บทที่ 90 โชคชะตากำหนดให้ต้าเซี่ยเป็นผู้นำ

ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล

เครื่องบินลำเลียงขนาดใหญ่ ซึ่งมีธงชาติต้าเซี่ยเพ้นท์อยู่ข้างลำตัวเครื่อง กำลังบินวนไปวนมาอยู่บนท้องฟ้า

ท้องทะเลเบื้องล่างคือ "ทะเลตงฮั่น" ซึ่งเป็นน่านน้ำที่คั่นกลางระหว่างต้าเซี่ยและอาณาจักรซากุระ

ภายในห้องนักบิน

นักบินสองนายกำลังพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา

"บินวนมาสิบนาทีแล้ว เรดาร์ก็ยังไม่จับสัญญาณอะไรได้เลย"

"ลองติดต่อศูนย์บัญชาการดูอีกทีดีไหม?"

"รออีกหน่อยดีกว่า เมื่อกี้เพิ่งถามไป ก็โดนด่ากลับมาว่าไม่มีความอดทนเอาซะเลย"

"ก็จริง"

บทสนทนาเปลี่ยนเรื่องไป

"เป็นนักบินขับเครื่องบินลำเลียงมาตั้งสิบกว่าปี เพิ่งเคยเจอภารกิจแปลกประหลาดขนาดนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ"

"มารับคนกลางอากาศเหนือทะเลตงฮั่นเนี่ยนะ มันเป็นไปได้เหรอ? สถานที่แบบนี้จะไปรับใครได้ยังไง?"

"เบื้องบนก็ไม่ยอมบอกอะไรให้ชัดเจน เอาแต่อ้างว่าเป็นความลับสุดยอด"

"ถ้าไม่ได้เป็นคำสั่งอย่างเป็นทางการนะ ฉันคงคิดว่ามีใครกำลังเล่นตลกกับพวกเราอยู่แน่ๆ"

คำว่า "เล่นตลก" เพิ่งจะหลุดออกจากปาก

ก็มีเสียงเคาะดังมาจากกระจกหน้าต่างด้านข้างห้องนักบิน

"ก๊อก! ก๊อก!"

กัปตันที่นั่งประจำตำแหน่งนักบินหลัก หันไปมองตามสัญชาตญาณ และแทบจะสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

เขาเห็นเงาร่างคนเลือนรางๆ ยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างกระจกนั่น

แน่นอนว่า

ด้วยความที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้อย่างแน่นหนา ต่อให้ตกใจจนอยากจะกระโดดหนี มันก็กระโดดไม่ได้หรอก

นักบินผู้ช่วยก็เห็นร่างที่ดูเลือนรางนั้นเช่นกัน สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที

ในขณะนั้นเอง

เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้นในหัวของพวกเขาทั้งสองคนพร้อมๆ กัน

"สวัสดีตอนบ่ายครับ ทั้งสองท่าน!"

พอได้ยินคำทักทายนั้น สองนักบินก็รู้สึกเหมือน "โดนผีหลอกกลางวันแสกๆ"

เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง: "รหัสภารกิจคือ 'คนข้ามฟากตงฮั่น' ผมคือคนที่พวกคุณมารับครับ"

ใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับกระดาษของนักบินทั้งสอง ถึงเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง

เพราะคำว่า "คนข้ามฟากตงฮั่น" คือรหัสลับที่เบื้องบนแจ้งให้พวกเขาทราบจริงๆ

ตอนแรกพวกเขายังไม่เข้าใจว่าคำว่า "คนข้ามฟาก" มันหมายถึงอะไร

แต่ตอนนี้ พวกเขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

เสียงแหบพร่าดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม: "ผมจะเข้าไปแล้วนะครับ!"

สิ้นเสียง

ร่างที่เลือนรางนั้นก็หายวับไปจากหน้าต่าง

จากนั้น สองนักบินก็ได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังมาจากด้านหลัง

"เรียกผมว่าคุณภูตพรายก็ได้ครับ ขอบคุณมากที่มารับผม"

ทั้งสองคนหันขวับไปมองพร้อมกัน และรู้สึกเหมือน "มีลมเย็นๆ พัดผ่านกระหม่อม" อีกครั้ง

เห็นร่างเลือนรางนั้น ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาจริงๆ

แล้วคุณภูตพรายคนนี้เข้ามาได้ยังไงกันล่ะเนี่ย?

ร่างที่เลือนราง ซึ่งก็คือหยางฝาน เอ่ยถามขึ้นว่า "เครื่องบินลำนี้จะบินตรงไปที่ชาปูเตียนเลยใช่ไหมครับ?"

นักบินทั้งสองคนตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารัวๆ อย่างกับเครื่องจักร

หยางฝานเห็นทั้งสองคนขวัญหนีดีฝ่อ ก็เลยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเกรงใจว่า "อ้อ พอจะมีห้องให้ผมพักผ่อนบ้างไหมครับ?"

ทั้งสองคนก็พยักหน้ารัวๆ อีก

กัปตันถึงเพิ่งจะตั้งสติได้ รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดว่า "หลิวเสี่ยว มาที่ห้องนักบินหน่อย พาแขกไปที่ห้องพักด้วยนะ"

ไม่นานนัก

ทหารหญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

พอเธอเห็นลักษณะอันพิลึกพิลั่นของหยางฝาน ใบหน้าเธอก็ซีดเผือดไปเหมือนกัน

แต่ทหารหญิงก็ควบคุมสติได้ดีพอสมควร เธอผายมือเป็นเชิงเชื้อเชิญ "เชิญทางนี้ค่ะ"

ทั้งสองคนเดินตามกันออกไป

"ปัง!"

ประตูห้องนักบินปิดลง

สองนักบินมองหน้ากัน สีหน้ายังคงฉายแววหวาดผวาไม่หาย

กัปตันรีบกดวิทยุสื่อสารทันที: "เรียกศูนย์บัญชาการ"

เสียงตอบรับดังกลับมาทันที: "ศูนย์บัญชาการรับทราบ มีอะไรให้รับใช้ไหม?"

กัปตันอดไม่ได้ที่จะบ่น: "ภารกิจนี้มันบ้าชัดๆ! ผมตกใจจนเกือบหัวใจวายตายแล้วเนี่ย"

ศูนย์บัญชาการฟังแล้วงุนงง: "ภารกิจมันบ้าตรงไหน?"

กัปตันเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด แล้วเสริมว่า: "คราวหน้าอย่าส่งผมมาทำภารกิจแบบนี้อีกนะ ผมไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งที่สองแล้วจริงๆ"

ศูนย์บัญชาการเงียบไป

ภารกิจนี้เป็นคำขอจากทางกองทัพบก ทางนั้นก็บอกมาแล้วว่าพลังของผู้มีพลังพิเศษคนนี้น่ากลัวนิดหน่อย

แต่จากที่กัปตันเล่ามา นี่มันแค่ "นิดหน่อย" ที่ไหนกันล่ะ?

เคาะหน้าต่างเครื่องบินลำเลียงที่กำลังบินอยู่กลางอากาศเนี่ยนะ คนปกติที่ไหนเขาทำกัน?

อีกด้านหนึ่ง

ทหารหญิงเปิดประตูห้องเคบินห้องหนึ่ง แล้วพูดว่า: "คุณภูตพรายคะ นี่คือห้องพักที่เตรียมไว้ให้คุณค่ะ"

หยางฝานพยักหน้า และถามขึ้นมาหนึ่งคำถาม: "ว่าแต่ ทางเราส่งคนไปสนับสนุนชาปูเตียนเยอะไหมครับ?"

ทหารหญิงตอบว่า: "เบื้องบนสั่งระดมกำลังไปสนับสนุนชาปูเตียนทั้งหมดสิบห้ากองพลค่ะ ตอนนี้สามกองพลแรกออกเดินทางไปแล้วค่ะ"

หยางฝานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ทหารหญิงบอกต่อ: "คุณภูตพรายคะ ถ้ามีอะไรเรียกได้ตลอดเลยนะคะ"

หยางฝานพยักหน้ารับ

ทหารหญิงขอตัวออกไป และไม่ลืมที่จะปิดประตูให้อย่างเรียบร้อย

หยางฝานเดาะลิ้น: "สิบห้ากองพล ทุ่มสุดตัวจริงๆ"

ตอนแรกเขาแค่เสนอแนะไปลอยๆ ว่าให้ส่งไปสักสิบกองพล ไม่คิดเลยว่าเบื้องบนของต้าเซี่ยจะเด็ดขาดขนาดนี้

และด้วยอิทธิพลที่แข็งแกร่งของต้าเซี่ยในทวีปตงโจว ชาปูเตียนจึงไม่มีทางปฏิเสธ และไม่กล้าปฏิเสธอย่างแน่นอน

ความจริงก็คือ

เครื่องบินลำเลียงลำนี้ เป็น "แท็กซี่เหินฟ้า" ที่เขาใช้โทรศัพท์ดาวเทียมติดต่อไปทางกองทัพให้มารับนั่นเอง

ก็แหม จากอาณาจักรซากุระไปถึงชาปูเตียน ระยะทางเป็นเส้นตรงเกือบ 3,000 กิโลเมตร มันไกลเกินไปนี่นา

ถ้าให้ขี่อินทรีทองไป ก็ต้องบินต่อเนื่องอย่างน้อยสิบชั่วโมง นั่งเครื่องบินของกองทัพไปแบบนี้เร็วกว่าเยอะ

ทางกองทัพก็ใจป้ำ ส่งเครื่องบินลำเลียงมารับถึงที่เลย

หยางฝานนั่งลง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างทรงกลม

เส้นขอบฟ้าและทะเลจรดกัน หมู่เมฆทอดยาวเป็นสาย

สำหรับคนทั่วไป นี่คือวิวทิวทัศน์ที่สวยงามตระการตามาก

แต่สำหรับเขาที่มีนกเป็นคู่หู และมักจะมองเห็นท้องฟ้าและผืนดินผ่านสายตาของพวกมันอยู่เสมอ วิวแบบนี้เขาเห็นจนชินตาแล้ว

หยางฝานละสายตา แล้วคิดในใจ: "สักวันต้าเซี่ยก็ต้องรวมดาวชางหลานเป็นหนึ่งเดียว นี่ก็ถือเป็นก้าวแรกสินะ

"โลกใบนี้มันวุ่นวายเละเทะไปหมดแล้ว มีแค่ต้าเซี่ยอย่างพวกเราเท่านั้นแหละที่มีความสามารถพอจะจัดการให้เรียบร้อยได้"

การที่พวกคาเมนี่แอบใช้ชาวซากุระมาทดลองในประเทศของซากุระเอง สันดานดิบก็คือพวกโจรปล้นชิงดีๆ นี่เอง

ประเทศแบบนี้ จะมานำพาชาวชางหลานให้ก้าวไปข้างหน้า เพื่อก้าวข้ามผ่านมหันตภัยนี้ไปได้ยังไง?

หยางฝานพึมพำเสียงเบา: "เพราะงั้น โชคชะตาจึงกำหนดให้ต้าเซี่ยเป็นผู้นำ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่รับผิดชอบกิจการต่างประเทศของต้าเซี่ย หรือที่เรียกกันว่า "กรรมการจาง" ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอีกครั้งผ่านกล้องวิดีโอคอล

นั่นคือ เจ้านายระดับสูงของกระทรวงการต่างประเทศของประเทศนกยูงทอง ที่ชื่อราฮาล

ราฮาลทำหน้าตาถมึงทึง เพื่อเพิ่มความน่าเกรงขาม "กรรมการจาง ต้าเซี่ยต้องหยุดการกระทำเดี๋ยวนี้"

กรรมการจางทำหน้างุนงง "การกระทำอะไรครับ?"

ราฮาลรีบพูดรัวๆ "ภาพถ่ายดาวเทียมจับภาพได้ว่า ต้าเซี่ยส่งเครื่องบินลำเลียงจำนวนมากออกไป และฐานทัพในประเทศของคุณก็กำลังระดมพลครั้งใหญ่"

"แถมยังมีภาพที่แสดงให้เห็นว่า เครื่องบินลำเลียงหลายลำที่บินจากทางใต้ของต้าเซี่ย ได้เข้าสู่น่านฟ้าของประเทศชาปูเตียนแล้ว"

"พวกคุณต้าเซี่ยคิดจะทำอะไรกันแน่?"

ราฮาลเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น "ชาปูเตียนอยู่ห่างจากประเทศเราไม่ถึง 400 กิโลเมตร เรายอมให้พวกคุณทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

"การกระทำของพวกคุณเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของเรา ต้าเซี่ยห้ามเข้าไปในชาปูเตียนเด็ดขาด"

กรรมการจางแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ "คุณรัฐมนตรีราฮาล ก่อนที่คุณจะกล่าวหาว่าพวกเราลุกล้ำอธิปไตย คุณช่วยไปถามทางชาปูเตียนก่อนได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น?"

แล้วเขาก็เสริมอีกประโยค "อีกอย่าง ต้าเซี่ยจะทำอะไร ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้พวกคุณฟังหรอกนะครับ"

พูดจบ

กรรมการจางก็ทิ้งท้ายว่า "ขอโทษด้วยนะครับ ผมยังมีงานอื่นต้องไปทำ" แล้วก็ตัดสายทิ้งไปดื้อๆ

ผู้ช่วยชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามขึ้นว่า "ทำไมท่านไม่บอกคุณราฮาลไปตรงๆ ล่ะครับว่าเราไปช่วยชาปูเตียน?"

กรรมการจางส่ายหน้า "ผมรู้จักสันดานพวกนกยูงทองดี ไม่ว่าเราจะพูดยังไง พวกเขาก็ไม่เชื่อหรอก"

เขาฟันธง "พอราฮาลไปถามชาปูเตียน ก็คงจะคิดว่าชาปูเตียนมีของดีซ่อนอยู่ ต้าเซี่ยถึงได้ทุ่มกำลังคนไปเยอะขนาดนี้แน่ๆ"

ผู้ช่วยชายคิดตาม แล้วก็เห็นด้วย "ด้วยตรรกะของพวกนกยูงทอง ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะคิดแบบนั้นจริงๆ ครับ"

ผู้ช่วยอีกคนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ "พวกคาเมนี่โทรมาครับ"

กรรมการจางถอนใจ "ได้กลิ่นขี้หมาแค่นิดเดียว ไอ้พวกหมาป่าพวกนี้ก็วิ่งเข้าใส่ทันทีเลยสินะ"

อีกสองชั่วโมงต่อมา

กรรมการจางก็ได้รับข่าวอีกเรื่อง

พวกนกยูงทองใช้ข้ออ้าง "ให้ความช่วยเหลือ" ส่งทหารบุกเข้าไปในชาปูเตียนอย่างหน้าด้านๆ

พวกเขายังเมินเฉยต่อการประท้วงของรัฐบาลชาปูเตียน และบุกยึดสนามบินแห่งหนึ่งเพื่อใช้เป็นฐานทัพชั่วคราวอีกด้วย

นอกจากนี้

กองทัพของนกยูงทองที่อยู่ใกล้กับชาปูเตียน ก็กำลังเคลื่อนพลครั้งใหญ่ ดูเหมือนจะเตรียมส่งทหารเข้าไปเพิ่มอีก

กรรมการจางถอนหายใจ "ฉันว่าแล้วไง ว่าพวกนกยูงทองต้องคิดว่าเราไปเจอของดีที่ชาปูเตียนเข้าให้แน่ๆ"

ผู้ช่วยยังรายงานต่ออีกว่า "ตอนนี้นกยูงทองกำลังเจรจาขอเช่าสนามบินกับทางชาปูเตียนอยู่ครับ"

กรรมการจางแค่นเสียงหัวเราะ "ฉันรู้จักพวกนกยูงทองดี พวกมันต้องเตะถ่วงเวลาการเจรจาออกไปเรื่อยๆ พอถึงเวลาถอนทหาร ก็ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าไงล่ะ"

ผู้ช่วยพยักหน้าเห็นด้วย "นี่แหละคือสิ่งที่พวกนกยูงทองถนัดที่สุดเลยครับ"

ในเวลานี้เอง

เครื่องบินลำเลียงที่หยางฝานโดยสารมา ก็บินเข้าสู่น่านฟ้าของประเทศชาปูเตียนแล้ว

หยางฝานอาศัยความสามารถในการรับรู้กระแสลม สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขาไม่ลังเลที่จะยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาถาม "เครื่องบินมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"

ทหารหญิงปลายสายทำหน้างุนงง "คุณภูตพราย ตอนนี้ก็ดูปกติดีนี่คะ"

หยางฝานถอนหายใจ "คุณลองไปตรวจสอบดูหน่อยสิ เครื่องบินมีปัญหาจริงๆ นะ"

ทหารหญิงยังคงยืนยัน "คุณภูตพราย ฉันยังไม่ได้รับรายงานว่าเครื่องบินมีปัญหาเลยนะคะ"

หยางฝานรู้สึกเอือมระอา

ผมไม่ได้โกหกคุณนะ กระแสลมมันฟ้องอยู่ชัดๆ ทำไมถึงไม่ยอมเชื่อกันบ้างล่ะ?

เขาวางมือทาบกระจกหน้าต่าง แล้วเร่งพลังวายุวิญญาณเพื่อพยายามสัมผัสถึงความผิดปกติ

ผ่านไปไม่กี่วินาที

หยางฝานก็พึมพำเสียงเบา "ห้องนักบินงั้นเหรอ?"

ตอนนั้นเอง

เสียงวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น

เสียงของทหารหญิงดูตื่นตระหนก "คุณภูตพราย ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อกี้ฉันเข้าใจผิด..."

หยางฝานตัดบท "เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ"

ทหารหญิงสะอึกไปนิดนึง ก่อนจะรีบอธิบาย "เมื่อกี้มีนกบินชนห้องนักบิน กระจกทะลุเป็นรู ตอนนี้มีลมแรงพัดเข้าไปในห้องนักบินค่ะ"

เธอบอกต่อ "พวกเรากำลังหาวิธีอุดรอยรั่วอยู่..."

หยางฝานพูดแทรกอีกครั้ง "รูใหญ่ไหมครับ?"

ทหารหญิงตอบ "ไม่ใหญ่เท่าไหร่ค่ะ"

หยางฝานถามต่อ "มีกระจกไหมครับ? หรือว่ากระจกตรงไหนที่พอจะถอดออกมาได้บ้าง?"

ทหารหญิงทำหน้างงอีกรอบ "คุณจะทำอะไรคะ?"

หยางฝานพูดสั้นๆ "ผมซ่อมกระจกเป็น"

ทหารหญิงอุทาน "หา? แล้วจะซ่อมกระจกได้ยังไงล่ะคะ?"

น้ำเสียงของหยางฝานเริ่มหงุดหงิด "ไม่ต้องถามเยอะ เอากระจกมาให้ผมก็พอ!"

สามนาทีต่อมา

ทหารหญิงก็ได้เห็น "การซ่อมกระจก" ด้วยตาตัวเอง

หยางฝานเดินเข้าไปในห้องนักบิน แค่โบกมือเบาๆ ลมแรงก็หายวับไปทันที

เขาเอากระจกไปแปะที่รอยแตก

จากนั้นไม่นาน

กระจกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ แล้วก็หลอมละลาย ปิดรอยแตกจนสนิท

ผ่านไปสองสามวินาที

กระจกก็เย็นลง และกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

ทั้งทหารหญิงและทุกคนในห้องนักบินต่างก็ยืนอึ้งตาค้าง

"แปะ!"

หยางฝานตบมือเบาๆ "เสร็จแล้ว!"

ทุกคนยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

หยางฝานขี้เกียจพูดอะไรต่อ ก็เลยเดินกลับออกไปจากห้องนักบิน

ผ่านไปหลายวินาที

กัปตันก็ตั้งสติได้ แล้วก็ถอนหายใจ "โคตรเทพ!"

หลังจากบินอย่างยาวนานเกือบสี่ชั่วโมง

เครื่องบินลำเลียงขนาดใหญ่ลำนี้ ก็เดินทางมาถึงน่านฟ้าของมณฑลกงกะรัต ประเทศชาปูเตียน ในที่สุด

กัปตันรายงานสถานการณ์ให้หยางฝานทราบด้วยตัวเอง: "คุณภูตพราย เรามาถึงเขตพื้นที่เป้าหมายแล้วครับ คาดว่าจะถึงสนามบินในอีกสิบนาทีครับ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "และก็ คุณภูตพราย ขอบคุณมากเลยนะครับสำหรับความช่วยเหลือของคุณ"

ต้าเซี่ยยอมจ่ายเงินก้อนโต เพื่อเช่าสนามบินแห่งหนึ่งในมณฑลกงกะรัต เพื่อใช้เป็นฐานปฏิบัติการสำหรับภารกิจสนับสนุนในครั้งนี้

หยางฝานยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาตอบกลับ: "ทุกท่าน ผมขอไม่ไปที่สนามบินแล้วกันนะครับ ผมขอตัวก่อนล่ะ"

เขาวางวิทยุสื่อสารลง แล้วแอบเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติ ร่างของเขาก็หายวับไปในพริบตา

ผ่านไปหลายวินาที

ทหารหญิงก็รีบวิ่งมาเปิดประตูห้องพัก

สิ่งที่เธอเห็นก็คือ

ห้องพักที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคน

ทหารหญิงยืนอึ้ง จู่ๆ ก็รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร

หยางฝานลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองดูเครื่องบินลำเลียงบินลับสายตาไป

เขาขยับมือซ้าย ลูกหินกลมๆ ลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ

นั่นคือลูกแก้วมิติ

ตั้งแต่เครื่องบินลำเลียงบินเข้าสู่น่านฟ้าของมณฑลกงกะรัต วัตถุวิเศษชิ้นนี้ก็สั่นสะเทือนเป็นระยะๆ

หยางฝานกำลูกหินไว้ในมือ สีหน้าของเขาดูแปลกๆ: "หรือว่าหลังจากที่เจ้านี่พัฒนาระดับแล้ว มันจะรับรู้ถึงรอยแยกมิติได้ด้วย?"

ลูกแก้วมิติมีความเกี่ยวข้องกับมิติ และรอยแยกมิติก็มีความเกี่ยวข้องกับมิติเช่นกัน

มันก็เป็นไปได้แฮะ!

เขาพึมพำกับตัวเอง: "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ บางทีฉันอาจจะใช้วัตถุวิเศษชิ้นนี้ เพื่อหาตำแหน่งที่แน่นอนของรอยแยกมิติได้ก็ได้"

หยางฝานมองไปรอบๆ สายตาไปสะดุดเข้ากับนกฝูงหนึ่ง

เขาเร่งพลังน้ำค้างแข็งทันที เข็มน้ำแข็งก็โผล่ขึ้นมาในมือ

ผิวหนังของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองจางๆ เขาออกแรงขว้างเข็มน้ำแข็งออกไปเต็มแรง พุ่งตรงไปยังฝูงนกที่อยู่ไกลออกไป

วินาทีที่เข็มน้ำแข็งกำลังจะหลุดจากมือ

เขาก็กระตุ้นพลังวายุวิญญาณ ให้นิ้วมือยึดติดกับเข็มน้ำแข็งไว้แน่น

วินาทีต่อมา

หยางฝานก็ถูกเข็มน้ำแข็งลาก พุ่งทะยานไปหานกฝูงนั้นด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

นี่คือวิธีใหม่ในการใช้พลังพิเศษที่เขาเพิ่งค้นพบ

ห้าวินาทีต่อมา

นกไต่ไม้หางขาว หรือที่รู้จักกันในชื่อนกกระจอกจำนวนหกตัว ก็ตกเป็นลูกสมุนของเขาโดยสมบูรณ์

สี่ตอนรวดจบแล้ว ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!

(จบตอน)