บทที่ 96 แดนสุขาวดี

เวลาตีสี่

ณ สนามบินแพลนท์

ที่นี่คือสนามบินที่ต้าเซี่ยเช่าจากชาปูเตียน และเป็นฐานทัพที่ใหญ่ที่สุดของต้าเซี่ยในชาปูเตียนในขณะนี้

หยางฝานในคราบของคุณภูตพราย ร่อนลงมาจากท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดอย่างรวดเร็ว

เบื้องล่าง

มีทหารหลายนายยืนรออยู่ก่อนแล้ว

ผู้นำกลุ่มคือคนคุ้นเคย — ผู้บัญชาการหม่า

เขาคือผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพในปฏิบัติการล่าหนอนยักษ์ที่อำเภอจิ้งอวิ๋น

หยางฝานอยู่ในชุดคลุมสีดำสนิท รอบตัวเขามีระลอกคลื่นแผ่ซ่านออกมาเป็นระยะๆ

ตั้งแต่เขาสัมผัสได้ถึงเค้าโครงของรูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลดวงที่สาม นาวาข้ามมิติก็เกิดการวิวัฒนาการครั้งใหญ่ ระลอกคลื่นรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์

จากเดิมที่เป็นระลอกคลื่นคล้ายผิวน้ำ

ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเหมือนเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวขึ้นลง โดยมีภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่แตกสลายซ่อนอยู่ภายใน

ภาพที่เห็นนั้นช่างดูลึกลับและทรงพลังอย่างบอกไม่ถูก

บรรดาทหารที่เห็นภาพนี้ ต่างก็รู้สึกทึ่งไปตามๆ กัน

ทุกคนมีความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในหัว — คุณภูตพรายดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นมากทีเดียว

ผู้บัญชาการหม่าก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงแฝงความยำเกรง "คุณภูตพราย ยินดีต้อนรับสู่สนามบินแพลนท์ครับ"

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ"

ผู้บัญชาการหม่าอดไม่ได้ที่จะถาม "คุณภูตพรายครับ ผมได้ยินมาว่าที่สนามบินของพวกนกยูงทอง มีทหารคาเมนี่ตายไปหลายคน..."

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดไปดื้อๆ

ในใจเขาคิดว่า พวกคาเมนี่เพิ่งจะมาถึงฐานทัพก็โดนลอบโจมตีเลย มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ?

หยางฝานตอบอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ครับ ผมเป็นคนจัดการพวกมันเอง เพื่อแก้แค้นพวกนกยูงทองน่ะ"

ผู้บัญชาการหม่าถึงกับอึ้ง

ตามรายงานของหน่วยข่าวกรอง ผู้ก่อเหตุคือสัตว์กลายพันธุ์ที่น่ากลัวตัวหนึ่ง ถึงแม้พวกนกยูงทองจะขับไล่มันไปได้ แต่ก็สูญเสียกำลังคนไปไม่น้อย

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่านอกจากคุณชายอีกาวิญญาณแล้ว คุณภูตพรายก็มีความสามารถในการควบคุมสัตว์กลายพันธุ์ด้วยเหมือนกัน

ส่วนเรื่องการแก้แค้น

ผู้บัญชาการหม่าเป็นคนรู้กาลเทศะ จึงไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

เพราะยังไงซะ คุณภูตพรายก็เป็นอิสระ กองทัพไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายการกระทำของเขาอยู่แล้ว

หยางฝานมองไปรอบๆ สนามบินที่สว่างไสว ก่อนจะถามขึ้น "พวกคุณน่าจะรู้ใช่ไหมครับว่า รอยแยกมิติไม่ได้มีแต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียว?"

ผู้บัญชาการหม่าไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ คุณภูตพรายถึงพูดเรื่องนี้ แต่เขาก็ตอบไปตามความจริง "แน่นอนครับ"

เขาอธิบายต่อ "พลังจากโลกปฐมกาลจะซึมผ่านรอยแยกมิติเข้ามา ทำให้สิ่งมีชีวิตรอบๆ มีโอกาสกลายพันธุ์สูงขึ้น

"ไม่ใช่แค่สัตว์เท่านั้นที่กลายพันธุ์ แต่มนุษย์เองก็มีโอกาสปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้มากขึ้นเช่นกันครับ"

หยางฝานฟังแล้วก็รู้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นความรู้ที่ได้มาจากนางเงือกสาวแน่ๆ

เขาเริ่มอธิบายต่อ "ผมพบจุดที่อาจจะเกิดรอยแยกมิติขึ้นสิบเก้าแห่ง ในน่านฟ้าของมณฑลกงกะรัตครับ"

การที่เขามีเค้าโครงของรูปลักษณ์ดวงดาวเพิ่มขึ้นมาอีกครึ่งดวง ทำให้การรับรู้ถึงรอยแยกมิติของเขาเฉียบคมขึ้นมาก

ใช้เวลาแค่ครึ่งค่อนคืน เขาก็สแกนทั่วทั้งมณฑลกงกะรัต และระบุจุดต้องสงสัยได้ถึงสิบกว่าแห่ง

ผู้บัญชาการหม่าตกใจมาก "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

เขารีบประมวลผล "ถ้าอย่างนั้น มณฑลกงกะรัตก็จะมีสัตว์กลายพันธุ์โผล่มาเพียบเลยสิครับ?"

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ แล้วยื่นแฟลชไดรฟ์ให้ "ในนี้มีข้อมูลตำแหน่งของรอยแยกมิติทั้งสิบเก้าแห่งครับ"

ผู้บัญชาการหม่ารีบกล่าวขอบคุณ "คุณภูตพราย ขอบคุณมากครับสำหรับข้อมูลสำคัญนี้

"เราจะวางกำลังป้องกันรอบๆ รอยแยกมิติเหล่านี้ เพื่อรับมือกับสัตว์ประหลาดจากโลกปฐมกาลที่จะบุกรุกเข้ามาในดาวชางหลานครับ"

หยางฝานเข้าประเด็นสำคัญ "ในบรรดารอยแยกมิติทั้งหมดที่ผมพบ มีอยู่เจ็ดแห่งที่กระจุกตัวอยู่ในบริเวณเดียวกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นรอยแยกมิติขนาดใหญ่มาก

"รอยแยกมิติเหล่านี้เรียงตัวกันเป็นวงกลม และสร้างจุดศูนย์รวมพลังงานที่พิเศษสุดๆ ขึ้นมา ผมได้ทำเครื่องหมายตำแหน่งของจุดศูนย์รวมนี้ไว้ในแฟลชไดรฟ์แล้วครับ"

เขายิ้มถาม "ผู้บัญชาการหม่า น่าจะเข้าใจความหมายของผมใช่ไหมครับ?"

ผู้บัญชาการหม่าหายใจแรงขึ้น "เข้าใจครับ ผมเข้าใจเป็นอย่างดีเลยครับ!"

บริเวณที่เกิด "จุดศูนย์รวมพลังงาน" นี้ จะต้องมีอัตราการกลายพันธุ์สูงปรี๊ดแน่นอน

ถ้ามนุษย์ไปอยู่ในบริเวณนั้น โอกาสที่จะปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเช่นกัน

ขอแค่ต้าเซี่ยวางแผนจัดการให้ดี ก็จะสามารถสร้างกองทัพผู้มีพลังพิเศษขึ้นมาได้มากมาย ซึ่งจะช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการรับมือกับภัยพิบัติของประเทศได้อย่างมหาศาล

พูดง่ายๆ ก็คือ ที่นี่มันคือ "แดนสุขาวดี" ที่เกิดจากธรรมชาตินั่นเอง

ผู้บัญชาการหม่าอดไม่ได้ที่จะพูด "คุณภูตพรายครับ ข้อมูลที่คุณมอบให้นี้ มีค่ามหาศาลสำหรับต้าเซี่ยจริงๆ ครับ!"

หยางฝานเตือนสติ "แต่ความเสี่ยงก็สูงตามไปด้วยนะ"

ผู้บัญชาการหม่าตอบอย่างหนักแน่น "เมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่จะได้รับ ความเสี่ยงแค่นี้คุ้มค่าที่จะเสี่ยงครับ"

ยิ่งมีรอยแยกมิติเยอะ โอกาสที่จะมีสัตว์ประหลาดโผล่มาก็ยิ่งมาก ดังนั้น "แดนสุขาวดี" แห่งนี้จึงไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

หยางฝานไม่ได้พูดอะไรต่อ

ผู้บัญชาการหม่าหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง

นายทหารยศพันโทคนหนึ่ง ยื่นอุปกรณ์รูปร่างคล้ายโทรศัพท์มือถือให้หยางฝานด้วยความเคารพ "คุณภูตพรายครับ รับสิ่งนี้ไว้ด้วยนะครับ"

หยางฝานทำหน้างง

พันโทอธิบาย "นี่คืออุปกรณ์ช้อปปิ้งพิเศษของเครือข่ายการค้าต้าเซี่ยครับ ภายในมีบัญชีที่มียอดคูปองช้อปปิ้งพิเศษสองล้านใบ สามารถใช้ซื้อสินค้าได้ทุกประเภทครับ

"เมื่อคุณใช้คูปองนี้ซื้อสินค้า คุณสามารถเลือกรับสินค้าที่จุดรับสินค้าใดก็ได้ หรือจะให้จัดส่งไปยังสถานที่ที่คุณระบุไว้ก็ได้ครับ"

ตาของหยางฝานเป็นประกาย

คูปองช้อปปิ้งพิเศษไม่ถูกจำกัดด้วยโควตาการซื้อ นี่มันของดีชัดๆ

ในยุคที่ขาดแคลนทรัพยากรแบบนี้ คูปองช้อปปิ้งพิเศษสองล้านใบ ถือเป็นความมั่งคั่งที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา

อีกอย่าง

คนทั่วไปที่ซื้อของผ่านเครือข่ายการค้าต้าเซี่ย จะต้องไปรับสินค้าที่จุดรับสินค้าใกล้บ้านเท่านั้น ถ้าจะเปลี่ยนจุดรับสินค้า ก็ต้องทำเรื่องขออนุญาตจากทางการ

แต่อุปกรณ์ช้อปปิ้งชิ้นนี้ กลับไม่มีข้อจำกัดเรื่องจุดรับสินค้าเลย ถือว่าเจ๋งสุดๆ

หยางฝานเข้าใจดีว่า ทางกองทัพคงเตรียมของขวัญชิ้นนี้ไว้ให้เขาโดยเฉพาะ เพราะรู้ว่าเขาไม่อยากเปิดเผยตัวตน

ผู้บัญชาการหม่ายิ้ม "คุณทำประโยชน์ให้ต้าเซี่ยมากมาย ต้าเซี่ยจะไม่ปล่อยให้ความเหนื่อยยากของคุณสูญเปล่าหรอกครับ

"เมื่อเทียบกับผลงานอันยิ่งใหญ่ของคุณ คูปองช้อปปิ้งพิเศษจำนวนนี้ ถือว่าเล็กน้อยมากครับ"

หยางฝานไม่ปฏิเสธ "งั้นผมรับไว้ด้วยความยินดีครับ"

แค่ข้อมูลที่เขาเพิ่งให้ไป ก็มีค่ามากกว่าคูปองสองล้านใบนี้ตั้งไม่รู้กี่เท่าแล้ว

เขาโบกมือซ้ายเบาๆ อุปกรณ์ช้อปปิ้งก็หายวับไปในพริบตา

ผู้บัญชาการหม่าพูดต่อ "คุณภูตพรายครับ เรื่องนี้สำคัญมาก ผมต้องรีบไปรายงานเบื้องบนทันทีครับ"

หยางฝานพยักหน้ารับ "เชิญตามสบายครับผู้บัญชาการ"

ผู้บัญชาการหม่าโค้งคำนับ แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

พันโทถามอย่างสุภาพ "คุณภูตพรายครับ เราได้จัดเตรียมห้องพักไว้ให้คุณ..."

พูดได้แค่นั้น

ก็ต้องหยุดชะงักไป

เพราะพันโทเห็นคุณภูตพรายมีระลอกคลื่นแผ่ซ่านออกมามากขึ้น ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป

เหลือเพียงเสียงที่ดังแว่วมา "ขอบคุณในความหวังดีครับ"

พันโทยืนอึ้ง ในใจเต็มไปด้วยความทึ่ง

เพียงแค่สิบห้านาทีต่อมา

เฮลิคอปเตอร์หลายสิบลำก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปเป็นฝูง

ทิศทางที่เฮลิคอปเตอร์บินไป ก็คือตำแหน่งของแดนสุขาวดีนั่นเอง

ห่างออกไป

หยางฝานยืนอยู่บนยอดไม้สูงใหญ่ ถอนหายใจเบาๆ "ต้าเซี่ยอยากจะผ่านพ้นวิกฤติครั้งนี้ไปให้ได้ ก็คงต้องแลกด้วยเลือดเนื้อมากมายสินะ"

ถึงแดนสุขาวดีจะดีแค่ไหน แต่มันก็อันตรายมากเช่นกัน

เขาไม่สามารถมาคอยเฝ้าที่นี่ได้ตลอดเวลา ดังนั้นทหารที่เข้าไปในแดนสุขาวดี จะต้องเผชิญกับอันตรายครั้งใหญ่แน่ๆ

"จิ๊บ!"

เสียงนกร้องดังขึ้น

หยางฝานทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

คืนนี้ นอกจากจะหาตำแหน่งของรอยแยกมิติแล้ว เขายังได้สร้างเครือข่ายเฝ้าระวังที่ประกอบด้วยนกและสัตว์กว่าร้อยตัวอีกด้วย

เมื่อครู่นี้

มีนกตัวหนึ่งพบร่องรอยที่น่าจะเป็นของสัตว์กลายพันธุ์เข้าให้แล้ว

ท้องฟ้าเริ่มสาง

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง

กำลังมีพิธีกรรมป่าเถื่อนและแปลกประหลาดดำเนินอยู่

นกจาบฝนสองตัวเกาะอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆ ลานประกอบพิธี เฝ้ามองดูเหตุการณ์ทั้งหมด

หญิงชราคนหนึ่งแต่งตัวประหลาดๆ เอาโคลนสีทาหน้า กำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่ริมลำธาร

ร่างกายของเธอดูผอมแห้งแรงน้อย ราวกับไม้ใกล้ฝั่ง

แต่ทว่า เธอกลับเต้นได้อย่างแข็งขัน ไม่แพ้คนหนุ่มสาวเลยทีเดียว

ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ

สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันไป

บ้างก็หวาดกลัว บ้างก็โกรธแค้น บ้างก็เฉยชาไร้ความรู้สึก

ผ่านไปสักพัก

"อ๊ายา... เฮ้ยยา... โอเฮ้วยยา..."

เสียงของหญิงชราก็ดังขึ้น และแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู

ในลำธารข้างๆ จู่ๆ ก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง

สิ่งมีชีวิตสีดำทึมๆ รูปร่างเหมือนสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ความยาวกว่าสามเมตร ค่อยๆ เลื้อยขึ้นมาจากน้ำ

ขนาดตัวที่ใหญ่โตขนาดนี้ ย่อมเป็นสัตว์กลายพันธุ์อย่างไม่ต้องสงสัย

ดูจากรูปร่างแล้ว น่าจะเป็นปลิงกลายพันธุ์

ฝูงชนแตกฮือทันที

หลายคนตกใจกลัวจนถอยกรูด

ชาวบ้านที่เมื่อกี้ทำหน้าโกรธแค้น ตอนนี้เปลี่ยนเป็นหวาดผวาแทน

หญิงชรากระโดดเหยงๆ อยู่กับที่ ส่งเสียงแหลมปรี๊ดออกมาอีกสองสามครั้ง กลิ่นอายแปลกๆ ก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ

ปลิงกลายพันธุ์หยุดนิ่ง

หญิงชรายิ้มเยาะอย่างได้ใจ หันไปตะโกนบอกชาวบ้าน

ชายฉกรรจ์หลายคนก็ลากตัวชายสองคนที่ถูกมัดมือมัดเท้า และมีผ้าอุดปากเข้ามา

เห็นได้ชัดเลยว่า

นี่คือพิธีกรรมสังเวยมนุษย์ที่โหดเหี้ยมอำมหิต

และตัวการของเรื่องนี้ ก็คือหญิงชราคนนี้นั่นเอง

ไม่ไกลออกไปนัก

หยางฝานมองผ่านสายตาของนกจาบฝน เห็นการกระทำของหญิงชราทั้งหมด

เขาส่ายหน้า พึมพำเบาๆ "ยุคพลังพิเศษมาถึง พวกผีสางนางไม้ก็โผล่มาเพียบเลยนะ"

เขามองออกแล้วว่า หญิงชราคนนี้คงบังเอิญปลุกพลังพิเศษที่สามารถสื่อสารกับสัตว์กลายพันธุ์ขึ้นมาได้

ประจวบเหมาะกับที่มีสัตว์กลายพันธุ์โผล่มาใกล้ๆ หมู่บ้านพอดี

หญิงชราคงไปทำข้อตกลงอะไรบางอย่างกับปลิงกลายพันธุ์ โดยใช้ "พิธีกรรมสังเวย" เป็นเครื่องบรรณาการ เพื่อแลกกับการควบคุมคนทั้งหมู่บ้าน

เดาได้ไม่ยากเลยว่า คนที่ตกเป็นเครื่องสังเวย ก็คงเป็นคนที่ต่อต้านเธอนั่นแหละ

ในสถานที่ที่กฎหมายไร้ความหมาย พลังเหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้น กลับยิ่งกระตุ้นความชั่วร้ายในใจมนุษย์ให้รุนแรงขึ้น

ความโหดร้ายและความงมงาย จึงก่อตัวขึ้นด้วยเหตุนี้

ในเวลานี้

ปลิงกลายพันธุ์ค่อยๆ เลื้อยเข้าไปหาเหยื่อ

ชายทั้งสองคนร้อง "อู้อี้" ดิ้นรนขัดขืน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ชาวบ้านที่ยืนดูหลายคนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองภาพสยดสยองที่ปลิงกลายพันธุ์กำลังจะเขมือบคนเป็นๆ

หญิงชราหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

เธอมีความสุขมากที่ได้เห็นความหวาดกลัวของคนอื่นๆ

เพราะความหวาดกลัวนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น "ผู้ยิ่งใหญ่เหนือใคร"

ไม่นานนัก

ตัวของปลิงกลายพันธุ์ก็แผ่ขยายออก กลายเป็นแผ่นหนังขนาดกว้างกว่าห้าเมตร เตรียมจะห่อหุ้มเหยื่อทั้งสองคน

"จิ๊บ!"

เสียงนกร้องดังขึ้นกะทันหัน

เงาสีขาวพุ่งพาดผ่านอากาศมาอย่างรวดเร็ว โฉบผ่านเหนือหัวปลิงกลายพันธุ์ไป

วินาทีนั้น

ความเย็นยะเยือกเสียดกระดูกก็แผ่ซ่านออกไป

เส้นผม คิ้ว และเสื้อผ้าของเหยื่อทั้งสองคน ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ในพริบตา

ทั้งสองคนหนาวสั่นสะท้าน ฟันกระทบกันดังกึกๆ

รอยยิ้มของหญิงชราแข็งค้าง

เธอเห็นเต็มสองตาว่า ผิวหนังของปลิงกลายพันธุ์ถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งหนาเตอะ กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไปในทันที

(จบตอน)