บทที่ 94 รูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลดวงที่สาม วิวัฒนาการของนาวาข้ามมิติ

ช่วงเวลาต่อมา

ประเทศชาปูเตียนเกิดเหตุการณ์สำคัญติดต่อกันสองเรื่อง

เรื่องแรก

ทางการชาปูเตียนยื่นหนังสือประท้วงอย่างรุนแรงต่อทางการนกยูงทอง และเรียกร้องให้กองทหารนกยูงทองที่ลักลอบเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายถอนกำลังออกจากอาณาเขตชาปูเตียนทั้งหมด

แต่ทางการนกยูงทองกลับทำหูทวนลม เมินเฉยต่อคำประท้วงของชาปูเตียนราวกับไร้ตัวตน

เรื่องที่สอง

ขณะที่เครื่องบินรบของนกยูงทองสี่ลำกำลังบินลาดตระเวนเลียบชายฝั่ง จู่ๆ ก็ถูกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารบกวนอย่างรุนแรง ทำให้ระบบเรดาร์ขัดข้องอย่างสิ้นเชิง

หลังจากนั้น

ก็ไม่มีคำว่า "หลังจากนั้น" อีกเลย

ไม่ว่าศูนย์บัญชาการนกยูงทองจะพยายามติดต่ออย่างไร ก็ไม่สามารถติดต่อกับนักบินทั้งสี่นายได้อีก ราวกับพวกเขาหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้

ในขณะเดียวกัน

ทางนกยูงทองคงจะตระหนักได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงมีคำสั่งระงับการบินของเครื่องบินรบทั้งหมดในน่านฟ้าชาปูเตียน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย

ท่าทีของทางการนกยูงทองแสดงให้เห็นถึงความพยายามในการควบคุมสถานการณ์ พวกเขาไม่ต้องการให้ความขัดแย้งลุกลามบานปลายไปมากกว่านี้

เวลาล่วงเลยไปหนึ่งชั่วโมง

ณ ประเทศต้าเซี่ย

จางตงไห่ เจ้าหน้าที่ระดับสูงผู้ดูแลกิจการต่างประเทศ ได้รับสายวิดีโอคอลจากราฮาล คนคุ้นเคยจากประเทศนกยูงทอง

ราฮาลปรากฏตัวด้วยใบหน้าโกรธจัด "รัฐมนตรีจาง พวกคุณต้องให้คำอธิบายกับเรา"

รัฐมนตรีจางรู้อยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับทำสีหน้าเรียบเฉย "พวกคุณต้องการคำอธิบายเรื่องอะไร?"

ราฮาลกล่าวหาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "เมื่อเช้านี้ เครื่องบินรบของเราถูกผู้มีพลังพิเศษโจมตี

"และเมื่อสองชั่วโมงก่อน เครื่องบินรบของเราอีกสี่ลำก็ถูกโจมตี นักบินทุกคนเสียชีวิต เรื่องนี้พวกคุณต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่นอน

"นี่คือการจงใจก่อสงครามด้วยวิธีสกปรก และเป็นการกระทำที่ไร้ยางอายซึ่งละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศอย่างชัดเจน"

รัฐมนตรีจางแค่นหัวเราะ ก่อนจะถามกลับ "คุณคิดว่าเราเป็นฝ่ายจงใจก่อสงครามจริงๆ เหรอ?"

ราฮาลใจเต้นระรัว แต่แสร้งทำเป็นมั่นใจ "แน่นอนสิ!"

เจ้านี่โกหกหน้าตาย "นักบินของเราเจอผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ย ก็เลยทักทายอย่างเป็นมิตร แต่เขากลับฉวยโอกาสลอบโจมตี..."

รัฐมนตรีจางขี้เกียจฟังต่อ จึงพูดแทรกขึ้น "รัฐมนตรีราฮาล ผมมีคลิปเสียงมาให้คุณฟัง"

เขาหันไปหาผู้ช่วย แล้วทำสัญญาณมือ

ผู้ช่วยที่ยืนฟังอยู่ด้วยความโกรธแค้น รีบยื่นแท็บเล็ตให้ทันที

คลิปเสียงถูกเปิดขึ้น

เสียงที่ดังออกมา เป็นภาษานกยูงทองชัดเจน

"...ลงมือให้ไวหน่อย พวกต้าเซี่ยไม่มีทางรู้หรอก

"...อีกอย่าง ต่อให้พวกต้าเซี่ยมาเอาเรื่อง...เราก็อ้างได้ว่ายิงผิดตัว

"...ฆ่าไอ้คนต้าเซี่ยคนนี้ซะ!"

นี่คือคลิปเสียงที่กองทัพต้าเซี่ยกู้คืนมาจากกล่องดำ

ด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยของต้าเซี่ยในปัจจุบัน การทำเรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

"...เราแกล้งบินผ่านมันไปก่อน แล้วโบกมือทักทาย ให้มันตายใจ

"...หันหัวเครื่องไปหามัน แล้วยิงขีปนาวุธต่อสู้อากาศยานใส่มันเลย

"ตกลง!"

พอราฮาลได้ยินเสียงในคลิป หน้าก็เปลี่ยนสีเป็นสีตับหมูทันที

รัฐมนตรีจางจ้องมองราฮาลด้วยสายตาคมกริบ "รัฐมนตรีราฮาล นกยูงทองต่างหากที่ต้องให้คำอธิบายกับต้าเซี่ย"

เมื่อครู่ราฮาลเพิ่งบอกว่า "ต้าเซี่ยต้องให้คำอธิบายกับนกยูงทอง" ตอนนี้รัฐมนตรีจางเลยตอกกลับด้วยประโยคเดียวกันเป๊ะ

ราฮาลแสดงความหน้าด้านออกมาให้เห็นอย่างน่าทึ่ง "ผมขอสงสัยในความน่าเชื่อถือของคลิปเสียงนี้ครับ"

รัฐมนตรีจางถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห "ความหน้าด้านของประเทศคุณนี่มันเกินกว่าที่ผมจินตนาการไว้จริงๆ"

คนของนกยูงทองลอบโจมตีผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ยก่อนแท้ๆ ยังมีหน้ามาใส่ร้ายว่าผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ยเป็นฝ่ายเริ่ม

หลักฐานทนโท่อยู่ตรงหน้า ราฮาลก็ยังแถไม่ยอมรับ

ช่างน่าทึ่งจริงๆ

ราฮาลไม่รู้จักคำว่ายางอายแม้แต่นิดเดียว "รัฐมนตรีจาง นี่เป็นการกล่าวหาที่ไร้มารยาทและไร้เหตุผลมากนะครับ"

เจ้านี่หยุดไปนิด แล้วพูดต่อ "ต้าเซี่ยสามารถส่งคลิปเสียงต้นฉบับมาให้ประเทศเราได้ครับ เดี๋ยวผู้เชี่ยวชาญของเราจะตรวจสอบความถูกต้องให้เอง"

รัฐมนตรีจางส่ายหน้า "วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ"

เขาขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับหมอนี่แล้ว "ในเมื่อนกยูงทองไม่อยากให้คำอธิบายกับต้าเซี่ย งั้นต้าเซี่ยก็จะใช้วิธีของเราเองเพื่อหาคำอธิบาย"

ราฮาลเริ่มร้อนรน "รัฐมนตรีจาง..."

แต่เจ้านี่ไม่มีโอกาสพูดจบ

รัฐมนตรีจางก็ตัดสายทิ้งไปซะก่อน

ผู้ช่วยสบถด่าอย่างเหลืออด "หน้าด้านที่สุดเลย!"

รัฐมนตรีจางถอนหายใจ "ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกนี้มันหน้าด้าน แต่ไม่คิดเลยว่าจะหน้าด้านได้ขนาดนี้"

ผู้ช่วยอดถามไม่ได้ "แล้วเบื้องบนจะจัดการกับไอ้พวกสารเลวพวกนี้ยังไงครับ? จะถึงขั้นเปิดศึกกันเลยไหมครับ?"

รัฐมนตรีจางถลึงตาใส่ผู้ช่วย "คิดอะไรอยู่? สถานการณ์ตอนนี้ มีภัยพิบัติอยู่ทุกหนทุกแห่ง จะเอาเวลาที่ไหนไปทำสงครามล่ะ?"

ผู้ช่วยหัวเราะแห้งๆ "จริงของท่านครับ ผมแค่โมโหมากไปหน่อย"

รัฐมนตรีจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ถ้าผมเดาไม่ผิด เบื้องบนคงจะใช้โอกาสนี้กดดันพวกนกยูงทองแหงๆ"

ผู้ช่วยถามต่อ "จะกดดันยังไงครับ?"

รัฐมนตรีจางไม่ตอบตรงๆ แต่สั่งการแทน "เดี๋ยวจะมีการประชุม นายไปเตรียมเอกสารให้พร้อมนะ"

ผู้ช่วยหมดหนทาง ได้แต่รับคำ "ครับ!"

ณ ประเทศชาปูเตียน

ที่ความสูงกว่าสองพันเมตร

หยางฝานลอยตัวอยู่กลางอากาศท่ามกลางกระแสลม มือซ้ายกำลูกแก้วมิติไว้แน่น สีหน้าของเขาดูแปลกๆ

วัตถุวิเศษชิ้นนี้สั่น "หึ่งๆ" เป็นระยะๆ พื้นผิวของมันแผ่ความเย็นยะเยือกออกมา

สัมผัสที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ทำให้เขารับรู้ได้ลางๆ ว่า "ประตู" บานหนึ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ด้วยภาษา กำลังจะถูกเปิดออกที่นี่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือรอยแยกมิติ

หยางฝานพึมพำเสียงเบา "อ้อ ความรู้สึกของรอยแยกมันเป็นแบบนี้นี่เอง!"

มันไม่ใช่ประตูแบบธรรมดา แต่เป็นจุดเชื่อมต่อที่มองไม่เห็น

มันตั้งอยู่ในมิติที่สูงกว่า

มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

และไม่สามารถตรวจจับได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน

หยางฝานหลับตาทำความเข้าใจอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมง จู่ๆ เขาก็พึมพำออกมา "เข้าใจแล้ว"

เรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

รอยสลักดวงดาวในหัวของเขา พลันเปล่งแสงสว่างจางๆ ออกมา

หยางฝานสัมผัสได้ในทันทีว่า จิตวิญญาณของเขา รอยสลักดวงดาว และวัตถุวิเศษชิ้นหนึ่ง ทั้งสามสิ่งนี้เชื่อมต่อกันอย่างแน่นแฟ้น

เหมือนเวลาผ่านไปแค่พริบตาเดียว

และก็เหมือนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน

ความรู้สึก "เชื่อมต่ออย่างแน่นแฟ้น" นี้ ค่อยๆ เลือนหายไป

หยางฝานเข้าสู่สภาวะ "เพ่งจิต" แล้วร้อง "เอ๊ะ" ออกมาด้วยความประหลาดใจ

รอยสลักดวงดาวที่เพิ่งจะเปล่งแสงเมื่อกี้ จู่ๆ ก็มีกิ่งก้านสาขาแยกออกมาอย่างน่าอัศจรรย์

ที่ปลายสุดของกิ่งก้านสาขานั้น มีกลุ่มก้อนแสงสลัวๆ เล็กๆ ปรากฏขึ้น

หยางฝานทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "นี่คงไม่ใช่รูปลักษณ์เบื้องต้นของรูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลดวงที่สามหรอกนะ?"

สัญชาตญาณบอกเขาว่า ใช่แน่นอน!

เพื่อจะสัมผัสถึงรูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลดวงที่สามให้ได้ เขาเฝ้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ทุกคืน

แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย

หยางฝานคิดไม่ถึงเลยว่า ตัวเองจะมาบังเอิญสัมผัสถึงรูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลดวงที่สามได้ตอนอยู่ใกล้รอยแยกมิติของโลกแบบนี้

แน่นอนว่า

ตอนนี้มันยังไม่สมบูรณ์ คงเรียกได้ว่าเป็นแค่ "ครึ่ง" รอยสลักเท่านั้น

เขาลองตรวจสอบค่าสถานะดู

[สถานะ]

ร่างกาย: 19.2 จิตวิญญาณ: 23.6

เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ค่าจิตวิญญาณเพิ่มขึ้น 2.5 แต้ม

หยางฝานสัมผัสถึงความสดชื่นเต็มเปี่ยมของจิตวิญญาณ แล้วอดไม่ได้ที่จะพึมพำ "มหัศจรรย์จริงๆ!"

เขาขยับมือขวา นาวาข้ามมิติก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เขารู้สึกลางๆ อีกว่า การที่เขาสัมผัสถึงรูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลดวงที่สามได้อย่างปาฏิหาริย์นี้ วัตถุวิเศษชิ้นนี้คงมีส่วนสำคัญอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน

รอยสลักดวงดาวดวงที่สามก็กะพริบวาบ

หยางฝานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ฝั่งตรงข้ามมีมิติอันแปลกประหลาดซ่อนอยู่

"เพล้ง!"

พร้อมกับเสียงเบาๆ

เหมือนมีกระจกแตก

หยางฝานรู้สึกตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในมิติแปลกประหลาดแห่งนี้แล้ว

ที่นี่ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีพื้นดิน

มีเพียงภาพเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ต่างๆ ไหลบ่าเข้ามาดั่งกระแสน้ำเชี่ยว

หยางฝานมองเห็นป่าที่คุ้นเคย ภูเขาที่คุ้นเคย และท้องฟ้าที่คุ้นเคย

นี่คือดาวชางหลาน

หยางฝานก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

กระแสน้ำเชี่ยวเปลี่ยนรูปร่างไปในพริบตา แล้วเริ่มไหลย้อนกลับอย่างน่าประหลาด

ภาพเหตุการณ์ในนั้นก็เปลี่ยนไปด้วย

หยางฝานเหลือบมอง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป "ทำไมมาโผล่ที่นี่ล่ะ?!"

ท่ามกลางภาพเศษเสี้ยวเหตุการณ์ที่แตกสลาย เขาเห็นทะเลทรายสีดำกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ตอนที่ท่องไปในโลกปฐมกาลในความฝัน เขาเคยไป "เดินเล่น" ที่ทะเลทรายสีดำไร้ขอบเขตแห่งนี้มาแล้ว

เขาไม่รู้ว่าทะเลทรายแห่งนี้มีพื้นที่กว้างใหญ่แค่ไหน

ในทะเลทรายมีเนินทรายขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่มากมาย ความสูงเฉลี่ยปาเข้าไปสิบกว่ากิโลเมตร

เนินทรายที่สูงที่สุดที่เขาเห็น น่าจะสูงเป็นร้อยกิโลเมตร ราวกับเสาหลักค้ำยันสวรรค์

ภาพอันยิ่งใหญ่ตระการตานี้ ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างไม่มีวันลืม

หยางฝานสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"เพล้ง!"

เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

ภาพที่คุ้นเคยก็กลับมา

เขากลับมาที่ดาวชางหลานแล้ว

ใบหน้าของหยางฝานเต็มไปด้วยความดีใจ "ที่แท้ ถ้ารอยสลักดวงดาวทำงานร่วมกับวัตถุวิเศษ ก็จะสามารถดึงศักยภาพที่แท้จริงของวัตถุวิเศษออกมาได้นี่เอง"

สถานที่ที่เขาเพิ่งไปเยือนมา มีชื่อเรียกว่า — มิติรอยต่อ

นาวาข้ามมิติที่พัฒนาขึ้น มีความสามารถ "ทะลวงมิติรอยต่อ" เพิ่มเข้ามา

ถ้าเจอสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่ง ก็แค่หลบเข้าไปในมิติรอยต่อ สัตว์ประหลาดก็ได้แต่มองตาปริบๆ

เว้นแต่ว่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นจะมีวิธีเข้ามาในมิติรอยต่อเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเขาก็ลอยนวลสบายใจเฉิบ

สรุปแล้วก็คือ

นี่คือความสามารถในการเอาชีวิตรอดที่ยอดเยี่ยมมาก

หยางฝานเก็บนาวาข้ามมิติ แอบกังวลนิดๆ "ฉันจำได้ว่า 'แมลงปอทรายบิน' ใน 'ทะเลทรายมรณะสีดำ' มันรับมือยากอยู่นะ"

เขารีบร่อนลงมาจากฟ้า หยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาจากลูกแก้วมิติ แล้วติดต่อกองทัพอีกครั้ง

เรื่องนี้ร้ายแรงเกินไป ต้องรีบแจ้งให้กองทัพต้าเซี่ยทราบโดยด่วน เพื่อให้เตรียมพร้อมรับมือ

ณ ประเทศต้าเซี่ย

ภายในฐานทัพลับ

นายพลโหลวเดินจ้ำอ้าวจนแทบจะวิ่ง มาหยุดอยู่ที่ขอบสระน้ำ

"คุณเจียหน่า!"

นายพลโหลวตะโกนเรียก

ปกติแล้วเขาจะรอเงียบๆ ให้นางเงือกสาวโผล่ขึ้นมาเอง แต่วันนี้เขากลับเป็นฝ่ายตะโกนเรียกเสียเอง

แสดงให้เห็นว่านายพลโหลวร้อนใจมากแค่ไหน

"ซ่า!"

น้ำแตกกระจาย

ใบหน้างดงามหยดย้อยโผล่พ้นผิวน้ำ

นายพลโหลวกล่าวทักทาย แล้วรีบพูดเข้าเรื่อง "คุณเจียหน่าครับ คุณรู้จักทะเลทรายมรณะสีดำไหมครับ?"

แค่ชื่อที่มีคำว่า "มรณะ" ก็พอบอกได้แล้วว่าที่นี่อันตรายแค่ไหน

นางเงือกสาวทำหน้างุนงง "คุณรู้เรื่องทะเลทรายมรณะสีดำได้ยังไง?"

เธอปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว "คุณภูตพรายเป็นคนบอกข้อมูลนี้เหรอคะ?"

นายพลโหลวพยักหน้ารับ "ใช่ครับ"

เขารีบอธิบายต่อ "คุณภูตพรายบอกเราว่า เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของทะเลทรายมรณะสีดำในพื้นที่ทางตอนใต้ของทวีปตงโจวครับ"

นางเงือกสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เป็นไปได้ยังไง?"

เธอลอยตัวขึ้นมาอีกนิด เผยให้เห็นไหล่เนียนสวย "ถ้าไม่ได้มีพลังระดับอัศวิน ก็ไม่มีทางส่งกระแสจิตทะลวงผ่านมิติรอยต่อได้หรอกนะคะ"

นายพลโหลวเตือนความจำ "คุณภูตพรายมีสุดยอดสมบัติอยู่ในครอบครองนะครับ"

นางเงือกส่ายหน้า "สุดยอดสมบัติที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา พลังของมันก็ไม่ได้ต่างจากวัตถุวิเศษเท่าไหร่หรอกค่ะ ไม่น่าจะทะลวงผ่านมิติรอยต่อได้"

เธอพูดเสริมอีกประโยค "มิติรอยต่อสามารถปิดกั้นการรับรู้ของสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังได้ คุณน่าจะเข้าใจความหมายของมันนะคะ"

ในที่สุดนายพลโหลวก็เข้าใจ "ผมเข้าใจแล้วครับ"

สัตว์ประหลาดที่ทรงพลังยังสัมผัสไม่ได้ แต่คุณภูตพรายกลับสัมผัสได้

เรื่องนี้มีความหมายที่น่าทึ่งซ่อนอยู่

นางเงือกสาวทอดถอนใจยาว "ถ้ามีโอกาสได้พบคุณภูตพรายก็คงจะดีนะคะ"

นายพลโหลวรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

คุณเจียหน่าถ่ายทอดความรู้มากมายให้ต้าเซี่ย โดยมีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว แต่ต้าเซี่ยกลับทำให้เธอสมหวังไม่ได้

นางเงือกสาวเปลี่ยนเรื่องสนทนา "ฉันพอจะเข้าใจเจตนาของคุณภูตพรายแล้วค่ะ

"เขาคงเป็นห่วงว่าสัตว์ประหลาดจากทะเลทรายมรณะสีดำจะบุกรุกเข้ามาในดาวชางหลาน ก็เลยอยากให้ฉันช่วยให้ข้อมูลเพิ่มเติม"

นายพลโหลวทำท่าตั้งใจฟัง "รบกวนคุณเจียหน่าช่วยชี้แนะด้วยครับ"

(จบตอน)