บทที่ 95 พลังพิเศษตะกละ

ณ ชาปูเตียน

หยางฝานออกจากบริเวณรอยแยกมิติ มาอยู่ใกล้ๆ ฐานทัพของนกยูงทอง

"จิ๊บ!"

เสียงนกร้องดังขึ้น

เหยี่ยวซาเกอร์บินกลับมา

จักจั่นชิงวิญญาณก็กลับมาด้วย

ช่วงเวลาที่ผ่านมา งูเขียวหางไหม้เสี่ยวชิงได้จัดการผู้มีพลังพิเศษไปถึงสามคน

ฐานทัพทั้งฐานวุ่นวายไปหมดเพราะมัน

จักจั่นชิงวิญญาณดึงค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้ 6.1 แต้ม พร้อมกับพลังพิเศษที่แตกต่างกันถึงสามชนิด

ได้แก่ พลังซ้อนทับ พลังตะกละ และพลังจอมพลัง

สายตาของหยางฝานหยุดอยู่ที่ "พลังตะกละ" "พลังนี้ดูน่าสนใจดีแฮะ!"

พลังตะกละ: ยังไม่เปิดใช้งาน พลังสายกายภาพระดับต่ำ ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 3.5 แต้มเพื่อเปิดใช้งาน

ตามชื่อเลย มันคือพลังที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการย่อยอาหารอย่างมหาศาล

ผู้มีพลังพิเศษชาวนกยูงทองที่ปลุกพลังนี้ขึ้นมา เป็นคนอ้วนฉุหนักกว่าร้อยกิโลกรัม

เสี่ยวชิงกัดเจ้านี่ไปทีนึง แทนที่มันจะเป็นอะไร พิษกลับถูกมันย่อยไปส่วนหนึ่งซะงั้น

โชคดีที่เหยี่ยวซาเกอร์บินเข้าไปซ้ำ ใช้จงอยปากเจาะกะโหลกมันจนตาย

ตามคำอธิบายของจักจั่นชิงวิญญาณ

แม้ว่าพลังตะกละจะไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้มากนัก แต่มันมีผลในระยะยาวในการเพิ่มค่าร่างกาย

ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นๆ ต้องออกกำลังกายถึงจะเพิ่มค่าร่างกายได้

แต่คนที่มีพลังตะกละ แค่กินไปเรื่อยๆ ก็พอแล้ว

"เปิดใช้งานพลังตะกละ!"

หยางฝานตัดสินใจเด็ดขาด

"หึ่ง!"

จักจั่นชิงวิญญาณสั่นสะเทือน

ความรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยแผ่ซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน

ความรู้สึกที่กระเพาะอาหารนั้นแปลกประหลาดมาก ราวกับมีลูกไฟดวงใหญ่กำลังลุกโชนอยู่ข้างใน

ผ่านไปไม่กี่วินาที

ความรู้สึกแปลกๆ ก็หายไป

หยางฝานตรวจดูค่าสถานะตามปกติ

ค่าร่างกายและจิตวิญญาณเพิ่มขึ้น 1 แต้ม และ 0.2 แต้มตามลำดับ ทำสถิติใหม่เป็น 20.2 แต้ม และ 23.8 แต้ม

แต่เขากลับไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ "เสียค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณตั้ง 3.5 แต้ม แต่ได้ค่าสถานะมาแค่ 1.2 แต้มเอง น้อยไปหน่อยนะ"

"โครก~"

เสียงท้องร้องดังขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะที่หยางฝานกำลังจะหาอะไรกิน หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นงูเขียวหางไหม้ จู่ๆ ในหัวก็มีความคิดประหลาดโผล่ขึ้นมา

"เอางูตัวนี้ไปตุ๋นกินดีไหมนะ กินทั้งเนื้อทั้งกระดูกเลย น่าจะอร่อย"

หยางฝานจ้องเสี่ยวชิง แอบตกใจในใจ

บ้าไปแล้ว!

ทำไมฉันถึงคิดแบบนี้ได้ล่ะ?

เสี่ยวชิงรู้สึกไม่ปลอดภัยตามสัญชาตญาณ รีบเลื้อยไปหลบหลังก้อนหิน

หยางฝานลูบท้อง พลางคิด "นี่คงเป็นผลข้างเคียงของพลังตะกละสินะ?"

เขาหันไปมองต้นไม้ต้นหนึ่ง

เป็นไปตามคาด

ความคิดประหลาดผุดขึ้นมาอีก "เปลือกไม้น่าจะต้มสักหน่อยก่อนกิน ส่วนเนื้อไม้ก็แทะกินสดๆ ไปเลย รสชาติอาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

มุมปากหยางฝานกระตุก

ฉันไม่แทะต้นไม้หรอกนะ!

เขาก้มมองวัชพืชบนพื้น สีหน้าเริ่มแปลกไปอีก

ความคิดประหลาดผุดขึ้นมาอีกครั้ง "พวกนี้คงจะกรอบชุ่มฉ่ำ รสชาติน่าจะดีกว่าหน่อย"

สายตาหยางฝานเลื่อนลงไปที่ดินใต้วัชพืช

ความคิดก็ตามมาติดๆ "ไอนี่ไม่อร่อยเลย สารอาหารก็น้อย แต่ถ้าหิวจัดๆ ก็กินรองท้องได้"

หยางฝานชักจะทนไม่ไหว "นี่มันพลังบ้าบออะไรกันเนี่ย?"

เขาเคยคิดว่าคำว่า "จนกินดิน" เป็นแค่มุกขำๆ ในเน็ต

ไม่คิดเลยว่าพอยุคพลังพิเศษมาถึง การจนกินดินจะกลายเป็นเรื่องจริง

หยางฝานพยายามตั้งสติ ท่องในใจซ้ำๆ "อย่าคิดบ้าๆ อย่าคิดบ้าๆ..."

ผ่านไปพักใหญ่

เขาหันไปมองต้นไม้อีกต้น

คราวนี้ไม่มีความคิดประหลาดโผล่มาแล้ว

หยางฝานถอนหายใจอย่างโล่งอก "ถ้ามองอะไรก็อยากกินไปหมด แล้วชีวิตฉันจะอยู่ยังไงล่ะเนี่ย?"

เขาหยิบขาหมูพะโล้ออกมาจากลูกแก้วมิติ แล้วกัดคำโต

เมื่อก่อนเวลาแทะขาหมู เขาจะคายกระดูกทิ้งตลอด

แต่ตอนนี้เขากลับกัดกระดูกเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

"กร๊วบ!"

กระดูกเป็นรอยฟันชัดเจน

หยางฝานเพิ่งรู้ตัว เขาจ้องรอยฟัน พึมพำเสียงเบา "ฉันชักจะวิปริตขึ้นทุกวันแล้วสิ"

ไม่นาน

เขาก็สัมผัสได้ถึงความพิเศษของพลังตะกละ

พออาหารตกถึงกระเพาะ ก็มีความรู้สึกอุ่นๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

หยางฝานลองสังเกตดู แล้วพยักหน้า "ระบบย่อยอาหารทำงานเร็วขึ้นมาก ร่างกายก็ดูดซึมสารอาหารได้ดีขึ้นด้วย"

หลังจากสวาปามเนื้อสัตว์ไปเป็นสิบกิโล

เขาก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง จึงเปิดดูค่าสถานะ

[สถานะ]

ร่างกาย: 20.3 จิตวิญญาณ: 23.8

เมื่อเทียบกับเมื่อกี้ ค่าร่างกายเพิ่มขึ้นมา 0.1 แต้ม

หยางฝานชะงัก "นี่มันเร็วเกินไปแล้ว!"

เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากพลังตะกละ

ผลลัพธ์ที่รวดเร็วขนาดนี้ ทำเอาเขาอารมณ์ดีขึ้นมาเลย

หนึ่งนาทีต่อมา

หยางฝานหยุดกิน "กินต่อไม่ได้แล้ว"

เขารู้สึกว่าตัวเองกินติดต่อกันได้ทั้งวันทั้งคืนเลย

แต่สติก็เตือนว่า ขืนทำแบบนั้นคงไม่ดีแน่

หยางฝานเปิดการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณกับเหยี่ยวซาเกอร์

ภาพฐานทัพนกยูงทองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

บนลานจอดเครื่องบินที่ไม่ใหญ่มากนัก มีเครื่องบินลำเลียงและเครื่องบินรบจอดเรียงราย

ทหารในชุดป้องกันยุงเดินลาดตระเวนรอบสนามบิน

วินาทีแรกที่หยางฝานเห็นทหาร ในหัวก็มีความคิดโผล่ขึ้นมา "โอ้โห น่าจะเนื้อหวานชุ่มฉ่ำน่าดู!"

คราวนี้เขาฟิวส์ขาดจริงๆ "ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันไม่ใช่ไอ้โรคจิตนะ!"

สิบนาทีต่อมา

หยางฝานเพ่งสมาธิไปที่ "ภายใน" แล้วก็เห็นภาพบางอย่างในหัว

รอยสลักดวงดาวเส้นหนึ่ง เปล่งแสงอันลึกลับ สาดส่องไปยัง "กระเพาะ" สีแดงอ่อนๆ

นี่คือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของพลังตะกละ

หยางฝานลืมตาขึ้น หันมองซ้ายมองขวา

คราวนี้ไม่มีความคิดแปลกๆ โผล่มาในหัวอีกแล้ว

ชัดเจนเลย

พลังอันน่าทึ่งของรอยสลักดวงดาว ได้ควบคุมพลังตะกละเอาไว้แล้ว

หยางฝานครุ่นคิด "ดูเหมือนว่าพลังพิเศษจะไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์เสมอไป บางพลังก็เสี่ยงต่อการควบคุมไม่ได้

"มนุษย์ควรจะเป็นนายของพลังพิเศษ ไม่ใช่ตกเป็นทาสของมัน

"ไอ้คนนกยูงทองที่มีพลังตะกละนั่น คงจะเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วแน่ๆ

"ถ้ามันไม่โดนเหยี่ยวซาเกอร์ฆ่าตายซะก่อน สักวันมันต้องกลายเป็นตัวประหลาดที่คิดแต่เรื่องกิน

"พอถึงตอนนั้น มันคงขาดสติ เห็นใครก็จับยัดเข้าปาก กลายเป็นปีศาจกระหายเลือดไปเลย"

หยางฝานยิ่งคิดก็ยิ่งกระจ่าง "เพราะพลังจิตของฉันแข็งแกร่งกว่า ถึงได้รู้ตัวทัน

"แสดงว่าทั้งร่างกายและจิตวิญญาณต้องพัฒนาไปพร้อมๆ กัน จะเน้นแค่อย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้พลังพิเศษหลุดการควบคุม"

ตอนนั้นเอง

"วี้ด~"

เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากบนฟ้า

หยางฝานเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเครื่องบินรบสี่ลำบินเรียงแถวเข้ามา

แสงแดดยามเย็นที่สาดส่อง บวกกับสายตาอันแหลมคม ทำให้เขามองเห็นธงรูปดาบดอกไม้ที่ใต้ท้องเครื่องบินได้อย่างชัดเจน

นี่คือเครื่องบินรบของคาเมนี่

หยางฝานหรี่ตา "พวกนกยูงทองไปจับมือกับคาเมนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

คิดไปคิดมา เขาก็เข้าใจ

คาเมนี่เป็นตัวป่วนเบอร์หนึ่งของดาวชางหลาน ชาปูเตียนเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพวกมันไม่มาสิถึงจะแปลก

เขาได้รับข่าวจากกองทัพแล้วว่า เครื่องบินรบนกยูงทองสี่ลำโดน "ยิงผิดเป้าหมาย" ตกไปแล้ว

พวกนกยูงทองคงจะทนแรงกดดันจากต้าเซี่ยไม่ไหว ก็เลยไปดึงคาเมนี่เข้ามาช่วย

หยางฝานแค่นเสียง "พวกคาเมนี่มาก็ดี จะได้จัดหนักให้พร้อมกันไปเลย"

ณ สนามบิน

เครื่องบินรบคาเมนี่ทั้งสี่ลำทยอยลงจอด

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินของนกยูงทองที่รออยู่แล้ว รีบเอาบันไดไปเทียบ

นักบินคาเมนี่เปิดห้องนักบิน แล้วปีนลงมา

นักบินคนแรกแนะนำตัว "ผมเปโดร ได้รับคำสั่งให้มาสนับสนุนครับ"

นายทหารนกยูงทองรีบเข้าไปต้อนรับ "พันตรีเปโดร ผมอาคาร์จาย ยินดีต้อนรับครับ!"

เปโดรจับมือตอบ "ยินดีที่ได้ร่วมรบกับประเทศของคุณ เพื่อต่อต้านพวกต้าเซี่ยผู้ชั่วร้ายครับ"

อาคาร์จายเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ต้าเซี่ยคือตัวการความไม่สงบของดาวชางหลาน

"พวกเขารุกรานชาปูเตียนอย่างหน้าด้านๆ ถือเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อประเทศอื่นๆ ในทวีปตงโจว"

อาคาร์จายพูดต่อ "ทุกท่านบินมาไกล คงจะหิวแล้ว โรงอาหารนายทหารอยู่ทางนั้นครับ"

เปโดรยิ้ม "พวกเราหิวจริงๆ ครับ หวังว่าจะได้ลองชิมอาหารพื้นเมืองของพวกคุณ..."

พูดยังไม่ทันจบ

เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังตามมาติดๆ

ทุกคนตกใจ หันไปมองตามเสียง

เห็นเงาดำขนาดพอๆ กับหมาตัวใหญ่ กำลังวิ่งพุ่งตรงมาทางนี้

เปโดรทำหน้างง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาเป็นทหารเรือคาเมนี่ ถึงจะเคยได้ยินเรื่องสัตว์กลายพันธุ์มาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเจอตัวเป็นๆ

แต่อาคาร์จายกลับหน้าถอดสี "ท่านพันตรี นั่นมันสัตว์กลายพันธุ์ครับ รีบหนีเร็ว"

แต่มันสายไปแล้ว

เงาดำกระโจนขึ้นฟ้า ข้ามระยะทางกว่ายี่สิบเมตร พุ่งเข้าตะปบอาคาร์จายล้มลงกับพื้น

เปโดรเห็นเต็มสองตาว่า สัตว์ที่หน้าตาเหมือนแมวตัวใหญ่ตัวนั้น ตวัดกรงเล็บเฉือนท้ายทอยอาคาร์จายขาดกระจุย

หัวหลุดกระเด็น เลือดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ

สำหรับคนธรรมดา ภาพนี้มันสยดสยองเกินไป

เปโดรตกใจกลัวจนฉี่แทบราด

เขารีบหันหลังวิ่งกลับไปที่เครื่องบินรบ A15 คู่ใจ หวังจะปีนกลับเข้าไปหลบในห้องนักบิน

เพิ่งจะวิ่งไปได้สองก้าว เขาก็รู้สึกเจ็บที่คอ แล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยขึ้น

เขาหมุนตัวกลางอากาศ ครึ่งรอบ แล้วก็เห็นศพไร้หัวนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น

ไม่รู้ทำไม

เขารู้สึกคุ้นๆ กับศพนั้นจัง

แต่เปโดรไม่มีเวลาคิดหาคำตอบ ความมืดมิดก็เข้ากลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปจนหมด

"ตุบ!"

หัวของเขาตกลงพื้น กลิ้งไปหลายตลบ ดวงตายังเบิกโพลง

เงาดำไล่ฆ่าคนต่อไป ไม่นานก็จัดการคนคาเมนี่ไปจนหมด

พวกนกยูงทองที่มาต้อนรับ ก็โดนกัดตายไปหลายคนเหมือนกัน

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังระงมขึ้นในที่สุด

นายทหารนกยูงทองคนหนึ่ง รวบรวมกำลังทหารระดมยิงใส่เงาดำ

เงาดำเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งหนีออกจากสนามบิน หายเข้าไปในป่าทึบ

ทิ้งไว้เพียงลานจอดเครื่องบินที่เต็มไปด้วยเลือดและเศษซากศพ

จากที่ไกลๆ

หยางฝานมองผ่านสายตาเหยี่ยวซาเกอร์ เห็นเหตุการณ์สยองขวัญที่ลานจอดเครื่องบินทั้งหมด

เขาทำหน้าเห็นใจ "พวกนกยูงทองนี่โชคร้ายจังเลยนะ โดนสัตว์กลายพันธุ์ทำร้ายตลอดเลย"

สายตาเหยี่ยวซาเกอร์เปลี่ยนไป จับจ้องเงาดำที่เพิ่งทำร้ายคนคาเมนี่

นั่นก็คือแมวดาวกลายพันธุ์ตัวนั้นนั่นเอง

หยางฝานเห็นด้วยว่า มีงูเขียวหางไหม้ตัวหนึ่งซ่อนอยู่บนตัวแมวดาว เขี้ยวพิษของมันฝังแน่นอยู่ที่หลังของแมวดาว

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "คิดไม่ถึงเลยนะว่า พิษประสาทของเสี่ยวชิง จะควบคุมสัตว์กลายพันธุ์ได้ด้วย"

ถุงพิษของงูเขียวหางไหม้ตัวนี้กลายพันธุ์ ทำให้ผลิตพิษกลายพันธุ์ได้สองชนิด

ชนิดแรกคือ พิษกัดกร่อน ที่ทำให้โมราจท้องเสียจนตาย และทำให้อวัยวะภายในเน่าเปื่อย

อีกชนิดคือ พิษประสาท ที่ใช้เปลี่ยนแมวดาวกลายพันธุ์ให้กลายเป็นหุ่นเชิด เข้าไปอาละวาดในสนามบินนั่นเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ราฮาล เจ้าหน้าที่ต่างประเทศของนกยูงทอง ได้รับโทรศัพท์จากฝั่งคาเมนี่

ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "พวกคุณรักษาความปลอดภัยให้สนามบินเล็กๆ แค่นี้ไม่ได้เลยเหรอ?"

ราฮาลใช้วิชาโบ้ยความผิดขั้นเทพ "คุณลูอิส จากการสืบสวนของเรา เครื่องบินรบของพวกคุณบินวนเหนือสนามบินนานเกินไป

"เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปกวนสัตว์กลายพันธุ์แถวนั้นเข้า มันก็เลยบุกเข้ามาทำร้ายยังไงล่ะครับ"

ความหมายก็คือ เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกคาเมนี่เอง นกยูงทองไม่เกี่ยว

ลูอิสโกรธจัด "ข้ออ้างของพวกคุณมันไร้สาระชัดๆ นี่มันเป็นการใส่ร้ายทหารของเราอย่างน่าไม่อาย"

ราฮาลตอบกลับอย่างจริงจัง "ผมต้องเตือนคุณนะ สิ่งที่คุณพูดมาน่ะ มันคือการหมิ่นประมาทที่ไม่มีมูลความจริงเลย"

ลูอิสสบถคำหยาบออกมา แล้ววางสายใส่ทันที

ราฮาลมองหน้าจอดำมืด พลางยิ้มเย็น "ดูเหมือนคุณลูอิสจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลยนะเนี่ย"

เขายิ้มกริ่ม "ผมก็นึกว่าเขาจะทวงเครื่องบินรบสี่ลำนั้นคืนซะอีก"

เลขาส่วนตัวที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา "คนคาเมนี่ก็น่าจะรู้แหละครับว่า ของที่ตกมาอยู่ในมือเราแล้ว โอกาสได้คืนคงมีน้อย"

(จบตอน)