บทที่ 83 รวยข้ามคืน

หนึ่งก้านธูปผ่านไป

ณ ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง

ในห้องทำงานร้างที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ

หยางฝานกำลังติดตามสถานการณ์ของร่างแยกจากระยะไกล

มณฑลอันเป่ยพบยุงพิษกลายพันธุ์อีกตัวแล้ว กองทัพต้าเซี่ยจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากคุณชายอีกาวิญญาณอย่างไม่ลังเล

เจ้าสามสิบสามดำนำฝูงอีกาวิญญาณออกเดินทาง มุ่งหน้าไปล่าสังหารยุงพิษที่มณฑลอันเป่ยแล้ว

ด้วยความที่ร่างแยกก็ซ่อนตัวอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย เขาจึงได้เห็นการแสดงอันยอดเยี่ยมของเจ้าสามสิบสามดำแบบเรียลไทม์

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำส่งเสียงร้องก้องกังวาน เสียงนั้นดังกึกก้องราวกับจะทะลวงเมฆาและทำให้หินผาปริแตก

จุดแสงที่เกิดจากการควบแน่นของเปลวเพลิงจำนวนมหาศาล ร่วงหล่นลงสู่ผืนป่าเบื้องล่างราวกับห่าฝน

ป่าไม้กินพื้นที่กว่าสองหมู่ พลันลุกโชนเป็นทะเลเพลิงในพริบตา

ยุงพิษกลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ข้างใน ไม่มีทางต้านทานเปลวเพลิงนี้ได้เลย มันถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในเสี้ยววินาที

หยางฝานส่ายหน้าเบาๆ "เปลืองพลังงานชะมัด!"

แต่เขาก็เข้าใจดีว่า เจ้าสามสิบสามดำแค่ต้องการทดสอบขีดจำกัดพลังของตัวเอง ถึงได้ปลดปล่อยพลังพิเศษออกมาเต็มสูบแบบนี้

ไม่นานนัก

ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 1.8 แต้มก็เข้ามาอยู่ในกระเป๋า

หยางฝานแต่งกลอนมั่วๆ ออกมาด้วยความภาคภูมิใจ "ร่างหลักร่างแยกช่วยกันฟาร์ม ดอกไม้บานสะพรั่งทั้งในและนอกประเทศ"

ณ สถานที่ล่าสังหารยุงพิษ

เหล่าทหารจำนวนมากต่างยืนอึ้งจนตาค้าง

อีกาไฟตัวนี้บินโฉบผ่านเหนือผืนป่า ป่าทั้งป่าก็ "พรึบ" ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที

ความยิ่งใหญ่ของฉากนี้ และความรวดเร็วในการลุกไหม้ มันเหนือจินตนาการของพวกเขากันไปไกลลิบ

นายทหารนายหนึ่งหันไปถามผู้มีพลังพิเศษวัยกลางคน "กองกำลังจิ่วโจวมีผู้มีพลังพิเศษสายไฟที่เก่งกาจขนาดนี้อยู่บ้างไหมครับ?"

ผู้มีพลังพิเศษวัยกลางคนตอบตามตรง "เอาผู้มีพลังพิเศษสายไฟที่เก่งที่สุดของเรามามัดรวมกันสักสิบคน ก็น่าจะพอสูสีกับอีกาวิญญาณตัวนี้มั้งครับ"

นายทหารตกตะลึง "เก่งขนาดนั้นเชียว?!"

ผู้มีพลังพิเศษวัยกลางคนชี้ไปที่ป่า แล้วถามว่า "ไม่คิดจะดับไฟหน่อยเหรอครับ? ปล่อยให้ป่าไหม้ไปก็น่าเสียดายแย่"

ฟังดูแล้ว หมอนี่คงจะเป็นพวกอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมตัวยง

นายทหารย้อนถาม "จะเอาอะไรไปดับล่ะครับ? ปล่อยให้มันไหม้ไปเถอะ"

ผ่านไปไม่กี่วินาที

เจ้าสามสิบสามดำก็บินโฉบผ่านเหนือทะเลเพลิงอีกครั้ง

เรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

เปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนอย่างรุนแรง พลันดับมอดลงอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ผู้มีพลังพิเศษวัยกลางคนเดาะลิ้น แล้วถอนหายใจ "โคตรเก่งเลยว่ะ!"

เขารู้ดีว่า ในบรรดาผู้มีพลังพิเศษของกองกำลังจิ่วโจว ไม่มีใครมีความสามารถทำแบบนี้ได้เลยแม้แต่คนเดียว

หลังจากดูการแสดงของเจ้าสามสิบสามดำจบ หยางฝานก็เริ่มนับผลประกอบการจากการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยความเบิกบานใจ

เมืองหนิงจิงเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซากุระ มีประชากรมากกว่าสามสิบล้านคน สิ่งที่มีเยอะที่สุดในเมืองนี้ก็คือตึกระฟ้าต่างๆ

เขาหาตึกเก่าๆ ที่ค่อนข้างรกร้างว่างเปล่าเจอได้อย่างง่ายดาย

ตั้งแต่ชั้นสิบขึ้นไป ทุกชั้นว่างเปล่าไม่มีคนอยู่ ตามทางเดินก็มีฝุ่นจับหนาเตอะ

หยางฝานยิ้มจนแก้มปริ "วันนี้รวยเละแล้ว!"

อย่างแรกเลยคือ ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณก้อนโต

การต่อสู้ครั้งนี้ เขาจัดการผู้มีพลังพิเศษชาวซากุระไปได้ถึงสิบเอ็ดคน กวาดค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาได้ทั้งหมด 22.5 แต้ม

ทำให้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณสะสม พุ่งสูงทำสถิติใหม่เป็น 29.1 แต้ม

นอกจากนี้

ชาวซากุระผู้ใจกว้างและเป็นมิตร ยัง "มอบ" พลังพิเศษที่แตกต่างกันถึงสิบเอ็ดแบบให้เขาอีกด้วย

นี่มันรวยข้ามคืนชัดๆ!

หยางฝานกวาดสายตาดูรายชื่อพลังพิเศษยาวเหยียดจนตาลายไปหมด

กรงเล็บหมาป่า, ทะยานเวหา, วิชาเถาวัลย์, คลื่นเสียง, กระดูกเหล็ก, รวดเร็ว, หมัดหนัก และอื่นๆ อีกมากมาย

จากรายชื่อพลังพิเศษที่มีอยู่น้อยนิด ตอนนี้กลับเต็มพรืดไปหมด

หยางฝานแอบรู้สึกเสียดายนิดๆ "น่าเสียดายที่ไม่มีพลังพิเศษสายขว้างปา"

จุดประสงค์สำคัญอย่างหนึ่งในการเดินทางมาไกลถึงที่นี่ ก็เพื่อหาพลังพิเศษสายขว้างปาสักอย่างนี่แหละ

เขาอ่านรายละเอียดเพิ่มเติม แล้วพุ่งเป้าไปที่พลังพิเศษสามอย่าง พร้อมกับเดาะลิ้น "ของดีในมือพวกซากุระนี่ก็เยอะเหมือนกันนะเนี่ย!"

อย่างแรกคือ "กรงเล็บหมาป่า" ที่ต้องใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 3 แต้มในการเปิดใช้งาน

อีกอย่างคือ "วิชาเถาวัลย์" และสุดท้ายคือ "กระดูกเหล็ก"

วิชาเถาวัลย์: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังพิเศษสายพลังจิตระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 3 แต้ม ในการเปิดใช้งาน

กระดูกเหล็ก: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังพิเศษสายร่างกายระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 4 แต้ม ในการเปิดใช้งาน

ยิ่งใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณในการเปิดใช้งานมากเท่าไหร่ ศักยภาพของพลังพิเศษนั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น นี่เป็นกฎตายตัว

ข้อมูลจากจักจั่นชิงวิญญาณระบุว่า

พลังพิเศษวิชาเถาวัลย์ มีความสามารถในการควบคุมเถาวัลย์ การจะใช้พลังพิเศษนี้ได้ จะต้องเพาะเมล็ดพันธุ์เถาวัลย์วิญญาณขึ้นมาก่อน

ยิ่งเมล็ดพันธุ์เถาวัลย์วิญญาณแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ อานุภาพของวิชาเถาวัลย์ก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น

ผู้มีพลังพิเศษที่มีวิชาเถาวัลย์คนนั้น อาศัยเมล็ดพันธุ์เถาวัลย์วิญญาณเพียงชนิดเดียว ก็สามารถต้านทานจรวดบาซูก้าได้แล้วหนึ่งลูก

หยางฝานประเมินว่า "ถึงวิชาเถาวัลย์จะดูเป็นแค่พลังพิเศษระดับต่ำ แต่ศักยภาพของมันกลับสูงมากทีเดียว"

ข้อเสียอย่างเดียวก็คือ การเพาะเมล็ดพันธุ์เถาวัลย์วิญญาณ เป็นเรื่องที่กินทั้งเวลาและพลังงาน

เขาคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจพักมันไว้ก่อน "ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้วิชาเถาวัลย์ ไว้ค่อยเปิดใช้งานทีหลังแล้วกัน"

สายตาของหยางฝานจับจ้องไปที่พลังพิเศษกระดูกเหล็ก เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ต้องใช้ตั้ง 4 แต้มถึงจะเปิดใช้งานได้เชียวเหรอ? เยอะจัง!"

"ผู้บริจาค" พลังพิเศษชนิดนี้ ก็คือผู้มีพลังพิเศษที่ถือโล่เหล็กพุ่งเข้าปะทะกับชะนีสองตัวนั่นแหละ

น่าเสียดายที่หมอนั่นดันลืมระวังตัวจากเสือโคร่ง เลยโดนต้าหวงตบหัวจากด้านหลังจนตายอนาถ

ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นแค่พลังพิเศษธรรมดาๆ ดาดๆ ไม่คิดเลยว่าศักยภาพของมันจะสูงขนาดนี้

หยางฝานเปิดการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณ แล้วถามว่า "ต้าหวง กระดูกของไอ้คนที่ถือโล่เหล็กนั่นแข็งไหม?"

"โฮก!"

เสือโคร่งตอบกลับมา

ความหมายของมันก็คือ: แข็งกว่าคนอื่นเยอะเลย ตบจนเจ็บอุ้งเท้าไปหมดแล้วเนี่ย

หยางฝานเริ่มคิดตาม "มีดีจริงๆ ด้วยแฮะ"

จากนั้นเขาก็เกิดไอเดียบางอย่างขึ้นมา "กิ่งก้านทองแดงกับกระดูกเหล็กนี่มันเป็นของคู่กันชัดๆ กิ่งก้านทองแดงช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกายอย่างมหาศาล ส่วนกระดูกเหล็กก็เน้นเพิ่มความแข็งแกร่งของกระดูก

"กระดูกก็เปรียบเหมือนรากฐาน ถ้ามีรากฐานที่แข็งแกร่งพอ กิ่งก้านทองแดงก็น่าจะทรงพลังขึ้นไปอีกสิ"

หยางฝานกำจักจั่นชิงวิญญาณไว้แน่น แล้วลองออกคำสั่งดู "ผสานพลังพิเศษ!"

ข้อความสายหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ: "พลังพิเศษกิ่งก้านทองแดงสามารถผสานกับพลังพิเศษกระดูกเหล็กได้ การผสานต้องใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณสี่สิบห้าแต้ม ปัจจุบันค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณไม่เพียงพอ"

หยางฝานทั้งดีใจและตกใจไปพร้อมๆ กัน

ดีใจก็คือ มันผสานกันได้จริงๆ ด้วย

ตกใจก็คือ ค่าใช้จ่ายในการผสานมันไม่โหดไปหน่อยเหรอ?

เขาแอบเซ็งนิดๆ "นึกว่ามีค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณเกือบ 30 แต้มแล้วจะใช้จ่ายได้สบายมือ ที่ไหนได้ก็ยังจนอยู่วันยังค่ำ"

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ยิ่งใช้พลังพิเศษไปผสานกันมากเท่าไหร่ พลังพิเศษใหม่ที่ได้ก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นมากเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง

เขาเหลือบไปเห็นอะไรแปลกๆ ผ่านสายตาของนกเค้าแมวหูยาว

ขบวนรถหุ้มเกราะหลายคัน กำลังแล่นฉิวตรงไปยังทิศทางของหอคอยหนิงจิง

หยางฝานประหลาดใจนิดๆ "พวกคาเมนี่มาแจมด้วยเหรอเนี่ย?"

ด้านข้างของรถหุ้มเกราะแต่ละคัน มีสัญลักษณ์ "ดาบยาวหกเล่มร้อยเรียงเป็นดอกไม้" เพ้นท์ติดอยู่

นั่นคือธงดาบดอกไม้ของสหพันธรัฐคาเมนีนั่นเอง

ในหมู่ชาวเน็ตต้าเซี่ย มักจะตีความธงดาบดอกไม้นี้ว่า—สรรหา "สารพัด" วิธีมาทำตัว "น่ารังเกียจ"

พูดได้เต็มปากเลยว่า ธงดาบดอกไม้นี้คือต้นตอของความวุ่นวายอย่างแท้จริง

ในความฝันของโอโนะ โยชิโกะ พวกคาเมนี่เป็นตัวสร้างปัญหาใหญ่ให้ต้าเซี่ยไม่น้อยเลยทีเดียว

แววตาของหยางฝานฉายประกายเย็นชา "วันนี้เจอตัวเป็นๆ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

บนถนนสายหลักเส้นหนึ่ง

รถหุ้มเกราะล้อยางกว่าสิบคันกำลังมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว

พันเอกโรเบิร์ตนั่งอยู่บนรถหุ้มเกราะคันหนึ่ง มองออกไปข้างนอกผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าของชนชั้นสูง

ใครๆ ก็รู้ว่า พวกคาเมนี่ต่างหากที่เป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้

เวลาที่กองทัพคาเมนี่ออกปฏิบัติการ สามารถสั่งปิดถนนในเมืองหนิงจิงได้ตามอำเภอใจ

ความรู้สึกที่ว่า "ทุกคนต้องยอมสยบแทบเท้าคาเมนี่" ทำให้โรเบิร์ตรู้สึกฟินสุดๆ

แต่ไม่นานเขาก็นึกถึงคู่ปรับเก่าขึ้นมา "ในยุคแห่งพลังพิเศษ คาเมนี่จะต้องเอาชนะต้าเซี่ย และกลับมาผงาดเป็นที่หนึ่งอีกครั้งให้จงได้"

"ตึก!"

รถหุ้มเกราะกระโดดเด้งเบาๆ

ทหารที่นั่งข้างคนขับมองจอมอนิเตอร์ แล้วก็อุทานขึ้นมา "เมื่อกี้เหมือนจะเหยียบหนูตายไปตัวนึง"

ทหารที่เป็นคนขับยักไหล่ หัวเราะร่วน "พวกซากุระชั้นต่ำนี่ วันๆ เอาแต่โม้ว่าประเทศตัวเองสะอาดนักสะอาดหนา แต่ดูสิ บนถนนสายหลักยังมีหนูวิ่งเพ่นพ่านอยู่เลย"

โรเบิร์ตอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

ความจริงเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่า เมืองของพวกซากุระสะอาดกว่าของคาเมนี่จริงๆ นั่นแหละ

อย่างน้อยตามสถานีรถไฟใต้ดินของหนิงจิง ก็ไม่มีขยะเกลื่อนกลาด แถมยังไม่มีหนูวิ่งพล่านตอนกลางวันแสกๆ ด้วย

แต่โรเบิร์ตก็ไม่ได้ห้ามที่ลูกน้องจะหัวเราะเยาะพวกซากุระ แถมเขายังไม่คิดจะแก้ตัวแทนพวกซากุระให้เหนื่อยเปล่า

ทหารที่นั่งข้างคนขับตะโกนขึ้นอีก "มีหนูวิ่งมาอีกแล้วครับ คราวนี้มากันเยอะเลย"

โรเบิร์ตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักอะไรบางอย่างได้

ไม่ชอบมาพากลแล้ว!

เขาอยู่ซากุระมาหลายปี มีลูกนอกสมรสตั้งหลายคน ไม่เคยได้ยินข่าวว่ามีหนูออกมาวิ่งเพ่นพ่านตามท้องถนนเป็นฝูงเลย

ยังไงซะ หนิงจิงก็ไม่ใช่เมืองในคาเมนี่ที่สกปรกวุ่นวาย

โรเบิร์ตตะโกนสั่งการอย่างเด็ดขาด "ระวังศัต..."

พูดออกมาได้แค่สามคำ

"ตู้ม!"

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องกัน

รถหุ้มเกราะที่โรเบิร์ตนั่งอยู่ "กระโดด" ลอยขึ้นไปในอากาศหลายเมตร ตีลังกาหมุนคว้างกลางอากาศรอบครึ่ง ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นด้วยด้านข้างอย่างแรง

ท่านพันเอกหัวแตกเลือดอาบ บาดเจ็บสาหัส ท่อนล่างไร้ความรู้สึกไปโดยสิ้นเชิง

เขาฝืนลืมตาขึ้นมา ก็เห็นหนูตัวหนึ่งมุดเข้ามาทางหน้าต่างรถที่แตกละเอียดพอดี

ที่หลังของหนูตัวนั้น มีวัตถุเหนียวๆ สีขาวแปะอยู่

เห็นได้ชัดว่ามันคือระเบิดแรงสูงชนิดหนึ่ง

ความคิดแปลกประหลาดแวบเข้ามาในหัวของโรเบิร์ต "หรือว่านี่จะเป็นแผนทรมานตัวเองของพวกซากุระ?"

"หลอกล่อให้พวกเราออกมา แล้วก็ใช้ไอ้วิธีบ้าๆ นี่ระเบิดพวกเราทิ้ง?"

เขารู้ดีว่า ถึงคนซากุระส่วนใหญ่จะยอมสยบต่อคาเมนี่ แต่ก็ยังมีคนส่วนน้อยที่แอบวางแผนจะสลัดแอกการควบคุมอยู่เงียบๆ

หนูตัวที่เห็นอยู่ตรงหน้า เห็นชัดๆ ว่าถูกควบคุมโดยผู้มีพลังพิเศษ

ในช่วงเวลาที่ภัยพิบัติเกิดขึ้นทั่วโลกแบบนี้ ประเทศไหนๆ ก็มีปัญหาในประเทศตัวเองรัดตัวกันทั้งนั้น

ใครจะส่งผู้มีพลังพิเศษแฝงตัวเข้ามาสร้างความวุ่นวายในอาณาจักรซากุระล่ะ?

ไม่มีหรอก!

โรเบิร์ตคำรามก้องอยู่ในใจ "ไอ้พวกซากุระบัดซบ! เป็นพวกขี้ขลาดตาขาวกันทั้งประเทศ!"

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง

โรเบิร์ตถูกแรงระเบิดฉีกร่างแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ

(จบตอน)