บทที่ 80 มอบความตกตะลึงให้ชาวโลกสักเล็กน้อย

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงชะโงกหน้าออกไปมองเบื้องล่าง

ส่วนผู้มีพลังพิเศษอีกคนทำตัวเด็ดขาดกว่า กระโดดลงไปเลย

ทั้งสองคนเห็นทันทีว่า ที่มุมหนึ่งของแพลตฟอร์ม มีเงามืดสายหนึ่งปรากฏอยู่

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงใจหายวาบ รีบตะโกนเตือน "อิโนอุเอะ ระวัง!"

ตอนที่ปีนขึ้นมาเมื่อครู่นี้ เขาจำได้แม่นยำว่าแพลตฟอร์มนี้ไม่มีเงามืด แต่ตอนนี้กลับโผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่ปกติอย่างยิ่ง

ผู้มีพลังพิเศษอีกคน ซึ่งก็คือ "อิโนอุเอะ" ก็ตระหนักถึงความผิดปกตินี้เช่นกัน ในใจรู้สึกเสียใจที่ทำตัวบุ่มบ่ามเกินไป

ถ้าขืนไปเจอตัวคนที่ฉีกเหล็กด้วยมือเปล่าได้ มีหวังโดนฉีกร่างทั้งเป็นแน่ๆ!

ความจริงแล้วจะโทษอิโนอุเอะก็ไม่ได้

เพราะคงไม่มีใครคิดหรอกว่า คนที่ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ จะยังมีความกล้าพอที่จะรั้งอยู่ในที่เกิดเหตุ

ชายหนุ่มตัดสินใจชักปืนพกออกมา เล็งไปที่เงามืดแล้วเหนี่ยวไกทันที

"ปัง! ปัง!"

กระสุนพุ่งทะยานออกไป กระทบเป้าหมายจนเกิดเป็นระลอกคลื่นคล้ายผิวน้ำ ทำให้ดูน่าขนลุกยิ่งขึ้นไปอีก

ชั่วอึดใจต่อมา

แม็กกาซีนก็ว่างเปล่า

ระลอกคลื่นนั้นค่อยๆ เลือนหายไป

ร่างที่ดูพร่ามัวร่างหนึ่ง ปรากฏขึ้นจากเงามืด

และมันคือเสือโคร่งที่ดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง

ผู้มีพลังพิเศษทั้งสองแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

บนยอดหอคอยหนิงจิง จะมีเสือโคร่งโผล่มาได้ยังไง?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ไม่ไกลออกไปนัก

หยางฝานที่อยู่ในสภาวะล่องหน เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ นึกไม่ถึงล่ะสิ?"

เสือโคร่งตัวนี้ รวมถึงนกเค้าแมวหูยาวตัวเมื่อครู่ ล้วนเป็น "คู่หู" ที่เขาเพิ่งเซ็นสัญญาหมาดๆ

เดิมทีพวกมันเป็นสัตว์ที่เลี้ยงไว้ในสวนสัตว์หนิงจิง แต่ตอนนี้พวกมันกลายเป็นผู้ช่วยของเขาแล้ว

"โฮก!"

เสือโคร่งคำรามลั่น

อิโนอุเอะดึงสติกลับมาได้ ตัดสินใจหันหลังกระโดดลงไปกลางอากาศทันที

เขาคิดจะหนีแล้ว

ยิงไปหมดแม็กกาซีนยังฆ่าเสือไม่ได้ เขาก็รู้ตัวแล้วว่าสู้มันไม่ได้แน่ๆ

แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไป

เสือโคร่งใช้ขาหลังดีดตัว พุ่งทะยานตามไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะปบขาหน้าใส่ร่างของอิโนอุเอะอย่างแรง

ชั่ววินาทีนั้น

ขาหน้าที่ตะปบลงมา มีประกายสีทองจางๆ แฝงอยู่

อิโนอุเอะเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงตัดสินใจเร่งพลังพิเศษ กระโดดกลางอากาศอีกครั้ง

นี่คือไม้ตายก้นหีบของเขา การกระโดดสองจังหวะ

แต่มันก็ไม่สามารถหยุดยั้งหายนะได้

หยางฝานยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง "เมฆตามมังกร ลมตามพยัคฆ์!"

เขาใช้พลังพิเศษวายุวิญญาณ โบกมือขวาเบาๆ

"ฟิ้ว!"

กระแสลมพัดมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ความเร็วของเสือโคร่งเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน กรงเล็บหน้าตะปบเข้าที่ไหล่ของอิโนอุเอะอย่างจัง

"ตึง!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังสนั่น

หัวไหล่ซีกหนึ่งยุบตัวลงไปทันที

แขนข้างหนึ่งหลุดออกจากร่าง

อิโนอุเอะร้อง "อ๊าก" เสียงหลง ก่อนจะสลบเหมือดไปทันที ร่างของเขาดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงเห็นกับตาว่าเพื่อนร่วมงานถูกเสือโคร่งตบจนพิการ ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ

เขารีบก้มตัวลง วิ่งสี่ขาเหมือนสุนัข หนีลงไปตามหอคอยอย่างรวดเร็ว

แต่ความเร็วของเสือโคร่งนั้นเหนือกว่ามาก

"ฟิ้ว!"

กระแสลมพัดมาอีกระลอก

เสือโคร่งอาศัยกระแสลมกระโจนกลับมาที่หอคอยหนิงจิง วิ่งไล่ตามไปอย่างบ้าคลั่ง และตะปบกรงเล็บลงมาอีกครั้ง

ได้ยินเสียง "แคร้ง แคร้ง" สองครั้ง

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงชักมีดสั้นสองเล่มออกมา เอี้ยวตัวหันกลับมาฟันใส่เสือโคร่ง

แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป แทนที่ด้วยความโหดเหี้ยม และความสะใจที่แผนการสำเร็จ

มีดคู่ในมือของเขามีประกายแหลมคมวาบขึ้นมา

นี่คือท่าไม้ตายของเขา

พลังพิเศษของผู้มีพลังพิเศษร่างสูงคนนี้มีความพิเศษอย่างหนึ่ง คือสามารถผนึกพลังไว้กับอาวุธ ทำให้มันคมกริบอย่างเหลือเชื่อ

เขาเคยทดลองแล้วว่า การฟันเต็มแรงสามารถตัดเกราะเหล็กของรถถังขาดได้

เขาจึงมั่นใจว่า ดาบนี้ต้องฆ่าเสือโคร่งได้อย่างแน่นอน

ทว่า

ภาพที่เขาคิดไว้ กลับไม่เกิดขึ้น

กรงเล็บเสือที่เปล่งประกายสีทองจางๆ กระแทกเข้ากับมีดสั้นสองเล่มอย่างแรง

ได้ยินเสียง "แกรก แกรก" สองครั้ง มีดสั้นหักสะบั้นลง

กรงเล็บเสือแค่ขนร่วงไปไม่กี่เส้น และมีเลือดซึมออกมาเป็นทางยาวสองสาย

นี่มันแค่รอยถลอกเท่านั้น

ดวงตาของผู้มีพลังพิเศษร่างสูงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด

"ปัง!"

กรงเล็บเสือตบเข้าที่หัวของเขาอย่างจัง

หัวของเขาแตกกระจายเหมือนแตงโม

ศพลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้ง ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว

ไม่ไกลนัก

หยางฝานในสภาวะล่องหน เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบๆ

เขาหลุดปากร้อง "โอ๊ะ" ออกมาอย่างอารมณ์ดี "พวกนายนี่มันช่างกล้าหาญชาญชัยซะจริง กล้าลงมือกับสัตว์คุ้มครองด้วย

"พวกนายโจมตีเสือโคร่งก่อน มันก็เลยต้องป้องกันตัว แบบนี้เรียกว่าการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายเว้ย!"

เสือโคร่งตัวนี้ได้รับการฝังเมล็ดพันธุ์กิ่งก้านทองแดง ซึ่งเป็นร่องรอยของพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง มันจึงสามารถควบคุมพลังนี้ได้

ยิ่งเขาวาดรูปลักษณ์ดวงดาวปฐมกาลบ่อยขึ้น เขาก็ยิ่งพบว่าพลังพิเศษของตัวเองมีการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลายมากขึ้น

เมล็ดพันธุ์วิญญาณเร้นก็เป็นหนึ่งในนั้น เมล็ดพันธุ์กิ่งก้านทองแดงก็เช่นกัน

การที่เสือโคร่งสามารถจัดการผู้มีพลังพิเศษสองคนได้อย่างง่ายดาย พิสูจน์ให้เห็นว่าพลังพิเศษระดับกลาง มีอำนาจเหนือกว่าพลังพิเศษระดับต่ำอย่างเทียบไม่ติด

หยางฝานมองไปที่เสือโคร่ง แล้วสั่งการด้วยรอยยิ้ม "ต้าหวง ลงไปทักทายพวกซากุระตัวน้อยด้วยท่าพยัคฆ์ลงเขาให้ตื่นตาตื่นใจหน่อยสิ"

ชื่อ "ต้าหวง" นี้ ได้รับสืบทอดมาจากสไตล์การตั้งชื่อที่เรียบง่ายและติดดินของเขา

ต้าเซี่ยกับซากุระไม่ค่อยจะลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร คำว่า "ซากุระตัวน้อย" ก็เป็นหนึ่งในคำเหยียดหยามที่คนต้าเซี่ยใช้เรียกชาวซากุระ

"โฮก!"

ต้าหวงคำรามรับ แล้ววิ่งห้อตะบึงลงไปตามหอคอยเหล็ก

สองวินาทีต่อมา

นกเค้าแมวหูยาวในสภาวะล่องหน ก็บินโฉบเข้ามาอย่างรวดเร็ว

จักจั่นชิงวิญญาณปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะมุดกลับเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที

หยางฝานถอนหายใจอย่างพึงพอใจ "การปล้นนี่มันได้ผลไวกว่าจริงๆ"

ถ้ามัวแต่ไปล่าสัตว์กลายพันธุ์ เป็นสิบวันครึ่งเดือนก็ไม่แน่ว่าจะได้พลังพิเศษมาสักสองอย่าง

เขาตั้งจิต ครู่เดียวก็มีตัวหนังสือเสมือนจริงปรากฏขึ้นสองบรรทัด

กรงเล็บหมาป่า: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังพิเศษสายร่างกายระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 3 แต้ม ในการเปิดใช้งาน

ทะยานเวหา: ยังไม่เปิดใช้งาน, พลังพิเศษสายร่างกายระดับต่ำ, ใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ 1 แต้ม ในการเปิดใช้งาน

หยางฝานยิ้มบางๆ "พลังกรงเล็บหมาป่านี่ก็ไม่เลวเลยนะ"

การเปิดใช้งานกรงเล็บหมาป่าต้องใช้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณถึง 3 แต้ม เท่ากับพลังน้ำค้างแข็ง แสดงให้เห็นว่ามันเป็นของดีในบรรดาพลังระดับต่ำ

นอกจากนี้

ซากุระตัวน้อยผู้มีน้ำใจทั้งสองคน ยังช่วยสมทบค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณมาให้อีก 4.1 แต้ม

ซึ่งเจ้าของพลังกรงเล็บหมาป่าสมทบมาให้ถึง 2.3 แต้ม

หยางฝานมองลงไปยังฝูงชนเบื้องล่าง หรี่ตาลง แล้วออกคำสั่ง "ฆ่าไอ้หมอนั่นซะ!"

ใบหน้าหนึ่งในกลุ่มฝูงชน ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่เขาเห็นเรื่องราวของโอโนะ โยชิโกะในความฝัน เขาได้เห็นชีวิตของสตรีอมตะ และพลอยได้เห็นชาวซากุระอีกหลายคนไปด้วย

ใบหน้านี้ ทำให้เขานึกถึงนายกรัฐมนตรีของอาณาจักรซากุระในความฝัน

ท่านนายกรัฐมนตรีคนนั้น มักจะคอยเดินตามก้นพวกคาเมนี่ คอยสร้างความรำคาญให้ต้าเซี่ยอยู่เสมอ

หยางฝานรู้สึกว่า ไม่ว่าหมอนี่จะผิดหรือไม่ ก็ขอฆ่าทิ้งไว้ก่อนแล้วกัน

บริเวณจัตุรัส

ตอนที่เสียงปืนดังขึ้นบนยอดหอคอย

บรรดาผู้มีพลังพิเศษของอาณาจักรซากุระ ก็ได้ยินเสียงปืนผ่านทางช่องสื่อสารทันที

"โฮก!"

ตามมาด้วยเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่น่าเกรงขาม

"อ๊าก~"

และเสียงกรีดร้องโหยหวน

ทุกคนตระหนักได้ทันทีว่า สถานการณ์บนยอดหอคอยน่าจะไม่ค่อยสู้ดีนัก

พันโทผู้เป็นหัวหน้าทีมผู้มีพลังพิเศษดาบสวรรค์ ขมวดคิ้วแน่น

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกชื่อผู้มีพลังพิเศษสองคน "ชิโมะมัตสึ, ทาบะกะ พวกนายคุ้มกันท่านคาโต้หนีไปก่อน"

ท่านคาโต้คือทายาทของตระกูลนักการเมืองที่ทรงอิทธิพลที่สุดของซากุระ ถ้าเขาเป็นอะไรไป ทุกคนที่นี่ก็ซวยกันหมด

พันโทสั่งการเพิ่มเติม "พวกนายขับรถไปส่งท่านคาโต้ให้ถึงที่ปลอดภัยเลยนะ"

"ครับ!"

"รับทราบ!"

ผู้มีพลังพิเศษทั้งสองรับคำ

สิ้นเสียงคำสั่ง

เงาร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า กระแทกพื้นอย่างแรง

"ตู้ม!"

พื้นดินปรากฏกองเลือดและเศษเนื้อที่แหลกเหลวดูสยดสยอง

"ตู้ม!"

ตามมาด้วยศพไร้หัวอีกศพหนึ่ง

ฝูงชนเริ่มแตกตื่นวุ่นวาย

คาโต้ ไทจิ เห็นภาพนั้นก็หน้าซีดเผือด แทบจะอาเจียนออกมา รีบเดินตามผู้มีพลังพิเศษทั้งสองขึ้นรถตำรวจไปทันที

รถเพิ่งจะสตาร์ทเครื่อง

"โฮก!"

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เสือโคร่งต้าหวงวิ่งห้อตะบึงลงมา และกระโจนลงมาจากความสูงหลายสิบเมตร

พยัคฆ์ร้ายลงเขาแล้ว!

คาโต้ ไทจิ หันกลับไปเห็นฉากนี้พอดี

เนื่องจากจัตุรัสมีไฟสว่างไสว เขาจึงเห็นเสือโคร่งที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าอย่างชัดเจน

คาโต้ ไทจิ ถึงกับสมองตื้อไปชั่วขณะ

บ้าไปแล้ว!

เสือโคร่งปีนขึ้นไปบนหอคอยหนิงจิงเนี่ยนะ?

สีหน้าของเขาเหมือนคนที่เพิ่งเห็น "ลิงแก้โจทย์คณิตศาสตร์ขั้นสูง" แล้วเริ่มสงสัยในความเป็นจริงของโลกใบนี้

(จบตอน)