บทที่ 92 สอยเครื่องบินรบ แค้นนี้ต้องชำระ

ความตื่นเต้นบนใบหน้าของนักบินชาวนกยูงทองทั้งสองคน คงอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะแข็งค้างไปอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาเห็นเต็มสองตาว่า ร่างเลือนรางนั้นกระพริบวาบหนึ่งครั้ง ก่อนจะอันตรธานหายไปอย่างน่าฉงน

ซาอิดรีบก้มมองเรดาร์ตามสัญชาตญาณ ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "เป้าหมายหายไปไหนแล้ว?!"

ตอนแรกที่เห็นเป้าหมายล่องหน เขาคิดว่ามันเป็นแค่การพรางตัวทางแสง ซึ่งไม่มีผลกับเรดาร์จับเป้าหมาย

แต่พอเห็นว่าเป้าหมายหายไปจากจอเรดาร์ด้วย เขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเรื่องมันชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว

จาบารีเองก็เริ่มได้สติ รีบตะโกนบอก "ไอ้หมอนี่มันของจริง ถอย! รีบไปจากที่นี่เร็ว!"

แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว

"ตึง!"

จู่ๆ จาบารีก็ได้ยินเสียงกระทบเบาๆ ที่กระจกห้องนักบิน

วินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัว แล้วสติสัมปชัญญะก็ดับวูบไปทันที

ที่ขมับขวาของจาบารี มีเข็มน้ำแข็งใสแจ๋วปักคาอยู่ ค่อนเล่มจมลึกเข้าไปในกะโหลกศีรษะ

เครื่องบินรบที่เขาขับอยู่สูญเสียการควบคุม หัวเครื่องปักดิ่งลงสู่พื้นดินเบื้องล่างทันที

ซาอิดเห็นเครื่องบินของเพื่อนร่วมงานเสียการควบคุม ก็รีบตะโกนเรียก "จาบารี ดึงเครื่องขึ้น! รีบดึงเครื่องขึ้น!"

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากจาบารี

ใจของซาอิดหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

เขาใช้แค่ปลายนิ้วเท้าคิดก็รู้แล้วว่า ผู้มีพลังพิเศษชาวต้าเซี่ยคนนี้ต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ และต้องใช้พลังเหนือธรรมชาติอะไรสักอย่างจัดการจาบารีไปแล้วแหงๆ

ซาอิดไม่รอช้า รีบเชิดหัวเครื่องบินขึ้น แล้วเร่งความเร็วหนีสุดชีวิต

ในใจก็ก่นด่าเจ้านายอย่างหนัก พร้อมกับรู้สึกเสียใจสุดขีดที่หูเบาเชื่อคำยุยงจนกล้าไปแหยมกับคนต้าเซี่ย

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง

เครื่องบินรบของจาบารีตกกระแทกพื้นแล้ว

ลูกไฟขนาดใหญ่พวยพุ่งขึ้นมาจากผืนป่า

ซาอิดเหลียวมองกลับไปแวบหนึ่งระหว่างหนีตาย เปลือกตาของเขากระตุกถี่ๆ อย่างควบคุมไม่ได้

ผ่านไปสองวินาที

"วี้หว่อ~ วี้หว่อ~"

เสียงสัญญาณเตือนภัยในห้องนักบินก็ดังลั่น

กำลังเครื่องยนต์ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

ใจของซาอิดเย็นเยียบไปทั้งดวง

จบเห่แล้ว!

ในตอนนั้นเอง

ร่างเลือนรางราวกับภูตผี ก็โผล่มาเกาะอยู่บนหัวเครื่องบิน นอกกระจกห้องนักบินอย่างน่าอัศจรรย์

นั่นก็คือหยางฝานนั่นเอง

ซาอิดตกใจจนหน้าถอดสี มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

เสียงแหบพร่าแฝงความสงสัยเต็มเปี่ยม ดังขึ้นในหัวของเขา "ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมพวกนายถึงต้องโจมตีฉันด้วย?"

ซาอิดละล่ำละลักอธิบายอย่างลนลาน "ผม... ผม..."

ด้วยความที่ตกใจสุดขีด บวกกับความกลัวตายที่บีบคั้น ทำให้เขาพูดจาไม่รู้เรื่อง จับต้นชนปลายไม่ถูก

แต่หยางฝานก็รู้คำตอบแล้ว

วัตถุวิเศษอ่านความทรงจำของไอ้หมอนี่ ทำให้เขารู้ว่าเป็นคำสั่งจากนายทหารระดับสูงกว่า

และเขาก็รู้ชื่อของนายทหารคนนั้นแล้วด้วย — นามว่า โมราจ

รูปแกะสลักไม้อ้อนวอนขึ้นมาอีก "เจ้านายผู้สูงส่ง โปรดอนุญาตให้ข้าน้อยสั่งสอนไอ้โง่ที่บังอาจล่วงเกินท่านด้วยเถิดครับ"

หยางฝานพยักหน้า "ใช้สิทธิ์แลกเปลี่ยนการลงมือสามครั้ง!"

รูปแกะสลักไม้ตอบกลับแบบคนเป็นหนี้จนชิน "รับทราบครับ เจ้านาย!"

หนึ่งวินาทีต่อมา

ขาทั้งสองข้างของซาอิดก็หายวับไป

"อ๊าก~"

เขาร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง

สองวินาทีต่อมา

แขนทั้งสองข้างของเขาก็หายวับไป เสียงร้องก็ยิ่งดังและโหยหวนขึ้นไปอีก

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากบาดแผล แต่ในห้องนักบินกลับสะอาดสะอ้าน ไม่มีเลือดกระเด็นเปื้อนเลยแม้แต่หยดเดียว เป็นภาพที่ดูสยดสยองพิลึก

เครื่องบินรบสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง และเริ่มพุ่งดิ่งลงสู่พื้น

ร่างของซาอิดเริ่มเลือนราง และหายวับไปในที่สุด

เจ้านี่ถูกกลืนกินไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เส้นขนสักเส้น

แต่รูปแกะสลักไม้ก็ยังอุตส่าห์เหลือชุดนักบินกับหมวกกันน็อกทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

หยางฝานผละตัวออกจากเครื่องบิน ลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองดูเครื่องบินรบพุ่งชนพื้นดินเสียงดัง "ตู้ม"

เขาแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "โชคดีนะที่ฉันได้พลังความแม่นยำมา ไม่งั้นคงจัดการเครื่องบินรบสองลำนี้ไม่ได้แหงๆ"

ถึงจะรู้สาเหตุของการโจมตีแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจความคิดของพวกมันอยู่ดี

ส่วน "โมราจ" คนออกคำสั่ง ก็ถูกจดลงบัญชีหนังหมาของเขาเป็นที่เรียบร้อย

คอยดูเถอะ มึง!

หยางฝานนึกอะไรขึ้นมาได้ "หรือว่าฉันควรจะแจ้งให้ทางกองทัพรู้ดี ต้าเซี่ยจะได้ใช้เรื่องนี้ไปกดดันพวกนกยูงทองได้"

เขาหาที่หลบมุมเงียบๆ ล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาจากลูกแก้วมิติ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ปลายสายฟังอย่างรวดเร็ว

คนรับสายถึงกับอึ้งกิมกี่ "ท่าน... ท่านสอยเครื่องบินรบตกไปสองลำเลยเหรอครับ?"

หยางฝานพยักหน้า "ใช่ครับ"

เขารีบพูดต่อ "ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกนกยูงทองมันจะมาโจมตีผมทำไม แต่ในเมื่อกล้าลงมือ ก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้ล่ะนะ"

ผ่านไปสองสามวินาที

เสียงคนอีกคนก็พูดขึ้นมาจากในสาย "คุณภูตพรายครับ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ช่วยรออยู่แถวนั้นก่อนนะครับ เราจะรีบส่งคนไปหาโดยเร็วที่สุด"

หยางฝานพยักหน้ารับเบาๆ "ผมจะรออยู่แถวๆ นี้แหละครับ รีบมาก็แล้วกัน"

ห้านาทีต่อมา

ฝูงนกจาบฝนที่ออกค้นหาทั่วภูเขาก็พบเบาะแสบางอย่าง

หยางฝานร่อนลงไปในป่า จ้องมองรอยขีดข่วนสามรอยบนก้อนหินก้อนหนึ่ง

ดูเผินๆ เหมือนโดนของมีคมขีดข่วน

นี่ต้องเป็นรอยกรงเล็บของสัตว์กลายพันธุ์แน่ๆ

หยางฝานนึกออกทันทีว่านี่คือรอยของสัตว์ชนิดไหน "แมวดาวงั้นเหรอ?"

นี่คือข้อมูลที่นกจาบฝนบอกมา

ในป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลของชาปูเตียน แมวดาวถือเป็นสัตว์ป่าตระกูลแมวที่พบเห็นได้ทั่วไป

หยางฝานหันไปมองอีกทาง

งูสีเขียวมรกตตัวหนึ่งกำลังเลื้อยพันอยู่บนกิ่งไม้ มันคืองูเขียวหางไหม้

และยังมีเหยี่ยวซาเกอร์ ซึ่งเป็นนกนักล่าที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วอีกตัวหนึ่งด้วย

สัตว์สองตัวนี้ก็เป็นของแถมที่นกจาบฝนบังเอิญไปเจอเข้า

พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศชาปูเตียนตั้งอยู่ในเขตร้อนชื้น ประกอบกับมีป่าไม้หนาทึบ ทำให้มีสัตว์ป่าอุดมสมบูรณ์กว่าที่ต้าเซี่ยมาก

หยางฝานจ้องมองงูเขียวหางไหม้ พึมพำเสียงเบา "บางทีฉันอาจจะมีวิธีแก้แค้นที่เด็ดกว่านั้นก็ได้"

เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น และคติประจำใจก็คือ แค้นนี้ต้องชำระทันที

ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้รูปแกะสลักไม้เขมือบโมราจทั้งเป็น แต่ตอนนี้เขาเกิดไอเดียที่ดีกว่านั้นแล้ว

เขากำจักจั่นชิงวิญญาณไว้ในมือ ตั้งจิตเพิ่มค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณให้งูเขียวหางไหม้ 0.2 แต้ม

งูเขียวหางไหม้ลอกคราบทันที

จากเดิมที่สีสันสวยงามอยู่แล้ว ตอนนี้กลับดูงดงามราวกับหยกเนื้อดีชั้นยอด

หยางฝานมองดูงูเขียวหางไหม้อย่างพึงพอใจ แล้วพยักหน้า "ไม่เลว! ตั้งชื่อว่า เสี่ยวชิง ก็แล้วกัน"

ด้วยสัมผัสพิเศษที่ได้จากกฎแห่งชีวิตปฐมกาล เขารับรู้ได้ทันทีว่าถุงพิษของมันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

หยางฝานลองสัมผัสดูสักพัก ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "พิษแบบนี้มันจะร้ายกาจเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?"

แต่ถึงพิษจะร้ายกาจ

แต่มันก็ยังไม่รุนแรงพอ

เขาลังเลนิดหน่อย ก่อนจะเพิ่มค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณให้มันอีก 0.5 แต้ม "อัปเกรดพิษ!"

งูเขียวหางไหม้ลอกคราบอีกครั้ง บริเวณขากรรไกรบนทั้งสองข้างป่องขึ้นมาเล็กน้อย

นั่นคือตำแหน่งของต่อมพิษนั่นเอง

หยางฝานออกคำสั่งอย่างไม่ลังเล "เสี่ยวชิง ไปจัดของขวัญชุดใหญ่ให้โมราจลิ้มรสพิษของแกหน่อยสิ"

"ฟ่อ!"

งูเขียวหางไหม้แลบลิ้นรับคำสั่ง

หยางฝานคิดดูอีกที แล้วก็สั่งเพิ่ม "ถ้ามีโอกาสก็จัดการผู้มีพลังพิเศษของนกยูงทองมาสักสองสามคนด้วยนะ ถือซะว่าเป็นการเก็บดอกเบี้ย เข้าใจไหม?"

คำว่า "เก็บดอกเบี้ย" ของเขา ก็คือการดูดพลังพิเศษและค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณนั่นเอง

"ฟ่อ!"

งูเขียวหางไหม้พยักหน้ารับอย่างรู้ภาษา

หยางฝานหันไปสั่งเหยี่ยวซาเกอร์ "แกพาเสี่ยวชิงไป!"

นกกับงูพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน

เสี่ยวชิงได้รับพลังวายุวิญญาณเสริมเข้าไป ทำให้ตัวเบาหวิวราวกับขนนก เหยี่ยวซาเกอร์จึงพาบินไปได้อย่างสบายๆ

หยางฝานหันไปมองฝูงนกจาบฝน แล้วสั่งการ "ค้นหาต่อไป ลากตัวแมวดาวออกมาให้ได้!"

ฝูงนกบินกระจายกำลังออกไปทันที

สิบนาทีต่อมา

ได้ยินเสียงร้อง "เมี้ยว" ดังขึ้น

แมวดาวลายจุดสีเทาอมเหลืองตัวหนึ่ง ก็วิ่งเตลิดเปิดเปิงออกมาจากโพรงถ้ำ

ขนาดตัวของมันใหญ่กว่าแมวดาวปกติถึงสองเท่า ขนก็ดูมันเงาสวยงาม การเคลื่อนไหวของมันปราดเปรียวและว่องไวมาก กระโจนทีเดียวก็ไปได้ไกลหกถึงเจ็ดเมตร

มันคือแมวดาวกลายพันธุ์นั่นเอง

ถึงแม้ไอ้สัตว์หน้าขนตัวนี้จะดูดุร้ายน่าเกรงขาม แต่สภาพตอนนี้กลับดูทุลักทุเลสุดๆ

ที่ก้นของมันมีรูเบ้อเริ่ม แถมยังมีเลือดหยดติ๋งๆ ตลอดเวลา

นี่คือผลงานการจิกของนกจาบฝน

นกธรรมดาทำแบบนี้ไม่ได้หรอก

แต่นกที่ใช้พลังกิ่งก้านทองแดงได้ จิกทีเดียวก็ทำเอาแมวดาวกลายพันธุ์เจ็บปวดรวดร้าวเจียนตายได้สบายๆ

มันถึงได้วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ทิ้งรังไม่เหลียวหลังแบบนี้แหละ

หยางฝานมองดูแมวดาว พลางนึกไอเดียชั่วร้ายขึ้นมาได้ "หรือจะต้อนไอ้แมวกลายพันธุ์นี่ไปทางค่ายทหารของพวกนกยูงทอง ให้มันไปอาละวาดที่นั่นดีไหมนะ?"

เขาตัดสินใจอย่างอารมณ์ดี "เอาตามนี้แหละ!"

ฝูงนกจาบฝนได้รับคำสั่ง ก็เริ่มปฏิบัติการทันที

"จิ๊บ!"

พอแมวดาวกลายพันธุ์ได้ยินเสียงนกร้อง มันก็จะสะดุ้งสุดตัว แล้วรีบเปลี่ยนทิศทางหนีไปทางอื่น

รอยจิกที่ก้นนั่น สร้างแผลใจให้มันอย่างใหญ่หลวง

ด้วยวิธีง่ายๆ แบบนี้ ฝูงนกจาบฝนก็สามารถต้อนแมวดาวกลายพันธุ์ไปในทิศทางที่ต้องการได้อย่างง่ายดาย

ส่วนหยางฝานก็ขี่นกจาบฝนตัวหนึ่งบินขึ้นไปบนฟ้า

เขาต้องไปทำเรื่องที่สำคัญมาก นั่นคือ การหาตำแหน่งที่แน่นอนของรอยแยกมิติ

ตอนนี้เขาชักจะรู้สึกว่า ข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้อาจจะคลาดเคลื่อนไปหน่อย

ที่มณฑลกงกะรัตอาจจะไม่ได้กำลังจะเกิดรอยแยกมิติแค่รอยเดียว แต่อาจจะเป็นกลุ่มรอยแยกมิติหลายๆ รอยประกอบกันต่างหาก

หยางฝานถอนหายใจเบาๆ "ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ปัญหาคงใหญ่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ห่างออกไปหกสิบกิโลเมตรทางทิศตะวันตก

ที่นี่ไม่ได้อยู่ในเขตมณฑลกงกะรัตแล้ว แต่อยู่ในเขตมณฑลยาคุยาบะที่อยู่ติดกัน

กองกำลัง "ช่วยเหลือ" ของประเทศนกยูงทอง บุกยึดสนามบินขนาดเล็กที่แสนจะซอมซ่อแห่งหนึ่งไว้เป็นฐานที่มั่น

เครื่องบินรบสองลำที่โจมตีหยางฝานก่อนหน้านี้ ก็บินขึ้นจากสนามบินแห่งนี้แหละ

เวลานี้

พันเอกโมราจแห่งกองทัพนกยูงทอง กำลังถูกตั้งโต๊ะสอบสวน

ก็แหม เครื่องบินรบจู่ๆ หายสาบสูญไปพร้อมกันตั้งสองลำ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นี่นา

เจ้านี่ในฐานะผู้บังคับบัญชาสายตรง ก็ต้องมีคำอธิบายให้เบื้องบน

ตอนที่เขาสั่งให้เครื่องบินรบยิงเป้าหมาย ทหารในศูนย์บัญชาการหลายคนก็ได้ยินกันเต็มสองหู เรื่องแบบนี้ปิดบังกันไม่ได้หรอก

เจ้าหน้าที่สืบสวนร่างอ้วนเตี้ย ตวาดเสียงแข็ง "พันเอกโมราจ การกระทำของคุณเป็นการยั่วยุให้เกิดสงคราม คุณทำเกินไปแล้วนะ"

โมราจเหงื่อแตกพลั่ก

ตอนแรกที่เขาสั่งโจมตีผู้มีพลังพิเศษชาวต้าเซี่ย เขาคิดว่าโอกาสชนะมีสูงมาก ก็เลยอยากจะลองเสี่ยงดวงดู

ถ้าชนะ เบื้องบนก็คงไม่เอาผิด แถมยังมีหน้ามีตา ได้เลื่อนขั้นอีกต่างหาก

แต่น่าเสียดายที่เขาดันแทงผิดฝั่ง

โมราจปาดเหงื่อบนหน้าผาก แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ "ท่านครับ ผมมีวิธีแก้ปัญหานี้ครับ"

เขารู้ดีว่า ทางรอดเดียวของเขาในตอนนี้ ก็คือการโยนขี้ให้ต้าเซี่ยนั่นแหละ

เจ้าหน้าที่สืบสวนร่างอ้วนเตี้ยเลิกคิ้วขึ้น ทำท่าจะอ้าปากพูด

แต่โมราจก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน "ที่เกิดเหตุไม่มีพยานบุคคลอื่นเลย พวกต้าเซี่ยไม่มีหลักฐานมัดตัวเราหรอกครับ

"เราฉวยโอกาสนี้ กล่าวหาพวกต้าเซี่ยกลับได้เลยครับ ว่าผู้มีพลังพิเศษของพวกเขาลอบโจมตีเรา จนทำให้เราสูญเสียเครื่องบินรบไปถึงสองลำ"

เจ้านี่เริ่มมีอารมณ์ร่วม มือไม้ก็วาดไปมาเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

"นี่มันคือการลอบกัดที่น่ารังเกียจที่สุด และเป็นการประกาศสงครามที่ไม่มีการเตือนล่วงหน้าด้วย

"พวกต้าเซี่ยต้องชดใช้ให้สาสมกับการกระทำอันน่าละอายนี้ ผมขอเรียกร้องให้..."

เจ้าหน้าที่สืบสวนร่างอ้วนเตี้ยทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงพูดแทรกขึ้นมา "พอได้แล้ว!"

โมราจรีบหุบปากทันที

เจ้าหน้าที่สืบสวนร่างอ้วนเตี้ยสบตากับเจ้าหน้าที่สืบสวนอีกคน ทั้งคู่เห็นพ้องต้องกันว่าวิธีนี้เข้าท่าทีเดียว

ถ้าจัดการเรื่องนี้ดีๆ การโยนความผิดให้พ้นตัว ก็จะช่วยให้รอดพ้นจากการถูกต้าเซี่ยเอาเรื่องได้

เจ้าหน้าที่สืบสวนร่างอ้วนเตี้ยเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว "พันตรีโมราจ เนื่องจากคุณทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง ผมขอสั่งพักงานคุณชั่วคราว ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป"

โมราจลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารู้ตัวว่าเขารอดตัวแล้ว

ถ้าเบื้องบนยอมรับข้อเสนอนี้ ก็คงจะไม่ลงโทษเขาหนักเกินไปหรอก ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเป็นการตบหน้าตัวเองชัดๆ

แต่ไม่นานโมราจก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง

เพราะเขารู้ดีว่า ชีวิตราชการทหารของเขาจบสิ้นลงแล้ว อย่างดีที่สุดก็คงโดนสั่งปลดประจำการทันที

(จบตอน)