บทที่ 87 พรสวรรค์อันมากล้น

"กรู๊ว!"

เสียงร้องอันกึกก้องของอินทรีทองดังขึ้น

อินทรีทองตัวใหญ่กำลังบินวนอยู่เหนือเมืองเฮ่อเจีย

นี่คือคู่หูนกอีกตัวที่หยางฝาน "เซ็นสัญญา" ด้วย ซึ่งได้มาจากสวนสัตว์หนิงจิงเช่นกัน

ผ่านสายตาของอินทรีทอง เขาเห็นรถทหารกว่าสามสิบคันกำลังวิ่งจากทิศทางต่างๆ มุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานที่ไรอันอยู่

บนท้องฟ้าก็มีเฮลิคอปเตอร์สามลำบินเข้ามาด้วยเสียงดัง "กระหึ่ม"

หยางฝานยิ้ม "ดูเหมือนพวกคาเมนี่จะส่งกองกำลังมาช่วยไรอันเยอะพอสมควรเลยนะ

"ปฏิบัติการช่วยเหลือไรอัน เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!"

เขาผิวปาก "เสียสละแปดคน...ไม่สิ หลายร้อยคนเพื่อช่วยคนคนเดียว มันคุ้มไหมเนี่ย?

"แน่นอนว่าคุ้ม!

"นี่แสดงให้เห็นถึงการเคารพในชีวิตส่วนบุคคลของสหพันธรัฐคาเมนี่ และยังแสดงถึงจิตวิญญาณแห่งมนุษยธรรมอันยิ่งใหญ่อีกด้วย"

ในสายตาของอินทรีทอง

จู่ๆ ก็มีแสงไฟสว่างวาบขึ้นที่ความสูงหลายร้อยเมตรบนท้องฟ้า

จรวดนำวิถีสองลูกปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่เฮลิคอปเตอร์สองลำอย่างรวดเร็ว

ฉากนี้มันดูแปลกประหลาดสุดๆ

นักบินตกใจสุดขีด รีบดึงคันบังคับหลบ

แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว

จรวดมีความเร็วสูงมาก และอยู่ไม่ไกลจากเฮลิคอปเตอร์ เฮลิคอปเตอร์จึงหลบไม่พ้น

"ตู้ม! ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นสองครั้งซ้อน

ดอกไม้ไฟสองดอกบานสะพรั่งกลางอากาศ

เฮลิคอปเตอร์สองลำกลายเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกับเศษซากจำนวนมาก

เฮลิคอปเตอร์ที่เหลืออีกลำตกใจสุดขีด รีบเชิดหัวบินหนีไปไกลๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนโจมตี

ปฏิบัติการช่วยเหลือครั้งนี้ เริ่มต้นด้วยความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่

หยางฝานร้อง "ว้าว" ออกมา "น่าสงสารจริงๆ!"

จรวดที่ดูแปลกประหลาดนั้น ย่อมเป็นผลมาจากพลังวิญญาณเร้น

เขาเห็นชัดเจนว่าทหารหลายนายร่างลุกเป็นไฟ ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์

เขานึกถึงคำคมของพวกคาเมนี่ขึ้นมาได้ "ทหารผ่านศึกไม่เคยตาย พวกเขาแค่เลือนหายไป!"

หยางฝานยิ้มเยาะ "ถึงบางครั้งจะโดนบดขยี้รวมกันใต้ตีนตะขาบรถถังก็เถอะ"

หลังจากนั้น

การต่อสู้อันดุเดือดก็เริ่มขึ้น

รถทหารหลายคันพุ่งตรงเข้าไปที่อาคารสำนักงาน

ทหารคาเมนี่จับปืนกลหนักบนรถ แล้วสาดกระสุนใส่อาคารอย่างไม่ลังเล

นี่คือการโจมตีเพื่อกดดันฝ่ายตรงข้ามชัดๆ

ในอาคารนั้นมีบริษัทอยู่หลายแห่ง และมีชาวซากุระอยู่ไม่น้อย

ดูจากการกระทำของทหารคาเมนี่แล้ว พวกเขาคงลืมจิตวิญญาณแห่งมนุษยธรรมที่พวกเขาภาคภูมิใจไปเสียสนิท

หยางฝานพึมพำ "โชคดีนะที่ฉันเดาทางพวกคาเมนี่ออก เลยให้ชาวบ้านหนีไปซ่อนตัวก่อน"

ถึงจะไม่ค่อยชอบพวกซากุระ แต่เขาก็ไม่ได้อยากให้ชาวบ้านตาดำๆ มาโดนลูกหลง

"อ๊าว! อ๊าว!"

เสียงร้องอย่างตื่นเต้นของชะนีดังผ่านการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณ

ลิงสองตัวเริ่มยิงสวนแล้ว

ขอพูดแทรกนิดนึง

ลิงสองตัวนี้ทำเอาหยางฝานประหลาดใจมาก

ตอนแรกเขาแค่สุ่มเลือกชะนีมาสองตัว แต่กลับพบว่าพวกมันมีพรสวรรค์เรื่องปืนอย่างเหลือเชื่อ

หยางฝานเพิ่มค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณให้พวกมันนิดหน่อย และสอนความรู้เรื่องปืนให้ "นิดๆ หน่อยๆ"

"นิดๆ หน่อยๆ" จริงๆ นะ

เพราะเขาไม่เคยจับปืน ไม่เคยฝึกยิงปืน ความรู้เรื่องปืนจึงมีจำกัดมาก

แต่ชะนีสองตัวนี้กลับมีพรสวรรค์ "มหาศาล"

อย่างปืนซุ่มยิง

ยิงไปแค่สิบกว่านัด พวกมันก็สามารถยิงเป้านิ่งระยะหนึ่งกิโลเมตรเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำ ส่วนเป้าเคลื่อนที่ก็ยิงโดนไม่น้อย

หยางฝานคิดว่าพลังวิญญาณเร้นของเขาน่าจะได้รับอิทธิพลจากภาพดวงดาวปฐมกาล จนเกิดการกลายพันธุ์ที่น่าอัศจรรย์

คู่หูที่เขา "เซ็นสัญญา" ด้วย ถึงได้มีอัตราการกลายพันธุ์สูงปรี๊ดขนาดนี้

ตอนนั้นเอง

โดรนเป็นเป้าหมายแรกที่โดนสอย

"ปัง! ปัง!"

ต้าอ๋าวโชว์ฝีมือยิงปืนสุดเทพ

โดรนเล็กใหญ่สิบกว่าลำร่วงกราวเป็นใบไม้ร่วง

ทหารคาเมนี่ตกใจกันเป็นแถว รีบเรียกโดรนที่เหลือกลับมาทันที

ต้าอ๋าวเล็งปืนไปที่กองกำลังภาคพื้นดิน

ได้ยินเสียง "ปัง ปัง" สองครั้ง ยางรถทหารที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูงสองเส้นแตกพร้อมกัน

รถเสียหลัก พุ่งชนรถทหารอีกคันที่อยู่ข้างๆ ทันที

ต้าอ๋าวฉวยโอกาสนี้ ขว้างระเบิดมือความดันสูงออกไปหลายลูกอย่างรวดเร็ว

ระเบิดแต่ละลูกลอยข้ามระยะทางหลายสิบเมตร ตกข้างรถทหารทั้งสองคันอย่างแม่นยำ

"ตู้ม! ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นสองครั้งซ้อน

รถทหารลุกเป็นไฟ

ทหารในรถไม่ตายก็คางเหลือง

หยางฝานปรบมือเบาๆ ให้กำลังใจชะนี "ต้าอ๋าว ทำได้ดีมาก!"

"อ๊าว!"

ต้าอ๋าวร้องอย่างตื่นเต้น

มันตัวเดียวสกัดทหารคาเมนี่กว่าร้อยนายไว้ที่ถนนหน้าอาคารสำนักงานได้อยู่หมัด

มันวิ่งไปมาตามทางเดิน เปลี่ยนหน้าต่างยิงไปเรื่อยๆ สร้างความโกลาหลราวกับมีสิบกว่าคน

ที่ถนนอีกฝั่ง

ทหารหลายสิบนายบุกเข้ามาทางประตูหลังของอาคาร

พวกเขาก็เห็นระเบิดมือสิบกว่าลูกลอยมา ตกกระจายไปทั่วกลุ่มคนอย่างทั่วถึง

ทหารตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

"ตู้ม! ตู้ม!"

การระเบิดต่อเนื่องเริ่มขึ้น

ทหารตายเกลื่อนในพริบตา

คนรอดก็บาดเจ็บสาหัส

เอ้ออ๋าวอุ้มปืนไรเฟิลจู่โจม ปรากฏตัวที่หน้าต่างอีกฝั่งของอาคาร เล็งปืนเป่าหัวนายทหารยศร้อยโทกระจุย

"ปัง! ปัง!"

กระสุนทุกนัด ปลิดชีพทหารหนึ่งนาย

หน้าของเอ้ออ๋าวเต็มไปด้วยความเยือกเย็น มันเก็บกวาดทหารคาเมนี่อย่างแม่นยำ

เวลาต่อสู้ มันจะไม่ร้องอ๊าวๆ เหมือนต้าอ๋าว

ทหารกลุ่มที่สอง ถูกมันสกัดไว้ที่ถนนด้านหลังอาคาร

ห่างออกไปหลายร้อยเมตร

พันตรีเออร์วิน ผู้บัญชาการปฏิบัติการครั้งนี้ ใช้กล้องส่องทางไกลมองดูสนามรบ

หลังจากถูกสกัดกั้นอีกครั้ง

พันตรีเออร์วินสบถ "ฟัค ดูจากอำนาจการยิงของศัตรู พวกมันต้องมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบคนแน่!"

"ปัง!"

พันตรีทุบโต๊ะอย่างแรง พูดด้วยความแค้น "พวกมันยิงแม่นมาก นี่ต้องเป็นกองกำลังระดับหัวกะทิที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี"

นายทหารข้างๆ พูดหน้าเครียด "นี่ไม่ใช่การลักพาตัวธรรมดาๆ แน่

"มันเป็นปฏิบัติการทางทหารที่เตรียมการมาอย่างดี คุณไรอันน่าจะถูกเปิดโปงมานานแล้ว"

พันตรีเออร์วินกัดฟันด่า "พวกซากุระบัดซบ มันจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว"

มีกองกำลังระดับหัวกะทิปรากฏตัวในอาณาจักรซากุระ จะให้คิดว่าเป็นประเทศอื่นวางแผนงั้นเหรอ?

นี่มันดูถูกสติปัญญากันชัดๆ!

นายทหารพูดต่อ "มีบางคนเริ่มกระด้างกระเดื่องแล้ว ดูท่าเราต้องเพิ่มจำนวนทหารในซากุระซะแล้ว"

พันตรีเออร์วินพยักหน้า "ใช่เลย!"

เขาออกคำสั่งอีกครั้ง "ให้หน่วยหนึ่งกับหน่วยสองบุกเข้าไปอีกรอบ แล้วให้หน่วยผู้มีพลังพิเศษบุกทางดาดฟ้า"

"รับทราบ!"

อีกฝั่งหนึ่ง

หยางฝานมองดูสนามรบ แล้วพึมพำ "หน่วยผู้มีพลังพิเศษน่าจะฮุบเหยื่อแล้วล่ะมั้ง"

เขามองปราดเดียวก็รู้ว่า ทหารสองกลุ่มนี้ถูกผู้บัญชาการใช้เป็นเป้าล่อดึงความสนใจ

มีแค่ไรอันคนเดียวเท่านั้นแหละที่จะได้รับ "จิตวิญญาณแห่งมนุษยธรรม" ที่พวกคาเมนี่ชอบอ้าง ทหารดวงจู๋พวกนั้นก็เป็นแค่เศษสวะ

ใครใช้ให้พี่ชายของไรอันเป็นวุฒิสมาชิกล่ะ?

ไม่นาน

หยางฝานก็เห็นเงาดำสามสายลับๆ ล่อๆ

พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วเหนือมนุษย์

ปีนขึ้นตึกห้าชั้นด้วยมือเปล่า กระโดดกลางอากาศไกลสิบกว่าเมตร ไปลงจอดบนดาดฟ้าอาคารสำนักงาน

ชัดเจนเลย

พวกมันกะจะบุกจากดาดฟ้า ลงไปช่วยไรอันที่ถูกจับตัวไว้

หยางฝานยิ้มออกมา "สุภาพบุรุษทั้งหลาย เตรียมรับเซอร์ไพรส์ได้เลย"

บนดาดฟ้าอาคารสำนักงาน

นายทหารผมทองมองดูรอบๆ แล้วบ่น "พลังของฉันไม่เหมาะกับการสู้ประชิดตัว ทำไมเบื้องบนต้องให้ฉันมาด้วยเนี่ย?"

มีดบินสองเล่มปรากฏขึ้นในมือของเขา "พวกนายก็รู้ว่าฉันถนัดขว้างของจากระยะไกลมากกว่า"

หมอนี่โชว์ลีลาทันที

เขาขยับมือ

มีดบินสองเล่มตั้งขึ้น หันปลายมีดเข้าหาฝ่ามือ แล้วหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

ทหารอีกสองคนเห็นแล้วหางคิ้วกระตุก

พวกเขารู้ดีว่า หมอนี่ไม่ได้สู้ประชิดตัวไม่เก่งหรอก แค่ชอบโชว์ออฟพร่ำเพรื่อเท่านั้นแหละ

ถ้ามีผู้หญิงอยู่ด้วย หมอนี่คงรำแพนหางโชว์ออฟไม่หยุดแน่

นายทหารร่างกำยำพูดขึ้น "ยานนิค ฉันเชื่อใจนายนะ ถ้านายเห็นศัตรูปุ๊บ มีดของนายจะปักกลางหน้าผากมันทันที"

ยานนิคยักไหล่ แกล้งทำเสียงเรียบๆ "ฟังดูเป็นไอเดียที่ไม่เลว"

นายทหารร่างกำยำชี้ไปที่พื้น อธิบายแผน "ข้างล่างนี่คือห้องทำงานของคุณไรอัน

"เดี๋ยวฉันจะใช้พลังพิเศษทุบพื้นให้แตก ยานนิคบุกเข้าไปจัดการศัตรู

"ศัตรูคิดไม่ถึงหรอกว่าเราจะมาไม้นี้ โอกาสสำเร็จสูงมาก"

ยานนิคพยักหน้า หน้าตาเย่อหยิ่ง "ไว้ใจฉันเถอะ"

เขาสะบัดมือ มีดบินสองเล่มกลายเป็นสี่เล่ม หมุนวนรอบนิ้วสองนิ้วไม่หยุด

นี่มันโชว์ออฟชัดๆ

นายทหารร่างกำยำหน้ากระตุก ทำเป็นมองไม่เห็น

เขาหันไปมองผู้มีพลังพิเศษอีกคน "เจมส์ นายวิ่งเร็วสุด นายตามยานนิคไป แล้วพาคุณไรอันออกมา"

เจมส์ทำหน้าเครียด "ได้ครับ!"

นายทหารร่างกำยำบอกต่อ "อีกห้าวินาที ฉันจะทุบพื้นให้แรงที่สุด พวกนายเตรียมตัวนะ"

ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน "รับทราบ!"

ห้าวินาทีต่อมา

นายทหารร่างกำยำคำรามลั่น ชูมือขวาขึ้นสูง กำหมัดแน่น ทุบลงพื้นเต็มแรง

วินาทีนั้น

หมัดของเขากลายเป็นสีดำ ดูเหมือนเหล็ก

นี่คือพลังพิเศษของเขา—หมัดเหล็ก

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่น

อาคารสั่นสะเทือน

จุดที่หมัดกระแทก รัศมีสองเมตร พื้นแตกร้าวเป็นใยแมงมุม

แล้วพื้นตรงนั้นก็พังถล่มลงไป เศษซากหล่นลงไปชั้นล่าง เกิดหลุมใหญ่บนพื้น

ยานนิคกระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว

เจมส์กระโดดตามลงไปติดๆ

นายทหารร่างกำยำสูดหายใจลึก แล้วกระโดดตามลงไปเป็นคนที่สาม

พวกเขาคิดว่า ลงไปปุ๊บก็จะต้องสู้กันดุเดือดแน่

แต่

ความจริงกลับผิดคาด

ผ่านฝุ่นที่ตลบอบอวล มองเห็นห้องทำงานของคุณไรอันว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย

นายทหารร่างกำยำมองไปรอบๆ สายตาไปหยุดอยู่ที่ของกองหนึ่งใต้โต๊ะ รูม่านตาหดเล็กลงทันที

เขาตะโกนลั่นอย่างไม่ลังเล "หนีเร็ว!"

วินาทีต่อมา

"ตู้ม!"

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น

เกิดควันรูปดอกเห็ดลอยขึ้นมา

ผู้มีพลังพิเศษสามคนก็เป็นแค่มนุษย์ปุถุชน ถูกระเบิดร่างแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ

พวกเขาคิดว่าแผนนี้ยอดเยี่ยม แต่ดันกระโดดลงหลุมพรางมรณะซะเอง

ในศูนย์บัญชาการ

พันตรีเออร์วินมองควันรูปดอกเห็ดที่ลอยขึ้นมาแต่ไกล ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

นายทหารหลายคนที่อยู่ข้างๆ ก็อ้าปากค้าง

ระเบิดเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมาย ทุกคนรู้ตัวดีว่าปฏิบัติการช่วยเหลือครั้งนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่าแล้ว

ตอนนั้นเอง

เสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลัง "ทุกท่าน"

พวกเขาตกใจ หันขวับกลับไปมอง

เห็นชายขาขาดข้างหนึ่ง นั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้ มองพวกเขาด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้

พันตรีเออร์วินชะงักไปครู่หนึ่ง โพล่งออกมาว่า "คุณไรอัน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เขาเพิ่งจะนึกออกว่า ไรอันโผล่มาแปลกๆ สีหน้าก็ดูแปลกๆ ดูยังไงก็ผิดปกติ

ไรอันยกมือขวาขึ้นมา ในมือถือรูปสลักไม้ ท่าทางเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก "ผมขอโทษ"

พันตรีเออร์วินรู้สึกถึงลางร้าย เอื้อมมือไปจับปืนที่เอว จะชักออกมายิงไรอัน

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่สนเรื่องช่วยไรอันแล้ว เขาแค่อยากจะรอดชีวิต

วินาทีต่อมา

ภาพสยองขวัญก็เกิดขึ้น

ทหารหกคนในห้อง รวมทั้งพันตรีเออร์วิน หัวหายไปในพริบตา

เลือดพุ่งกระฉูดเป็นสาย

ที่นี่กลายเป็นทะเลเลือด

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ไรอันก็หายตัวไป

มีกล้องวงจรปิดตั้งอยู่ข้างๆ ถ่ายภาพตอนที่ไรอันปรากฏตัวและหายตัวไปได้พอดี

ผ่านไปไม่กี่วินาที

เสียงจากเครื่องมือสื่อสารดังขึ้น "พันตรีเออร์วิน สถานการณ์ทางนั้นเป็นไงบ้าง?"

พันตรีเออร์วินหัวขาดไปแล้ว จะตอบได้ยังไง

เสียงในวิทยุเริ่มร้อนรน "พันตรีเออร์วิน ตอบด้วย!"

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง

ทหารคาเมนี่ได้รับคำสั่งให้หยุดยิง และเริ่มถอยทัพ

อีกฝั่งหนึ่ง

หยางฝานยิ้ม "การ 'แปรพักตร์' ของไรอันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จะทำให้พวกคาเมนี่งงเป็นไก่ตาแตกแน่"

ไรอันโผล่มาในศูนย์บัญชาการ จู่ๆ นายทหารก็หัวหลุดกันหมด หมอนี่คงล้างมลทินเรื่องแปรพักตร์ได้ยาก

ปฏิบัติการช่วยเหลือไรอัน กลายเป็นเรื่องตลกขบขันไปโดยปริยาย

หยางฝานกลับไปเชื่อมต่อกับอินทรีทองอีกครั้ง เริ่มสังเกตฐานทัพไท่เป่าที่อยู่ไกลๆ

เป็นไปตามคาด

พวกคาเมนี่รู้ตัวแล้วว่ามีอะไรผิดปกติ ฐานทัพวุ่นวายกันใหญ่

เครื่องบินรบหลายลำบินขึ้นฟ้า

รถหุ้มเกราะหลายคันรีบออกจากฐานทัพ มุ่งหน้ามาทางเมืองเฮ่อเจีย

หยางฝานหัวเราะเบาๆ "ดูเหมือนจะไปแหย่รังแตนเข้าแล้วสิ"

ไม่นาน

ทหารก็มาล้อมอาคารสำนักงานไว้มากขึ้น

โรนัลด์ ผู้บัญชาการสูงสุดประจำฐานทัพ ได้รับรายงาน

เขาทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "อะไรนะ? ศัตรูในตึกเป้าหมายถอนกำลังออกไปหมดแล้วเหรอ?"

ลูกน้องปลายสายตอบเสียงเบา "ครับ เราค้นหาดูอย่างละเอียดแล้ว ไม่เจอแม้แต่ปลอกกระสุนสักปลอกเดียวเลยครับ"

โรนัลด์ด่ากราด "พวกแกตาบอดรึไง? ศัตรูมีเป็นห้าสิบคน จะหนีไปเงียบๆ ได้ยังไง?"

เขาด่าต่อ "พวกแกมันไร้น้ำยา!"

ลูกน้องเงียบกริบ

โรนัลด์ข่มความโกรธ แล้วพูด "เดี๋ยวฉันไปดูเอง"

สามนาทีต่อมา

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง

ควันรูปดอกเห็ดขนาดใหญ่ผุดขึ้นกลางฐานทัพ

เหมือนคลังอาวุธระเบิด

"ครืน~"

หยางฝานรู้สึกว่าพื้นสั่นสะเทือนหลายครั้ง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น "ล่อเสือออกจากถ้ำ แล้วตลบหลัง คำสอนของบรรพบุรุษต้าเซี่ยนี่ใช้ได้ผลจริงๆ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

คลื่นกระแทกจากการระเบิดก็กวาดผ่านเมืองเฮ่อเจียอันกว้างใหญ่

กระจกหน้าต่างบ้านเรือนจำนวนมากแตกกระจาย

แม้แต่ต้นไม้บางต้นก็ล้มระเนระนาด

หยางฝานมองดูความเสียหายใหญ่โต ร้อง "ว้าว" "เหมือนจะเล่นใหญ่เกินไปหน่อยแฮะ"

เขารู้สึกเสียดายนิดๆ "ในฐานทัพน่าจะมีการซื้อขายกันลับๆ แน่ เสียดายที่ฉันตัวคนเดียว สืบให้รู้แน่ชัดไม่ได้"

เขาคิดว่า ถึงจะสืบจนรู้ความจริง ด้วยนิสัยของพวกนี้ ก็คงจะแอบทำกันลับๆ ต่อไป แค่เปลี่ยนสถานที่เท่านั้นแหละ

ก็หมามันเคยกินขี้ จะให้เลิกกินก็คงยาก

หยางฝานเริ่มเข้าใจความคิดของผู้นำต้าเซี่ยขึ้นมา "บางทีอาจจะตัองก่อตั้งสหพันธ์มนุษยชาติเท่านั้น ถึงจะลดการฆ่าฟันกันเองของมนุษย์ให้เหลือน้อยที่สุด"

เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจหรอกว่า จะไปยุ่งเรื่องของต่างชาติทำไม?

ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า นี่แหละคือการมองการณ์ไกลอย่างแท้จริง

คนต้าเซี่ยต้องมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล ถึงจะก้าวไปได้ไกลกว่าเดิม

หยางฝานลุกขึ้นยืนอย่างสบายใจ "ได้พลังพิเศษสายขว้างปามาแล้ว กลับดีกว่า"

บนท้องฟ้า

เฮลิคอปเตอร์โดนคลื่นกระแทก เสียการทรงตัว บินโซเซ

โรนัลด์ ผู้บัญชาการสูงสุดประจำฐานทัพ นั่งอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่ง เหงื่อแตกพลั่กด้วยความตกใจ

โชคดีที่นักบินฝีมือดี และเฮลิคอปเตอร์ก็มีประสิทธิภาพยอดเยี่ยม จึงกลับมาทรงตัวได้ในเวลาไม่นาน

โรนัลด์มองดูควันรูปดอกเห็ดในฐานทัพที่ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ หน้าเขียวปัด

เขารู้ตัวแล้วว่า ตกหลุมพรางศัตรูเข้าอย่างจัง

ในเวลาเดียวกัน

ในใจเขาก็เต็มไปด้วยความสับสน

ศัตรูคือใคร? ศัตรูมีจุดประสงค์อะไร? ศัตรูจูงจมูกพวกเราอย่างเงียบเชียบได้ยังไง?

ยิ่งโรนัลด์คิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าศัตรูน่ากลัวมาก

นายทหารระดับสูงคนนี้นึกถึงปัญหาที่ใหญ่กว่าขึ้นมาได้

ฉันจะรายงานกลับประเทศยังไงดี แล้วพวกข้าราชการในเมืองหินขาวที่เป็นเมืองหลวงจะจัดการกับฉันยังไง?

โรนัลด์รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างแรงกล้าว่า ตัวเองคงอยู่ซากุระได้อีกไม่กี่วันแน่

โดนปลดแล้วเรียกกลับประเทศ อนาคตคงดับวูบ ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีก

เขาสบถด่าอย่างสุดจะกลั้น "บัดซบเอ๊ย!"