บทที่ 79 บุกเมืองหนิงจิง

เวลาสามทุ่มตรงตามเวลาหนิงจิง

แสงไฟที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างประณีต ขับให้หอคอยหนิงจิงดูราวกับหอคอยสีขาวบริสุทธิ์ที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์

บริเวณจัตุรัสรอบหอคอยมีทั้งสวนสนุกและศูนย์การค้า

ทำให้ที่นี่มีผู้คนพลุกพล่านและคึกคักอย่างมาก

ณ จุดชมวิวที่ตั้งอยู่สูงจากพื้นดินหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร ยังคงมีนักท่องเที่ยวจำนวนหนึ่งรวมตัวกันอยู่

อีกเพียงหนึ่งชั่วโมง จุดชมวิวนี้ก็จะปิดให้บริการ หลายคนจึงรีบฉวยโอกาสนี้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก

ในตอนนั้นเอง

เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่ง กำลังใช้สองมือเกาะราวระเบียง จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ใต้ฝ่าเท้า

พร้อมกับเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" เบาๆ ดังมาจากด้านบน ราวกับมีอะไรบางอย่างหักโค่น

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

เพียงแค่แวบเดียว เธอก็ต้องตกตะลึง

เพราะยอดหอคอยหนิงจิงพลันกะพริบวาบ ก่อนที่แสงไฟจะดับวูบลง

จากนั้น ยอดหอคอยก็ค่อยๆ เอียงกระเท่เร่ และพังทลายลงมา

ทิศทางที่ยอดหอคอยท่อนนั้นร่วงหล่นลงมา คือจุดชมวิวที่เธอกำลังยืนอยู่พอดี!

ถ้ามันตกลงมาทับเธอจริงๆ เธอคงได้กลายเป็นเศษเนื้อแน่ๆ

วินาทีนั้น

เด็กสาวตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนไปหมด

ผ่านไปหนึ่งวินาทีเต็ม

เธอถึงได้สติ

เด็กสาวอ้าปากกว้างตามสัญชาตญาณ แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในชีวิต กรีดร้องเสียงหลง ส่งคลื่นเสียงโจมตีแบบไม่เลือกหน้าไปยังคนรอบข้าง

"กรี๊ด~"

เสียงกรีดร้องนี้แหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู

คนที่อยู่ใกล้ๆ เธอ ถึงกับหูอื้อตาลายไปชั่วขณะ

"ตึง! ตึง!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังสนั่น

ยอดหอคอยขาดสะบั้น และร่วงหล่นลงมาอย่างแรง

ทุกคนในจัตุรัสได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวนี้กันถ้วนหน้า

ฝูงชนแตกฮือทันที

บางคนตะโกนเตือนภัย บางคนวิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างลนลาน และบางคนก็ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

บนหอคอยหนิงจิง

หยางฝานยิ้มอย่างพอใจ "เสียงดังขนาดนี้น่าจะพอแล้วล่ะ"

การร่วงหล่นของยอดหอคอยนี้ ย่อมเป็นฝีมือของเขาอย่างแน่นอน

วิธีทำก็ง่ายแสนง่าย — แค่ใช้พลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง

ตอนที่เขาเพิ่งปลุกพลังพิเศษระดับกลางนี้ได้ใหม่ๆ เขาสามารถใช้นิ้วเขียนหนังสือบนหินได้สบายๆ แล้วนับประสาอะไรกับการหักยอดหอคอย?

เมื่อเปิดใช้งานพลังพิเศษ เหล็กกล้าที่แข็งแกร่ง ก็ไม่ต่างอะไรกับดินน้ำมันในมือเขาเลย

เขาใช้มือเปล่าหักน็อตออกสองสามตัว แล้วฉีกท่อนเหล็กอีกสองสามท่อนยัดใส่ลูกแก้วมิติ ก็เป็นอันเสร็จพิธี

หยางฝานมองดูยอดหอคอยที่ร่วงหล่นลงไป ก่อนจะกระโดดตามลงมาทันที

ในขณะเดียวกัน

เขาขยับมือซ้ายเล็กน้อย เพื่อกุมลูกแก้วมิติเอาไว้

ณ จุดชมวิวด้านล่าง

"กรี๊ด~"

เด็กสาวยังคงส่งคลื่นเสียงโจมตีไม่หยุด

"หนีเร็ว!"

เธอได้ยินเสียงคนตะโกนเร่ง พร้อมกับรู้สึกถึงฝ่ามือที่ตบบ่า

เด็กสาวถึงเพิ่งได้สติ รีบวิ่งเตลิดไปยังทางออกของจุดชมวิวอย่างลนลาน

แต่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขาของเธอจึงสั่นพั่บๆ วิ่งได้ไม่เร็วเอาเสียเลย

เด็กสาวกลัวจนแทบสิ้นสติ พลางเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง

แล้วเธอก็ต้องตกตะลึง

เพราะด้านบนนั้นว่างเปล่า

ยอดหอคอยที่ร่วงหล่นลงมาเมื่อครู่ หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับมีเวทมนตร์

เวลาเดียวกัน

ณ มุมหนึ่งของอ่าวหนิงจิง

ยอดหอคอยหนักหลายสิบตัน พลันปรากฏขึ้นกลางอากาศที่ความสูงหนึ่งร้อยเมตร ก่อนจะทิ้งดิ่งลงสู่ผืนน้ำทะเลเบื้องล่าง

"ตู้ม!"

ยอดหอคอยกระแทกผิวน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สาดกระเซ็นขึ้นสู่ท้องฟ้า

ด้านข้างพอดีเป็นจัตุรัสริมทะเล ซึ่งมีผู้คนมาพักผ่อนหย่อนใจกันพอสมควร

ละอองน้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว ทำให้ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน สถานการณ์วุ่นวายไปหมด

หยางฝานเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ผ่านสายตาของนกเค้าแมวหูยาวตัวหนึ่ง

การที่ยอดหอคอยเคลื่อนย้ายไปโผล่กลางทะเลได้อย่างน่าประหลาด ย่อมเป็นฝีมือของลูกแก้วมิตินั่นเอง

เขายิ้มกริ่ม "ฉากต่อไป รับรองว่าพวกแกต้องคาดไม่ถึงแน่"

หยางฝานไม่สะดวกที่จะใช้ทักษะของคุณภูตพราย อย่างเช่นตราอัสนีกัมปนาท เพราะมันอาจจะสาวไปถึงต้าเซี่ยได้

เขาจึงตั้งใจจะเล่นลูกไม้ใหม่ๆ ดูบ้าง

ถือโอกาสนี้

ช่วยเปิดหูเปิดตาให้พวกชาวซากุระด้วยเลยแล้วกัน

เมืองหนิงจิงคือเมืองหลวงของอาณาจักรซากุระ หน่วยงานตำรวจของเมืองนี้จึงมีประสิทธิภาพและกำลังพลที่พร้อมสรรพ

ณ สถานที่เกิดเหตุทั้งสองแห่ง คือหอคอยหนิงจิงและจัตุรัสริมทะเล รถตำรวจหลายคันก็แห่กันไปถึงอย่างรวดเร็ว

หอคอยหนิงจิงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดัง การที่ยอดหอคอยหักโค่น ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

นอกจากเจ้าหน้าที่จะมากันหลายร้อยนายแล้ว เจ้าหน้าที่ระดับสูงของสถานีตำรวจที่ชื่อ "คาโต้ ไทจิ" ก็ลงพื้นที่มาตรวจสอบด้วยตัวเอง

พื้นที่รอบๆ ถูกปิดกั้นอย่างรวดเร็ว

ประชาชนถูกอพยพออกไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงนายหนึ่ง รีบเดินเข้ามาหาคาโต้ ไทจิ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ท่านคาโต้ครับ มีเรื่องสำคัญมาก..."

เขารายงานผลการสืบสวนของทางสถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว

คาโต้ ไทจิ เบิกตากว้าง "แน่ใจนะว่าของที่ตกลงไปในทะเล คือยอดหอคอยจริงๆ?"

เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "เราได้ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เชี่ยวชาญการดำน้ำ ลงไปตรวจสอบใต้น้ำแล้วครับ ยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ"

คาโต้ ไทจิ สูดลมหายใจเข้าลึก "หอคอยหนิงจิงอยู่ห่างจากตรงนั้นตั้งยี่สิบกว่ากิโลเมตร ยอดหอคอยมันจะไปตกที่นั่นได้ยังไง?"

เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงนิ่งเงียบ

เขาเองก็ไม่เข้าใจ และไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

สีหน้าของคาโต้ ไทจิ ดูไม่ค่อยดีนัก "ดูเหมือนว่านี่น่าจะเป็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ซึ่งเกินขอบเขตอำนาจของทางสถานีตำรวจเราแล้ว"

เจ้าหน้าที่ระดับสูงผู้นี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ "รีบรายงานเรื่องนี้ให้ทาง 'ดาบสวรรค์' ที่ 'ภูเขาจันทร์เงิน' ทราบโดยด่วน ขอให้พวกเขาส่งผู้มีพลังพิเศษมาช่วยสืบสวน"

เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงรีบรับคำ "รับทราบครับ!"

"ภูเขาจันทร์เงิน" ที่ว่านี้ คือภูเขาไฟที่ยังมีชีวิตที่โด่งดังที่สุดของอาณาจักรซากุระ และเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในใจของชาวซากุระด้วย

ดาบสวรรค์ ซึ่งเป็นหน่วยงานดูแลผู้มีพลังพิเศษของอาณาจักรซากุระ ก็ตั้งอยู่ที่เชิงเขาจันทร์เงินแห่งนี้

คำว่า "สวรรค์" ในชื่อนี้ มีที่มาจาก "ตำหนักสวรรค์" ซึ่งเป็นที่ประทับของราชวงศ์ซากุระ

จากชื่อนี้ จะเห็นได้ว่าดาบสวรรค์มีความเกี่ยวพันกับราชวงศ์ซากุระอย่างใกล้ชิด

เวลาผ่านไปอีกยี่สิบนาที

เฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางสองลำ บินแหวกท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะร่อนลงจอดที่จัตุรัส

บุคลากรในชุดเครื่องแบบสีดำกว่าสิบคน กระโดดลงมาจากห้องโดยสาร

พวกเขาคือผู้มีพลังพิเศษของอาณาจักรซากุระนั่นเอง

พวกเขาพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อสอบถามสถานการณ์เบื้องต้น จากนั้นก็เริ่มแยกย้ายกันตรวจสอบที่เกิดเหตุอย่างแข็งขัน

ผู้มีพลังพิเศษสองคนในจำนวนนั้น ปีนป่ายขึ้นไปบนยอดหอคอย

คนหนึ่งเคลื่อนที่ด้วยแขนขาทั้งสี่ข้างราวกับสัตว์ป่า วิ่งฉิวไปตามโครงสร้างของหอคอยเหล็ก

ส่วนอีกคนหนึ่งก็กระโดดไปมาเหมือนกบ พุ่งทะยานขึ้นไปด้านบน การกระโดดแต่ละครั้งสามารถข้ามระยะทางได้กว่าสิบเมตรอย่างง่ายดาย

ไม่ถึงหนึ่งนาที

ผู้มีพลังพิเศษทั้งสองก็ขึ้นไปถึงยอดหอคอยที่หักโค่น

พวกเขาตรวจสอบเพียงเล็กน้อย สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"ดูรอยบนเหล็กนี่สิ เหมือนโดนหักด้วยมือเปล่าเลยแฮะ?"

"รอยบุ๋มตรงนี้ ก็พอดีกับนิ้วมือสามนิ้วเลยด้วย ต้องเป็นฝีมือคนฉีกเหล็กด้วยมือเปล่าแน่ๆ"

"นี่มันจะร้ายกาจเกินไปแล้วมั้ง? ในดาบสวรรค์ของเรา มีใครฉีกเหล็กด้วยมือเปล่าได้บ้างไหมเนี่ย?"

"ดาบสวรรค์ไม่มีหรอก! ยอดฝีมือระดับนี้ ทั่วทั้งโลกมีไม่เกินสามคนด้วยซ้ำ"

ทั้งสองคนมองหน้ากัน แววตาแฝงความหวาดหวั่นไว้ลึกๆ

ถ้าอีกฝ่ายฉีกเหล็กด้วยมือเปล่าได้ แล้วจะฉีกร่างพวกเขาได้ไหม?

สบายมากอยู่แล้ว!

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงที่วิ่งเหมือนสัตว์ป่าเมื่อครู่ พยายามปลุกใจเพื่อน "หน้าที่ของเราคือแค่ลาดตระเวน ไม่ได้ให้ไปสู้กับมันซะหน่อย

"อีกอย่าง มันก็มีแค่คนเดียว แต่ดาบสวรรค์ของเรามีผู้มีพลังพิเศษตั้งเยอะแยะ แถมยังมีกองทัพอีก ขอแค่หามันเจอ มันก็ไม่รอดแน่"

ผู้มีพลังพิเศษอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย "ก็จริงนะ! หน้าที่ของเราคือแค่หามันให้เจอเท่านั้น"

บทสนทนาของทั้งคู่ ฟังดูขี้ขลาดตาขาวอย่างเห็นได้ชัด

ในตอนนั้นเอง

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงพลันจมูกฟุดฟิด "ฉันรู้สึกเหมือนได้กลิ่นแปลกๆ แฮะ"

ผู้มีพลังพิเศษอีกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับ "ต้นตอของกลิ่นอยู่ไหนล่ะ? บางทีอาจจะเป็นเบาะแสที่มันทิ้งไว้ก็ได้นะ"

ผู้มีพลังพิเศษร่างสูงหลับตาลง แล้วสูดดมกลิ่นอย่างตั้งใจ "ฉันหาเจอแล้วล่ะ"

เขาชี้ไปที่อีกแพลตฟอร์มหนึ่งซึ่งอยู่ต่ำลงไปประมาณห้าเมตร แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น "กลิ่นมันมาจากตรงนั้นแหละ"

(จบตอน)