บทที่ 97 รังแกกันเกินไปแล้ว

"อ๊าก~"

หญิงชราร้องโหยหวน

เสียงร้องของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ราวกับสูญเสียคนทั้งตระกูลไปในคราวเดียว

หญิงชรารีบพุ่งเข้าไปใช้เล็บตะกุยชั้นน้ำแข็งอย่างบ้าคลั่ง หวังจะช่วยปลิงกลายพันธุ์ออกมา

แต่น่าเสียดายที่ชั้นน้ำแข็งนั้นหนาเกินไป

เล็บของเธอฉีกขาดจนเลือดไหลอาบ แต่น้ำแข็งก็ไม่สะเทือนเลยแม้แต่นิดเดียว

ความโลภทำให้หญิงชราเห็นสัตว์ประหลาดกระหายเลือดเป็นเหมือนคนในครอบครัว

ในขณะที่มองเพื่อนมนุษย์เป็นเพียงเหยื่อที่พร้อมจะถูกเชือด

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เข็มน้ำแข็งล่องหนก็พุ่งตรงเข้ามา

จุดแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่หลังศีรษะของหญิงชรา ดวงตาของเธอเบิกโพลงค้าง

ร่างของเธอส่ายไปมาก่อนจะหงายหลังล้มลงกับพื้น

เธอตายแล้ว

แล้วหลังจากนั้น

ร่างของหญิงชราก็หายวับไปราวกับอากาศธาตุ

ชาวบ้านต่างก็ตกใจกลัวและรีบหนีเอาตัวรอดจนหมด

เหลือเพียงชายสองคนที่ตกเป็นเหยื่อสังเวยนั่งอยู่ตรงนั้น

พวกเขาเห็นนกเหยี่ยวซาเกอร์ตัวหนึ่งบินกระพือปีกเข้ามา และร่อนลงจอดบนประติมากรรมน้ำแข็ง

"แครก! แครก!"

เสียงแตกร้าวดังขึ้นต่อเนื่อง

ประติมากรรมน้ำแข็งแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ปลิงกลายพันธุ์ก็แหลกสลายกลายเป็นกองเนื้อเละๆ ตามไปด้วย

เหยี่ยวซาเกอร์บินวนเหนือหัวหนึ่งรอบก่อนจะบินจากไปอย่างรวดเร็ว

ชาวบ้านสองคนมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด

อีกด้านหนึ่ง

หยางฝานพึมพำเบาๆ "พลังน้ำแข็งนี่ใช้จัดการกับสัตว์ประหลาดที่ไม่มีกระดูกได้ดีจริงๆ"

ความสามารถของปลิงกลายพันธุ์นั้นพิเศษมาก ร่างกายที่ยืดหยุ่นของมันสามารถดูดซับแรงกระแทกได้

ต่อให้ผู้มีพลังพิเศษสายกายภาพต่อยเต็มแรง ก็สร้างความเสียหายให้มันได้น้อยมาก

แต่พลังน้ำแข็งกลับสามารถแก้ทางคุณสมบัตินี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

นี่แหละคือข้อดีของการมีพลังหลายรูปแบบ

มีให้เลือกใช้ตามสถานการณ์เสมอ!

"จิ๊บ!"

เหยี่ยวซาเกอร์บินกลับมาแล้ว

และนำจักจั่นชิงวิญญาณกลับมาด้วย

เป็นไปตามคาด พลังของปลิงกลายพันธุ์ไม่สามารถถูกดูดซับมาได้

แต่พลังของหญิงชรากลับถูกดึงออกมาได้

สื่อสารวิญญาณ: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังสายจิตวิญญาณระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 1 แต้มในการเปิดใช้งาน

หยางฝานร้อง "โอ๊ะ" ออกมา "น่าสนใจดีแฮะ!"

แม้ว่าการสื่อสารวิญญาณจะไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้ แต่มันก็เป็นความสามารถเสริมที่มีประโยชน์มาก

หญิงชราคงไม่รู้ว่า การสื่อสารวิญญาณยังมีประโยชน์ที่ใหญ่กว่านั้นอีก

นอกจากจะใช้สื่อสารกับสัตว์กลายพันธุ์ได้แล้ว มันยังใช้พูดคุยกับวิญญาณของคนที่เพิ่งตายได้อีกด้วย

นอกจากนี้

จักจั่นชิงวิญญาณยังดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้อีก 3.3 แต้ม

โดยมาจากปลิงกลายพันธุ์ 2.2 แต้ม และหญิงชราเพียง 1.1 แต้ม

หยางฝานบ่นพึมพำ "ในที่สุดก็เจอผู้มีพลังพิเศษที่อ่อนแอกว่าไอ้หัวทองนั่นแล้ว"

เขาหาวหวอด "ไม่ได้นอนมาวันกับอีกสองคืนแล้ว หาที่พักก่อนดีกว่า"

แน่นอนว่า

เขาไม่ลืมส่งข้อความไปหากองทัพ

เพราะศพของปลิงกลายพันธุ์มีมูลค่าในการวิจัยสูงมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เฮลิคอปเตอร์สองลำของกองทัพต้าเซี่ยก็บินมาถึงเหนือหมู่บ้าน

ทหารกลุ่มหนึ่งโรยตัวลงมา และพบเศษเนื้อของปลิง

ผู้นำกลุ่มคือผู้มีพลังพิเศษสองคน คนหนึ่งยศร้อยเอก ส่วนอีกคนยศร้อยโท

ชั้นน้ำแข็งละลายหายไปจนหมดตั้งแต่สิบห้านาทีแรกแล้ว

น้ำแข็งที่เป็นผลผลิตจากพลัง ไม่ใช่น้ำแข็งธรรมดา จึงไม่ละลายเป็นน้ำ

และชาวบ้านในพื้นที่ก็กลัวปลิงกลายพันธุ์จนขึ้นสมอง จึงไม่มีใครกล้าแตะต้องเศษซากพวกนั้นเลย

ทหารมองดูกองเศษเนื้อด้วยสีหน้าแปลกๆ

เพราะชิ้นส่วนพวกนั้นมันดูเป็นระเบียบเกินไป

เหมือนมีคนเอาไม้บรรทัดมาวัดแล้วใช้มีดหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกบาศก์พอดีเป๊ะๆ เลย

ร้อยเอกมองดูอย่างละเอียด ก่อนจะสรุป "นี่เป็นเทคนิคการใช้พลังภายในที่ยอดเยี่ยมมาก"

ในฐานะผู้มีพลังพิเศษสายกายภาพ เขาสามารถดูออกว่า นี่คือผลงานที่เกิดจากพลังภายในของคุณภูตพรายอย่างแน่นอน

ร้อยโทถามขึ้น "ผู้กองเหอ คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้พลังภายในของกองกำลังจิ่วโจว คุณทำแบบนี้ได้ไหมครับ?"

ร้อยเอกส่ายหน้า "ให้ฝึกอีกสิบปีก็ทำไม่ได้หรอก"

ร้อยโทสงสัย "นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

ร้อยเอกอธิบาย "นี่มันความแตกต่างระดับคนละชั้นเลยนะ ถ้าคุณภูตพรายต้องการ เขาต่อยศพทีเดียวก็ทำให้ศพกลายเป็นดอกไม้ได้เลย"

ร้อยโทตกใจ "เก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

ร้อยเอกขี้เกียจอธิบายต่อ เดินนำไปที่กองเศษเนื้อ "พวกเราช่วยกันเก็บเศษซากพวกนี้ใส่ถุงเถอะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร

ณ ป่าทึบแห่งหนึ่ง

หยางฝานกางเต็นท์เสร็จก็หลับสนิทอยู่ในนั้น

นกหลายตัวรับหน้าที่เป็นยามคอยเฝ้าระวังภัยรอบๆ อย่างใกล้ชิด

ภายในเต็นท์

มีก้อนน้ำแข็งใสแจ๋วก้อนหนึ่งถูกผูกด้วยเชือกแขวนเอาไว้

นี่คือน้ำแข็งจากพลังพิเศษของเขา

หรือก็คือ "แอร์แบบบ้านๆ" นั่นแหละ

มณฑลกงกะรัตตั้งอยู่ในเขตร้อน แม้สภาพอากาศทั่วโลกจะแปรปรวน แต่ที่นี่ก็ยังค่อนข้างร้อนอยู่

น้ำแข็งพิเศษก้อนนี้ ไม่เพียงช่วยดูดซับความร้อน ทำให้ในเต็นท์เย็นสบาย แต่ยังช่วยรักษาระดับอุณหภูมิให้คงที่อีกด้วย

สรุปสั้นๆ

ถึงจะดูเชยไปหน่อยที่เอาเชือกมาผูกก้อนน้ำแข็งแขวนไว้ แต่ได้ผลดีเยี่ยมเลยล่ะ

ผ่านไปไม่กี่วินาที

"ติ๊ง!"

อุปกรณ์สำหรับซื้อของที่ผู้บัญชาการหม่าให้มาก็สั่นเตือนเบาๆ

หยางฝานสะดุ้งตื่นทันที

เขาหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาดู ก็เห็นข้อความปรากฏขึ้น: "เรียนคุณภูตพราย ยอดเงิน 100,000 คูปองซื้อของพิเศษได้ถูกโอนเข้าบัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว"

และมีข้อความเล็กๆ แนบมาด้วยว่า — สำหรับผลงานพิเศษ

หยางฝานเข้าใจได้ทันที "สงสัยจะเป็นรางวัลตอบแทนที่ฉันส่งศพปลิงกลายพันธุ์ไปให้แน่ๆ"

เขาหาวอีกรอบ "กองทัพก็ใจป้ำดีเหมือนกัน แบบนี้น่าจะร่วมงานกันไปได้ยาวๆ"

พอตื่นแล้ว เขาก็นอนไม่หลับอีก

หยางฝานเลยหยิบเก้าอี้โซฟาออกมา เอนตัวลงนอนสบายๆ แล้วก็เริ่มศึกษาอุปกรณ์สำหรับซื้อของ

เขาเหลือบไปเห็นสถานะบัญชี แล้วก็ร้อง "โอ๊ะ" ออกมา "บัญชีนี้ระดับแปดดาวเลยแฮะ!"

บัญชีที่เขาใช้บัตรประชาชนตัวเองสมัคร เป็นแค่ระดับสองดาวเท่านั้น

หยางฝานลองเช็กดู ก็พบว่าระดับสูงสุดคือเก้าดาว

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "ดูเหมือนว่าทางการจะให้ความสำคัญกับฉันมากทีเดียวนะ"

เขาพอจะจินตนาการได้เลยว่า คนที่อยู่ในระดับเก้าดาวต้องมีน้อยมากๆ นับรวมทั้งประเทศน่าจะไม่เกินสิบคน

ส่วนระดับแปดดาวก็ถือว่าสูงมาก จำนวนคนก็คงมีไม่มากเช่นกัน

รายชื่อคนระดับเก้าดาวกับแปดดาว อาจจะต้องผ่านการอนุมัติจากเบื้องบนเลยด้วยซ้ำ

หยางฝานรู้สึกตื้นตันใจนิดๆ "นี่ฉันกลายเป็นคนสำคัญไปแล้วเหรอเนี่ย"

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเป็นแค่คนธรรมดามาตลอด

แม้กระทั่งตอนนี้ ลึกๆ ในใจเขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา

พอจู่ๆ ก็มารู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นคนสำคัญไปแล้ว ความรู้สึกมันก็เลยแปลกๆ ไปบ้าง

"ป๊อก!"

หยางฝานเปิดกระป๋องโค้ก ชูขึ้นไปในอากาศราวกับกำลังชนแก้ว "พ่อครับแม่ครับ ตอนนี้ลูกชายของพ่อกับแม่ได้ดิบได้ดีแล้วนะ ครอบครัวเราคงได้จารึกชื่อแยกไว้ต่างหากในหนังสือประจำตระกูลแล้วล่ะ"

ป่าเขาเงียบสงัดไร้สรรพเสียงใด

เขาดื่มโค้กอึกใหญ่ แล้วกลับมาสนใจแพลตฟอร์มการค้าต้าเซี่ยต่อ

อย่างที่ผู้บัญชาการหม่าบอก คูปองซื้อของพิเศษนี่มันใช้ดีจริงๆ

เมื่อก่อนตอนที่หยางฝานอยู่บ้าน ใช้บัญชีตัวเองล็อกอิน สินค้าธรรมดาก็จำกัดจำนวนซื้อ ส่วนของดีๆ หายากๆ ก็ขึ้นว่า "สินค้าหมด" ตลอด

นานๆ ทีจะขึ้นว่า "มีสินค้า" แต่เดี๋ยวเดียวก็กลับไปขึ้นว่า "สินค้าหมด" อีกแล้ว

แต่พอมาใช้บัญชีคุณภูตพรายล็อกอิน เขาไม่เห็นคำว่า "สินค้าหมด" หรือคำว่า "จำกัดจำนวน" เลยสักนิด

หยางฝานเลื่อนดูไปสักพัก ก็ไปเจอหน้าเพจหนึ่งเข้า

มีป้ายกำกับว่า — ตำหนักของวิเศษ

เขาเลยกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ หน้าจอก็เปลี่ยนไปอีกหน้า

ด้านบนมีคำอธิบายตัวเล็กๆ เขียนไว้ว่า: สินค้าในตำหนักของวิเศษ ซื้อได้เฉพาะสมาชิกระดับหกดาวขึ้นไปเท่านั้น

แต่ชื่อตำหนักของวิเศษฟังดูหรูหราอลังการ แต่ข้างในกลับมีสินค้าขายอยู่แค่ชนิดเดียวเท่านั้น

ชื่อสินค้า — ข้าววิเศษ

ราคา — 500 หยวน/ชั่ง

ด้านล่างมีคำอธิบายสีแดงเขียนไว้ว่า: "คุณมีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดในการซื้อ โควตาในการซื้อของคุณคือ 50 ชั่งต่อปี"

"คุณเป็นผู้ใช้ระดับพิเศษ คุณมีสิทธิพิเศษสูงสุดในการซื้อ"

หยางฝานอดไม่ได้ที่จะขำ "มีข้าววิเศษด้วยเหรอเนี่ย ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยายกำลังภายในอยู่เลย"

เขากดเข้าไปดูข้อมูลเพิ่มเติมของข้าววิเศษ

"ผลผลิตจากต้นไม้ยักษ์นอกโลก ผ่านกระบวนการแปรรูปจนกลายเป็นข้าววิเศษ

"สินค้านี้มีความแข็งมาก ต้องต้มในน้ำเดือดนานกว่าสิบสองชั่วโมงถึงจะสุก"

คำว่า "ต้นไม้ยักษ์นอกโลก" ทำให้เขานึกถึงต้นไม้ยักษ์สูงพันเมตรที่จู่ๆ ก็โผล่มาที่มณฑลกวางหนานเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

หยางฝานแอบคิดในใจ "หรือว่าจะเป็นผลของไอ้ต้นไม้นั่นจริงๆ"

เขาอ่านข้อมูลต่อไป

"สินค้านี้รสชาติไม่ค่อยดี มีรสเปรี้ยวฝาด และมีผลข้างเคียงหลายอย่าง

"ผลข้างเคียงได้แก่ ผมร่วง, ฟันหลุด, ตาพร่ามัว, หูอื้อ, การได้ยินลดลง, เจ็บหน้าอก, มือเท้าชา..."

หยางฝานถึงกับบ่นอุบ "นี่มันข้าววิเศษตรงไหนเนี่ย? นี่มันข้าวผสมยาพิษชัดๆ!"

แต่ข้อมูลในย่อหน้าถัดมา ทำให้เขาต้องกลืนคำบ่นลงคอ

"จากการทดลองหลายครั้งพบว่า การกินข้าววิเศษสามารถช่วยเพิ่มค่าร่างกายได้เล็กน้อย

"แนะนำให้ผู้มีพลังพิเศษที่มีค่าร่างกายตั้งแต่ 10 แต้มขึ้นไปเป็นผู้บริโภค เพื่อหลีกเลี่ยงผลข้างเคียงส่วนใหญ่"

หยางฝานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กดหน้าจอสองสามที จัดการเหมาโควตา 50 ชั่งไปจนหมด

ยังไงราคารวมก็แค่ 25,000 หยวน สำหรับเขามันก็แค่เศษเงิน

ส่วนที่อยู่สำหรับจัดส่ง เขาก็กรอกเป็นสนามบินแพลนท์ไปเลย

ห้านาทีต่อมา

ก็มีข้อความแจ้งเตือนจากอุปกรณ์ "เรียนคุณภูตพราย คำสั่งซื้อของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว เพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณได้ทำผลงานมากมายให้กับต้าเซี่ย คุณจะได้รับการยกเว้นค่าจัดส่งทั้งหมดครับ"

หยางฝานร้อง "โอ้โฮ" ออกมา "ส่งฟรีทั่วโลกเลยเหรอ? สวัสดิการดีจังแฮะ!"

ณ ศูนย์บัญชาการใหญ่กองกำลังจิ่วโจว

ชายร่างบึกบึนคนหนึ่งกำลังจ้องข้อความบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความงุนงง

"ขออภัยค่ะ ร้อยเอกหลิวอีเต้า ข้าววิเศษที่คุณต้องการสั่งซื้อ ขณะนี้สินค้าหมดชั่วคราว กรุณาติดตามสถานะสินค้าอย่างใกล้ชิดค่ะ"

หลิวอีเต้าสบถออกมาคำโต "บัดซบเอ๊ย! เมื่อเช้าเพิ่งจะเติมมา 50 ชั่ง ทำไมหมดเร็วจังวะ?"

ข้าววิเศษเป็นสินค้าหายากและเป็นที่ต้องการมาก การจะซื้อได้ต้องใช้แต้มผลงาน

ถึงจะมีคนอยากซื้อเยอะ แต่คนที่ซื้อไหวกลับมีไม่มาก

ปกติแล้ว ข้าววิเศษ 50 ชั่ง จะขายหมดในเวลา 3-4 วัน

หลิวอีเต้าเป็นถึงร้อยเอกแห่งกองกำลังจิ่วโจว แต่ได้โควตาปีละแค่ 2 ชั่งเท่านั้น

กว่าเขาจะเก็บแต้มผลงานได้ครบก็แทบแย่ กะจะเอามาแลกโควตาของปีนี้ เพื่อเอาไปบำรุงร่างกายซะหน่อย

เมื่อนาทีที่แล้ว

ตอนที่เขากดยืนยันคำสั่งซื้อ สินค้าก็ยังมีอยู่เต็มสต็อกเลยนี่นา

คำสั่งซื้อก็ผ่านการอนุมัติแล้ว แถมหน้าจอยังขึ้นว่า "เตรียมจัดส่ง" อีกต่างหาก

แต่พอนาทีต่อมา

ระบบกลับแจ้งว่าสินค้าหมดซะงั้น

มันจะบ้าเกินไปแล้ว!

หลิวอีเต้าได้ข้อสรุปว่า "ระบบพังแน่ๆ!"

เขารีบโทรไปสอบถามฝ่ายบริการลูกค้าทันที

ปลายสายตอบกลับมาว่า:

มีผู้ใช้ระดับซูเปอร์วีไอพีที่มีสิทธิพิเศษสูงสุด เหมาโควตาของเดือนนี้ไปหมดเกลี้ยงเลยค่ะ

คำสั่งซื้อของลูกค้าสิบกว่าคนที่สั่งไปวันนี้ ถูกยกเลิกหมดเลยค่ะ

ต้องรออีกสิบวัน ถึงจะมีข้าววิเศษล็อตใหม่มาเติม ถึงจะสั่งซื้อได้ค่ะ

หลิวอีเต้าวางสาย แล้วสบถด่า "ไอ้เวรเอ๊ย!"

มีสิทธิพิเศษสูงสุดแล้วมันวิเศษนักหรือไง?

รังแกกันเกินไปแล้ว!

เขาสบถด่าต่อ "อย่าให้รู้เชียวนะว่าเป็นใคร"

แน่นอนว่า

ต่อให้รู้ว่าเป็นใคร เขาก็ไม่กล้าไปหาเรื่องหรอก

เขาแค่อยากจะด่าระบายอารมณ์เท่านั้นแหละ

ณ ประเทศชาปูเตียน

สนามบินแพลนท์

กลุ่มทหารในชุดพรางตัวแปลกๆ โผล่มาในป่าทึบห่างจากสนามบินไปไม่กี่กิโลเมตรอย่างเงียบๆ

สีของชุดพรางตัวสามารถเปลี่ยนสีกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้เหมือนสีของปลาหมึกยักษ์

ถึงแม้จะมีรายละเอียดบางจุดที่ยังไม่เนียนพอ แต่ถ้ามองจากระยะไกล ก็แทบจะจับผิดไม่ได้เลย

ทหารกลุ่มนี้ไม่มีเครื่องหมายบอกสังกัดบนชุด แต่ดูจากผิวที่ขาวซีด ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คนจากทวีปตงโจว

หัวหน้ากลุ่มนั่งยองๆ อยู่ในพงหญ้า มองขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะกระซิบสั่งการ "ทุกคน ภารกิจของเราในครั้งนี้ คือการสังหารผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย"

เขาหยุดไปนิด แล้วพูดต่อ "ตามข้อมูลที่ทางนกยูงทองให้มา ผู้มีพลังพิเศษคนนี้มีชื่อเรียกว่า 'คุณภูตพราย'"

(จบตอน)