บทที่ 85 กำราบวัตถุวิเศษ รับของแถมสุดเซอร์ไพรส์

ห้องประชุมที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

หยางฝานไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขากำลังใช้ความคิดว่าจะใช้งานวัตถุวิเศษชิ้นนี้อย่างไรดี

รูปแกะสลักไม้ยืนนิ่งไม่ไหวติง

ใบหน้าของพระพุทธรูปแสดงออกถึงความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังรอคำพิพากษาชี้ชะตาชีวิต

ผ่านไปไม่กี่วินาที

รูปแกะสลักก็ขยับเบาๆ พร้อมกับส่งคลื่นกระแสจิตออกมา

หยางฝานเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ขอแค่ฉันมีของตอบแทนที่เหมาะสม แกก็ยินดีจะทุ่มสุดตัวเพื่อฉันงั้นเหรอ?"

เขาแอบทึ่งอยู่ลึกๆ เจ้านี่มันรู้จักเจรจาต่อรองซะด้วย

น่าสนใจแฮะ!

รูปแกะสลักขยับอีกครั้ง

เป็นการยืนยันความหมายเดิม

หยางฝานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม "แล้วแกต้องการของตอบแทนเท่าไหร่ต่อการลงมือหนึ่งครั้ง?"

รูปแกะสลักส่งข้อมูลมาอีกระลอก

หยางฝานของขึ้นทันที ตวาดเสียงแข็ง "แกยังกล้าจะเอาคนเป็นๆ ไปเป็นเครื่องสังเวยอีกเรอะ เชื่อไหมฉันเผาแกทิ้งซะเดี๋ยวนี้เลย!"

ใบหน้าพระพุทธรูปหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แล้วรีบส่งข้อความใหม่มาทันควัน

มันยอมแพ้เรื่องเครื่องสังเวย แล้วยื่นข้อเสนอใหม่มาแทน

หยางฝานทำเสียงดุ "เนื้อห้าสิบกิโล? ฝันไปเถอะ! ให้มากสุดก็สามสิบกิโล"

ใบหน้าพระพุทธรูปทำหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ์

มันกำลังบอกว่า: สามสิบกิโลไม่พอจริงๆ ขืนกินแค่นี้ฉันไม่มีแรงทำงานหรอก แล้วก็คงจะหิวตายในที่สุด

หยางฝานไม่เชื่อน้ำคำของมัน "แกก็เป็นแค่ท่อนไม้ ท่อนไม้ที่ไหนมันจะหิวตายวะ?"

ใบหน้าพระพุทธรูปทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ รีบส่งข้อความอธิบายมาเป็นชุด

มันกำลังอธิบายว่า: ถึงฉันจะเป็นท่อนไม้ แต่ฉันก็มีวิญญาณนะ ถ้าวิญญาณไม่ได้รับการหล่อเลี้ยง มันก็จะค่อยๆ สูญสลายไป

หยางฝานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

อยากให้ม้าวิ่ง ก็ต้องให้ม้ากินหญ้าจริงๆ นั่นแหละ

เขามองกดลงไปยังรูปแกะสลัก แล้วยื่นคำขาด "สี่สิบกิโล ขาดตัว"

เขาขู่ซ้ำอีกครั้ง "ไม่งั้นฉันยอมทำลายแกทิ้งดีกว่า"

"เปรี๊ยะ!"

สายฟ้าแลบแปลบปลาบอีกครั้ง

ใบหน้าพระพุทธรูปจำยอมตกลงอย่างน่าสงสาร

รูปแกะสลักขยับเล็กน้อย แล้วส่งข้อความมาอีกหนึ่งระลอก

ความหมายของมันก็คือ: ฉันสามารถดึงความทรงจำของมนุษย์ออกมาได้ ถ้าให้ฉันกลืนกินร่างของพวกเขาสดๆ ฉันก็จะได้ความทรงจำมามากกว่าเดิม ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อคุณก็ได้

หยางฝานยิ่งประหลาดใจหนักเข้าไปอีก

ความสามารถในการดึงความทรงจำออกมาจากสมอง นี่มันโคตรโกงเลยนะ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาอยู่ในต่างแดนแบบนี้ ไม่คุ้นเคยกับอาณาจักรซากุระเลยแม้แต่น้อย การมีวัตถุวิเศษที่ดึงความทรงจำได้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล

หยางฝานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ถ้าฉันเจอคนที่อยากจะฆ่าทิ้งจริงๆ ฉันอาจจะให้แกกินก็ได้

"แต่มีข้อแม้ว่า ถ้าแกกินคนเป็นๆ ไปหนึ่งคน แกต้องทำงานให้ฉันสามครั้งเต็มที่"

ใบหน้าพระพุทธรูปแทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

นี่ฉันกำลังจะช่วยแกนะ แต่ทำไมมันกลายเป็นว่าแกกำลังให้ทานฉันล่ะเนี่ย?

เอาเปรียบกันเกินไปแล้ว!

หยางฝานยกกิ่งไม้สายฟ้าขึ้นสูง น้ำเสียงแฝงความเด็ดขาด "มีปัญหาอะไรไหม?"

ใบหน้าพระพุทธรูปรีบฉีกยิ้มประจบประแจง แสดงให้เห็นว่ามันตกลงอย่างไม่มีข้อแม้

มันมีปัญหาเป็นล้านข้อ แต่ไม่กล้าปริปากพูดออกมาสักคำ

หยางฝานตบรูปแกะสลักเบาๆ "ดีมาก ทำตัวน่ารักๆ แบบนี้แหละ!"

ใบหน้าพระพุทธรูปยังคงยิ้มประจบ แต่ในใจกลับขมขื่นสุดๆ

ตอนอยู่กับเจ้านายคนเก่า เวลาทำงานให้ครั้งหนึ่ง ก็ได้คนเป็นๆ เป็นของเซ่นไหว้อย่างน้อยสองคน แถมยังมีเนื้อสดๆ ให้กินอีกเพียบ

แต่พอดูตอนนี้สิ ได้กินแค่คนเดียว แต่ต้องทำงานให้ตั้งสามครั้ง

ขาดทุนย่อยยับ!!

แต่รูปแกะสลักก็ไม่กล้าปฏิเสธ

เพราะกิ่งไม้สีแดงกิ่งนั้น แผ่รังสีอำมหิตที่น่ากลัวสุดๆ ออกมา

มันเป็นแรงกดดันจากระดับพลังที่เหนือกว่ามาก

มันรู้ดีว่า ถ้าเจ้านายคนใหม่ต้องการ เขาทำลายมันได้จริงๆ

"ฟิ้ว!"

เสียงแหวกอากาศดังสนั่นมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน

หยางฝานบ่นพึมพำ "หนวกหูชะมัด"

นั่นคือเสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินรบ

วันนี้เขาทั้งฆ่าทั้งระเบิดกลางเมืองหนิงจิง เรื่องมันเลยบานปลายใหญ่โต

พวกซากุระถึงได้ส่งเครื่องบินรบมาบินลาดตระเวนเหนือน่านฟ้าเมืองหนิงจิง พร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ

หยางฝานเหลือบมองวัตถุวิเศษ แล้วถาม "แกรู้เรื่องอาณาจักรซากุระมากน้อยแค่ไหน?"

เขารู้แล้วว่ารูปแกะสลักนี้มีสติปัญญาค่อนข้างสูง จึงคิดจะล้วงข้อมูลจากมัน

รูปแกะสลักสั่นรัวๆ หลายครั้ง

หยางฝานยื่นนิ้วไปแตะที่ผิวของรูปแกะสลักเบาๆ

วินาทีต่อมา

แววตาของเขาก็ฉายประกายความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

เขาได้ "เห็น" ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วด้วยวิธีสุดแสนจะแปลกประหลาด

นั่นคือความทรงจำของวัตถุวิเศษ

ความจริงแล้ว

เจ้านายคนเก่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า วัตถุวิเศษชิ้นนี้มีความสามารถแบบนี้อยู่ด้วย

หมอนั่นก็แค่กราบไหว้วัตถุวิเศษชิ้นนี้อย่างระมัดระวังในฐานะของขลังสุดขลัง

แถมตอนที่สื่อสารด้วย เจ้านายคนเก่าก็ยังพูดจาสุภาพเรียบร้อย กลัวว่ารูปแกะสลักไม้จะไม่พอใจ

เจ้านายคนเก่าคงนึกไม่ถึงว่า วันหนึ่งรูปแกะสลักไม้จะมาทำตัวเป็นหมาเลียแข้งเลียขาเจ้านายคนใหม่แบบนี้ คายข้อมูลทุกอย่างออกมาแบบไม่มีกั๊ก

สิบนาทีผ่านไป

หยางฝานดูความทรงจำจบอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม "ฐานทัพของพวกคาเมนี่ทางตอนใต้ของซากุระ มีผู้มีพลังพิเศษสายขว้างปาอยู่ด้วยงั้นเหรอ"

ในภาพความทรงจำภาพหนึ่ง

นายทหารผมทองตาสีฟ้าคนหนึ่ง ปาเป้าดอกดอกหนึ่งเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ จากระยะห่างกว่าสามร้อยเมตร

เห็นได้ชัดว่านี่คือพลังพิเศษสายขว้างปา

หยางฝานชมเชยรูปแกะสลักไม้ "ดีมาก! ข้อมูลที่แกให้มาเป็นประโยชน์มากเลยล่ะ"

ก่อนหน้านี้เขายังปวดหัวเรื่องนี้อยู่เลย ไม่คิดว่าวัตถุวิเศษชิ้นนี้จะให้เบาะแสสำคัญมาได้

"หึ่ง!"

รูปแกะสลักไม้สั่นเบาๆ

ใบหน้าพระพุทธรูปฉีกยิ้มประจบประแจงสุดฤทธิ์

เจ้านายคนเก่าพกรูปแกะสลักชิ้นนี้ติดตัวไปด้วยทุกที่ในอาณาจักรซากุระ มันเลยได้เห็นอะไรมาเยอะแยะมากมาย

หนึ่งในนั้นก็คือ การแลกเปลี่ยนและการประลองฝีมือกับผู้มีพลังพิเศษชาวคาเมนี่

แน่นอนว่า

เรื่องนี้พวกคาเมนี่เป็นฝ่ายร้องขอ

ในเมื่อประเทศเจ้าอาณานิคมอย่างคาเมนี่ร้องขอ มีหรือพวกซากุระจะกล้าขัดใจ?

และในการประลองครั้งนั้นเอง รูปแกะสลักไม้ก็ได้เห็นผู้มีพลังพิเศษที่ถนัดการขว้างปาคนนั้น และจดจำมันไว้ได้อย่างแม่นยำ

หยางฝานมองออกไปนอกหน้าต่าง "ถ้าได้พลังพิเศษสายขว้างปามา ถึงจะเจอเฮลิคอปเตอร์หรือเครื่องบินรบที่บินต่ำ ฉันก็ยังมีทางสู้กลับ ไม่ต้องคอยรับมืออยู่ฝ่ายเดียว"

"ให้รางวัล!"

เขาโยนน่องไก่แช่แข็งให้ชิ้นหนึ่ง เป็นรางวัลค่าข้อมูลข่าวสารจากวัตถุวิเศษ

ควันดำพวยพุ่งออกมาจากรูปแกะสลักไม้ เข้าไปห่อหุ้มน่องไก่ไว้ ก่อนจะกลืนมันลงไปในพริบตา

หยางฝานถาม "อร่อยไหมล่ะ?"

ใบหน้าพระพุทธรูปรีบฉีกยิ้มกว้างแกล้งทำเป็นว่า "วันนี้ได้กินไก่ อร่อยสุดๆ ไปเลย"

แต่มันกลับคิดในใจว่า ของพรรค์นี้รสชาติห่วยแตกชะมัด ไม่ได้ต่างอะไรกับกระจกหรือขาโต๊ะเลย

ตอนอยู่กับเจ้านายคนเก่า มันไม่เคยต้องมากินของแช่แข็งแบบนี้ อย่างแย่ที่สุดก็ต้องเป็นเนื้อสดๆ เลือดสาด

หยางฝานพยักหน้า "ถึงแกจะเลือกกินไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้เรื่องมากเท่าไหร่นะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าพระพุทธรูปยิ่งกว้างขึ้น

แต่ในใจมันกลับยิ่งขมขื่นกว่าเดิม

หยางฝานนึกถึงข้อมูลต่างๆ แล้วก็พึมพำกับตัวเอง "พวกซากุระกับพวกคาเมนี่นี่มันทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าขนาดนี้เลยเหรอ"

ในภาพความทรงจำที่รูปแกะสลักไม้แสดงให้เห็น มีภาพคนผิวคล้ำหลายคนถูกจับมัดมือมัดเท้าเอาไว้

ดูจากหน้าตาแล้ว น่าจะเป็นคนจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปตงโจว

เขาสงสัยอย่างหนักว่า นี่ต้องเป็นการค้ามนุษย์แน่ๆ

แววตาของหยางฝานฉายประกายเย็นชา "วัตถุวิเศษพวกนี้ ถ้าไม่ดูดพลังชีวิต ก็ต้องกินเลือดเนื้อ หรือว่าพวกมันเอาคนพวกนี้มาเป็นอาหารให้พวกวัตถุวิเศษล่ะเนี่ย?"

เขารู้สึกสลดใจเล็กน้อย "ประชาชนของประเทศที่อ่อนแอ มักจะถูกจับมาเป็นอาหารให้กับวัตถุวิเศษพวกนี้สินะ"

ถ้าเป็นที่ต้าเซี่ย

ถ้ามีประเทศไหนกล้าทำแบบนี้กับชาวต้าเซี่ย ต้าเซี่ยไม่มีทางยอมปล่อยไว้แน่

หยางฝานตัดสินใจในทันที "พรุ่งนี้ไปเมืองเฮ่อเจียดีกว่า"

เมืองเฮ่อเจียเป็นเมืองทางตอนใต้ของอาณาจักรซากุระ

ห่างจากตัวเมืองไปสิบกิโลเมตร บริเวณอ่าว มีฐานทัพที่ชื่อว่า "ไท่เป่า" ตั้งอยู่

ภาพเหตุการณ์ที่รูปแกะสลักไม้เห็น ก็เกิดขึ้นที่ฐานทัพแห่งนี้นี่เอง

นายทหารชาวคาเมนี่ที่ปลุกพลังพิเศษสายขว้างปา ซึ่งมีชื่อว่า "แยนนิค" ก็ประจำการอยู่ที่ฐานทัพนี้เช่นกัน

เช้ามืด

หยางฝานออกเดินทางแล้ว

เมืองเฮ่อเจียอยู่ไม่ไกลจากเมืองหนิงจิงมากนัก แค่สามร้อยกว่ากิโลเมตร

เขาขี้เกียจไปนั่งเครื่องบินให้วุ่นวาย เลยขี่นกเค้าแมวหูยาวไปซะเลย

ฟ้าฝนไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่

ระหว่างทาง

จู่ๆ ฝนก็ตกลงมาปรอยๆ

หยางฝานนอนเอนหลังสบายๆ ลอยอยู่กลางอากาศ เขามองเห็นภาพ "การไหลเวียนของพลังงาน" ที่น่าอัศจรรย์ใจอีกครั้ง

พลังงานสายแล้วสายเล่าปะปนมากับสายฝน ซึมซาบเข้าสู่โลกใบนี้

เขาตระหนักได้ในทันที "อาณาจักรซากุระกำลังจะเจอหายนะยุงพิษกลายพันธุ์ชุดใหญ่แล้วสิ"

แต่สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

อาณาจักรซากุระจะมียุงพิษโผล่มาเยอะแค่ไหน คนซากุระจะตายไปสักกี่คน มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักแดงเดียว

ตอนที่ฟ้าเริ่มสาง

หยางฝานก็ร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึกสูงในเขตตะวันตกของเมืองเฮ่อเจีย

ครั้งนี้เขาไม่คิดจะลุยแบบบ้าระห่ำแล้ว

มุมปากของหยางฝานกระตุกยิ้ม "เมื่อก่อนไม่มีแหล่งข้อมูล ตอนนี้มีวัตถุวิเศษช่วยหาข่าวให้แล้ว ก็ต้องเล่นลูกเล่นสักหน่อยสิ"

(จบตอน)