บทที่ 91 ถูกโจมตีด้วยขีปนาวุธ

"จิ๊บ!"

นกจาบฝนตัวหนึ่งบินโฉบผ่านเหนือหมู่บ้านแห่งหนึ่งด้วยความรวดเร็ว

ภาพเหตุการณ์ภายในหมู่บ้านถูกบันทึกไว้ด้วยดวงตากลมแป๋วสีดำขลับของมัน ก่อนจะถูกส่งผ่านโทรจิตไปยังที่แสนไกล

มองจากมุมสูง

ที่นี่กำลังเกิดเหตุการณ์รุนแรงขึ้น

ชาวชาปูเตียนในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงิน, ชาวบ้านที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง, เมล็ดข้าวที่ตกกระจายเกลื่อนพื้น, และเด็กน้อยที่หกล้มคลุกคลาน

"ปัง! ปัง!"

ยังมีเสียงปืนดังแทรกมาเป็นระยะๆ

ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่หลายคนมีสีหน้าโกรธแค้น แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปืน พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไร

หยางฝานมองดูเหตุการณ์นี้จากระยะไกล คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน

เขามองปราดเดียวก็รู้ว่า นี่คือการที่ทางการชาปูเตียนเปลี่ยนการเก็บภาษีให้กลายเป็นการใช้ความรุนแรง

ชาปูเตียนเป็นประเทศยากจนล้าหลัง เศรษฐกิจหลักของประเทศขึ้นอยู่กับการเกษตร ประชากรส่วนใหญ่จึงเป็นเกษตรกร

ในยุคที่เต็มไปด้วยภัยพิบัติแบบนี้ รูปแบบเศรษฐกิจแบบนี้กลับแสดงให้เห็นถึงความยืดหยุ่นที่ค่อนข้างสูง

เกษตรกรในชาปูเตียนส่วนใหญ่ มักจะมีเสบียงอาหารเก็บตุนไว้บ้าง ซึ่งช่วยเพิ่มความสามารถในการรับมือกับความเสี่ยงได้ในระดับหนึ่ง

แต่นั่นก็นำมาซึ่งอีกปัญหาหนึ่ง

เมื่อรายได้จากภาษีอุตสาหกรรมไม่เพียงพอ ก็ย่อมต้องหาทางชดเชยจากส่วนอื่น

ชาวชาปูเตียนไม่ยอมมอบเสบียงอาหารของตัวเองให้ทางการ ความขัดแย้งในสังคมจึงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

สองนาทีต่อมา

หยางฝานก็ร่อนลงมาจากฟ้า

รูปลักษณ์ที่ดู "น่าขนลุกขนพอง" ของเขา สร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย

ชายในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินคนหนึ่ง ที่กำลังเงื้อพานท้ายปืนเตรียมจะฟาดใส่ชาวบ้าน ชะงักค้างไปทันที เขายืนอ้าปากค้างมองดูท้องฟ้าด้วยความตกตะลึง

ในบรรดาพวกที่ใช้กำลังบังคับเก็บภาษี ไอ้นี่แหละที่โหดร้ายที่สุด ไม่ว่าจะเป็นคนแก่หรือเด็ก มันก็ลงมืออย่างไม่ปรานี

หยางฝานปรายตามองไอ้หมอนี่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะขยับนิ้วเบาๆ จนแทบมองไม่เห็น

เข็มน้ำแข็งขนาดเล็กจิ๋วเท่าเส้นขนวัว พุ่งวาบหายไปในพริบตา

จุดแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่กลางหน้าผากของชายคนนั้น ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มตึงลงกับพื้น

ตอนอยู่ในประเทศ เขาต้องระวังตัว เพราะต้าเซี่ยมีกฎหมายที่เข้มงวด จะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้

แต่ที่นี่คือชาปูเตียน เขาจึงไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป อยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบ

และแล้ว

เหตุการณ์ข้างล่างก็วุ่นวายสุดขีด

ชายในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินบางคนหันหลังวิ่งหนี แต่ก็มีบางคนที่ยังกล้าหันปืนขึ้นมายิง

ปืนเพิ่งจะยกขึ้นมา จุดแดงเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าผากของพวกมัน ก่อนจะล้มลงไปนอนตายโดยไม่ทันได้ร้องสักแอะ

ต่อให้มีการชันสูตรศพภายหลัง ก็ไม่มีทางหาสาเหตุการตายเจอ

เพราะเข็มน้ำแข็งมันเล็กเกินไป พอเจาะทะลุสมองปุ๊บก็ละลายทันที

เพียงแค่หนึ่งวินาที

บนพื้นก็มีศพเพิ่มขึ้นมาห้าศพ

รูปแกะสลักไม้ส่งเสียงแหบพร่า น้ำลายสอ เข้ามาในหัวของหยางฝานทันที "เจ้านายผู้สูงส่ง ได้โปรดประทานเลือดเนื้อให้ข้าน้อยด้วยเถิดครับ"

มันยังจำข้อตกลงก่อนหน้านี้ได้ "เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าน้อยยินดีจะทำงานให้ท่านอย่างเต็มที่สิบห้าครั้งครับ"

หยางฝานตอบตกลงอย่างง่ายดาย "เอาไปเลย"

ได้วัตถุวิเศษมาช่วยจัดการศพ แถมยังได้โอกาสใช้งานมันตั้งสิบกว่าครั้ง ทำไมจะไม่เอาล่ะ?

อีกอย่าง

ในเมื่อศพหายวับไปแล้ว เรื่องนี้ก็เอาผิดเขาไม่ได้

นี่แหละที่เรียกว่า—ไร้หลักฐานเอาผิด

วินาทีต่อมา

ศพทั้งห้าก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ รวมไปถึงชาวบ้านที่โดนทำร้ายเมื่อครู่ ต่างก็ตกใจกลัวจนสั่นเป็นเจ้าเข้า

หยางฝานเคาะรูปแกะสลักไม้เบาๆ แล้วสั่งในใจ "พูดสิ!"

เสียงแหบพร่าดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมๆ กัน

"ฉันจะไม่ทำร้ายพวกคุณ ฉันแค่ดอยากรู้ว่า แถวนี้มีสัตว์กลายพันธุ์ที่น่ากลัวอยู่ที่ไหนบ้าง?"

ความสามารถในการเข้าใจภาษาของวัตถุวิเศษ ช่วยให้สื่อความหมายได้อย่างถูกต้องแม่นยำ ไม่มีผิดเพี้ยน

จุดประสงค์หลักที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อหาข้อมูลจากคนในพื้นที่ ส่วนเรื่องการสั่งสอนพวกอันธพาลนั้นเป็นแค่ผลพลอยได้

ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ชาวบ้านทุกคนเอาแต่มองหยางฝานด้วยความหวาดกลัว

บางคนที่ขวัญอ่อนหน่อย ก็พากันวิ่งหนีไปเป็นกลุ่มๆ

แต่

นั่นไม่ใช่ปัญหา

รูปแกะสลักไม้ส่งเสียงประจบประแจงมาทันที "เจ้านายผู้สูงส่ง ข้าน้อยรู้ตำแหน่งของสัตว์กลายพันธุ์แล้วครับ"

วัตถุวิเศษมีความสามารถในการอ่านความทรงจำ พอชาวบ้านได้ยินคำถามว่า "มีสัตว์กลายพันธุ์อยู่ที่ไหน" ข้อมูลในหัวของพวกเขาก็จะปรากฏขึ้นมา ทำให้รูปแกะสลักไม้รู้ข้อมูลนั้นไปด้วย

หยางฝานสั่งการ "นำทางไป!"

รูปแกะสลักไม้รีบตอบรับ "รับทราบครับ เจ้านาย!"

"จิ๊บ!"

เสียงนกร้องดังขึ้น

หยางฝานทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้ชาวบ้านยืนมองตามด้วยความตกตะลึง

ไม่นานนัก

นกจาบฝนก็บินมาถึงเหนือเทือกเขาแห่งหนึ่ง

ชาปูเตียนเป็นประเทศที่มีภูเขาเยอะมาก พื้นที่กว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ของประเทศเป็นภูเขาที่มีป่าไม้หนาทึบ

จากข้อมูลที่ได้จากชาวบ้าน แถวนี้มีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวมากตัวหนึ่งเพ่นพ่านอยู่

มีคนโดนมันกินไปหลายคนแล้ว จนไม่มีใครกล้าใช้เส้นทางสายเล็กๆ ที่ตัดผ่านที่นี่อีกเลย

หยางฝานกำลูกแก้วมิติไว้ในมือ เพ่งสมาธิรับรู้สักพัก ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "แรงสั่นสะเทือนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนฉันจะเดาถูก"

นี่เป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาสองข้อ

ข้อแรก สัตว์กลายพันธุ์มักจะเกิดอยู่ใกล้ๆ กับรอยแยกมิติ

ข้อสอง ลูกแก้วมิติสามารถรับรู้ถึงตำแหน่งของรอยแยกมิติได้จริงๆ ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งรับรู้ได้ชัดเจนขึ้น

หยางฝานลอยตัวอยู่กลางอากาศ สั่งการทันที "ค้นหาให้ทั่ว!"

"จิ๊บ! จิ๊บ!"

ฝูงนกบินแยกย้ายกันออกไป เริ่มต้นการค้นหาสัตว์กลายพันธุ์

เขามองลงไปยังเทือกเขาเบื้องล่าง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว "ประเทศยากจนอย่างชาปูเตียน ทางการคงไม่มีปัญญาไปกวาดล้างสัตว์กลายพันธุ์แน่ๆ

"สำหรับฉันแล้ว ที่นี่มันคือแหล่งฟาร์มค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณชั้นดีเลยล่ะ วันหลังสงสัยต้องไปเที่ยวประเทศยากจนบ่อยๆ ซะแล้ว"

ผ่านไปไม่กี่นาที

หยางฝานก็ร้อง "เอ๊ะ" ขึ้นมา "นั่นมันอะไรน่ะ?"

ผ่านสายตาของนกจาบฝนตัวหนึ่ง เขามองเห็นจุดสีดำสองจุดปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าทางทิศตะวันตก

เขาแอบเดาในใจ "น่าจะเป็นเครื่องบินรบของกองทัพอากาศต้าเซี่ยมั้ง"

เบื้องบนของต้าเซี่ยส่งทหารมาตั้งหลายกองพล การที่จะมีเครื่องบินรบของต้าเซี่ยมาบินอยู่บนท้องฟ้าชาปูเตียนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เขาไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเร้นพรางตัว ปล่อยให้ตัวเองลอยอยู่กลางอากาศแบบนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง

หยางฝานหรี่ตาลง เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ "ทำไมฉันรู้สึกว่า มันไม่ค่อยเหมือนเครื่องบินรบของต้าเซี่ยเลยล่ะ?"

เขาไม่ใช่พวกบ้าทหาร ความรู้เรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ก็มีไม่เยอะ แต่เขาก็เคยเห็นรูปเครื่องบินรบของประเทศตัวเองมาบ้าง

ดูจากรูปร่างแล้ว เครื่องบินพวกนั้นไม่ค่อยเหมือนเครื่องบินของต้าเซี่ยเลย

หยางฝานสรุปได้อย่างรวดเร็ว "น่าจะเป็นเครื่องบินรบของต่างประเทศแน่ๆ"

ตรรกะมันง่ายนิดเดียว

ประเทศที่จนกรอบอย่างชาปูเตียน ไม่มีปัญญาซื้อเครื่องบินรบทันสมัยมาใช้หรอก ดังนั้นนี่ต้องเป็นเครื่องบินรบของประเทศที่สามแน่นอน

เขาเดาะลิ้น "จึ๊ๆ" "รอยแยกมิติโผล่มาที่ชาปูเตียน ประเทศอื่นก็แห่กันมาแจมด้วยเหรอเนี่ย?"

ห่างออกไปสามสิบกว่ากิโลเมตร

เครื่องบินรบสองลำบินโฉบผ่านไป

ด้านข้างของตัวเครื่องมีลวดลาย "นกยูงกำคทา" เพ้นท์อยู่

นี่คือสัญลักษณ์ของประเทศนกยูงทองนั่นเอง

พวกเขาเป็นเครื่องบินรบลำแรกๆ ของประเทศนกยูงทอง ที่บังอาจรุกล้ำน่านฟ้าของชาปูเตียน

ตามกฎหมายระหว่างประเทศ การกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ ถือเป็น "การรุกล้ำอธิปไตย"

แต่ในยุคที่โลกวุ่นวายแบบนี้ หลายประเทศแทบจะรักษาความสงบเรียบร้อยพื้นฐานไว้ไม่ได้ พวกนกยูงทองจึงกล้าทำผิดกฎอย่างหน้าไม่อาย

นักบินชาวนกยูงทองคนหนึ่ง ก้มมองหน้าจอแล้วพูดขึ้น "จาบารี ข้างหน้าเหมือนจะมีเป้าหมายนะ"

เขาหยุดไปนิด แล้วพูดต่อ "ดูจากขนาดแล้ว น่าจะเป็นโดรน"

นักบินอีกคนชื่อ จาบารี ตอบกลับ "ดีไม่ดีอาจจะเป็นโดรนของต้าเซี่ยก็ได้"

เจ้านี่เสนอความเห็นต่อ "ซาอิด เราเข้าไปดูใกล้ๆ ดีไหม?"

ซาอิดตอบกลับ "เอาสิ!"

ถ้าเป็นเครื่องบินรบสุดล้ำของต้าเซี่ย พวกเขาคงระวังตัวแจ

แม้ว่าพวกนกยูงทองจะชอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า เครื่องบินรบของพวกเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าต้าเซี่ยเลย แต่ทหารอากาศย่อมรู้ดี พวกเขาไม่บ้าบิ่นขนาดนั้นหรอก

ในเมื่อเป็นแค่โดรน นักบินทั้งสองก็เลยกล้าขึ้นมา

"วืด~"

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้น

ความเร็วของเครื่องบินรบทั้งสองลำพุ่งทะยานเข้าใกล้ความเร็วเสียง

ไม่นานนัก

เครื่องบินรบก็เข้าใกล้เป้าหมาย

นักบินทั้งสองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าไม่ใช่โดรนอย่างที่คิด แต่กลับเป็นร่างของคน!

ซาอิดกลืนน้ำลายเอื๊อก "นี่มัน... ผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ยเหรอ?"

จาบารีเหมือนจะติดเชื้อ กลืนน้ำลายตาม "น่าจะใช่นะ หมอนี่ดูแข็งแกร่งมากเลย"

เท่าที่พวกเขารู้ ตอนนี้ประเทศนกยูงทองยังไม่มีผู้มีพลังพิเศษคนไหนทำแบบนี้ได้เลย

ซาอิดปิ๊งไอเดีย "รายงานเบื้องบนเถอะ"

จาบารีเห็นด้วย "ดี!"

ซาอิดรีบใช้วิทยุสื่อสารรายงานเบื้องบนทันที เล่าเรื่องแปลกประหลาดนี้ให้ฟังอย่างรวดเร็ว

เบื้องบนสั่งการลงมา "ฆ่าคนต้าเซี่ยคนนี้ซะ!"

ซาอิดลังเล "ต้าเซี่ยไม่ใช่ประเทศธรรมดาๆ นะครับ ขืนทำแบบนี้มันจะไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่เหรอครับ?"

เบื้องบนตอบกลับอย่างใจเย็น "แถวนั้นไม่มีฐานทัพของคนต้าเซี่ย นี่มันโอกาสทองชัดๆ

"ผู้มีพลังพิเศษจะเร็วยังไง ก็ไม่มีทางเร็วกว่าเครื่องบินรบหรอก ขีปนาวุธลูกเดียวก็ฉีกร่างมันกระจุยได้แล้ว

"มันน่าจะเป็นยอดฝีมือของพวกต้าเซี่ย ถ้าฆ่ามันได้ จะเป็นผลดีต่อประเทศนกยูงทองของเรามาก

"แค่พวกนายลงมือให้ไวหน่อย พวกต้าเซี่ยไม่มีทางรู้หรอก

"อีกอย่าง ต่อให้พวกต้าเซี่ยมาเอาเรื่อง เราก็อ้างได้ว่ายิงผิดตัว

"บอกไปว่านึกว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ เพราะมนุษย์ที่ไหนจะบินได้ล่ะ"

เบื้องบนย้ำคำสั่งอีกครั้ง "เพื่อความยิ่งใหญ่ของประเทศนกยูงทอง ฆ่าไอ้คนต้าเซี่ยคนนี้ซะ!"

ซาอิดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมรับคำสั่ง "รับทราบครับ!"

เขารู้สึกว่าเจ้านายพูดถูก สถานการณ์ตอนนี้ฝ่ายเขาได้เปรียบ เขาจึงยินดีที่จะทำตามคำสั่ง

ถ้ามีเครื่องบินรบของต้าเซี่ยอยู่แถวนี้ ซาอิดยอมติดคุกดีกว่าทำตามคำสั่งนี้

จาบารีพูดเสริม "รับทราบ!"

ซาอิดนึกไอเดียดีๆ ออก "จาบารี เราแกล้งบินผ่านมันไปก่อน แล้วโบกมือทักทาย ให้มันตายใจ แล้วค่อยยิงขีปนาวุธใส่เลย"

จาบารีตาเป็นประกาย "ไอเดียเจ๋งมาก!"

สิบวินาทีต่อมา

ทั้งสองคนบังคับเครื่องบิน บินโฉบผ่านร่างนั้นไปทางซ้ายและขวา

พวกเขาหันไปมองร่างนั้น แล้วโบกมือทักทายอย่างแรงหลายครั้ง

ร่างนั้นยังคงนิ่งเฉย

ซาอิดใจเต้นรัว "คนต้าเซี่ยคนนี้ไม่หนี สงสัยจะติดกับเราแล้ว"

จาบารีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เราบินวนกลับมา หันหัวเครื่องไปหามัน แล้วยิงขีปนาวุธต่อสู้อากาศยานใส่มันเลย"

ซาอิดตอบ "ตกลง!"

เครื่องบินรบทั้งสองลำบินไปข้างหน้าอีกหลายกิโลเมตร แล้วบินวนกลับมา หันหัวเครื่องไปทางเดิม

จาบารีกดปุ่ม "เรดาร์ล็อกเป้าหมายแล้ว เตรียมยิง!"

ซาอิดก็ทำแบบเดียวกัน

วินาทีต่อมา

ขีปนาวุธสองลูกก็พุ่งทะยานออกจากฐานยิง พ่นเปลวไฟร้อนระอุออกมาจากท้ายลูก พุ่งแหวกอากาศเข้าหาเป้าหมาย

จาบารีผิวปาก "ไอ้โง่นี่ตายแน่!"

จากประสบการณ์ของเขา ระยะห่างแค่ไม่กี่กิโลเมตร แถมยังถูกเรดาร์ล็อกเป้าไว้อีก โอกาสรอดของผู้มีพลังพิเศษชาวต้าเซี่ยคนนี้มีค่าเท่ากับศูนย์

อีกด้านหนึ่ง

วินาทีที่หยางฝานเห็นเปลวไฟจากขีปนาวุธ เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไรเลย กลับรู้สึกเอือมระอามากกว่า

เขาส่ายหน้าเบาๆ "พวกนกยูงทองพวกนี้มันปัญญาอ่อนหรือไงวะ?"

ฉันอุตส่าห์อยู่เฉยๆ ไม่ไปยุ่งกับพวกแก พวกแกยังกล้าเอาขีปนาวุธมายิงฉันอีกเนี่ยนะ?

(จบตอน)