บทที่ 81 ชะนีแบกบาซูก้า

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับถั่วคั่วแตก

นั่นคือเสียงจากบรรดาเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้มีพลังพิเศษในที่เกิดเหตุ ที่พร้อมใจกันระดมยิงใส่เสือโคร่งต้าหวง

คาโต้ ไทจิ ได้ยินเสียงปืนก็ตัวสั่นเทิ้ม รีบเร่งเร้า "ไปเร็ว! รีบไปเร็วเข้า!"

เขามีชาติตระกูลที่น่าอิจฉา มีอนาคตและชีวิตที่สดใสรออยู่ เขาไม่อยากมาตายเปล่าตายโง่ด้วยน้ำมือของเสือโคร่งหรอกนะ

ผู้มีพลังพิเศษที่เป็นคนขับรถ เหยียบคันเร่งมิดไมล์ทันที

รถพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู

ไม่นานนัก

รถก็เลี้ยวเข้าหัวมุมถนน ทิ้งเสียงปืนไว้เบื้องหลัง

คาโต้ ไทจิ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขามองดูผู้มีพลังพิเศษทั้งสองคน แล้วส่งยิ้ม "พวกนาย ถ้าไปถึงสถานีตำรวจแล้ว ฉันจะเลี้ยงเหล้าพวกนายเองนะ"

ในฐานะทายาทตระกูลนักการเมือง ทักษะการซื้อใจคนแบบนี้ ถือเป็นทักษะพื้นฐานที่เขาถนัดนัก

แต่ผู้มีพลังพิเศษที่นั่งเบาะหน้าข้างคนขับ กลับมีท่าทีลังเล "ท่านคาโต้ครับ แล้วหัวหน้า..."

คาโต้ ไทจิ ตัดบททันควัน "วางใจเถอะ หัวหน้าพวกนายไม่พูดอะไรหรอก"

ผู้มีพลังพิเศษที่เป็นคนขับ จู่ๆ ก็ร้องลั่น "ข้างหน้าเหมือนจะมีอะไรผิดปกตินะครับ!"

ในเวลาเดียวกัน

"บรื้น!"

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก็ดังแว่วมาจากข้างหน้า

คาโต้ ไทจิ ชะโงกหน้าออกไปดูตามสัญชาตญาณ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างกับภาพที่เห็นตรงหน้า

สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายชะนีตัวหนึ่ง กำลังขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งสวนมาทางรถของพวกเขา

วินาทีนั้น

ในหัวของคาโต้ ไทจิ มีแต่ความคิดเดียว "โลกนี้มันบ้าไปแล้วใช่มั้ย?"

เสือปีนหอคอย

ชะนีขี่มอเตอร์ไซค์

มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

วินาทีต่อมา

รูม่านตาของคาโต้ ไทจิ ก็หดเล็กลงอย่างรุนแรง สัญชาตญาณเตือนภัยในตัวร้องลั่น

เขาเห็นชัดเจนเต็มสองตาว่า มีชะนีอีกตัวโผล่ขึ้นมาจากเบาะหลังของมอเตอร์ไซค์

และที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นคือ บนไหล่ของชะนีตัวนั้น มีปืนบาซูก้าพาดอยู่!

คาโต้ ไทจิ เริ่มรู้สึกว่า โลกนี้มันช่างน่าขันสิ้นดี

และเขาก็มีลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าว่า ชะนีสองตัวนี้ต้องพุ่งเป้ามาที่เขาแน่ๆ

ที่ฝั่งตรงข้าม

ชะนีปรับมุมบาซูก้าเล็กน้อย แล้วขยับนิ้ว

แสงไฟสว่างจ้าก็ปะทุออกมาจากท้ายกระบอกปืนทันที

"ระวัง!"

ผู้มีพลังพิเศษที่นั่งเบาะหน้าตะโกนลั่น

คนขับรีบหักพวงมาลัยหลบ หวังจะให้พ้นวิถีของจรวด

ทว่า

ทั้งสองคนเพิ่งจะช็อกกับภาพ "ชะนีขี่มอเตอร์ไซค์" มาหมาดๆ ทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองช้าไปจังหวะหนึ่ง

จรวดพุ่งทะยานมาถึง และกระแทกเข้ากับตัวรถอย่างแม่นยำ

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง

รถทั้งคันกลายเป็นลูกไฟขนาดมหึมาที่ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง แถมยังโดนแรงระเบิดอัดจนลอยตีลังกากลางอากาศอีกด้วย

คาโต้ ไทจิ หูอื้ออึงไปหมด โลกทั้งใบหมุนคว้างจนรู้สึกวิงเวียนอย่างรุนแรง

แต่เขากลับรอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์

ผู้มีพลังพิเศษที่นั่งเบาะหน้า ปล่อยเถาวัลย์ออกมาพันรอบตัวเขาจนกลายเป็นลูกบอลกลมๆ ช่วยปกป้องเขาไว้จากแรงระเบิด

คาโต้ ไทจิ ถูกห่อหุ้มอยู่ภายในลูกบอลเถาวัลย์ จึงบาดเจ็บไม่มากนัก

ส่วนคนขับรถนั้น โชคไม่ดีเอาเสียเลย

เขาถูกกันอยู่นอกลูกบอลเถาวัลย์ จึงกลายเป็นมนุษย์เพลิงไปในพริบตา ดิ้นทุรนทุรายอยู่พักหนึ่งก็สิ้นใจตาย

อีกด้านหนึ่ง

ชะนีเหยียบเบรกจนมิด

มอเตอร์ไซค์หยุดนิ่งสนิททันที

ชะนีที่ซ้อนท้าย รีบคว้าบาซูก้าอีกกระบอกขึ้นมาประทับบ่า แล้วยิงจรวดออกไปอย่างเชี่ยวชาญ

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง

ลูกบอลเถาวัลย์ถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปจนหมดสิ้น

ลูกบอลเถาวัลย์กันระเบิดลูกแรกได้ พลังพิเศษก็ถูกใช้ไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว จะเอาอะไรไปกันระเบิดลูกที่สองได้อีกล่ะ?

ลูกบอลเถาวัลย์ถูกสะเก็ดระเบิดฉีกจนขาดวิ่น เปลวเพลิงร้อนระอุทะลักทะลวงเข้าไปภายใน ตัวเถาวัลย์เองก็ลุกติดไฟขึ้นมาด้วย

คาโต้ ไทจิ ผู้มีอนาคตไกล ย่างเกรียมกลายเป็นหมูหันไปในเวลาอันรวดเร็ว

ชายหนุ่มจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของลิงชะนี ด้วยวิธีการที่แสนจะน่าขันที่สุด

ส่วนผู้มีพลังพิเศษที่สร้างลูกบอลเถาวัลย์ขึ้นมา ก็โดนสะเก็ดระเบิดปลิดชีพไปก่อนหน้านี้แล้ว

ผ่านไปหนึ่งวินาที

นกเค้าแมวหูยาวก็บินโฉบเข้ามา

มันรับบทเป็นคนเก็บกวาดสนามรบ คอยใช้จักจั่นชิงวิญญาณดูดซับพลังพิเศษและค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ

บนยอดหอคอยหนิงจิง

หยางฝานยิ้มเยาะ "นี่มันลิงปล้นฆ่าชัดๆ ฉันขอสาบานเลยว่าฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น"

เขามองดูรถยนต์ที่ลุกไหม้เป็นจุล แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

อาวุธสงครามนี่เอาไว้รับมือพวกผู้มีพลังพิเศษหน้าใหม่ได้ชะงัดนัก

หยางฝานออกคำสั่งต่อ "ต้าอ๋าว เอ้ออ๋าว ไปช่วยต้าหวงซะ"

"อ๋าว! อ๋าว!"

ชะนีทั้งสองตัวร้องตอบรับ

พวกมันรีบขี่มอเตอร์ไซค์ พุ่งทะยานไปทางจัตุรัสใต้หอคอยหนิงจิงทันที

ชะนีสองตัวนี้ ก็คือ "ผู้อยู่อาศัย" ในสวนสัตว์หนิงจิงเช่นกัน

พวกมันไม่ยอมใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่อยากถูกขังอยู่ในกรงไปจนตาย จึงเลือกที่จะติดตามเจ้านายมา "เหยียบย่ำเมืองหนิงจิง"

และด้วยความที่ชะนีสองตัวนี้ชอบร้อง "อ๋าวๆ" จึงได้รับฉายาว่า "ต้าอ๋าว" (อ๋าวใหญ่) กับ "เอ้ออ๋าว" (อ๋าวรอง)

อาวุธที่พวกมันใช้ ก็คืออาวุธปืนที่กองทัพต้าเซี่ยเคยมอบให้เป็นของขวัญนั่นเอง

ไม่นานนัก

ต้าอ๋าวก็ร้อง "อ๋าวๆ" อย่างตื่นเต้น ขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งชนเข้าใส่กลุ่มคนจากด้านหลัง

ส่วนเอ้ออ๋าวก็ยกปืนกลหนักขึ้นมา แล้วสาดกระสุนเข้าใส่ฝูงชนอย่างเมามัน

"ปัง! ปัง!"

ห่ากระสุนปลิวว่อนราวกับสายฝน

ฟังดูเหมือนเพลงมาร์ชแห่งสงคราม

พวกซากุระเห็นว่าผู้บุกรุกเป็นถึงลิงชะนีสองตัว ก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่งหลบไม่ทัน โดนกระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้า หัวแบะไปในทันที

พวกตำรวจพยายามจะยิงโต้ตอบ

แต่พอโผล่หัวออกมา ก็ต้องเจอกับห่ากระสุนสาดเข้าใส่ จนล้มตายเป็นเบือ

ชะนีสองตัวนี้ อาศัยกำลังลิงเพียงสองแรง ก็สามารถกดหัวพวกซากุระกลุ่มใหญ่เอาไว้ได้อยู่หมัด

หยางฝานมองดูค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณที่เพิ่มขึ้น แล้วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี "กระสุนหนึ่งนัด ดับชีพซากุระน้อยหนึ่งตัว!"

ผ่านไปไม่กี่วินาที

ผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่งก็ตะโกนก้อง กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปนขึ้น กลายเป็นมนุษย์กล้ามล่ำบึ้ก

ไอ้หมอนี่ใช้สองมือยกโล่โลหะขนาดมหึมาขึ้นมาป้องกันตัว แล้ววิ่งตะบึงเข้าใส่ชะนีทั้งสองตัว

หยางฝานวิจารณ์อย่างไม่เกรงใจ "ไอ้โง่ ห่วงแต่หน้าไม่ห่วงหลัง!"

เมื่อกี้เสือโคร่งต้าหวงโดนยิงกดหัวไว้ตั้งนาน ตอนนี้มันได้โอกาสพักหายใจแล้ว

ต้าหวงกระโดดสูงปรี๊ด พุ่งลงมาจากฟ้า แล้วใช้ฝ่าเท้าตบเข้าที่ท้ายทอยของผู้มีพลังพิเศษถือโล่อย่างแรง

การโจมตีนี้รวดเร็วและกะทันหันมาก ผู้มีพลังพิเศษคนนั้นตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว

ได้ยินเสียง "ตึก" ดังสนั่น หัวของผู้มีพลังพิเศษคนนั้นยุบลงไปทันที

มันล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น ชักกระตุกอยู่สองสามทีก็นิ่งสนิท สิ้นใจตายไปในทันที

ร่างของต้าหวงก็เลือนลางหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดหนีไป

พวกซากุระที่ตั้งใจจะตีโต้ พอเห็นภาพนี้ก็หดหัวกลับไปทันที

หยางฝานยืนสั่งการอยู่เบื้องบน "เอ้ออ๋าว ยิงกดหัวพวกมันไว้ ต้าอ๋าว ไประเบิดเฮลิคอปเตอร์ซะ"

เขารู้สึกว่าแค่ยิงกันมันยังไม่เร้าใจพอ

เขาอยากเห็นดอกไม้ไฟสวยๆ มากกว่า

"อ๋าว!"

ต้าอ๋าวร้องรับคำ

มันหยิบระเบิดมือออกมาหลายลูก ดึงสลักออก แล้วใช้แขนยาวๆ เหวี่ยงระเบิดออกไปสุดแรง

ระเบิดมือลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้ง ไปตกใส่เฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่อีกฝั่งของจัตุรัสอย่างแม่นยำ

"ตู้ม!"

"ตู้ม!"

เฮลิคอปเตอร์ระเบิดไฟลุกท่วม

หยางฝานก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีต่อไป "ดอกไม้ไฟสวยงามประเดี๋ยวเดียว ผู้คนก็พลัดพรากจากกันไป..."

ฉวยโอกาสทองนี้ ต้าหวงก็เล็งเป้าหมายไปที่ผู้มีพลังพิเศษอีกคน แล้วกระโจนเข้าใส่อย่างดุดัน

เป้าหมายดูเหมือนจะประสาทสัมผัสไวมาก หันขวับกลับมาคำรามลั่น

อากาศรอบตัวเกิดระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งเข้าใส่ต้าหวงอย่างจัง

นี่มันพลังพิเศษสายคลื่นเสียงชัดๆ

แต่ท่านี้ก็ทำอะไรต้าหวงไม่ได้หรอก

เสือโคร่งมีประกายสีทองจางๆ วาบขึ้นทั่วตัว ไม่สะทกสะท้านกับคลื่นเสียง พุ่งลงมาตบเข้าที่หัวของผู้มีพลังพิเศษคนนั้นเต็มแรง

กะโหลกของผู้มีพลังพิเศษยุบลงไปเป็นแถบ ก่อนจะล้มตึงสิ้นใจคาที่

ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่า พลังพิเศษระดับกลางเหนือกว่าพลังพิเศษระดับต่ำอย่างเทียบกันไม่ติด

มาถึงจุดนี้

หัวหน้าทีมผู้มีพลังพิเศษดาบสวรรค์ ก็รู้ตัวแล้วว่าศัตรูแข็งแกร่งเกินไป ขืนสู้ต่อไปก็มีแต่ตายเปล่า

เขาจึงติดต่อไปยังเบื้องบนเพื่อขอกำลังเสริม ก่อนจะตะโกนสั่งการ "ถอยทัพ!"

บรรดาผู้มีพลังพิเศษที่กลัวเสือจนขี้หดตดหาย รีบวิ่งหนีเอาตัวรอดกันกระเจิดกระเจิง

ทิ้งให้พวกตำรวจยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

หยางฝานมองดูเหตุการณ์เบื้องล่าง พึมพำกับตัวเอง "ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไอ้หมอนั่นมันมีกลิ่นอายแปลกๆ วะ?"

แล้วเขาก็ออกคำสั่งต่อทันที "ไปจัดการไอ้ผู้มีพลังพิเศษที่เป็นคนสั่งการนั่นซะ"

"โฮก!"

"อ๋าว!"

หน่วยเฉพาะกิจเสือ-ชะนี ตอบรับอย่างแข็งขัน

(จบตอน)