บทที่ 82 ข้าอ่านใจเจ้าออกหมดแล้ว

หัวหน้าทีมดาบสวรรค์ผู้นี้ เป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายไม่เบา

เขารู้สึกได้ลางๆ ว่ามีคนคอยจับตาดูการต่อสู้อยู่ และเป้าหมายของมันน่าจะเป็นพวกผู้มีพลังพิเศษ

ในสถานการณ์แบบนี้ ใครขยับก่อนก็มีสิทธิ์โดนหมายหัวสูง

ดังนั้น

ตอนที่เขาตะโกนสั่งให้ "แยกย้ายถอยร่น" ตัวเขาเองกลับยังไม่ยอมขยับ แต่ไปยืนปะปนอยู่กับกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจแทน

ก่อนที่จะปลุกพลังพิเศษขึ้นมา หมอนี่เคยเป็นทหารประจำการในกองกำลังป้องกันตนเองของอาณาจักรซากุระมาก่อน จึงมีทักษะทางทหารอยู่ในระดับสูง

เขาตัดสินใจทำสิ่งหนึ่งอย่างไม่ลังเล—โบกมือเป็นพัลวันแล้วขว้างระเบิดควันออกไปหลายลูก

"ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

ควันโขมงพวยพุ่งขึ้นมาทันที

หัวหน้าทีมหันซ้ายแลขวา มองหาเส้นทางหลบหนี

เขาคิดคำนวณในใจ "ให้พวกที่เหลือเป็นเป้าล่อบวกกับควันพรางตัว ฉันน่าจะหนีรอดไปได้สบายๆ"

ส่วนผู้มีพลังพิเศษคนอื่นๆ จะเป็นตายร้ายดียังไง เขาไม่สนหรอก ขอแค่ตัวเองรอดก็พอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

"อ๊าก~"

เสียงร้องโหยหวนดังแว่วมา

เห็นได้ชัดว่ามีคนเคราะห์ร้ายเพิ่มอีกหนึ่งคน

ด้วยหูที่ไวเป็นเลิศ หัวหน้าทีมจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร "ดูเหมือนว่าทาคาดะจะเสร็จไปอีกรายแล้วแฮะ"

หมอนี่ไม่เพียงแต่ไม่สลด กลับรู้สึกยินดี "แผนของฉันได้ผล!"

ความคิดชั่วร้ายแล่นเข้ามาในหัว "ได้ข่าวว่าเบื้องบนกะจะเลื่อนขั้นให้ทาคาดะนี่นา โง่ๆ แบบนี้ตายไปซะได้ก็ดี!"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

ควันก็กระจายปกคลุมพื้นที่กว้างขึ้น

กว่าครึ่งของจัตุรัสถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันบางๆ

"แค่ก! แค่ก!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนเผลอสูดควันเข้าไป ไอค่อกแค่ก น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการเช่นกัน

เพราะเสียงไอแต่ละครั้ง จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรู และเพิ่มโอกาสรอดให้กับเขา

"อ๊าก~"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง

ลูกน้องตายไปอีกหนึ่งศพ

หัวหน้าทีมไม่รอช้าอีกต่อไป "ได้เวลาแล้ว!"

เขารีบเร่งพลังพิเศษ ร่างกายพุ่งทะยานออกไปเป็นเงาตะคุ่มด้วยความเร็วสูง

พลังพิเศษที่หมอนี่ปลุกขึ้นมา คือพลังสายความเร็ว

ความเร็วในการวิ่งของเขาสูงเกือบหกสิบเมตรต่อวินาที หรือเทียบเท่ากับความเร็วรถยนต์ที่วิ่งสองร้อยกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง

เขาวิ่งฉิวราวกับสายลม พุ่งเข้าไปในแนวต้นไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมทาง

มุมปากของหัวหน้าทีมกระตุกยิ้ม "สำเร็จแล้ว!"

แต่รอยยิ้มนั้นก็ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าได้ไม่นาน

จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่า มีระเบิดมือสองลูกกำลังร่วงหล่นลงมาจากฟ้า และตำแหน่งที่มันจะตก ก็คือเส้นทางหลบหนีของเขาพอดี

แค่เห็นฝีมือการขว้าง ก็รู้ได้ทันทีว่าคนขว้างต้องเก่งกาจมาก

ทั้งจังหวะ ความเร็ว และองศา แม่นยำราวกับจับวาง

หัวหน้าทีมสบถด่าในใจ "บากะเอ๊ย!"

โดนเพ่งเล็งจนได้!

ไอ้ศัตรูบ้าเอ๊ย!

วินาทีนั้นเอง

เขาได้ยินเสียงไฟลามไปตามสายชนวน บ่งบอกว่าระเบิดกำลังจะทำงานแล้ว

เขากัดฟันกรอด ออกแรงถีบพื้นสุดกำลัง

"ปัง!"

เสียงกระแทกเบาๆ ดังขึ้น

ความเร็วของเขาพุ่งปรี๊ดขึ้นไปแตะที่แปดสิบกว่าเมตรต่อวินาที

นี่คือไม้ตายก้นหีบของเขา

เขาตั้งชื่อให้มันว่า "พลังแห่งสายลม"

ก็ตามชื่อเลย คือการขอยืมพลังจากสายลม เพื่อให้วิ่งได้เร็วราวกับพายุ

เขาวิ่งเร็วยิ่งกว่าสายลม ไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

"ตู้ม!"

"ตู้ม!"

ระเบิดทำงานแล้ว

สะเก็ดระเบิดปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ

หัวหน้าทีมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากลำต้นของต้นไม้ที่เขาใช้กำบัง แสดงว่ามันต้องโดนสะเก็ดระเบิดเจาะเข้าไปหลายจุดแน่ๆ

แต่เขากลับไม่รู้สึกโล่งใจที่ "รอดตายมาได้หวุดหวิด" เลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเครียดหนักกว่าเก่า

เพราะเขานึกถึงเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัว—เสือโคร่ง

เขาไม่เคยเจอสัตว์กลายพันธุ์ที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน การฆ่าผู้มีพลังพิเศษของมันดูง่ายดายเหมือนเชือดไก่

"มันคงใกล้จะถึงแล้วสินะ!"

หัวหน้าทีมพึมพำกับตัวเอง

มันเป็นลางสังหรณ์ที่ยากจะอธิบาย

เขากัดฟันล้วงเอารูปแกะสลักไม้เก่าคร่ำคร่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

มันเป็นพระพุทธรูปแกะสลักด้วยไม้

พื้นผิวเป็นสีดำคล้ำ เหมือนถูกรมควันมานาน

ถึงรูปแกะสลักนี่จะเป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่ตอนที่หัวหน้าทีมถือมันไว้ เขากลับรู้สึกเหมือน "มันยังมีชีวิตอยู่"

เขารู้ดีว่า ตอนที่เจอรูปแกะสลักนี้ในวัด มีพระตั้งสามรูปถูกมันกลืนกินเข้าไป

ตอนที่หน่วยดาบสวรรค์นำมันมาศึกษา ก็แอบจับนักโทษมาห้าคน แล้วนั่งดูนักโทษพวกนั้นโดนรูปแกะสลักนี่กลืนกินไปต่อหน้าต่อตา

พูดง่ายๆ ก็คือ

นี่เป็นวัตถุวิเศษที่อันตรายสุดๆ

แต่เขากลับมีความสามารถในการสื่อสารและควบคุมมันได้ในระดับหนึ่ง จึงได้รับอนุญาตให้เป็นคนใช้มัน

"ฟู่!"

หัวหน้าทีมเป่าปากระบายความเครียด

เขาตัดสินใจแน่วแน่ "ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป ถ้าอยากรอด ก็ต้องเสี่ยงตายสู้สักตั้ง!"

ใบหน้าของพระพุทธรูปขยับเขยื้อนอย่างน่าสยดสยอง เผยให้เห็นรอยยิ้มอันชั่วร้าย

หัวหน้าทีมตัดสินใจหักนิ้วตัวเองหนึ่งนิ้ว

"กร๊อบ!"

นิ้วหักงอผิดรูปอย่างน่ากลัว

ใบหน้าของหัวหน้าทีมบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด กัดฟันเค้นเสียงลอดไรฟัน "ท่านผู้กลืนกินเทพเจ้า โปรดรับเลือดเนื้อของข้าเป็นเครื่องสังเวยเถิด"

พริบตาต่อมา

กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากรูปแกะสลักไม้

ควันดำลอยไปล้อมรอบนิ้วที่หัก

และนิ้วนั้นก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่

ควันดำม้วนตัวกลับเข้าไปในรูปแกะสลัก

แววตาของหัวหน้าทีมฉายแววบ้าคลั่ง "ไอ้เสือบ้า แกตายแน่!"

เขาจินตนาการไปไกลว่า เสือโคร่งสุดโหดกำลังจะถูกรูปแกะสลักกลืนลงท้องไปทั้งตัว

บนยอดหอคอยหนิงจิง

หยางฝานยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางอากาศ สายตาจับจ้องไปที่แนวต้นไม้ที่หัวหน้าทีมซ่อนตัวอยู่

เขาร้อง "เอ๊ะ" เบาๆ "กลิ่นอายเริ่มชักทะแม่งๆ แล้วแฮะ ขืนให้ต้าหวงเข้าไปมีหวังโดนดีแน่"

หยางฝานออกคำสั่งทันควัน "ต้าหวง หยุด!"

"โฮก!"

ต้าหวงหยุดชะงักอยู่ตรงขอบแนวต้นไม้พอดี

แววตาของหยางฝานเป็นประกาย "ไอ้ซากุระตัวน้อยนี่หูตาไวไม่เบา ดูเหมือนจะรู้ทันว่าต้าหวงกำลังจะเข้าไปโจมตี

"ก็เลยเตรียมงัดไพ่ตายออกมาใช้กะจะสวนกลับต้าหวงล่ะสิ"

"น่าเสียดายที่ฉันรู้ทันนายหมดแล้ว"

หยางฝานพูดเสียงเบา "คงต้องงัดไพ่ตายอีกใบออกมาใช้บ้างแล้วล่ะ"

เขาเปิดใช้งานพลังพิเศษภาษาวิญญาณ ผิวปากเบาๆ

"ฟิ้ว!"

การเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณส่งสัญญาณตอบรับทันที

สิ่งมีชีวิตน่ารักๆ ฝูงหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

ในแนวต้นไม้

หัวหน้าทีมรอมาสิบวินาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาเริ่มกระสับกระส่าย รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนยังคงดังมาจากทางจัตุรัส

การต่อสู้ทางนั้นยังไม่จบ

ผ่านไปสองวินาที

หัวหน้าทีมทนรอไม่ไหว "ถ้าขืนรอจนชะนีสองตัวนั่นฆ่าพวกตำรวจหมดแล้วตามมาสมทบ ฉันแย่แน่"

ก่อนที่เขาจะทันได้ใช้พลังพิเศษ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากข้างบน ฟังดูเหมือนเสียงนกกระพือปีก

หน้าเขาถอดสีทันที "แย่แล้ว!"

ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงไม่คิดว่าเสียงนกมันแปลกตรงไหน

แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ การที่มีเสียงแบบนี้ดังขึ้น มันต้องไม่ชอบมาพากลแน่ๆ

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

วัตถุนับสิบชิ้นร่วงหล่นลงมา

ตามมาด้วยเสียงระเบิดต่อเนื่องที่รุนแรงจนหูแทบหนวก

"ตู้ม!"

"ตู้ม!"

แนวต้นไม้กลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา

แม้หัวหน้าทีมจะพยายามหลบหลีกสุดชีวิต แต่แรงระเบิดมันรุนแรงและครอบคลุมพื้นที่กว้างเกินกว่าจะหลบพ้น

คลื่นกระแทกอันมหาศาลซัดสาดเข้ามา

หัวหน้าทีมปลิวละลิ่วไปตามแรงระเบิดอย่างหมดสภาพ ก่อนจะถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปในที่สุด

บนยอดหอคอยหนิงจิง

หยางฝานมองผ่านสายตาของคู่หู เห็นหัวหน้าทีมตายไปต่อหน้าต่อตา

แนวต้นไม้ทั้งแนวราบเป็นหน้ากลองในพริบตา

หยางฝานเดาะลิ้น "ความจริงฉันก็ไม่ได้กะจะเล่นใหญ่ขนาดนี้หรอกนะ สงสัยต้องเผ่นแล้วล่ะ"

กระจกอาคารในรัศมีห้าร้อยเมตรแตกกระจายเกลื่อนกลาด เรื่องใหญ่ขนาดนี้คงเป็นข่าวดังไปทั่วอาณาจักรซากุระแน่ๆ

ของที่ตกลงมาใส่แนวต้นไม้เมื่อกี้ ก็คือระเบิดแรงสูงที่เขาไปขอ(ขโมย)มาจากกองทัพนั่นแหละ

นอกจากจะเซ็นสัญญากับเสือโคร่งหนึ่งตัว ชะนีสองตัวแล้ว เขายังซ่อนฝูงนกจาบฝนไว้เป็นไพ่เด็ดอีกด้วย

เมื่อกี้เขาสั่งให้นกจาบฝนคาบระเบิดแรงสูงบินไปทิ้งปูพรมถล่มแนวต้นไม้ให้ราบเป็นหน้ากลอง

ใครบอกว่าฉันจะลงไปสู้กับนายซึ่งๆ หน้าล่ะ?

ฝันไปเถอะ!

ไม่นานนัก

คลื่นกระแทกจากระเบิดก็สงบลง

หยางฝานออกคำสั่งต่อทันที "ดึงพลังพิเศษมา แล้วก็เก็บไอ้นั่นมาด้วย"

นกเค้าแมวหูยาวที่ล่องหนอยู่ โฉบลงไปเหนือทะเลเพลิง

จักจั่นชิงวิญญาณปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะมุดเข้าไปในศพไหม้เกรียม

นกเค้าแมวหูยาวเปลี่ยนทิศทาง บินพุ่งตรงไปยังรูปแกะสลักไม้ที่เป็นวัตถุวิเศษ

ควันดำพวยพุ่งออกมาจากรูปแกะสลัก หมายจะกลืนกินนกเค้าแมว

แต่มันก็ต้องกินแห้ว

เพราะมีประกายสีแดงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากตัวนกเค้าแมว ไปประทับอยู่บนผิวของรูปแกะสลัก

นั่นคือตราอัสนีกัมปนาท

"เปรี๊ยะ!"

เสียงช็อตดังเบาๆ

บนผิวของรูปแกะสลักมีรอยไหม้รูปตราประทับปรากฏขึ้น

รูปแกะสลักสั่นเทิ้ม ควันดำหดหายไปจนหมด

ดูเหมือนมันจะโดนขู่จนขวัญเสีย ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีกเลย

นกเค้าแมวหูยาวโฉบลงไปคาบรูปแกะสลัก แล้วบินหนีไปอย่างรวดเร็ว

หยางฝานยิ้มกริ่ม รีบสั่งให้คู่หูถอนกำลังทันที

เพราะเขามองเห็นผ่านสายตาของนกเค้าแมวหูยาวอีกตัวหนึ่งว่า กองกำลังเสริมของซากุระกำลังยกโขยงกันมาแล้ว

(จบตอน)