บทที่ 86 ช่วยเหลือไรอัน และประกาศเปิดตอนเก็บเงิน

เวลาแปดโมงเช้า

ไรอันฮัมเพลง แสงสว่างแห่งคาเมนี่สาดส่องทั่วโลก เบาๆ ขณะเดินเข้าไปในอาคารสำนักงานอย่างไม่รีบร้อน

เขาเป็นพนักงานระดับสูงของบริษัทจากคาเมนี่ที่มาตั้งสำนักงานสาขาในอาณาจักรซากุระ

แม้ตำแหน่งจะระบุว่าเป็น พนักงานระดับสูง แต่งานของเขากลับสบายจนน่าหมั่นไส้

ในแต่ละวันเขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการตอบอีเมลตามหน้าที่ จากนั้นงานในวันนั้นก็ถือเป็นอันสิ้นสุด

เวลาที่เหลือเขาก็แค่ดื่มกาแฟ ท่องอินเทอร์เน็ต หรือไม่ก็พูดคุยกับพนักงานท้องถิ่น

ไรอันชอบคุยกับพนักงานหญิงเป็นพิเศษ เขาชอบมองแววตาที่พวกเธอช้อนตามองเขาด้วยความชื่นชม

บางครั้งเขาก็เอ่ยปากชวนพวกเธอไปทานมื้อค่ำ และสานต่อด้วยเรื่องบนเตียงอย่างที่รู้ๆ กัน

หญิงสาวชาวซากุระที่ว่านอนสอนง่ายเหล่านี้ มักจะไม่กล้าปฏิเสธคำเชิญจากชาวคาเมนี่ผู้สูงส่งอย่างเขา

ไม่นานนัก

ไรอันก็ก้าวเข้ามาในสำนักงาน

รูปร่างอรชรของมิเอะ พนักงานต้อนรับสาว ปรากฏสู่สายตาของเขาทันที

ไรอันเผยรอยยิ้มกว้างจนดูเกินจริง

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณมิเอะ วันนี้คุณดูสวยขึ้นอีกแล้วนะ"

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังจุดซ่อนเร้นบางอย่างบนเรือนร่างของเธอ

ทำให้เขาไม่ทันสังเกตเห็นว่า สีหน้าของมิเอะดูเหม่อลอยไร้จิตวิญญาณ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณไรอัน"

มิเอะส่งยิ้มหวานตอบกลับมา

ไรอันเดินผ่านเคาน์เตอร์ต้อนรับไป พลางคิดแผนการในใจว่าอีกไม่กี่วันจะชวนคุณมิเอะออกเดทอีกสักรอบ

เพื่อกระชับความสัมพันธ์ให้แนบแน่นยิ่งขึ้น

ไรอันเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารสุดหรู

เขาเหลือบมองไปที่ประตูด้วยความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ปกติแล้วในเวลานี้ คายาโกะ เลขาสาวแสนสวย จะต้องยกกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นมาเสิร์ฟให้เขาถึงโต๊ะอย่างเอาใจใส่

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงแหบพร่าดังขึ้นในหัวของไรอัน

"เลิกมองหาได้แล้ว คายาโกะไม่มาหรอก"

ไรอันสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งเขม็งขึ้นมาทันที

เสียงแหบพร่านั้นดังขึ้นอีกครั้ง

"ฉันควรจะเรียกนายว่าคุณไรอัน หรือ เจ้าหน้าที่ข่าวกรองไรอันแห่งหน่วยเจไอซีเอดีล่ะ"

มือขวาของไรอันเอื้อมไปคลำหาช่องลับใต้โต๊ะทำงานตามสัญชาตญาณ

แต่เพิ่งจะขยับได้แค่นิดเดียว

มือขวาก็ต้องชะงักค้าง

เพราะเสียงแหบพร่านั้นพูดดักคอขึ้นมาเสียก่อน

"คุณไรอัน อย่าหยิบปืนเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก"

เหงื่อเย็นเยียบไหลชโลมร่างของไรอัน สมองของเขาประมวลผลอย่างหนักเพื่อหาทางออก

การที่อีกฝ่ายส่งเสียงเข้ามาในหัวของเขาได้โดยตรง ทำให้เขานึกถึงคนประเภทหนึ่งขึ้นมาทันที นั่นคือ ผู้มีพลังพิเศษ

ไรอันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วถามออกไป

"แกเป็นใครกันแน่ แกอยู่ที่ไหน"

เสียงแหบพร่านั้นไม่ตอบคำถาม แต่กลับพูดในสิ่งที่ตัวเองสนใจ

"ฉันชักจะสงสัยแล้วสิ ว่านายรับผิดชอบภารกิจอะไรในซากุระ"

ไรอันฝืนยิ้มออกมา

"ก็แค่ภารกิจรวบรวมข่าวกรองธรรมดาๆ เท่านั้นเอง"

เสียงแหบพร่าหัวเราะหึๆ ออกมา

"ขนาดหน่วยข่าวกรองของซากุระยังไม่รู้การมีอยู่ของนายเลย จะบอกว่าเป็นแค่ภารกิจธรรมดางั้นเหรอ"

ไรอันใจหายวาบ สมองเริ่มคาดเดาไปต่างๆ นานา

หรือว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนที่ทางซากุระส่งมา?

ในเมื่อพวกซากุระรู้การมีอยู่ของเขาแล้ว พวกมันก็มีเหตุผลและแรงจูงใจมากพอที่จะมาสืบสวนเขา

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไรอันก็เริ่มมั่นใจว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าทำอะไรเขา

เหตุผลง่ายนิดเดียว

เขาเป็นชาวคาเมนี่

และประเทศคาเมนี่ก็เปรียบเสมือนนายเหนือหัวของอาณาจักรซากุระ

ไม่อย่างนั้นทำไมอีกฝ่ายถึงต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาให้เห็นล่ะ

ไรอันรีบปั้นหน้าหยิ่งยโสขึ้นมาทันที

"ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนนะว่า..."

เพิ่งจะพูดไปได้ไม่กี่คำ ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

เสียงแหบพร่านั้นแฝงความเย็นชาเยือกเย็น

"แกคิดจริงๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าแตะต้องแก"

ไรอันกำลังจะอ้าปากเถียง แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่มือขวาอย่างรุนแรง

เขาร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อก้มลงมองมือขวา ก็พบว่านิ้วมือสี่นิ้วหายวับไปอย่างลึกลับ

เหลือเพียงแค่นิ้วหัวแม่มือเพียงนิ้วเดียวเท่านั้น

หลังจากนี้คงทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจากยกนิ้วโป้งกดไลค์

และเรื่องน่าขนลุกก็เกิดขึ้น

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากบาดแผล แต่กลับอันตรธานหายไปอย่างน่าประหลาด โดยไม่รู้ว่ามันไหลไปที่ไหน

ผ่านไปสองวินาที

เลือดก็หยุดไหล

เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง

"คุณไรอัน ทางที่ดีนายควรจะหุบปากซะ ไม่อย่างนั้นนายอาจจะไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้องอีกตลอดกาล"

ไรอันเจ็บปวดจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า เขากัดฟันกรอด ไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาอีก

เขาไม่รู้เลยว่า มีรูปแกะสลักไม้เก่าคร่ำคร่าชิ้นหนึ่งกำลังอยู่ในสภาวะล่องหน ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมขวาบนของโต๊ะทำงานอย่างเงียบเชียบ

ใบหน้าของพระพุทธรูปบนผิวของรูปแกะสลัก กำลังจ้องมองไรอันผู้โชคร้ายด้วยสายตาหิวกระหายจนน้ำลายสอ

มันคือวัตถุวิเศษนั่นเอง

นิ้วมือทั้งสี่นิ้วของหมอนี่ ย่อมถูกมันกลืนกินเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ

ความจริงแล้ว ด้วยความหิวกระหายเลือดเนื้ออย่างรุนแรงของวัตถุวิเศษ มันอยากจะกลืนไรอันลงไปทั้งตัวในคำเดียวด้วยซ้ำ

ถ้ามันยังอยู่กับเจ้านายคนเก่า วัตถุวิเศษชิ้นนี้ต้องทำแบบนั้นอย่างไม่ลังเลแน่นอน

แต่เจ้านายคนปัจจุบันนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป มันจึงไม่กล้าแม้แต่จะงับนิ้วเพิ่มอีกสักนิ้ว

ในเวลานี้เอง

เสียงแหบพร่าก็พูดขึ้นอีก

"คุณไรอัน เมื่อกี้ดูเหมือนเท้าขวาของนายจะไม่ค่อยอยู่สุขเลยนะ"

สีหน้าของไรอันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาฉายแววหวาดกลัวสุดขีด

ตอนที่ถูกกัดนิ้วขาดไปสี่นิ้วเมื่อครู่นี้ เขาฝืนทนความเจ็บปวด แล้วแอบใช้เท้าขวาเตะสวิตช์เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ตรงขาโต๊ะ

มันคืออุปกรณ์ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน

บนโต๊ะทำงาน

ลูกตาของใบหน้าพระพุทธรูปกลอกไปมา แล้วหันไปมองนกจาบฝนตัวหนึ่งที่อยู่ข้างๆ

นี่คือผู้คุมงานของเจ้านาย

และเป็นโทรโข่งถ่ายทอดคำสั่งของเจ้านายด้วย

ใบหน้าพระพุทธรูปรีบส่งกระแสจิตบอกนกจาบฝนทันที

"เจ้านายที่เคารพ เหยื่อล่อได้ส่งสัญญาณออกไปแล้วครับ"

"แต่เหยื่อล่อทำตัวไม่ค่อยซื่อสัตย์เลย ขออนุญาตให้ผมลงโทษสถานเบาสักหน่อยนะครับ"

เสียงตอบรับจากหยางฝานดังกลับมาทันที

"แกอยากจะลงโทษยังไงล่ะ"

น้ำเสียงของใบหน้าพระพุทธรูปเต็มไปด้วยความร้อนรน

"ผมขอกินขาขวาของมันได้ไหมครับ"

เมื่อครู่นี้มันเพิ่งได้ลิ้มรสเลือดเนื้อสดๆ ตอนนี้มันจึงแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ลิ้มรสเลือดเนื้อให้มากกว่าเดิม

หยางฝานถึงกับพูดไม่ออก

"นี่เรียกว่าลงโทษสถานเบางั้นเหรอ"

ใบหน้าพระพุทธรูปทำหน้าประจบประแจง

"เจ้านายสั่งให้ไรอันทำตัวดีๆ แต่ขาขวาของมันดันไม่ยอมอยู่สุข ผมว่าเก็บขาข้างนี้ไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ"

มันรีบเสนอข้อแลกเปลี่ยนอย่างรู้ใจ

"ผมยินดีแลกกับการลงมือทำงานให้หนึ่งครั้งครับ"

หยางฝานนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตกลง

"เอาเถอะ แต่อย่าให้มันตายก็แล้วกัน เก็บมันไว้ยังมีประโยชน์"

ใบหน้าพระพุทธรูปรับคำอย่างเริงร่า

"เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ รับทราบและปฏิบัติตามบัญชาครับ"

สรรพนามที่เจ้านี่ใช้เรียก จากเจ้านายที่เคารพเมื่อครู่ ได้เลื่อนขั้นเป็นเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่เสียแล้ว

วินาทีต่อมา

"อ๊าก"

ไรอันส่งเสียงร้องโหยหวนดังลั่นยิ่งกว่าเดิม

ขาขวาของเขาตั้งแต่หัวเข่าลงไป อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เลือดสดๆ ปริมาณมหาศาลพุ่งกระฉูดออกมา

วัตถุวิเศษกลืนกินเลือดอย่างตะกละตะกลาม ใบหน้าพระพุทธรูปฉายแววเคลิบเคลิ้มหลงใหล

ผ่านไปหลายวินาที

มันก็นึกถึงคำสั่งของเจ้านายที่ว่าอย่าให้มันตายขึ้นมาได้ มันจึงยอมช่วยห้ามเลือดให้ไรอันอย่างแสนเสียดาย

สิบกิโลเมตรห่างออกไป ภายในฐานทัพ

หลังจากสัญญาณขอความช่วยเหลือถูกส่งออกไป ผ่านไปเพียงครึ่งนาที

เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องทำงานของโรนัลด์ ผู้บัญชาการสูงสุดประจำฐานทัพ

พันตรีคนหนึ่งผลักประตูเข้ามา แล้วรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ท่านผู้บัญชาการครับ คุณไรอันกำลังตกอยู่ในอันตรายครับ"

โรนัลด์ทำหน้างุนงง

"ไรอันคือใคร"

พันตรีรีบตอบ

"เจ้าหน้าที่ข่าวกรองระดับสูงที่หน่วยเจไอซีเอส่งมาครับ และยังเป็นน้องชายแท้ๆ ของท่านสมาชิกวุฒิสภาไมเคิลด้วยครับ"

ตอนที่โรนัลด์ได้ยินชื่อหน่วยเจไอซีเอ สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร

แต่พอได้ยินคำว่า สมาชิกวุฒิสภา สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

โรนัลด์ผุดลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับสบถด่า

"หน่วยเจไอซีเอเฮงซวย ฉันเคยบอกแล้วไง ว่าไม่ควรเอาการทดลองนี้มาทำในซากุระ"

พันตรีพยักหน้า

"พวกซากุระอาจจะระแคะระคายแล้วล่ะครับ"

เขาเปลี่ยนเรื่องพูด

"แต่เราปล่อยคุณไรอันไปไม่ได้นะครับ ไม่อย่างนั้นท่านสมาชิกวุฒิสภาไมเคิลต้องมาหาเรื่องพวกเราแน่ๆ"

ถ้าเป็นแค่เจ้าหน้าที่ข่าวกรองธรรมดาๆ ตายไปก็ตายไปสิ อย่างมากก็แค่ให้หน่วยเจไอซีเอส่งคนใหม่มาแทน

แต่อิทธิพลของสมาชิกวุฒิสภานั้นยิ่งใหญ่คับฟ้า ถ้าไม่ส่งคนไปช่วย คนทั้งฐานทัพต้องเดือดร้อนแน่

โรนัลด์นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่ง

"ส่งหน่วยรบผู้มีพลังพิเศษของฐานทัพไปลุยเลย"

พันตรีทำวันทยหัตถ์

"รับทราบครับ"

เมืองเฮ่อเจีย ชานเมืองฝั่งตะวันตก ภายในโกดังแห่งหนึ่ง

หยางฝานมองดูไรอันที่กำลังแสดงสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว ผ่านสายตาของนกจาบฝน

เขาหัวเราะเบาๆ

"ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้จะตกได้ปลาตัวใหญ่"

ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

เขาอาศัยความสามารถในการอ่านความทรงจำของรูปแกะสลักไม้ เริ่มแกะรอยจากคนที่รูปแกะสลักไม้จดจำได้ จนสาวไส้มาเจอไรอันในที่สุด

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หมอนี่ต้องกุมความลับสำคัญเอาไว้ไม่น้อยแน่ๆ

หยางฝานเกิดไอเดียขึ้นมา

"ฆ่าหมอนี่ทิ้งไม่ได้ ฉันต้องทำให้มันตกไปอยู่ในมือของพวกซากุระ"

จุดประสงค์ที่ทำแบบนี้ ย่อมเป็นการยุยงปลุกปั่น ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็นการช่วยให้ชาวซากุระได้เห็นธาตุแท้ของพวกคาเมนี่ต่างหาก

เขามองใบหน้าพระพุทธรูปที่ทำหน้าหิวโซกระหายเลือด แล้วก็ส่ายหน้าด้วยความขบขัน

ถึงแม้วัตถุวิเศษจะมีความชั่วร้ายแฝงอยู่ แต่ก็ต้องยอมรับว่า ของสิ่งนี้ใช้งานได้ดีเยี่ยมอย่างหาตัวจับยากจริงๆ

ในระดับหนึ่ง รูปแกะสลักไม้ชิ้นนี้มีความสามารถสุดโกงอย่างการรู้แจ้งทุกภาษา

มันสามารถเข้าใจภาษาทุกภาษาบนโลก และสามารถสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตได้ทุกเผ่าพันธุ์

สรุปสั้นๆ ก็คือ วัตถุวิเศษชิ้นนี้เป็นสุดยอดเครื่องแปลภาษาเคลื่อนที่นั่นเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

หยางฝานคำนวณเวลา

"ฐานทัพอยู่ไม่ไกลจากสำนักงานนัก ด้วยความเร็วของผู้มีพลังพิเศษ ไม่เกินสิบห้านาทีพวกมันน่าจะมาถึง"

เขาออกคำสั่งอย่างเงียบเชียบ

"ต้าอ๋าว เอ้ออ๋าว เตรียมตัวลุย"

"อ๋าว!"

"อ๋าว!"

ชะนีทั้งสองตัวร้องตอบรับอย่างคึกคัก

นี่คือแผนการที่ถูกวางหมากมาอย่างแยบยล

ไรอันหลงคิดว่าตัวเองคือเป้าหมาย โดยหารู้ไม่ว่าหมอนี่เป็นแค่เหยื่อล่อเท่านั้น

หยางฝานตั้งใจจะใช้หมอนี่ เป็นเหยื่อตกหน่วยรบผู้มีพลังพิเศษของคาเมนี่ให้ออกมาติดกับ