บทที่ 88 อานุภาพของการผสานพลังพิเศษ

"ซ่า~"

เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง

ที่นี่คือชายฝั่งแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเฮ่อเจียหนึ่งร้อยกิโลเมตร

หลังจากออกจากเมืองเฮ่อเจีย หยางฝานก็ตรงดิ่งมาที่นี่ทันที

เขานั่งนิ่งอยู่บนโขดหิน ทอดสายตามองท้องทะเลสีครามอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล

"ในอาณาจักรซากุระแห่งนี้ ลูกนักการเมืองก็เป็นนักการเมือง ลูกชาวบ้านก็เป็นชาวบ้าน เหมือนกับแอ่งน้ำนิ่งที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษของที่นี่ ในสายเลือดก็เหมือนจะถูกฝังรากลึกด้วยความยอมจำนน ไม่เหมือนกับผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

"บางทีนี่อาจจะเป็นจุดสูงสุดของความตายตัวทางสังคมแล้วล่ะมั้ง"

หยางฝานได้รับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรซากุระมากมายจากรูปแกะสลักไม้ ทำให้เขาเข้าใจที่นี่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ในฐานะชาวต้าเซี่ยที่เชื่อมั่นในคติที่ว่า "คนเราเกิดมาเท่าเทียมกัน" เขารู้สึกว่าที่นี่เป็นประเทศที่แปลกประหลาดมาก

ในอีกแง่หนึ่ง

เรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ทำให้เขาได้ฉุกคิดอะไรหลายๆ อย่าง

"โลกปฐมกาลเป็นสถานที่ที่อันตรายมาก

"ถ้าขืนยังคงสภาพไร้ชีวิตชีวาแบบนี้ต่อไป จุดจบก็มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือความตายอย่างเงียบงัน

"หากชาวชางหลานต้องการจะเอาชีวิตรอด ก็ต้องทำลายโครงสร้างเก่าๆ ทิ้งไป และสร้างโลกใบใหม่ที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาขึ้นมาแทน"

นี่เป็นครั้งแรกที่หยางฝานรู้สึกว่า บางทีเขาควรจะใช้พลังที่ตัวเองมี ทำอะไรสักอย่างเพื่อโลกใบนี้บ้าง

ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นทำไม่ได้

ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำไม่ได้นี่นา

หยางฝานก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง พึมพำเสียงเบา "บางทีฉันอาจจะเป็นคนกุมกระแสแห่งประวัติศาสตร์ไว้ในมือก็ได้นะ"

เขารู้สึกว่า ด้วยความเร็วในการพัฒนาฝีมือของตัวเอง เมื่อถึงจุดหนึ่ง เขาจะสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้อย่างแน่นอน

ข้างกายเขา

ใบหน้าพระพุทธรูปบนรูปแกะสลักไม้ เต็มไปด้วยความยำเกรง

เมื่อครู่นี้มันเห็นกับตาว่า เจ้านายแค่ขยับมือขวา จู่ๆ ก็เสกของรูปร่างคล้ายจักจั่นออกมาได้

เจ้านายกำของสิ่งนั้นไว้ครู่หนึ่ง พลังประหลาดสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในร่างของเขา

ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาตินี้ มันเกินกว่าที่สติปัญญาของมันจะทำความเข้าใจได้

แถมของรูปร่างคล้ายจักจั่นนั่น ยังทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับ "ศัตรูตามธรรมชาติ"

มันแทบไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองของสิ่งนั้นด้วยซ้ำ

วัตถุวิเศษคิดทบทวนดูแล้ว รู้สึกว่ามันควรจะแสดงความจงรักภักดีอย่างจริงจังเสียที

มันจึงส่งกระแสจิตออกไป "เจ้านายผู้สูงส่ง ข้าน้อยจะขอจงรักภักดีต่อท่านตลอดไป"

และยังได้อธิบายวิธีการ "แสดงความจงรักภักดี" อย่างเป็นรูปธรรมอีกด้วย "นับตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่าท่านจะให้ข้าน้อยกลืนกินอะไร ข้าน้อยก็จะกลืนกินมันลงไปในคำเดียวโดยไม่ปริปากบ่นเลยครับ"

สำหรับรูปแกะสลักไม้ นี่ถือเป็นการยอมถอยจนถึงขีดสุดแล้ว

ขนาดอึฉันยังยอมกินเลย เจ้านายก็น่าจะเห็นความจริงใจของฉันแล้วใช่ไหม?

ลองเป็นเจ้านายคนเก่าสิ อย่าว่าแต่สั่งให้กินอึเลย แค่สั่งให้ดม ฉันก็จะกลืนกินมันลงท้องไปทั้งตัวเดี๋ยวนี้แหละ

หยางฝานฟังแล้วก็งงๆ ไม่รู้ว่าไอ้ของอาถรรพ์นี่มันผีเข้าอะไรอีกถึงได้มาพล่ามอะไรไร้สาระแบบนี้

แต่เขาก็ไม่อยากไปดับความกระตือรือร้นของลูกน้อง จึงพยักหน้ารับ "อืม รู้แล้วล่ะ"

ใบหน้าพระพุทธรูปร้องยิ้มประจบสอพลอทันที

"ฟิ้ว!"

ลมทะเลพัดโชยมา

หยางฝานสูดรับลมทะเลอันแสนสดชื่น ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนที่หาได้ยากยิ่ง

ผ่านไปไม่กี่วินาที

จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว หันไปมองทางฝั่งแผ่นดิน

ในมุมมองของอินทรีทอง

โดรนทหารลำหนึ่งโผล่มาจากด้านหน้า บินเลียบชายฝั่งมาด้วยความเร็วสูง

ด้านข้างของโดรน มีธงรูปดาบดอกไม้ประทับอยู่อย่างชัดเจน

ระหว่างเขากับโดรน มีภูเขาลูกหนึ่งคั่นกลางอยู่

โดรนมองไม่เห็นเขา แต่เขามองเห็นโดรน

สีหน้าของหยางฝานดูแปลกๆ "โดรนของคาเมนี่ตามมาถึงนี่เลยเหรอ? ดูท่าทางจะร้อนรนน่าดูเลยนะ"

เขาลุกขึ้นยืน มือขวาทำท่ากำอะไรบางอย่างหลวมๆ

เข็มน้ำแข็งใสแจ๋วโผล่ขึ้นมาในมือขวาของเขาทันที

นี่คือพลังพิเศษสายน้ำแข็ง

จากนั้นเข็มน้ำแข็งก็ล่องหนหายไป

นี่คือพลังวิญญาณเร้น

แขนขวาของหยางฝานขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนๆ

นี่คือพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วตวัดแขนขวาอย่างแรง

เข็มน้ำแข็งพุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ลอยเป็นเส้นโค้งข้ามระยะทางกว่าห้ากิโลเมตร พุ่งชนโดรนอย่างแม่นยำ

นี่แหละคือพลังพิเศษใหม่ที่หยางฝานเพิ่งได้รับมา

ชื่อของมันคือ — ความแม่นยำ

อีกด้านหนึ่ง

โดรนถูกเข็มน้ำแข็งแทงทะลุ ไอเย็นยะเยือกปะทุขึ้นภายในเครื่องทันที

ระบบไฟฟ้าของโดรนดับพรึบ ก่อนจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ร่วงหล่นจากความสูงเกือบพันเมตรลงสู่ป่าเขาด้านล่าง แตกกระจายกลายเป็นเศษเหล็ก

แม้จะเป็นแค่พลังพิเศษระดับต่ำที่ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณแค่ 1 แต้มในการเปิดใช้งาน แต่เมื่อนำพลังพิเศษทั้งสี่สายมาผสานรวมกัน กลับทรงอานุภาพการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว

สายตาของหยางฝานสอดส่ายไปมองอีกทิศทางหนึ่ง "ลองทดสอบขีดจำกัดของพลังความแม่นยำดูหน่อยดีกว่า"

เขาสร้างเข็มน้ำแข็งขึ้นมาอีกเล่ม ก่อนจะกระตุ้นพลังของกิ่งก้านทองแดง แล้วขว้างมันออกไปเต็มแรง

"ฟิ้ว!"

เนื่องจากไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเร้น เข็มน้ำแข็งจึงแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมปรี๊ด

เข็มน้ำแข็งลอยละลิ่วข้ามระยะทางเกือบแปดกิโลเมตร ก่อนจะพุ่งชนลำต้นของต้นไม้เสียงดัง "ปัง"

เป็นระยะทางที่น่าทึ่งมาก

หยางฝานจินตนาการไปไกล "ถ้าพลังความแม่นยำกับพลังกิ่งก้านทองแดงของฉันพัฒนาขึ้นไปอีก ดีไม่ดีฉันอาจจะโจมตีเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรได้อย่างแม่นยำก็ได้

"ถึงตอนนั้น ฉันก็จะเป็นนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวชางหลาน การโจมตีธรรมดาๆ ของฉันก็คงมีอานุภาพเทียบเท่ากับปืนใหญ่เลยทีเดียว"

นักฆ่าทั่วไป ต้องเข้าใกล้เป้าหมายถึงจะลงมือได้

แต่นักฆ่าระดับเทพ กลับสามารถโจมตีแบบล่องหนไร้ร่องรอยได้จากระยะทางไกลหลายกิโลเมตร

สรุปก็คือ

ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอีกระดับแล้ว

นอกจากนี้

จักจั่นชิงวิญญาณยังสกัดพลังพิเศษระดับต่ำมาได้อีกสองชนิดจากผู้มีพลังพิเศษชาวคาเมนี่ แต่มันก็เป็นแค่พลังพิเศษขยะๆ ทั้งนั้น

แน่นอนล่ะ

มันขยะก็แค่ในสายตาของเขาคนเดียวนั่นแหละ

สำหรับคนอื่น มันคือสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาให้ชัดๆ

ผู้มีพลังพิเศษทั้งสามคน สมทบค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณให้เขาไป 5.8 แต้ม

ช่วงที่ผ่านมาร่างแยกของเขาก็รวบรวมมาได้อีก 0.6 แต้ม

หักลบกับที่ใช้เปิดใช้งานพลังความแม่นยำไป 1 แต้ม ตอนนี้ยอดรวมค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณของเขาพุ่งขึ้นไปถึง 34.5 แต้มแล้ว

ภายในฐานทัพไท่เป่า

ด้วยผลพวงจากการระเบิด สภาพของฐานทัพจึงเละเทะไม่มีชิ้นดี

ถึงกระนั้น แผนกควบคุมโดรนก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่อย่างขะมักเขม้น

เจ้าหน้าที่ควบคุมได้รับคำสั่งให้ใช้โดรนบินปูพรมค้นหา ร่องรอยต้องสงสัยทุกอย่าง ในรัศมีสองร้อยกิโลเมตร

ทหารทุกคนต่างก็คิดเป็นเสียงเดียวกันว่า นี่มันคำสั่งบ้าบอคอแตกอะไรกัน

รัศมีสองร้อยกิโลเมตรมันกว้างใหญ่ไพศาลขนาดไหน พวกเบื้องบนไม่มีสมองคิดกันเลยหรือไง?

แต่ก็ช่วยไม่ได้

พวกคาเมนี่ตรวจสอบที่เกิดเหตุอย่างละเอียดแล้ว แต่ไม่พบเบาะแสอะไรที่เป็นประโยชน์เลย

กองกำลังระดับหัวกะทิที่ลักพาตัวไรอันไป จู่ๆ ก็หายวับไปราวกับอากาศธาตุ

ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาก็ต้องใช้วิธีงมเข็มในมหาสมุทรแบบนี้แหละ

ในตอนนั้นเอง

เจ้าหน้าที่ควบคุมคนหนึ่งก็ร้องขึ้นมา "ผู้กองครับ โดรนที่ผมควบคุมอยู่เพิ่งจะขาดการติดต่อไปครับ"

หน้าจอมอนิเตอร์ตรงหน้าเขา มีแต่ภาพซ่าๆ เต็มไปหมด

นี่คือสัญญาณเตือนว่า โดรนขาดการติดต่อแล้ว

ผู้กองรีบเดินเข้ามาถามตรงๆ "ก่อนจะขาดการติดต่อ มีอะไรผิดปกติไหม?"

เป็นคำถามที่น่าสนใจทีเดียว

เพราะตามปกติแล้ว การขาดการติดต่อก็คือความผิดปกติอย่างหนึ่ง ซึ่งควรจะต้องรีบรายงานให้เบื้องบนทราบทันที

เจ้าหน้าที่ควบคุมส่ายหน้า "ไม่มีอะไรผิดปกติเลยครับ บินอยู่ดีๆ สัญญาณก็หายไปดื้อๆ"

ผู้กองถามต่อ "พิกัดที่ขาดการติดต่ออยู่ตรงไหน?"

เจ้าหน้าที่ควบคุมคลิกเมาส์สองสามที หน้าจอก็เปลี่ยนไป "ตรงนี้ครับ"

ผู้กองชำเลืองมอง แล้วบ่นพึมพำ "น่าจะเป็นแถวๆ ภูเขากันดารนะ"

เจ้าหน้าที่ควบคุมยักไหล่ "ใช่ครับ แถวนั้นไม่มีคนอยู่เลย ถนนหนทางก็ไม่มี"

ผู้กองสรุปเอาเอง "สงสัยโดรนจะขัดข้องอีกแล้วล่ะมั้ง"

เขาสบถด่า "ไอ้โดรนรุ่นนี้ขัดข้องรายวันเลย เบื้องบนก็เอาแต่จัดซื้อของห่วยๆ แพงๆ แบบนี้มาให้ใช้"

เจ้าหน้าที่ควบคุมหัวเราะเบาๆ "เพื่อความก้าวหน้าของคุณสมิธ โดรนจะพังไปอีกกี่ลำก็คงไม่เป็นไรหรอกครับ"

ผู้กองถลึงตาใส่ลูกน้อง "ระวังปากหน่อย"

เจ้าหน้าที่ควบคุมรีบรูดซิปปากทันที

แต่ดูจากสีหน้าของผู้กอง เขาก็ไม่ได้ดูจะไม่เห็นด้วยกับคำพูดของลูกน้องเลยสักนิด

ผู้กองนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่ง "นายเรียกโดรนลำอื่นที่อยู่ใกล้ๆ ไปบินดูแถวนั้นหน่อยละกัน"

เจ้าหน้าที่ควบคุมรับคำ "รับทราบครับ!"

สิบนาทีต่อมา

เจ้าหน้าที่ควบคุมก็รายงานว่า "ผู้กองครับ ไม่พบร่องรอยอะไรต้องสงสัยเลยครับ เมื่อกี้น่าจะเป็นปัญหาขัดข้องของตัวโดรนจริงๆ ครับ"

ผู้กองทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว "รับทราบ"

ภูเขาจันทร์เงิน

ศูนย์บัญชาการใหญ่ของหน่วยดาบสวรรค์

ชายในชุดเครื่องแบบสีดำสิบกว่าคนกำลังรวมตัวกันเพื่อประชุมด่วน

ชายชราที่นั่งหัวโต๊ะ เอ่ยเรียกชื่อคนๆ หนึ่งขึ้นมา "ซาโต้ นายช่วยสรุปสถานการณ์ให้ฟังหน่อย"

ซาโต้รับคำ "ครับผม!" แล้วรีบรายงานอย่างรวดเร็ว "เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ จู่ๆ ก็มีชายชาวคาเมนี่คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ค่ายทหารแห่งหนึ่งของดาบสวรรค์อย่างเป็นปริศนา

"ชายคนนี้ชื่อ 'ไรอัน' นิ้วมือขาดไปสี่นิ้ว ขาก็หายไปข้างหนึ่ง ตอนที่พบเขากำลังสลบอยู่

"ดูภายนอกไรอันอาจจะเป็นแค่พนักงานระดับสูงของบริษัทจากคาเมนี่ แต่จริงๆ แล้วเขาคือเจ้าหน้าที่ข่าวกรองระดับสูงของหน่วยเจไอซีเอต่างหาก

"ไรอันพกแฟลชไดรฟ์ติดตัวมาด้วย ข้อมูลในนั้นระบุชัดเจนว่า ที่ชั้นใต้ดินของอาคารสำนักงานที่เขาทำงานอยู่ มีห้องทดลองลับซ่อนอยู่..."

ยิ่งซาโต้เล่ารายละเอียดมากเท่าไหร่

พวกชาวซากุระก็ยิ่งแสดงความโกรธแค้นออกมามากขึ้นเท่านั้น

"บากะ! พวกคาเมนี่มันเลวทรามจริงๆ กล้าเอาคนของเราไปทดลองพลังเหนือธรรมชาติในประเทศของเราเองเลยเหรอเนี่ย!"

"มิน่าล่ะ พวกมันถึงได้ปิดล้อมจุดเกิดเหตุที่เมืองเฮ่อเจีย แถมยังห้ามไม่ให้คนของเราเข้าไปยุ่งด้วย"

"สวรรค์ต้องลงทัณฑ์พวกมันแน่! ไอ้พวกคาเมนี่พวกนี้ต้องตกนรกหมกไหม้ชดใช้กรรม!"

บรรยากาศในห้องประชุมเดือดพล่าน

ชายชุดดำคนหนึ่งถามถึงประเด็นสำคัญขึ้นมา "แล้วสรุปใครเป็นคนพาตัวไรอันมาส่งล่ะ?"

อีกคนรีบตอบทันควัน "ก็ต้องเป็นผู้รักชาติของเราสิครับ เขาคงไปรู้เห็นความเลวทรามของพวกคาเมนี่เข้า เลยทนไม่ได้ บุกเข้าไปโจมตีพวกมัน แล้วก็ลากคอไรอันมาส่งให้เรายังไงล่ะ"

ในทางตรรกะแล้ว นี่เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด

ชายชุดดำส่วนใหญ่ต่างก็เห็นพ้องต้องกัน

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

"ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ"

จู่ๆ ชายชราก็ยกมือขวาขึ้นมา

ทุกคนเงียบเสียงลงทันที

ชายชรากวาดสายตามองทุกคน แล้วเอ่ยขึ้น "อิทธิพลของพวกคาเมนี่ยังแข็งแกร่งมาก แถมยังมีคนยอมเป็นสุนัขรับใช้พวกมันอีกเพียบ ตอนนี้พวกเราทำได้แค่เก็บความแค้นนี้ไว้ในใจก่อน"

ชายชุดดำหลายคนแสดงสีหน้าอึดอัดใจ

แต่ก็มีบางคนที่สีหน้าเรียบเฉย

ในเมื่อพวกซากุระทนมาได้กว่าครึ่งศตวรรษแล้ว พวกเขาก็กลายเป็นเต่านินจาที่เชี่ยวชาญด้านการอดทนอดกลั้นไปแล้วล่ะ

ชายชราเปลี่ยนเรื่องพูด "แต่วีรบุรุษของเราได้แสดงให้เห็นเป็นแบบอย่างแล้ว พวกเราเองก็สามารถใช้วิธีของเรา ลอบสร้างความปั่นป่วนให้พวกมันได้เหมือนกัน

"ดาวชางหลานกำลังก้าวเข้าสู่โลกปฐมกาล ภัยพิบัติเกิดขึ้นทั่วโลก สำหรับชาวซากุระอย่างพวกเรา นี่เป็นโอกาสทองในรอบพันปีที่จะได้ปลดแอกตัวเองจากการควบคุมของพวกคาเมนี่"

เขาเพิ่มระดับเสียงขึ้น "ขอให้ทุกท่านร่วมกันเสนอความคิดเห็น และทุ่มเทสติปัญญา เพื่อการฟื้นฟูอาณาจักรซากุระของเราให้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง"

แล้วเสียงแห่งความคิดเห็นก็ดังเซ็งแซ่ขึ้น

แผนการร้ายต่างๆ นานา ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในที่ประชุมแห่งนี้

หยางฝานไม่รู้เลยว่า "ของขวัญ" ที่เขามอบให้พวกซากุระ จะทำให้เขาถูกยกย่องให้เป็น "วีรบุรุษของชาวซากุระ" ไปซะแล้ว

เวลานี้

ณ หาดโคลนริมทะเลที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน

เขากำลังสนุกสนานกับการหาหอยหาปูอยู่

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขามาเดินหาหอยริมทะเล แต่ดันไม่ใช่ที่ต้าเซี่ย กลับเป็นต่างบ้านต่างเมืองซะงั้น

"ตึง!"

หยางฝานกระทืบเท้าลงบนหาดโคลน

พลังที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านลงไปใต้ดิน

วินาทีต่อมา

ในรัศมีสองเมตร

หอยเชลล์สิบกว่าตัวที่ฝังอยู่ใต้ดิน ก็พุ่งกระฉูดขึ้นมาพร้อมกัน

หยางฝานยิ้มร่า "พลังพิเศษนี่มันสะดวกจริงๆ แฮะ!"

พลังวิญญาณเร้นของเขา สามารถจับสัมผัสถึงหอยที่อยู่ใต้ดินได้อย่างแม่นยำ ทำให้การค้นหาเป็นไปอย่างรวดเร็วมาก

ส่วนพลังกิ่งก้านทองแดงที่สามารถควบคุมแรงสั่นสะเทือนได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก็ช่วยกระแทกหอยให้กระเด็นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

หยางฝานตามเก็บหอยทีละตัว พร้อมกับปล่อยแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ไปกระตุ้นให้หอยคายทรายออกมา

ไม่นานนัก

เขาก็เก็บหอยได้เต็มถัง

ชาวประมงทั่วไป ต้องใช้เวลาทั้งวันกว่าจะเก็บหอยได้เต็มถัง

แต่เขาใช้เวลาแค่สิบนาที ก็ได้เสบียงอาหารมาตุนไว้เต็มถังแล้ว

หยางฝานเทหอยทั้งหมดลงในลูกแก้วมิติ แล้วเดินไปหาทำเลใหม่

"ตึง!"

เขากระทืบเท้าไปพลาง บ่นพึมพำไปพลาง "ถ้าให้เวลาฉันสักปีนึง ฉันจะทำให้พวกซากุระไม่มีหอยเชลล์กินเลยคอยดู"

ผ่านไปพักหนึ่ง

"จิ๊บ!"

นกจาบฝนที่เป็นคู่หู ส่งเสียงเตือนมา

หยางฝานหันไปมอง ก็เห็นชาวซากุระกลุ่มหนึ่งแต่งตัวเหมือนชาวประมง กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้

เขาหยุดใช้พลังกิ่งก้านทองแดง แล้วหันมาใช้เสียมขุดหาหอยแทนเหมือนคนปกติทั่วไป

ทว่า

ถึงจะเป็นแบบนั้น

ความเร็วในการขุดของเขาก็ยังเร็วเวอร์อยู่ดี ขุดทีไรก็เจอหอยตัวเบ้อเริ่มทุกที

พวกซากุระกลุ่มนี้รวมกันขุด ยังได้หอยน้อยกว่าเขาคนเดียวซะอีก

ความเร็วที่น่าทึ่งขนาดนี้ ย่อมเป็นที่สะดุดตาของพวกซากุระกลุ่มนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ชาวซากุระสามคนก็เดินตรงดิ่งเข้ามาหาเขา

คนหนึ่งตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

หยางฝานฟังภาษาซากุระไม่ออก

แต่มีรูปแกะสลักไม้ช่วยแปลให้ "เฮ้ย ไอ้หน้ากาก แกมาจากหมู่บ้านไหนวะ? นี่มันถิ่นของหมู่บ้านโคคุระโว้ย"

หยางฝานขมวดคิ้ว

แค่เห็นคนอื่นขุดหอยได้เยอะกว่า ก็อิจฉาตาร้อนแล้วงั้นเหรอ?

หยางฝานปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะหิ้วถังพลาสติกเดินหนีไป

ข้างหลังเขา

ชาวซากุระสามคนหัวเราะเยาะเย้ยไล่หลังมา ด้วยสีหน้าผู้ชนะที่น่าหมั่นไส้

รูปแกะสลักไม้รีบส่งกระแสจิตมาทันที "เจ้านายผู้สูงส่ง ขออนุญาตให้ผมกลืนกินไอ้พวกสวะที่บังอาจล่วงเกินท่านได้ไหมครับ"

หยางฝานตวาดเสียงเย็นชา "หุบปาก!"

เขาเกลียดพวกซากุระก็จริง

แต่เขาก็ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตนะ

ใบหน้าพระพุทธรูปทำหน้าจ๋อยสนิท

จู่ๆ มันก็รู้สึกคิดถึงเจ้านายคนเก่าขึ้นมาตงิดๆ

เจ้านายคนเก่าคอยพินเทานอบน้อมมันมาตลอด พูดจาทีก็ระวังตัวแจ แถมยังมีเลือดเนื้อสดๆ มาเซ่นไหว้ไม่เคยขาด

แต่เจ้านายคนนี้ เอะอะก็ด่า บังคับให้กินเศษกระจกบ้าง ขาโต๊ะบ้าง แถมยังขู่จะทำลายมันทิ้งอีก

มันรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของมัน ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแล้ว

ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ!

โฮๆ!

แต่อาการน้อยใจของวัตถุวิเศษก็อยู่ได้แค่วินาทีเดียว

มันรีบปรับทัศนคติของตัวเองทันที

เจ้านายคนปัจจุบันนี้มีพลังอำนาจมหาศาล มีวิธีจัดการมันสารพัดรูปแบบ เจ้านายคนเก่าที่เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้จะเอามาเทียบชั้นได้ยังไง?

หลังจากจบละครดราม่าในใจเสร็จ ใบหน้าพระพุทธรูปก็รีบตอบกลับอย่างนอบน้อม "เจ้านายผู้สูงส่ง ข้าน้อยจะยอมทำตามบัญชาของท่านเสมอครับ"

หยางฝานตอบรับสั้นๆ "อืม" ยิ่งรู้สึกว่าสมองของวัตถุวิเศษชิ้นนี้มันคงจะเพี้ยนๆ ไปแล้วจริงๆ

ไม่นานนัก

หยางฝานก็เดินห่างออกมาไกลพอสมควร

เขาเดินเข้าไปในป่า ขยับมือขวาเบาๆ เข็มน้ำแข็งสามเล่มก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว

เข็มน้ำแข็งแต่ละเล่ม มีขนาดเล็กราวกับเส้นขนวัว

หยางฝานปรายตามองไปที่ชายหาด มือขวาเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ก่อนจะสะบัดมือออกไปอย่างแรง

เข็มน้ำแข็งสามเล่มพุ่งทะยานข้ามระยะทางหลายร้อยเมตร เจาะเข้าที่ข้อเท้าของชาวซากุระสามคนนั้นอย่างแม่นยำ

พวกเขารู้สึกแค่เจ็บจี๊ดๆ ที่ข้อเท้า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ชาวซากุระสามคนก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นยะเยือกที่พุ่งพล่านอยู่ภายในข้อเท้า ราวกับมีเข็มพันเล่มกำลังทิ่มแทงพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

"อ๊าก~"

พวกเขาล้มลงไปกลิ้งเกลือกอยู่บนชายหาด ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน

สิบกิโลเมตรห่างออกไป

ณ แหลมที่เต็มไปด้วยโขดหินขรุขระ

หยางฝานกำคันเบ็ดตกปลาทะเลไว้ในมือ พลางยิ้มกริ่ม "พอเอาพลังพิเศษหลายๆ อย่างมาผสมกัน ก็เอาไปประยุกต์ใช้ได้เยอะแยะเลยแฮะ"

เข็มน้ำแข็งที่ทรมานพวกซากุระทั้งสามคนจนแทบคลั่ง อาศัยเทคนิค "หน่วงเวลาการแสดงผล" นั่นเอง

เขาเอาพลังของกิ่งก้านทองแดงไปห่อหุ้มพลังน้ำค้างแข็งไว้ ตอนแรกเลยยังไม่รู้สึกอะไร

แต่พอพลังของกิ่งก้านทองแดงสลายตัวไป พลังน้ำค้างแข็งก็จะเริ่มแผลงฤทธิ์ ทำให้ชาวซากุระทั้งสามคนต้องเจ็บปวดรวดร้าวเจียนตาย

หยางฝานนึกถึงหน้าตาที่น่ารังเกียจของพวกซากุระกลุ่มนั้น แล้วพึมพำเสียงเบา "ฉันไม่ชอบพวกซากุระเอาซะเลย"

จู่ๆ เขาก็ดีดนิ้วมือขวา เข็มน้ำแข็งก็พุ่งหายไปในพริบตา

ที่ผิวน้ำห่างออกไปหลายสิบเมตร

ปลาทะเลตัวใหญ่ที่ถูกแช่แข็ง น้ำหนักราวๆ สิบชั่ง ก็ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างรวดเร็ว

อินทรีทองบินโฉบลงมา คาบปลาตัวนั้นบินกลับมาให้เขา

หยางฝานบ่นอีก "ฉันก็ไม่ชอบปลาของซากุระเหมือนกัน พวกมันไม่ยอมกินเบ็ดฉันเลย"

เขาฮึดฮัด "คอยดูนะ ฉันจะตกพวกแกให้หมดทะเลเลย!"

รูปแกะสลักไม้รีบประจบสอพลออีกครั้ง "เจ้านายผู้สูงส่ง ผมช่วยฆ่าปลาซากุระให้หมดทะเลได้นะครับ"

"หุบปากไปเลย!"

หยางฝานตวาดใส่มันอีกครั้ง

ดึกสงัด

หยางฝานเลิกตกปลา

เขามาคลุกฝุ่นอยู่ริมทะเลตั้งนาน กลับได้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาถึง 0.4 แต้มเลยทีเดียว

ได้เยอะกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะ

แสดงให้เห็นว่า ท้องทะเลมีความอุดมสมบูรณ์มากกว่าแม่น้ำลำคลองเยอะเลย

หลังจากจัดการกับอาหารทะเลมื้อใหญ่จนอิ่มแปล้

หยางฝานก็กางเต็นท์ ปูที่นอน และหลับสนิทไปในเวลาเพียงไม่กี่นาที

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

เขาได้ยินเสียงเรียกปริศนาดังแว่วมา

จากนั้นภาพการตกปลาทะเลเมื่อตอนกลางวัน ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม สวมหมวกรูปแพนด้า จู่ๆ ก็มายืนอยู่ข้างๆ

"แหม! กว่าจะหาตัวเจอ เล่นเอาเหนื่อยเลยนะเนี่ย!"

เด็กผู้หญิงส่งยิ้มหวาน พูดภาษาต้าเซี่ยชัดถ้อยชัดคำ

(จบตอน)