บทที่ 93 คุณภูตพรายช่างโหดร้ายเหลือเกิน

หลังจากเสร็จสิ้นการสอบสวน

โมราจก็กลับมาที่ห้องพักของตัวเอง

สนามบินแห่งนี้มีสภาพที่ทรุดโทรมมาก สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ก็เก่าคร่ำคร่า แถมยังมีห้องพักไม่กี่ห้อง

ห้องพักทั้งหมดถูกพวกนายทหารยึดไปจนหมด ส่วนทหารชั้นผู้น้อยก็ต้องไปนอนกางเต็นท์อยู่ข้างนอก

ในฐานะพันเอก โมราจก็ยึดเอาห้องสวีทที่สภาพดีที่สุดไปใช้เป็นห้องทำงานซะเลย

เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โซฟาหนานุ่ม ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่

ตอนแรกกะจะเสี่ยงโชคสักหน่อย สุดท้ายกลับหมดตัวไม่เหลือหลอ

ตอนนี้สภาพจิตใจของเขาย่ำแย่สุดขีด ถึงขั้นอยากจะระเบิดโลกทิ้งไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

ทหารรับใช้คนหนึ่งเดินย่องเข้ามา รินน้ำชาให้ผู้บังคับบัญชา แล้วก็รีบเดินหลบฉากออกไปอย่างรู้หน้าที่

ในสายตาของคนต้าเซี่ย กองทัพของประเทศนกยูงทองเป็นองค์กรที่แปลกประหลาดมาก

ตำแหน่งนายทหารแทบจะผูกขาดโดยคนบางชนชั้น โอกาสที่คนธรรมดาจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นนายทหารนั้นมีน้อยมาก

สวัสดิการของนายทหารก็ดีเลิศ ไม่ต้องฝึกซ้อม แถมยังมีโรงอาหารแยกเฉพาะ ทำให้นายทหารอ้วนลงพุงมีให้เห็นอยู่เกลื่อนกลาด

โมราจเองก็ไม่เว้น

พุงที่ยื่นออกมาของเขา ดูไม่ต่างอะไรกับคนท้องห้าหกเดือนเลยทีเดียว

นอกจากนี้ นายทหารนกยูงทองยังมีอภิสิทธิ์อีกอย่าง คือมีทหารรับใช้คอยเดินตามรับใช้ ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้นั่นแหละ

แค่ยศร้อยตรีก็มีทหารรับใช้แล้ว ส่วนโมราจที่เป็นถึงนายทหารระดับสูง ก็มีทหารรับใช้ถึงห้าคน

"บัดซบเอ๊ย!"

โมราจสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ในหัวเต็มไปด้วยความคิดบ้าคลั่ง

เดี๋ยวก็อยากจะชักปืนออกมายิงเจ้าหน้าที่สอบสวนสองคนนั้นทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด เดี๋ยวก็อยากจะยิงทิ้งครอบครัวของนักบินทั้งสองคน

ขับเครื่องบินรบไปตั้งสองลำ ยังฆ่าคนต้าเซี่ยไม่ได้สักคน พวกแกมันสมควรตายจริงๆ!

โมราจหอบหายใจหนักๆ คว้าถ้วยชาขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด

เขาวางถ้วยชาลง แล้วก็ชะงักไปนิด "เอ๊ะ ทำไมชามีรสหวานๆ หว่า?"

รสชาติมันไม่เหมือนกับที่ทหารรับใช้เคยชงให้เลย

โมราจหันไปกะจะถามทหารรับใช้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทหารรับใช้พวกนั้นรู้ตัวว่าเจ้านายอารมณ์ไม่ดี เลยพากันหลบหน้าไปหมดแล้ว

ท่านพันเอกคิดไปคิดมา ก็ไม่ได้เรียกใครมาถาม

เพราะถึงชามันจะหวานๆ ไปหน่อย แต่มันก็ไม่ได้แย่อะไร

ผ่านไปสองวินาที

หน้าของโมราจเปลี่ยนสี ลุกพรวดขึ้นมา แล้ววิ่งอ้าวไปทางห้องน้ำทันที

เพิ่งจะวิ่งไปได้สองก้าว

"ปู๊ด~"

เสียงแปลกๆ ก็ดังขึ้น

โมราจรู้สึกอุ่นวาบที่ก้นทันที

"ปู๊ด~"

เสียงปล่อยของเสียยังคงดังต่อเนื่อง

ไม่ว่าจะพยายามกลั้นแค่ไหนก็กลั้นไม่อยู่ กลายร่างเป็นเครื่องพ่นของเสียขนาดยักษ์ไปซะแล้ว

โมราจทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เอามือจับกางเกงไว้แล้วค่อยๆ เดินไปเข้าห้องน้ำ

เขาไม่อยากให้พวกทหารรับใช้มาเห็นสภาพแบบนี้เลย เพราะมันน่าอับอายขายหน้าสุดๆ

แต่กลิ่นเหม็นหึ่งมันโชยออกไปแล้ว

ทหารรับใช้สองคนได้กลิ่นเหม็นเน่า ก็เลยเดินเข้ามาดู

พอเห็นน้ำสีเหลืองขุ่นไหลนองลงมาจากขาของเจ้านาย ทั้งสองคนก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

โมราจอายจนหน้าแดงก่ำ ตวาดเสียงดุ "ไสหัวออกไปให้หมด!"

ทหารรับใช้ทั้งสองคนรีบเผ่นแน่บออกไปทันที

โมราจทิ้งรอยน้ำสีเหลืองไว้เป็นทางยาว กว่าจะกระเสือกกระสนเข้าไปในห้องน้ำได้ก็เล่นเอาหอบ

กลิ่นเหม็นหึ่งคลุ้งไปทั่วห้อง จนแทบจะทนอยู่ไม่ได้

พอเขานั่งลงบนชักโครก ก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

เพราะของเสียมันพ่นออกมาไม่หยุดเลย

ที่แย่กว่านั้นก็คือ

เขารู้สึกปวดท้องมากขึ้นเรื่อยๆ

โมราจตะโกนเรียกด้วยความหวาดกลัว "ใครก็ได้! ช่วยด้วย!"

ทหารรับใช้คนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัยซ้อนกันสามชั้น กลั้นใจเดินเข้ามา

โมราจเอามือกุมท้อง พูดเสียงสั่น "ฉันโดนวางยาพิษ รีบไปตามหมอทหารมาเร็ว"

กว่าหมอทหารจะรีบวิ่งมาถึง

โมราจก็สลบเหมือดไปแล้ว

ที่น่าตกใจก็คือ ของเสียยังคงพ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทหารรับใช้สองคนช่วยกันถอดเสื้อผ้าของท่านพันเอกออก แล้วเอาน้ำล้างคราบสกปรกให้

แค่นาทีเดียว ร่างกายของเขาก็ซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด พุงที่เคยยื่นเหมือนคนท้องเจ็ดเดือน ตอนนี้ยุบลงมาเหลือแค่สามสี่เดือนเท่านั้น

หมอทหารมองดูแวบเดียว ก็ขมวดคิ้ว "อาการของท่านพันเอกแย่มากเลยครับ น่าจะเกิดจากภาวะขาดน้ำอย่างรุนแรง"

ปกติเวลาเอานิ้วกดลงบนผิวหนัง มันก็จะเด้งกลับมาทันที แต่ตอนนี้ผิวของโมราจมีแต่รอยนิ้วมือบุ๋มลงไป ไม่มีทีท่าว่าจะเด้งกลับมาเลย

หมอทหารรีบสั่งการ "ที่นี่ไม่มีเครื่องมือแพทย์ครบครัน ต้องรีบจัดเครื่องบินพาท่านพันเอกกลับไปรักษาที่ประเทศด่วนเลยครับ"

เพื่อยืดเวลา หมอทหารก็เลยให้น้ำเกลือกับโมราจไปก่อน

ไม่มีใครรู้เลยว่า ทหารรับใช้ที่รินน้ำชาให้เมื่อครู่นี้ ได้แอบเอาน้ำชาไปเททิ้งที่ห้องชงชา แถมยังล้างถ้วยชาไปเป็นสิบๆ รอบแล้ว

ทหารรับใช้คนนี้หัวไวมาก เขาแอบดมกลิ่นชาดู แล้วก็รู้สึกว่ากลิ่นมันแปลกๆ

เขากลัวจะโดนหางเลขไปด้วย ก็เลยทำลายหลักฐานทิ้งซะให้หมด

ทหารรับใช้คนนี้ไม่อยากติดคุกหรอกนะ

ส่วนท่านพันเอกจะเป็นตายร้ายดียังไง เขาไม่สนหรอก

สามนาทีต่อมา

เครื่องบินลำเลียงยังไม่ทันเตรียมการเสร็จ

โมราจที่กางเกงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำสีเหลือง ก็สิ้นใจลงแล้ว

สภาพศพของเขาดูสยดสยองมาก

มีน้ำสีเหลืองขุ่นไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด แถมทั้งตัวยังมีกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง ราวกับศพที่เน่าเปื่อยมาหลายวันแล้ว

คนนกยูงทองไม่ใช่คนโง่ พวกเขาย่อมเดาได้ว่า โมราจไม่โดนสัตว์กลายพันธุ์กัด ก็โดนผู้มีพลังพิเศษของประเทศอื่นลอบสังหารแน่ๆ

ไม่นานนัก

ก็มีคนซวยคนที่สองตามมาติดๆ

คราวนี้เป็นผู้มีพลังพิเศษที่ติดตามกองทัพมาด้วย

ตามที่เจ้าตัวเล่าให้ฟัง เขาบังเอิญไปจับโดนแอ่งน้ำในห้อง แล้วก็เริ่มมีอาการท้องร่วงท้องเสียอย่างรุนแรง

แต่ผู้มีพลังพิเศษมีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก

ถึงจะท้องเสียหนักจนต้องยึดชักโครกเป็นบ้าน แต่ก็ไม่ได้ปล่อยของเสียออกมาตลอดเวลา

ผ่านไปหนึ่งนาที

ผู้มีพลังพิเศษคนนั้นก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว

เขาตายแล้ว

คนที่อยู่ในเหตุการณ์หลายคน เห็นแค่เงาสีเขียวมรกตแวบเดียว แล้วน่องของผู้มีพลังพิเศษคนนั้นก็มีรอยเขี้ยวเพิ่มมาสองรอย

ผู้มีพลังพิเศษร้องโหยหวนอยู่สองสามครั้ง แล้วก็มีน้ำหนองสีเหลืองขุ่นไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ลมหายใจก็มีกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง ไม่นานเขาก็ขาดใจตาย

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า มีนกที่ล่องหนอยู่ตัวหนึ่งบินเข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ศพพักหนึ่ง

มาถึงตอนนี้

พวกนกยูงทองก็มั่นใจแล้วว่าฆาตกรคือใคร — สัตว์กลายพันธุ์นั่นเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ในค่ายทหารก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก

ทหารกลุ่มหนึ่งมีอาการท้องร่วงท้องเสียพร้อมกัน หลังจากกินข้าวในโรงอาหาร

โชคดีที่อาการไม่ได้รุนแรงมาก อย่างน้อยพวกเขาก็ยังพออั้นไว้ได้ ไม่ได้ปล่อยเรี่ยราดแบบโมราจที่ตายไปแล้ว

ทั้งสนามบินตกอยู่ในความหวาดผวา

ไม่มีใครรู้เลยว่าตัวเองจะเป็นเหยื่อรายต่อไปหรือเปล่า

อีกด้านหนึ่ง

หยางฝานยืนอยู่บนยอดไม้ มองดูเฮลิคอปเตอร์ทหารสามลำบินมาอย่างรวดเร็ว

นี่คือเฮลิคอปเตอร์ที่กองทัพต้าเซี่ยส่งมา หลังจากได้รับข้อความจากเขา

ไม่นานนัก

กลุ่มทหารก็โรยตัวลงมาตามเชือกอย่างรวดเร็ว

หยางฝานลอยตัวลงมาจากยอดไม้

นายทหารยศพันเอกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่ม นามว่า หลัวเทียนเกา ทำวันทยหัตถ์ให้หยางฝานอย่างแข็งขัน "สวัสดีครับท่าน!"

เขารีบพูดต่อ "ท่านครับ ที่ท่านแจ้งมาในโทรศัพท์ดาวเทียมว่า ท่านยิงเครื่องบินรบของพวกนกยูงทองตกไปสองลำ ศูนย์บัญชาการก็เลยส่งพวกเรามาตรวจสอบดูครับ"

คำว่า "ตรวจสอบ" ในที่นี้ ก็แฝงความหมายว่า "ยืนยัน" ด้วย

สายตาของทหารคนอื่นๆ ที่มองมา ล้วนแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ เหมือนกำลังมองดูสัตว์ประหลาดอยู่

ก็แหม ตัวคนเดียวสอยเครื่องบินรบตกไปตั้งสองลำ มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าคนปกติจะจินตนาการได้นี่นา

หยางฝานชี้มือไปที่สองจุด "เครื่องบินรบสองลำนั้นตกอยู่ตรงนู้น พวกคุณลองไปดูสิ เผื่อจะเจออะไรมีประโยชน์บ้าง"

ความจริงไม่ต้องให้เขาบอกหรอก

เฮลิคอปเตอร์ที่บินวนอยู่บนฟ้า ก็เห็นแล้วว่ามีอะไรอยู่ในป่า

ในหูฟังของพันเอกหลัว มีเสียงดังขึ้น "ผู้การครับ เราเห็นซากเครื่องบินรบสองลำแล้วครับ"

เรื่องเพิ่งเกิดได้ไม่นาน ตอนที่เครื่องบินตก ไฟก็ลุกไหม้ป่าไปเป็นวงกว้าง ตอนนี้ยังมีควันดำลอยขึ้นมาอยู่เลย

แค่เฮลิคอปเตอร์บินสูงขึ้นอีกนิด ก็หาซากเครื่องบินเจอได้ไม่ยาก

พันเอกหลัวกลืนน้ำลายเอื๊อก แอบชำเลืองมองหยางฝานด้วยสายตาเหมือนมองเทพเจ้า ก่อนจะออกคำสั่ง "ค้นหากล่องดำให้เจอ"

เขาเสริมอีกประโยค "ทำเวลาหน่อยนะ พวกนกยูงทองอาจจะมาเอากล่องดำคืน"

หยางฝานพูดแทรกขึ้นมา "พวกเขาไม่มาหรอก"

เสี่ยวชิงไปป่วนฐานทัพของพวกนกยูงทองซะเละเทะขนาดนั้น พวกมันจะเอาเวลาที่ไหนมาหากล่องดำล่ะ?

พันเอกหลัวทำหน้างง

หยางฝานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พวกนกยูงทองบังอาจมาโจมตีผม ถ้าพวกมันโผล่มาเมื่อไหร่ ผมก็จะฆ่าทิ้งซะให้หมด"

พันเอกหลัวถึงกับอึ้ง

ที่ท่านบอกว่า "พวกเขาไม่มาหรอก" หมายความว่าจะฆ่าพวกเขาทิ้งให้หมดเหรอเนี่ย?

งั้นคนตายก็ไม่ใช่คนงั้นสิ?

พันเอกหลัวรีบพูดขึ้น "ท่านครับ ทางกองทัพต้องมีมาตรการรับมือแน่ๆ และเบื้องบนก็จะทวงถามความรับผิดชอบจากพวกนกยูงทองแน่นอนครับ

"แต่สถานการณ์โลกตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ต้าเซี่ยต้องทุ่มเทสรรพกำลังรับมือกับภัยพิบัติ คงไม่อยากจะก่อสงครามกับประเทศไหนหรอกครับ..."

หยางฝานพูดแทรก "แล้วมาตรการที่ว่าของกองทัพคืออะไรล่ะ?"

พันเอกหลัวกัดฟัน พูดให้ชัดเจนขึ้น "อย่างเช่น เครื่องบินรบของพวกนกยูงทองเกิดอุบัติเหตุ ถูก 'ยิงผิดเป้าหมาย' ครับ"

เขาจงใจเน้นเสียงคำว่า "ยิงผิดเป้าหมาย"

หยางฝานเงียบ

เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น การที่กองทัพแค่ยิงผิดเป้าหมายเพื่อเป็นการตอบโต้ มันยังไม่สาสมกับความโกรธของเขา

พันเอกหลัวพยายามเกลี้ยกล่อมต่อ "ท่านสามารถแก้แค้นได้อย่างสาสมเลยครับ กองทัพจะสนับสนุนการกระทำของท่านอย่างเต็มที่

"แต่บุญคุณต้องทดแทน ความแค้นต้องชำระ การแก้แค้นควรจะมีขอบเขต อย่าให้มีคนตายเยอะเกินไป ไม่งั้นมันจะส่งผลเสียตามมาครับ"

หยางฝานพยักหน้าเบาๆ "ผมเข้าใจที่คุณพูด ผมจะไม่ทำลายฐานทัพของพวกเขาจนราบเป็นหน้ากลองหรอกน่า"

ยังไงซะ ดาวชางหลานก็เป็นโลกที่มีอารยธรรม การทำอะไรบ้าบิ่นแบบนั้น มันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก

ไม่เพียงแต่จะส่งผลเสียต่อตัวเขาเอง แต่ยังจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของต้าเซี่ยด้วย

พันเอกหลัวรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "คุณภูตพราย ขอบคุณมากเลยครับที่เข้าใจ"

ท่านเทพคนนี้คงไม่ได้คิดจะกวาดล้างค่ายทหารของนกยูงทองให้เหี้ยนจริงๆ หรอกนะ?

ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!

หยางฝานพูดต่อ "ฉันจะใช้วิธีของฉันสั่งสอนพวกนกยูงทองเอง"

พันเอกหลัวอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง พยายามจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง

หยางฝานยกมือขึ้นห้าม "วางใจเถอะน่า ฉันจะทำแบบไม่ให้พวกนกยูงทองจับได้ไล่ทันก็แล้วกัน"

ใช้แผนการลับๆ ล่อๆ เล่นงานพวกนกยูงทองให้หนัก ต่อให้ทหารนกยูงทองตายเกลื่อน ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรมากนักหรอก

ถ้าโดนเล่นงานจนตาย ก็ต้องโทษว่าตัวเองอ่อนแอเองนั่นแหละ

นี่แหละคือวิธีของชาวชางหลาน

พันเอกหลัวรู้ตัวว่าห้ามท่านเทพไม่ได้ ก็เลยถอนหายใจออกมา

ร้อยโทคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ อดใจไม่ไหว พูดแทรกขึ้นมา "ผมว่าวิธีของคุณภูตพรายก็เข้าท่าดีนะครับ"

พันเอกหลัวถลึงตาใส่ร้อยโทคนนั้น

ร้อยโทรีบหุบปากสนิท ไม่กล้าพูดอะไรอีก

หยางฝานเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจ "พวกคุณนี่นะ บางทีก็ขี้ขลาดตาขาวเกินไป"

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่ค่อยอยากจะเข้าร่วมกับหน่วยงานของรัฐ

พันเอกหลัวทำหน้าเจื่อนๆ

แต่ร้อยโทคนนั้นกลับพยักหน้าหงึกๆ เป็นการเห็นด้วยกับคุณภูตพรายอย่างยิ่ง

ตุนต้นฉบับไว้ไม่เยอะแล้ว วันนี้ขอลงแค่นี้ก่อนนะครับ

ลงไปตั้งเกือบสามหมื่นคำแล้ว คงไม่น้อยเกินไปหรอกมั้งครับ

(จบตอน)