บทที่ 89 เจตจำนงแห่งโลกของต้าเซี่ย

"ในที่สุดหนูก็หาพี่ชายเจอซะที!"

เด็กหญิงตัวน้อยพูดจบก็เท้าสะเอว หอบหายใจแฮ่กๆ อยู่สองสามครั้ง

หยางฝานกลับทำหน้างุนงง

เขาหันมองรอบๆ ด้วยสายตาเหม่อลอย

ความฝันนี้มันแปลกๆ แฮะ!

ความฝันครั้งก่อนๆ ไม่ว่าจะเป็นที่ดาวชางหลาน หรือโลกปฐมกาล ทุกอย่างล้วนชัดเจนสมจริง ราวกับเขาไปยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ

แต่ความฝันครั้งนี้มันต่างออกไป

นอกจากเด็กหญิงตัวน้อยแล้ว ทิวทัศน์รอบๆ ล้วนดูเลือนรางไม่สมจริง

เหมือนความแตกต่างระหว่างซีจีราคาถูกกับซีจีระดับฮอลลีวูดยังไงยังงั้น

หยางฝานมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความระแวดระวัง "เธอเป็นคนดึงฉันเข้ามาในความฝันนี้งั้นเหรอ?"

เด็กหญิงตัวน้อยตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ใช่แล้วค่ะ ตั้งแต่หนูตื่นขึ้นมา หนูก็ตามหาพี่ชายมาตลอดเลย"

หยางฝานมองรอยยิ้มของเด็กน้อย รู้สึกว่าเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ความกังวลในใจจึงลดลงไปบ้าง

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้น "เธอตามหาฉัน...เอ่อ ใช่แล้ว เธอชื่ออะไรล่ะ?"

เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอ หมวกแพนด้าบนหัวก็เอียงตามไปด้วย "ไม่รู้สิคะ หนูเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองชื่ออะไร"

หยางฝานถึงกับพูดไม่ออก

ดวงตากลมโตของเด็กหญิงตัวน้อยเป็นประกาย "พี่ชายเป็นคนแรกที่หนูหาเจอ พี่ชายช่วยตั้งชื่อให้หนูหน่อยสิคะ"

เธอเงยหน้ามองหยางฝานพลางอ้อนวอน "น้าคะ นะๆๆๆ!"

หยางฝานทนความน่ารักของเธอไม่ไหว เลยตอบตกลง "ได้ๆๆ!"

เขาลองเสนอชื่อดู "ให้ชื่อว่า เสี่ยวจา ดีไหม?"

เด็กหญิงตัวน้อยกลับชอบอกชอบใจ "เย้! ต่อไปนี้หนูชื่อเสี่ยวจาแล้ว"

หยางฝานถามต่อ "แล้วสรุปเธอเป็นใครกันแน่?"

เสี่ยวจากะพริบตาปริบๆ "พี่ชายจำหนูไม่ได้เหรอคะ?"

หยางฝานถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน แล้วจะไป "จำไม่ได้" ได้ยังไง?

เสี่ยวจาใบ้ให้ "วันที่หนูตื่นขึ้นมา หนูร้องเรียกอยู่นานมากๆ มีแค่พี่ชายคนเดียวที่ได้ยินเสียงหนู"

หยางฝานเหมือนตาสว่างวาบ นึกขึ้นได้ทันที "หรือว่าจะเป็นวันที่แผ่นดินไหว?"

เสี่ยวจาพยักหน้ารัวๆ "ใช่แล้วค่ะ!"

จู่ๆ เธอก็หาวหวอด "หนูออกมานานเกินไปแล้ว ชักจะง่วงแล้วสิ หนูต้องกลับไปนอนแล้วล่ะ"

เธอรีบพูดรัวเร็ว "หนูมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่ชาย มีที่นึงกำลังจะแตกแล้วนะ"

เสี่ยวจายกนิ้วขึ้นชี้ไปที่หน้าผากของหยางฝาน "อ้อ ให้ของขวัญพี่ชายชิ้นนึงด้วย"

จากนั้น

ความฝันก็อันตรธานหายไป

หยางฝานสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่าพลังความแม่นยำดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

หยางฝานตั้งจิต

ตัวหนังสือเสมือนจริงบรรทัดหนึ่งก็ลอยขึ้นมา

เขาเหลือบมองแค่แวบเดียว ก็ต้องตกตะลึง

ความแม่นยำ (กำลังกลายพันธุ์): เปิดใช้งานแล้ว, พลังพิเศษสายผสมระดับต่ำ, อัตราวิวัฒนาการปัจจุบันยังไม่ทราบแน่ชัด

พลังพิเศษมีการกลายพันธุ์ด้วยเหรอ?

เปิดหูเปิดตาจริงๆ!

หยางฝานรู้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นของขวัญที่เสี่ยวจาตั้งใจมอบให้แน่ๆ แถมยังเป็นของขวัญชิ้นใหญ่อีกด้วย

เขาทบทวนเนื้อหาในความฝัน ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล

"เสี่ยวจาตื่นขึ้นมาก็ทำให้เกิดแผ่นดินไหว เธอต้องไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดาแน่ๆ

"หรือว่าเธอจะเป็นสิ่งที่เหลือเชื่ออย่างเจตจำนงแห่งโลกล่ะเนี่ย?"

หยางฝานรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก

จิตสำนึกของมนุษย์ โดยเนื้อแท้แล้วก็คือการรวมตัวกันของเซลล์ประสาทนับไม่ถ้วนในสมอง ผ่านปฏิกิริยาทางเคมีอันสลับซับซ้อน

ถ้าสมมติว่าสิ่งมีชีวิตทุกชีวิตบนดาวชางหลาน เปรียบเสมือนเซลล์ประสาทแต่ละเซลล์ มันจะสามารถรวมตัวกันจนเกิดเป็นจิตสำนึกได้ไหมนะ?

ในยุคแห่งพลังพิเศษแบบนี้ อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น!

"เธอไม่ไปหาคนอื่น แต่จงใจมาหาฉัน เพื่อบอกข้อมูลสำคัญแบบนี้

"ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็น 'ผู้ถูกเลือก' ในนิยายไปซะแล้วล่ะเนี่ย?"

หยางฝานกลับเข้าสู่สภาวะ "เพ่งจิต" อีกครั้ง และก็เห็นแผนที่ที่วาดแบบลวกๆ ปรากฏขึ้นมาทันที

นี่คือข้อมูลที่เสี่ยวจาส่งมาให้

บนแผนที่ระบุตำแหน่งตำแหน่งหนึ่งไว้—มันคือพื้นที่แห่งหนึ่งทางตอนใต้ของทวีปตงโจว

ความคิดในหัวของเขาเริ่มแล่นปรู๊ดปร๊าด "ถ้าฉันเดาไม่ผิด คำว่า 'กำลังจะแตก' น่าจะหมายถึงรอยแยกมิติกำลังจะปรากฏขึ้นที่ประเทศนั้น

"ในเมื่อเสี่ยวจาถึงกับเข้าฝันมาเตือนด้วยตัวเอง รอยแยกมิตินี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

"คงมีสิ่งมีชีวิตจากโลกปฐมกาลทะลักเข้ามาในโลกของเราเพียบแน่ ดีไม่ดีอาจจะมีตัวที่แข็งแกร่งมากๆ ปะปนมาด้วย"

วินาทีต่อมา

หยางฝานก็ให้ร่างแยกเช็กแผนที่ดู และรู้ตำแหน่งของรอยแยกมิติแล้ว "ที่แท้ก็ประเทศนี้นี่เอง"

ต้าเซี่ย

เมืองหลินเจียง

จุดสีแดงเพลิงจุดหนึ่ง พุ่งแหวกอากาศเหนือเมืองไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งรอยหางยาวสีสันสวยงามไว้เบื้องหลัง

ณ หมู่บ้านเยว่หว่าน

สองพี่น้อง จ้าวเสี่ยวอิ่งและจ้าวเสี่ยวหลง สวมชุดป้องกันยุง ยืนเคียงข้างกันอยู่ริมถนน แหงนหน้ามองดูรอยหางนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ช่วงนี้ต้าเซี่ยจัดแคมเปญ "ปราบยุงพิษทั่วประเทศ" สนับสนุนให้ประชาชนช่วยกันกำจัดยุงพิษ โดยมีเงินอุดหนุนให้เล็กน้อย

สองพี่น้องเข้าร่วมทีมปราบยุงของหมู่บ้าน ทำงานแค่ครึ่งวัน ก็ได้เงินอุดหนุนตั้ง 50 หยวน

ถึงจะไม่เยอะ แต่ก็พอช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัวได้บ้าง

จ้าวเสี่ยวหลงถามด้วยความสงสัย "พี่ แถบแสงนั่นมันคืออะไรอะ?"

จ้าวเสี่ยวอิ่งตอบ "สัตว์กลายพันธุ์น่ะสิ"

แค่เห็นแถบแสง เธอก็สัมผัสได้ลางๆ ถึงแรงกดดันอันมหาศาล ย่อมรู้ได้ทันทีว่ามันคือสัตว์กลายพันธุ์

จ้าวเสี่ยวหลงไม่เชื่อเด็ดขาด "เป็นไปไม่ได้มั้ง?"

เขายังเถียงคอเป็นเอ็น "ถ้าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ ป่านนี้โดนทางการสอยร่วงไปนานแล้ว"

จ้าวเสี่ยวอิ่งขี้เกียจเถียงด้วย "จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ"

ผ่านไปสองสามวินาที

จ้าวเสี่ยวหลงก็แอบสะกิดแขนพี่สาว กระซิบเบาๆ "พี่คนขายปลาอยู่ตรงนู้นแน่ะ"

จ้าวเสี่ยวอิ่งหันไปมองตามเสียง ก็เห็นคนขายปลาจริงๆ ด้วย

เห็นเขาสวมชุดป้องกันยุง ถือสวิงจับปลา คอยแหย่พุ่มไม้ริมทางตรงนู้นทีตรงนี้ที

จ้าวเสี่ยวหลงบ่นอุบอิบ "พี่คนขายปลานี่ช่างคิดเนอะ เอาสวิงจับปลามาตีจับยุงพิษเนี่ยนะ"

จ้าวเสี่ยวอิ่งหรี่ตาลง รู้สึกว่าท่าทางการแหย่ของเขา มันดูมีจังหวะจะโคนแปลกๆ

เธออธิบายไม่ถูกหรอกว่ามันคืออะไร แต่รู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา

ตอนนั้นเอง

จ้าวเสี่ยวหลงก็โบกมือทักทาย ตะโกนเสียงใส "สวัสดีครับพี่!"

จ้าวเสี่ยวอิ่งก็ส่งยิ้มหวาน โบกมือทักทายด้วย

หยางฝานหันขวับกลับมา ทักทายสองพี่น้อง

มือทั้งสองข้างที่ถือสวิงอยู่ ดูเหมือนจะแกว่งไปโดนจุดสีดำเล็กๆ ข้างหลังเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

จ้าวเสี่ยวหลงร้อง "โอ๊ะ" ขึ้นมาทันที รีบตะโกนบอก "พี่ครับ สวิงพี่เหมือนจะไปโดนยุงพิษเข้าแล้วครับ"

หยางฝานทำหน้าเหวอ หันกลับไปมอง แล้วใช้เท้าเหยียบลงไปเต็มแรง

เขาหัวเราะร่วน "ยุงพิษจริงๆ ด้วยแฮะ เมื่อกี้สงสัยจะฟลุก"

จ้าวเสี่ยวอิ่งหรี่ตาลงอีกครั้ง

เธอรู้สึกลางๆ ว่า นี่ไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญ

แต่สาวขายาวไม่มีหลักฐาน ก็เลยไม่ได้พูดอะไรออกมา

อีกด้านหนึ่ง

หยางฝานแหงนหน้ามองฟ้า พึมพำเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน "รอยแยกมิติเหรอ?"

รอยหางยาวสีสันสวยงามนั่น ย่อมเป็นผลงานของเจ้าสามสิบสามดำ

ในฐานะสัตว์กลายพันธุ์ที่เลี้ยงโดยคุณชายอีกาวิญญาณ แถมยังช่วยต้าเซี่ยกำจัดยุงพิษกลายพันธุ์ไปตั้งหลายตัว ทางการย่อมไม่ทำอะไรมันอยู่แล้ว

นอกจากจะไม่โจมตีแล้ว ยังจะช่วยคุ้มครองอย่างเต็มที่อีกต่างหาก

ห้านาทีต่อมา

รอยหางสีแดงเพลิงก็ตกลงไปในป่าทึบแถบชานเมืองฝั่งตะวันตก

ในป่ามีลานกว้างอยู่แห่งหนึ่ง

พื้นดินมีรอยไหม้เกรียมเป็นหย่อมๆ เหมือนโดนไฟเผาบ่อยๆ

ชายฉกรรจ์หัวโล้น ผิวออกสีแดงระเรื่อ กำลังยืนรออยู่กับที่

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำส่งเสียงร้อง "ข้ามาแล้ว!"

ภาษาต้าเซี่ยของมัน ชัดเจนขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย

ชายฉกรรจ์ตั้งท่าเตรียมพร้อม ตะโกนลั่น "คุณชายสาม รับมือ!"

คำว่า "คุณชายสาม" ในประโยคนี้ เห็นได้ชัดว่าใช้เรียกเจ้าสามสิบสามดำ

นี่คือสรรพนามที่เจ้าสามสิบสามดำโปรดปราน

ชายฉกรรจ์ชกหมัดออกไป หมัดนั้นมีเปลวไฟลุกโชน พุ่งเข้าใส่เจ้าสามสิบสามดำอย่างจัง

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำส่งเสียงร้องอีกครั้ง พร้อมกับกระพือปีกเบาๆ

ประกายไฟสองจุดร่วงหล่นลงมา ขยายตัวกลายเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ พุ่งเข้าปะทะกับหมัดของชายฉกรรจ์อย่างรวดเร็ว

"ตู้ม!"

ลูกไฟระเบิดออก

ชายฉกรรจ์กระเด็นลอยละลิ่ว กลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นหลายตลบ

เขาลุกขึ้นยืน สบถด่า "บ้าเอ๊ย ยังรับการโจมตีของคุณชายสามไม่ได้อีกเหรอเนี่ย"

เจ้าสามสิบสามดำพูดขึ้น "พี่ไฟ เจ้ายังต้องฝึกอีกเยอะนะ"

พี่ไฟลองถามดู "คุณชายสาม ข้ารู้สึกว่าท่านแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วใช่ไหม?"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาท้าประลองกับเจ้าสามสิบสามดำ เขารู้สึกว่าช่วงนี้พลังพิเศษของเขาพัฒนาขึ้นมานิดหน่อย ก็เลยมาลองของดู

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้พี่ไฟท้อแท้หนักกว่าเดิม คุณชายสามเอาชนะเขาได้ง่ายกว่าเดิมซะอีก

เจ้าสามสิบสามดำร้อง "ก้า" อย่างภาคภูมิใจ

จนถึงเมื่อวานนี้ มันเพิ่งจะผสานรวมจิตวิญญาณแห่งไฟที่เจ้านายประทานให้ได้อย่างสมบูรณ์ พลังของมันก็ย่อมต้องเพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา

พี่ไฟถามต่อ "คุณชายสาม ข้าขอเข้าพบเจ้านายของท่าน เพื่อขอคำชี้แนะสักหน่อยได้ไหม?"

สำหรับคุณชายอีกาวิญญาณ ผู้ที่สามารถเพาะเลี้ยงอีกาวิญญาณกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ กองกำลังจิ่วโจวทั้งกองทัพต่างก็อยากรู้ใจแทบขาด

เจ้าสามสิบสามดำส่ายหัวดิ๊ก "เจ้าอ่อนแอเกินไป ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าพบเจ้านายหรอก"

พี่ไฟโดนตอกกลับซะหน้าหงาย "คุณชายสาม ลาก่อน!"

เจ้าสามสิบสามดำร้อง "ก้า" "ข้าขอเตือนว่าอย่าเพิ่งไปดีกว่านะ"

พี่ไฟเกิดอาการงอน หันหลังเดินหนีไปดื้อๆ แถมยังเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกต่างหาก

ผ่านไปหลายวินาที

พี่ไฟเดินไปได้สิบกว่าเมตร จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลัง

"เจ้านายมีข้อมูลสำคัญมาก ฝากให้เจ้าไปบอกกองกำลังจิ่วโจวด้วย"

พี่ไฟหน้าตากระตุก เดินกลับมาอย่างว่าง่าย

เขาสบถด่าในใจ "แม่งเอ๊ย" แต่ปากกลับพูดจาอย่างนอบน้อม "รบกวนคุณชายอีกาวิญญาณชี้แนะด้วยครับ!"

สำหรับคุณชายอีกาวิญญาณผู้ลึกลับและทรงพลัง เขาไม่กล้าชักสีหน้าใส่หรอก

พี่ไฟยังหยิบมือถือออกมา เปิดโหมดถ่ายวิดีโอด้วย

เพราะทุกคำพูดของคุณชายอีกาวิญญาณ ถือเป็นข้อมูลสำคัญระดับชาติ

เจ้าสามสิบสามดำพูดรัวเร็ว "เจ้านายบอกว่า ทางตอนใต้ของทวีปตงโจว กำลังจะเกิดรอยแยกมิติขนาดใหญ่มาก

"ขอให้ต้าเซี่ยรีบส่งกองกำลังไปวางแนวป้องกันในพื้นที่เป้าหมายโดยด่วน เพื่อสกัดกั้นสัตว์ประหลาดจากโลกปฐมกาลที่จะบุกรุกเข้ามาในดาวชางหลาน"

พี่ไฟตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ทันที "คุณชายอีกาวิญญาณได้บอกไหมครับ ว่าพิกัดที่แน่นอนอยู่ตรงไหน?"

เจ้าสามสิบสามดำตอบ "มณฑลกงกะรัต ประเทศชาปูเตียน"

พี่ไฟถามต่อ "ขอพิกัดที่แม่นยำกว่านี้ได้ไหมครับ?"

เจ้าสามสิบสามดำส่ายหัวนกปฏิเสธ

พี่ไฟซักไซ้ต่อ "แล้วคุณชายอีกาวิญญาณมีคำแนะนำอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?"

เจ้าสามสิบสามดำตอบ "เจ้านายแนะนำว่า อาจจะมีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งมากๆ บุกรุกเข้ามา ทางที่ดีควรวางกำลังทหารอย่างน้อยสิบกองพล และระดมผู้มีพลังพิเศษไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

พี่ไฟหน้าถอดสี "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

เมื่อกี้เขารู้แค่ว่าเรื่องมันร้ายแรง แต่ยังนึกภาพไม่ออกว่าร้ายแรงขนาดไหน

พอได้ยินคำว่า "สิบกองพล" เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่า รอยแยกมิตินี้มันอันตรายสุดๆ

พี่ไฟลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน "ถ้าไม่ไปช่วย จะเกิดผลเสียอะไรตามมาไหมครับ?"

เขาคิดว่า รอยแยกมิติไปโผล่ที่ประเทศชาปูเตียน ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนต้าเซี่ยตั้งเกือบพันกิโลเมตร

ต่อให้ต้าเซี่ยไม่ส่งทหารไปช่วยสักคน ก็คงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อต้าเซี่ยหรอก

พูดให้ฟังดูเลือดเย็นหน่อยก็คือ ยังไงคนที่ตายก็ไม่ใช่คนต้าเซี่ยซะหน่อย

เจ้าสามสิบสามดำตอบกลับ "เจ้านายบอกว่า สัตว์ประหลาดจากโลกปฐมกาล ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตของดาวชางหลาน

"สัตว์ประหลาดทุกตัวที่หลุดเข้ามาในดาวชางหลาน จะสร้างจุดยึดเหนี่ยวในโลกนี้

"ยิ่งมีสัตว์ประหลาดหลุดเข้ามาเยอะ จุดยึดเหนี่ยวก็ยิ่งมีเยอะ สัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งก็จะตามหาดาวชางหลานเจอง่ายขึ้น"

มันหยุดไปนิดนึง แล้วพูดเสริม "รังนกพังพินาศ ไข่นกจะเหลือรอดได้ยังไง"

ในที่สุดพี่ไฟก็เลิกคิดเข้าข้างตัวเอง "เข้าใจแล้วครับ ผมจะรีบรายงานเบื้องบนเดี๋ยวนี้เลย!"

เขาทำวันทยหัตถ์อย่างเคร่งขรึม "ฝากบอกคุณชายอีกาวิญญาณด้วยครับ ว่าต้าเซี่ยจะไม่ลืมบุญคุณอันใหญ่หลวงของท่านในครั้งนี้แน่นอน"

ห่างออกไปหนึ่งพันกิโลเมตร

ภายในฐานทัพลับ

นายพลโหลวนำข่าวเรื่องรอยแยกมิติที่กำลังจะเกิดขึ้นในประเทศชาปูเตียน มารายงาน

นางเงือกสาวพึมพำเบาๆ "ยิ่งมีสัตว์ประหลาดเยอะ จุดยึดเหนี่ยวก็ยิ่งเยอะ"

เธอเอ่ยปากชมเชยอย่างที่ไม่ค่อยจะทำบ่อยนัก "คนที่พูดประโยคนี้ได้ แสดงว่าต้องมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโลกปฐมกาลอย่างลึกซึ้งเลยทีเดียว"

นางเงือกสาวพูดอย่างเปิดเผย "ดูเหมือนฉันจะประเมินคุณชายอีกาวิญญาณต่ำไปมาก และก็ประเมินคนต้าเซี่ยต่ำไปมากด้วยเหมือนกัน"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าชราของนายพลโหลว

แต่ยิ้มได้แค่แป๊บเดียว รอยยิ้มก็จางหายไป "คุณเจียหน่าครับ คุณคิดว่าในช่วงเวลานี้ โอกาสที่จะเกิดรอยแยกมิติขนาดใหญ่แบบนี้ มีมากน้อยแค่ไหนครับ?"

นางเงือกสาวไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับถามกลับด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "พวกคุณไม่เชื่อใจคุณชายอีกาวิญญาณแล้วเหรอคะ?"

น้ำเสียงของเธอเริ่มแฝงความนัย "ตอนเกิดหายนะยุงพิษคราวก่อน พวกคุณเลือกที่จะเชื่อคุณชายอีกาวิญญาณ ฉันก็นึกว่าพวกคุณจะเชื่อใจเขาตลอดไปซะอีก"

นายพลโหลวตอบอย่างใจเย็น "เรายังคงเชื่อใจคุณชายอีกาวิญญาณครับ แต่เราก็อยากฟังความเห็นจากหลายๆ ฝ่ายด้วย

"การปักใจเชื่อใครฝ่ายเดียว ไม่ใช่เรื่องดีหรอกครับ เพราะไม่มีใครรับประกันได้ว่า คุณชายอีกาวิญญาณจะไม่ทำอะไรผิดพลาดเลย"

นางเงือกสาวพยักหน้าเบาๆ "ก็มีเหตุผลนะ"

จากนั้นเธอก็ตอบคำถามที่ค้างไว้ "จากประสบการณ์ของอารยธรรมเหม่ยเจีย ในช่วงแรกของการถูกดูดกลืน จะยังไม่มีรอยแยกมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นหรอกค่ะ"

แต่นางเงือกสาวก็เปลี่ยนเรื่องพูด "แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไป คนต้าเซี่ยควรจะระวังตัวไว้ให้มากนะคะ"

โดนตอกหน้าหงายมาหลายรอบ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับว่า ประสบการณ์ของอารยธรรมเหม่ยเจีย อาจจะเอามาใช้ไม่ได้ทั้งหมด

นายพลโหลวยังคงกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ "คุณเจียหน่า ขอบคุณมากครับสำหรับคำแนะนำ"

นางเงือกสาวโบกมือเรียวบางปฏิเสธ "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย"

นายพลโหลวส่ายหน้า "ไม่หรอกครับ คุณให้ความช่วยเหลือต้าเซี่ยอย่างมหาศาล คนต้าเซี่ยจะจดจำบุญคุณของคุณตลอดไปครับ"

นางเงือกสาวหัวเราะร่วน "คนต้าเซี่ยนี่น่าสนใจดีนะคะ"

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ช่วงนี้ฉันว่างๆ เลยลองศึกษาประวัติศาสตร์ของดาวชางหลานดูนิดหน่อย

"สองร้อยปีก่อน ต้าเซี่ยเป็นแค่ประเทศที่อ่อนแอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวชางหลาน ดูเหมือนว่าความสำเร็จนี้จะไม่ได้มาเพราะโชคช่วยสินะคะ"

นายพลโหลวถอนหายใจยาว "กว่าร้อยปีที่ผ่านมา พวกเราผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วนจริงๆ ครับ"

ประโยคถัดมาของนางเงือกสาว แฝงความหมายลึกซึ้ง "จุดที่ฉันร่อนลงมาบนดาวชางหลาน เป็นพิกัดที่ท่านนักบวชสูงสุดเป็นคนเลือกให้เองเลยนะคะ"

นายพลโหลวไม่เข้าใจความหมายแฝงนั้น

นางเงือกสาวก็ไม่ได้อธิบายอะไร ดำดิ่งลงไปใต้น้ำเฉยเลย

นายพลโหลวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เริ่มเข้าใจ

ที่แท้ท่านนักบวชสูงสุดของเผ่าเหม่ยเจีย ก็เล็งเห็นศักยภาพของชนชาติต้าเซี่ย มากกว่าจะมองเหมารวมทั้งอารยธรรมชางหลานงั้นเหรอ?

หรือว่าอีกฝ่ายรู้ว่าคนต้าเซี่ยเป็นคนรู้คุณคน ถึงได้ส่งคุณเจียหน่าฝ่าอันตรายมาลงที่ต้าเซี่ย แทนที่จะเป็นประเทศอื่น?

เป็นไปได้แฮะ!

แต่นายพลโหลวไม่มีเวลามานั่งคิดอะไรให้วุ่นวาย "ผมต้องรีบไปรายงานเรื่องนี้ให้คณะผู้บริหารสูงสุดทราบด่วนเลย"

ด้วยตำแหน่งของเขา เขาย่อมเข้าใจดีว่า คำเตือนเรื่องรอยแยกมิติของคุณชายอีกาวิญญาณ จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อดุลอำนาจของทั้งทวีปตงโจว หรืออาจจะลามไปถึงระดับโลกเลยทีเดียว

อีกฝั่งหนึ่งของมหาสมุทร

อินทรีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

หยางฝานก็เริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ประเทศชาปูเตียนเช่นกัน

สำหรับเขาแล้ว การบุกรุกของสัตว์ประหลาดจากโลกปฐมกาล คือโอกาสทองในการฟาร์มพลังพิเศษและค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ

เขารู้สึกลางๆ ว่า การที่เสี่ยวจามาเข้าฝันด้วยตัวเอง ก็คงอยากจะให้ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของต้าเซี่ยอย่างเขา ออกโรงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเหมือนกัน

(จบตอน)