บทที่ 84 วัตถุวิเศษสื่อวิญญาณ

บนยอดตึกระฟ้า

หยางฝานมองเห็นเหตุการณ์ที่ขบวนรถหุ้มเกราะถูกถล่มจนพินาศย่อยยับอย่างชัดเจนเต็มสองตา

เขาพูดติดตลกว่า "พวกคาเมนี่ทำเรื่องเลวระยำในซากุระไว้เยอะ นี่คงเป็นการแก้แค้นของพวกหนูซากุระล่ะมั้ง!"

แล้วเขาก็หัวเราะเบาๆ "ยังไงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว!"

เขาไม่ได้กระดิกนิ้วเลยแม้แต่นิดเดียว นี่คือเรื่องจริงแท้แน่นอน

ตราบใดที่ไม่มีหลักฐาน ก็ไม่มีใครเอาผิดเขาได้

มันก็แหงอยู่แล้ว

แต่จู่ๆ หยางฝานก็นึกขึ้นได้ "บางทีพวกคาเมนี่ที่โดนระเบิดตาย อาจจะไม่คิดว่านี่เป็นแค่เรื่องตลกก็ได้นะ

"ตอนที่ฉันอยู่ในความฝันของโอโนะ โยชิโกะ ฉันจำได้ว่าในอาณาจักรซากุระมีคนที่เกลียดชังพวกคาเมนี่อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

"สหพันธรัฐคาเมนี่ควบคุมซากุระมาตั้งหลายปี มีหรือจะไม่รู้เรื่องนี้ พวกมันต้องพุ่งเป้าการสืบสวนไปในทิศทางนี้แน่ๆ

"แถมคนที่โดนจรวดระเบิดตายอย่างคาโต้ ไทจิ ก็ดันเป็นลูกสมุนผู้ภักดีของพวกคาเมนี่พอดี๊พอดี ตายได้ถูกจังหวะซะขนาดนี้ พวกคาเมนี่จะไม่คิดอะไรเลยได้ไง?"

พันเอกโรเบิร์ตคิดยังไง เขาย่อมเดาทางได้อยู่แล้ว

สีหน้าของหยางฝานดูแปลกประหลาด "แค่ให้ฝูงหนูวิ่งเล่นบนถนนรอบเดียว ดีไม่ดีอาจจะจุดชนวนความขัดแย้งระหว่างคาเมนี่กับชาวซากุระได้จริงๆ แฮะ"

เขาหัวเราะหึๆ "นี่มันเป็นช่องทางรวยที่เวิร์คมากเลยนะเนี่ย สงสัยวันหลังต้องหาทำอะไรทำนองนี้บ่อยๆ ซะแล้ว"

อะไรนะ?

เป็นคนต้องมีคุณธรรม ทำอะไรต้องตรงไปตรงมา?

พวกคาเมนี่เล่นสกปรกสารพัดวิธี ไม่เห็นมีใครไปสั่งสอนให้พวกมันรู้จักคำว่าตรงไปตรงมาเลย

แล้วทำไมฉันต้องมานั่งทำตัวเป็นพ่อพระ แกล้งทำเป็นคนดีมีคุณธรรมด้วยล่ะ?

ตลกสิ้นดี!

เขาไม่เคยคิดว่าใครมีหน้ามาสอนเขาหรอกนะ

หยางฝานตั้งจิต ครู่เดียวรูปแกะสลักไม้สีดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นในมือ

นี่คือวัตถุเหนือธรรมชาติที่เขา "ขอยืม" มาจากหัวหน้าทีมผู้มีพลังพิเศษชาวซากุระนั่นเอง

เขาสัมผัสได้เลยว่า รูปแกะสลักไม้ชิ้นนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง

มันเป็นความหิวกระหายขั้นสุด ที่ "อยากจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"

มันดูเหลือเชื่อมาก

แต่มันก็คือความจริง

หยางฝานยิ้มบางๆ "เป็นวัตถุวิเศษจริงๆ ด้วย"

ตั้งแต่ได้ยินเรื่องวัตถุวิเศษจากปากของผู้บัญชาการจาง เขาก็อยากจะได้มาครอบครองสักชิ้นมาตลอด ไม่คิดเลยว่าจะหามาได้ง่ายดายขนาดนี้ในอาณาจักรซากุระ

ในตอนนั้นเอง

ควันดำก็พวยพุ่งออกมาจากผิวของรูปแกะสลักไม้

รังสีอำมหิตทวีความรุนแรงและเข้มข้นยิ่งขึ้น

หยางฝานขมวดคิ้ว เขาไม่ลังเลที่จะกระตุ้นพลังของกิ่งไม้สายฟ้า พร้อมกับตะคอกเสียงกร้าว "ทำตัวดีๆ หน่อย"

"เปรี๊ยะ!"

สายฟ้าแลบแปลบปลาบ

บนผิวของรูปแกะสลักไม้เกิดรอยไหม้เกรียมขึ้นทันที

รังสีอำมหิตอันตรธานหายไปเป็นปลิดทิ้ง ควันดำก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

หยางฝานเบ้ปาก "ต้องให้ลงไม้ลงมือ"

กลางดึก

ณ ภูเขาจันทร์เงิน ศูนย์บัญชาการใหญ่ของหน่วยดาบสวรรค์

ภายในห้องประชุม

ชายในชุดเครื่องแบบสีดำกว่าสิบคน นั่งเรียงรายอยู่สองฝั่งของโต๊ะประชุมยาว สีหน้าของแต่ละคนดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"ทุกท่าน!"

ชายชราที่นั่งหัวโต๊ะเอ่ยปากขึ้น

เขากวาดสายตามองทุกคน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เราสูญเสียผู้มีพลังพิเศษไปถึงสิบเอ็ดคน แถมยังทำวัตถุวิเศษหายไปอีกหนึ่งชิ้น

"นี่คือความพ่ายแพ้ที่ย่อยยับและเจ็บปวดที่สุด นับตั้งแต่ก่อตั้งหน่วยดาบสวรรค์มา"

ชายชราไม่ได้เอ่ยถึงความสูญเสียของพวกคาเมนี่เลยแม้แต่คำเดียว แสดงให้เห็นถึงความลำเอียงอย่างชัดเจน

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความโกรธแค้น "เสือหนึ่งตัวกับชะนีสองตัวจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? นี่มันต้องมีผู้บงการอยู่เบื้องหลังแน่ๆ"

ชายชุดดำอีกคนถามขึ้น "คุณชิโมะมัตสึ คุณคิดว่าเป็นฝีมือของประเทศไหนล่ะ?"

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่า "คุณชิโมะมัตสึ" ตอบกลับสั้นๆ ง่ายๆ "ต้าเซี่ย!"

คำตอบนี้เรียกเสียงคัดค้านจากหลายๆ คนในที่ประชุมทันที

"เป็นไปไม่ได้หรอก!"

"ตอนนี้หลายพื้นที่ในต้าเซี่ยกำลังเจอกับหายนะยุงพิษ พวกเขากำลังรับมือกันจนหัวหมุน คงไม่มีเวลามายุ่งเรื่องของประเทศเราหรอก"

"ผมก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นฝีมือต้าเซี่ยเหมือนกัน"

ชิโมะมัตสึพยายามอธิบาย "ในอดีตพวกเขาเคยมีความแค้นกับประเทศเรา พวกเขาก็คงอยากจะสั่งสอน..."

ยังพูดไม่ทันจบ

ก็ถูกพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

ชายชราพูดขึ้นว่า "คนต้าเซี่ยมีเหตุผลมาก ตอนนี้พวกเขากำลังทุ่มเทสรรพกำลังเพื่อแก้ปัญหาภายในประเทศ ไม่มีทางที่จะมาแทรกแซงกิจการภายในของต่างประเทศหรอก"

ชิโมะมัตสึไม่กล้าเถียงต่อ ได้แต่ปิดปากเงียบ

ชายชุดดำหัวโล้นอีกคนพูดขึ้น "หรือว่าจะเป็นฝีมือของพวกนั้น?"

แม้ประโยคนี้จะไม่ได้ระบุชัดเจนว่า "พวกนั้น" คือใคร แต่ทุกคนในที่ประชุมก็เข้าใจความหมายเป็นอย่างดี

บางคนไม่เห็นด้วย "พวกนั้นก็สูญเสียทหารไปตั้งเยอะ แถมคาโต้ ไทจิ ก็เพิ่งตายไปด้วยนะ"

ชายชุดดำหัวโล้นรีบสวนกลับ "พวกนั้นมันเหี้ยมโหดอำมหิต จะทำอะไรก็ไม่แปลกหรอก

"พวกมันคิดจะควบคุมดาบสวรรค์มาตลอด ครั้งนี้ก็น่าจะเป็นการหยั่งเชิง

"อีกอย่าง ทหารที่ตายวันนี้ก็เป็นแค่ทหารคาเมนี่ระดับล่าง ไม่ใช่คนสำคัญอะไรเลย

"ส่วนเรื่องของคาโต้ ไทจิ พวกมันมีหมาลอบกัดตั้งหลายตัว ทั้งตระกูลยาอิ ทั้งตระกูลริวยะ ก็เป็นหมาผู้ซื่อสัตย์ของพวกมันทั้งนั้น

"ดีไม่ดี อาจจะเป็นการฟัดกันเองของหมาพวกนี้ แล้วคาโต้ ไทจิก็ซวยถูกจับมาเป็นแพะรับบาปก็ได้"

มีคนแย้งขึ้นมาอีก "พวกมันทรงอิทธิพลจะตาย ถ้าพวกมันจะลงมือจริงๆ พวกเราจะเอาอะไรไปสู้?

"ไม่เห็นต้องลงทุนสละคนไปตั้งมากมายขนาดนี้ ผมว่าเหตุผลนี้มันฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย"

ชายชุดดำหัวโล้นเตรียมคำตอบไว้แล้ว "พวกมันอาจจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง ในการเข้าควบคุมซากุระให้แน่นหนาขึ้นไงล่ะ!"

เขารีบพูดต่อ "อย่าลืมนะว่า พวกมันคือประเทศมหาอำนาจอันดับหนึ่งที่มีประชากรตั้งแปดร้อยล้านคน แถมเพิ่งจะเกณฑ์ทหารเพิ่มไปตั้งสิบห้าล้านนายเมื่อไม่นานมานี้เอง

"ตอนนี้พวกมันมีกำลังพลเหลือเฟือที่จะส่งมาประจำการที่ซากุระ

"พวกมันคิดจะเหยียบต้าเซี่ยให้จมดินมาตลอด การเข้าควบคุมซากุระได้อย่างเบ็ดเสร็จ จะเป็นประโยชน์ต่อพวกมันอย่างมหาศาล"

ข้อสันนิษฐานนี้ดูมีน้ำหนักและน่าเชื่อถือมากทีเดียว

ทุกคนในห้องประชุมต่างก็นิ่งเงียบไป

ผ่านไปสองสามวินาที

ชายชราก็ทำลายความเงียบ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกหน่วยต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น"

เป้าหมายที่ต้อง "ระมัดระวัง" ย่อมเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

ชายชุดดำหัวโล้นเปลี่ยนเรื่องพูด "การที่รูปแกะสลักกลืนเทพถูกชิงไป อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไปก็ได้นะ"

ชายชุดดำอีกคนถาม "ทำไมล่ะ?"

ชายชุดดำหัวโล้นอธิบาย "วัตถุวิเศษชิ้นนั้นมันอาถรรพ์เกินไป ยิ่งตอบสนองมันมากเท่าไหร่ ความหิวกระหายของมันก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"ผมมั่นใจเลยว่า ถ้าพวกมันเอารูปแกะสลักกลืนเทพไปใช้สุ่มสี่สุ่มห้า สักวันต้องเจอดีแน่"

ชายชุดดำอีกคนพูดเสริม "รูปแกะสลักกลืนเทพไม่สามารถควบคุมได้อย่างเบ็ดเสร็จหรอก มันกระหายเลือดเนื้ออย่างรุนแรง นอกจากเลือดเนื้อแล้ว มันก็ไม่สนใจอะไรอีกเลย

"ถ้าอยากจะให้มันโจมตีสักครั้ง ก็ต้องเซ่นไหว้ด้วยเลือดเนื้อก่อน และหลังจากใช้งานเสร็จ ก็ต้องสังเวยชีวิตมนุษย์ให้อีกสองคน

"รูปแกะสลักกลืนเทพมีความโลภมาก ในอนาคต ต่อให้สังเวยไปสามหรือสี่ชีวิต ก็อาจจะไม่พอให้มันอิ่ม แล้วผู้ใช้ก็จะโดนพลังสะท้อนกลับ

"พอถึงตอนนั้น คนใช้ก็คงโดนมันกลืนกินเข้าไปเองนั่นแหละ"

คำพูดนี้เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากเหล่าชุดดำได้ไม่น้อย

ชายชราพยักหน้าเบาๆ "ก็สมกับเป็นจุดจบของพวกโจรที่โลภมากและไร้ยางอายแล้วล่ะ"

บนยอดตึกระฟ้า

หยางฝานใช้มือขวาถือไม้สายฟ้า ใบหน้าถมึงทึงราวกับยักษ์มาร "ให้กินอะไรก็ต้องกิน อย่ามาทำเป็นเรื่องมาก!"

รูปแกะสลักไม้ตั้งอยู่บนพื้น

มีเศษกระจกที่แตกละเอียดวางอยู่ข้างๆ

ข้อมูลจากจักจั่นชิงวิญญาณระบุว่า วัตถุวิเศษชิ้นนี้มีความสามารถในการกลืนกินที่น่าสะพรึงกลัว เขาจึงเอาเศษกระจกมาทดลอง

หยางฝานสัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านอย่างรุนแรงแผ่ซ่านมาจากรูปแกะสลัก

มันไม่อยากกินเศษกระจกเอาเสียเลย

ใบหน้าของพระพุทธรูปบนผิวของรูปแกะสลัก บิดเบี้ยวจนอวัยวะทั้งห้าไปกองรวมกัน

หยางฝานรุกคืบ "ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้สักหน่อย กินเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

เขาตั้งจิต กระตุ้นพลังของวัตถุวิเศษทันที

"เปรี๊ยะ~"

พร้อมกับเสียงกระแสไฟฟ้า

สายฟ้าสีแดงหลายสาย เลื้อยออกมาจากวัตถุวิเศษ เข้าไปพันธนาการรูปแกะสลักไม้ไว้ในพริบตา

รูปแกะสลักไม้สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาทั้งสองข้างของใบหน้าพระพุทธรูปปิดสนิท

เห็นได้ชัดว่ามันกลัวสุดขีด

หยางฝานตวาดลั่น "ให้เวลาคิดสามวิ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน"

ผ่านไปหนึ่งวินาที

ควันดำสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากรูปแกะสลัก เข้าไปห่อหุ้มเศษกระจกไว้

เพียงแค่ชั่วอึดใจ

เศษกระจกก็อันตรธานหายไป

ควันดำก็หดกลับเข้าไปที่เดิม

หยางฝานเบ้ปาก "พูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง"

เขาหักขาโต๊ะที่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมาอีกท่อนหนึ่ง แล้วยื่นไปจ่อที่รูปแกะสลัก "กินซะ!"

ควันดำพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง

มันเคลื่อนตัวเข้าไปหาขาโต๊ะอย่างเชื่องช้าอืดอาดราวกับหอยทาก

หยางฝานเริ่มหมดความอดทน ตะคอกเร่ง "เร็วๆ เข้า"

"เปรี๊ยะ!"

สายฟ้าแลบแปลบปลาบ

บนผิวของรูปแกะสลักเกิดรอยไหม้เกรียมเพิ่มขึ้นมาอีกรอย

ควันดำพุ่งปรี๊ดราวกับจรวด เข้าไปห่อหุ้มขาโต๊ะไว้ในพริบตา

ขาโต๊ะค่อยๆ พร่าเลือน ก่อนจะหายวับไปกับตา

ใบหน้าของพระพุทธรูปบนผิวของรูปแกะสลัก ทำหน้าพะอืดพะอมเหมือน "อยากจะอ้วก"

หยางฝานตวาดซ้ำ "เลิกสำออยได้แล้ว!"

รูปแกะสลักสั่นสะท้าน

ใบหน้าพระพุทธรูปกลับมาเป็นปกติทันที

หยางฝานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ถ้าเชื่อฟังแต่แรก ก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้วเห็นไหม?"

ใบหน้าพระพุทธรูปทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

(จบตอน)