตกต่างกันสี่ชนิด และค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณอีก 8.3 แต้ม

เฉลี่ยแล้วได้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณคนละกว่า 2 แต้ม ซึ่งสูงกว่ามาตรฐานทั่วไปของผู้มีพลังพิเศษเสียอีก

หยางฝานแอบแปลกใจนิดหน่อย "เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? แสดงว่าพวกคาเมนี่ส่งหน่วยหัวกะทิมาจริงๆ สินะ"

เขาสะบัดมือ เก็บกล่องโลหะที่กัปตันคาเมนี่ทิ้งไว้ หรือก็คือวัตถุวิเศษหอกล่าเทพเจ้า เข้าไปในลูกแก้วมิติ

ทว่า

การต่อสู้ยังไม่จบแค่นี้

จู่ๆ หยางฝานก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาร้อง "เอ๊ะ" ออกมา "ยังมีซ่อนอยู่อีกคนนึง ฝูงนกถึงกับหาไม่เจอเลยเหรอเนี่ย"

เขาเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติทันที ร่างของเขาก็หายวับไปในพริบตา

และห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร

สนามบินแพลนท์ก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมาแล้ว

ตราอัสนีกัมปนาทที่หยางฝานโยนลงมาเมื่อครู่ ทำให้กองทหารที่ประจำการอยู่ที่สนามบินตื่นตัว

ก็แหม เสียงดังสนั่นหวั่นไหวขนาดนั้น กองทัพต้าเซี่ยไม่ได้ตาบอดซะหน่อย จะมองไม่เห็นได้ยังไง?

ณ ป่าทึบอีกด้านหนึ่ง

ชายผิวขาววัยกลางคนไว้หนวดเคราเฟิ้ม สวมชุดพรางตัวแบบพรางแสง กำลังรีบส่งข้อความอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้หนีไปไหน

เพราะสัมผัสพิเศษบอกเขาว่าเขาถูกหมายหัวแล้ว

ชายคนนี้คือ "ตัวสำรอง" ของหน่วยล่าสังหาร

นอกจากกัปตันแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาอยู่ที่นี่

ผู้มีพลังพิเศษคนนี้ทำหน้าที่หลายอย่าง ทั้งคอยจับตาดูการทำงานของหน่วยล่าสังหาร เตรียมพร้อมช่วยเหลือในยามฉุกเฉิน และคอยติดต่อกับฐานบัญชาการ

วินาทีต่อมา

ชายวัยกลางคนวางเครื่องมือสื่อสารลง แล้วทุบมันเต็มแรง

"ปัง!"

เครื่องมือสื่อสารพังยับเยิน

ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง

ร่างของหยางฝานก็ปรากฏขึ้น

ชายวัยกลางคนไม่พูดพร่ำทำเพลง ชักมีดสั้นออกมาด้วยสีหน้าดุดัน แล้วแทงเข้าใส่ทันที

หยางฝานปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะดีดนิ้วมือขวาเบาๆ

"เปรี๊ยะ!"

ประกายไฟแลบวาบ

หน้าผากของชายวัยกลางคนเกิดรอยไหม้เกรียม นัยน์ตาเบิกโพลงค้าง

เขาตายสนิท

หยางฝานก้มมองซากเครื่องมือสื่อสาร พลางถอนหายใจ "คราวนี้ชื่อเสียงของคุณภูตพรายคงดังกระฉ่อนไปทั่วโลกแน่ๆ"

ไม่ใช่แค่ "ดัง" ธรรมดานะ

แต่เป็น "ดังระเบิดระเบ้อ" เลยล่ะ

ใช้แค่ปลายนิ้วเท้าคิดก็รู้ว่า หมอนี่ต้องส่งข่าวเรื่องการต่อสู้เมื่อกี้กลับไปแล้วแหงๆ

เชื่อได้เลยว่า ไม่นานทุกประเทศจะต้องรู้ซึ้งถึงกิตติศัพท์ของคุณภูตพรายอย่างแน่นอน

ชั่วอึดใจต่อมา

หยางฝานก็เห็นตัวหนังสือเสมือนจริงปรากฏขึ้น

กลมกลืน: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังสายจิตวิญญาณระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 1 แต้มในการเปิดใช้งาน

เขาประหลาดใจนิดหน่อย "มีพลังแบบนี้ด้วยแฮะ มิน่าล่ะ ฝูงนกถึงหาหมอนี่ไม่เจอ"

ข้อมูลจากจักจั่นชิงวิญญาณบอกว่า พลังกลมกลืนมีประโยชน์แค่อย่างเดียว

นั่นก็คือ — ลดการมีตัวตนลงอย่างมหาศาล ทำให้สิ่งมีชีวิตอื่นมองข้ามการมีอยู่ของคุณไป

หยางฝานคิดในใจว่า โลกแห่งพลังพิเศษนี่มันมีพลังแปลกๆ เยอะแยะไปหมดเลยจริงๆ

นอกจากพลังพิเศษแล้ว จักจั่นชิงวิญญาณยังดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้อีก 1.6 แต้ม ทำให้ยอดรวมพุ่งไปถึง 50.7 แต้มแล้ว

หยางฝานพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก "พวกคาเมนี่นี่ใจกว้างจริงๆ ถ่อมาตั้งไกลเพื่อเอาพลังพิเศษกับวัตถุวิเศษมาประเคนให้ถึงที่

"ในเมื่อพวกแกใจกว้างขนาดนี้ ฉันจะไม่ตอบแทนได้ยังไงล่ะ?"

ถึงชายวัยกลางคนจะตายไปแล้ว เขาก็ยังมีวิธีง้างปากคนตายเพื่อหาข้อมูลได้อยู่ดี

หยางฝานกำจักจั่นชิงวิญญาณไว้ ท่องในใจ "เปิดใช้งานพลังสื่อสารวิญญาณ"

ความเย็นวาบแผ่ซ่านในหัวทันที

ค่าจิตวิญญาณเพิ่มขึ้น 0.2 แต้ม ทำสถิติใหม่เป็น 24 แต้ม

หยางฝานลอบใช้พลังพิเศษ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์

จากที่เมื่อกี้แดดจ้าสว่างสดใส ตอนนี้กลับดูมืดครึ้มและเย็นเยียบ

บนศพของชายวัยกลางคน มีเงาดำมืดปรากฏขึ้นอย่างลึกลับ

ดูจากรูปร่างแล้ว ก็คือชายวัยกลางคนคนนี้นี่เอง

หยางฝานตระหนักได้ทันที "นี่คือวิญญาณงั้นเหรอ? น่าสนุกดีแฮะ!"

(จบตอน)