บทที่ 78 ไร้ความเกรงกลัว

ลานจอดเครื่องบิน

บริเวณส่วนท้องของเครื่องบินโดยสารแบบไอพ่นขนาดใหญ่ถูกเปิดออก พนักงานสองคนกำลังขนถ่ายกระเป๋าเดินทางเข้าไปด้านใน

พวกเขาพูดคุยกันไปพลาง ขนของไปพลาง

"ธุรกิจสายการบินเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ เที่ยวบินก็ลดลง ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราคงตกงานกันเข้าสักวัน"

"ตอนนี้ยังถือว่าดีนะ ฉันได้ยินมาว่าทางทวีปหนานจิงเกิดเรื่องขึ้น อีกไม่นานสถานการณ์อาจจะแย่ลงกว่านี้อีก"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?"

"ได้ยินมาว่ามีสัตว์กลายพันธุ์จู่โจมเที่ยวบินที่กำลังมุ่งหน้าไปทวีปอันหลัว เครื่องบินเกือบตก โชคดีที่นักบินตัดสินใจบินกลับฉุกเฉิน ถึงรอดมาได้"

"จริงเหรอเนี่ย? เครื่องบินลำเบ้อเริ่มขนาดนั้น สัตว์กลายพันธุ์ที่ไหนจะมาทำอะไรได้?"

"ฉันจะโกหกนายทำไมล่ะ? ดูจากแนวโน้มตอนนี้ สัตว์กลายพันธุ์มีแต่จะเพิ่มจำนวนและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ"

"เชี่ยเอ๊ย! ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อไปธุรกิจสายการบินไม่พังพินาศเลยเหรอวะ?"

"ก็คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่างมากก็แค่ส่งเครื่องบินรบไปคุ้มกันแค่นั้นเอง"

นกกระจอกที่ล่องหนอยู่ตัวหนึ่ง เกาะนิ่งอยู่บนรถไฟฟ้าสำหรับขนส่งสัมภาระ เฝ้ามองพวกเขาโดยไม่ขยับเขยื้อน

ไม่นานนัก

กระเป๋าเดินทางทั้งหมดก็ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ

พนักงานเดินออกจากห้องเก็บสัมภาระ

ประตูห้องเก็บสัมภาระค่อยๆ ปิดลง

ในตอนนั้นเอง

เงาของคนผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นภายในห้องเก็บสัมภาระอย่างเงียบเชียบ

เขาคือหยางฝานนั่นเอง

"ปัง!"

ประตูห้องปิดสนิท

ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด

หยางฝานมีสีหน้าแปลกประหลาดใจ "ไม่นึกเลยว่าวิธีขึ้นเครื่องบินฟรีที่เคยเห็นในข่าว วันหนึ่งฉันจะได้เอามาใช้จริงๆ"

การแอบขึ้นเครื่องบินฟรีในห้องเก็บสัมภาระไม่ใช่ไอเดียที่เขาคิดขึ้นเอง เขาแค่ทำตามที่เคยเห็นมาเท่านั้น

เขาหยิบเก้าอี้โซฟาตัวหนึ่งออกมา นั่งลงอย่างสบายใจ และเริ่มเล่นเกมในโทรศัพท์

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเต็มๆ

เสียงฝีเท้าของผู้โดยสารที่กำลังขึ้นเครื่องก็ดังแว่วมา

หยางฝานเบ้ปาก "ชักช้าอืดอาดจริงๆ!"

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง

"วืด~"

พร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์

เครื่องบินโดยสารลำมหึมาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังอาณาจักรซากุระอันห่างไกล

หยางฝานเล่นโทรศัพท์ไปได้สักพัก ก็เริ่มรู้สึกหิว

เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ "ต้องเดินทางอีกหลายชั่วโมง ว่างๆ แบบนี้ ปิ้งย่างกินดีกว่า"

ยังไงนี่ก็เป็นเครื่องบินของสายการบินซากุระ เขาไม่สนหรอกว่าจะทำห้องนี้เละเทะแค่ไหน

ไม่มีจิตสำนึกสาธารณะงั้นเหรอ?

ก็มาสิ! จะทำไมล่ะ!

หยางฝานจัดเตรียมอุปกรณ์ปิ้งย่างและวัตถุดิบออกมา แล้วเริ่มปิ้งเนื้อเสียบไม้อย่างมีความสุข

เขาสามารถใช้วัตถุวิเศษทำความร้อนให้อาหารได้ จะปิ้งย่างที่ไหน เมื่อไหร่ก็ได้ แถมในห้องเก็บสินค้าก็มีระบบระบายอากาศ เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น

ในห้องโดยสารด้านบน

ผู้โดยสารชายคนหนึ่งเรียกแอร์โฮสเตสมาสอบถาม "ตอนนี้ผมหิวแล้ว อาหารกลางวันยังไม่เสร็จอีกเหรอครับ?"

แอร์โฮสเตสตอบด้วยสีหน้ารู้สึกผิด "ขออภัยด้วยค่ะ เที่ยวบินนี้ไม่มีบริการอาหารกลางวันค่ะ"

ผู้โดยสารชายทำหน้าเหวอ "แต่ก่อนก็มีไม่ใช่เหรอ?"

แอร์โฮสเตสพูดตามความจริง "ช่วงนี้จำนวนผู้โดยสารลดลงอย่างรวดเร็ว บริษัทกำลังประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก เพื่อลดต้นทุน เที่ยวบินหลายเที่ยวบินจึงงดให้บริการอาหารและเครื่องดื่มค่ะ"

ผู้โดยสารชายรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก "ประหยัดแม้กระทั่งค่าอาหารมื้อเดียว พวกคุณขี้เหนียวเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?"

แอร์โฮสเตสยิ้มขอโทษอีกครั้ง แล้วเดินจากไป

ผู้โดยสารชายหงุดหงิดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เดิมทีเขากะจะประหยัดค่าอาหารกลางวันไปได้มื้อหนึ่ง ใครจะไปคิดว่าจะต้องทนหิวไปจนถึงจุดหมายปลายทาง

ในห้องเก็บสัมภาระด้านล่าง

หยางฝานเคี้ยวเนื้อแกะย่างรสชาติกลมกล่อมไปพลาง ดูหนังฟอร์มยักษ์จากโน้ตบุ๊กไปพลาง

เขากินปิ้งย่างเสร็จ ดูหนังจบ แถมยังนอนหลับไปอีกหนึ่งงีบ ในที่สุดก็รู้สึกได้ว่าเครื่องบินเริ่มลดระดับลงแล้ว

หยางฝานรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

ข้อเสียอย่างเดียวก็คืออุณหภูมิในห้องเก็บสัมภาระค่อนข้างต่ำ

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย

เขามีวิธีจัดการกับความหนาวเย็นตั้งมากมาย

สิบนาทีต่อมา

"ตึก!"

ได้ยินเสียงกระแทกเบาๆ

เครื่องบินโดยสารลงจอดอย่างปลอดภัย

ในที่สุดก็ถึงเมืองหนิงจิงซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางแล้ว

เมืองนี้เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรซากุระ

ดินแดนของอาณาจักรซากุระประกอบด้วยเกาะใหญ่หกเกาะ และเกาะเล็กเกาะน้อยอีกนับพันเกาะ

มีพื้นที่รวมกว่าห้าแสนตารางกิโลเมตร ประชากรเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบล้านคน จัดอยู่ในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว

เมืองหนิงจิงในเวลานี้ เพิ่งจะเริ่มเปิดไฟประดับประดาตามท้องถนน

ไม่นานนัก

ประตูห้องเก็บสัมภาระก็ถูกเปิดออก

เงาหนึ่งสว่างวาบขึ้น และหายวับไปจากห้อง

ชาวซากุระสองคนที่ยืนอยู่ข้างนอก ได้กลิ่นเนื้อย่างหอมฉุยเตะจมูกทันที

ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความงุนงง

ทำไมถึงมีกลิ่นแบบนี้โชยมาได้?

พวกเขาเดินเข้าไปในห้องเก็บสัมภาระ ถึงได้เห็นว่าบนพื้นมีคราบน้ำมันเลอะเทอะไปหมด ดูสกปรกเอามากๆ

ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะสบถด่า "บากะ" ออกมาพร้อมกัน

ไอ้เวรที่ไหนมาปิ้งย่างกินในนี้เนี่ย?

ไร้จิตสำนึกสุดๆ!

ในขณะเดียวกัน

หยางฝานได้ออกจากสนามบินไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่รู้ว่าจะไปไหนดี เลยกระโดดขึ้นไปบนหลังคารถแท็กซี่คันเก่าๆ คันหนึ่งแบบสุ่มๆ

รถจะวิ่งไปไหน เขาก็จะไปที่นั่น

อาศัยดวงล้วนๆ

หยางฝานชมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหนิงจิง แต่ในหัวกลับคิดถึง "เรื่องราว" ในความฝันของโอโนะ โยชิโกะ

"ในอนาคต น่านน้ำระหว่างต้าเซี่ยกับอาณาจักรซากุระ จะมีประตูที่เชื่อมต่อไปยังโลกปฐมกาลปรากฏขึ้น

"ทั้งชาวต้าเซี่ยและชาวซากุระ ต่างก็จะใช้ประตูบานนี้เดินทางเข้าไปหาทรัพยากรในโลกปฐมกาล

"ทั้งสองฝ่ายมักจะปะทะกัน และต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายในโลกปฐมกาลต่อเนื่องยาวนานหลายสิบปีโดยไม่หยุดหย่อน

"ฉันจำได้ว่าทีมสำรวจที่ทางซากุระจัดตั้งขึ้น ก็ออกเดินทางจากเมืองหนิงจิงนี่แหละ แถมหลายครั้งยังมีพวกคาเมนี่ปะปนอยู่ด้วย

"และทรัพยากรล้ำค่าที่พวกมันหามาได้จากโลกปฐมกาล ก็ดูเหมือนจะถูกส่งมายังสถาบันวิจัยสิ่งลี้ลับในเมืองหนิงจิงนี่เหมือนกัน"

หยางฝานเกิดความคิดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ "ต่อไปถ้าประตูมิติโผล่มาเมื่อไหร่ ฉันจะต้องยึดมันไว้เป็นของต้าเซี่ยแต่เพียงผู้เดียวให้ได้"

ใครก็ตามที่ไม่ได้รับอนุญาตจากต้าเซี่ย ถ้าขืนเข้าไป มีแต่ตายสถานเดียว!

คนต้าเซี่ยทำอะไร ก็ต้องเด็ดขาดแบบนี้แหละ!

ตอนนั้นเอง

หยางฝานเหลือบไปเห็นบ้านหลังหนึ่งริมถนนแขวนธงอาณาจักรซากุระ แถมยังมีป้ายเขียนว่า "มหาจักรวรรดิซากุระจงเจริญ"

เห็นได้ชัดว่าบ้านหลังนี้เป็นพวกคลั่งชาติที่สนับสนุนประวัติศาสตร์อันเลวร้ายในอดีต

เขาเห็นแล้วขัดหูขัดตา จึงดีดนิ้วปล่อยพลังปราณสายหนึ่งพุ่งออกไป

ธงอาณาจักรซากุระร่วงหล่นลงมากองกับพื้นดิน

หยางฝานพึมพำอีกประโยค "พังกระจกบ้านแกซะ"

"เพล้ง!"

กระจกหลายบานแตกกระจาย

ภายในบ้าน

เศษกระจกชิ้นหนึ่งพุ่งเฉียดหน้าชายชราคนหนึ่งไป ทิ้งรอยเลือดไว้จางๆ

ชายชราตกใจสุดขีด เซถอยหลังไปหลายก้าว ล้มลงไปนั่งกับพื้น

เขาหันไปมองกระจกที่แตกละเอียด แล้วสบถด่า "บากะ!"

ไม่นานนัก

รถแท็กซี่ก็ขับเข้าสู่ย่านการค้าที่ค่อนข้างคึกคัก

หยางฝานกระโดดลงจากรถ เดินหาตรอกเล็กๆ แล้วยกเลิกสภาวะล่องหน เพื่อประหยัดพลังจิต

ยังไงที่นี่ก็เป็นต่างบ้านต่างเมือง ต่อให้โดนถ่ายรูปติดก็ไม่ต้องกลัว

เขาเดินไปได้สักพัก ก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง "คนเดินถนนเยอะแยะขนาดนี้ แต่ไม่มีใครระวังตัวเลยสักคน ยุงพิษของซากุระยังไม่โผล่มาอีกเหรอเนี่ย?"

เขาลองเดาดู "หรือว่าสภาพแวดล้อมที่เป็นเกาะ จะส่งผลกระทบต่อพลังงานที่ซึมซาบมาจากโลกปฐมกาล?"

ตามหลักตรรกะแล้ว ถ้าน้ำทะเลดูดซับพลังงานไปมากกว่า ผลกระทบที่เกิดบนเกาะก็จะน้อยลงตามไปด้วย

หยางฝานครุ่นคิด "ดูเหมือนว่าหายนะยุงพิษในอาณาจักรซากุระ น่าจะเกิดขึ้นช้ากว่าบนแผ่นดินใหญ่สินะ"

เขาสังเกตผู้คนรอบกาย แล้วก็ไปสะดุดตากับคนคู่หนึ่งที่ดูแปลกประหลาด

ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐาน เดินเคียงคู่มากับเด็กสาวในชุดเมด

มือของชายคนนั้น ล้วงเข้าไปจับในที่ที่ไม่ควรจับเสียแล้ว

หยางฝานส่ายหัว "นี่มันเอกลักษณ์ของซากุระสินะ? ทำกันกลางที่สาธารณะแบบนี้ วิปริตชะมัด!"

เขารู้สึกขัดหูขัดตา จึงหันไปมองชายหนุ่มสองคน

แขนและคอของทั้งสองคนเต็มไปด้วยรอยสัก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนในวงการมืด

หยางฝานเดินเข้าไปขวางหน้าทั้งสองคน แล้วจ้องมองชายรอยสักทั้งสองเขม็ง

ทั้งสองคนชะงักเท้าโดยสัญชาตญาณ แล้วมองมาที่คนแปลกหน้าที่สวมหน้ากากอนามัยคนนี้

วินาทีต่อมา

แววตาของทั้งสองคนก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ

หยางฝานเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่หยุดชะงัก

ส่วนชายรอยสักสองคนนั้น กลับก้าวฉับๆ ตรงไปหาชายวัยกลางคนในชุดสูท แล้วจ้องมองอีกฝ่ายตาเขม็ง

ชายวัยกลางคนงุนงง "พวกแกจะทำอะไร?"

หนึ่งในชายรอยสักที่ย้อมผมสีเขียว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ปล่อยหมัดกระแทกเข้าที่เบ้าตาของชายวัยกลางคนทันที

ชายวัยกลางคนร้อง "โอ๊ย" ด้วยความเจ็บปวด หงายหลังล้มลงกับพื้น

ชายรอยสักทั้งสองกรูกันเข้าไป รุมกระทืบชายวัยกลางคนอย่างเมามัน

ความวุ่นวายจึงบังเกิดขึ้น

หยางฝานชำเลืองมองแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้ม ก่อนจะรีบเดินจากไป

ห้านาทีต่อมา

หยางฝานเดินผ่านแม่น้ำสายหนึ่ง

เรือลำเล็กค่อยๆ แล่นเอื่อยๆ ไปตามผิวน้ำ

เขามองดูเรือลำนั้น แล้วก็นึกถึงเรื่อง "เรือประมงต้าเซี่ยที่เกือบจะถูกคลื่นยักษ์ฝีมือผู้มีพลังพิเศษชาวซากุระซัดจนคว่ำ" ขึ้นมาทันที

หยางฝานพึมพำกับตัวเอง "พวกแกทำได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้ล่ะ" เขาแอบเปิดใช้งานพลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง แล้วขยับมือขวาเบาๆ

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดทึบๆ ดังมาจากใต้น้ำ

มวลน้ำพุ่งทะยานขึ้นจากใต้น้ำ กระแทกท้ายเรือจนลอยพ้นผิวน้ำ

เรือลำเล็กลำนั้นโคลงเคลงไปมาอย่างรุนแรง

เจ้าของเรือตกใจกลัวจนร้องเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือด

มุมปากของหยางฝานผุดรอยยิ้มขึ้นมาบางๆ

นี่คือหนึ่งในวิธีพลิกแพลงการใช้พลังพิเศษกิ่งก้านทองแดง

การส่งพลังปราณลงไปใต้น้ำแล้วจุดระเบิด มีอานุภาพเทียบเท่ากับระเบิดใต้น้ำเลยทีเดียว

หยางฝานเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนน พลางนึกถึงเรื่องราวในความฝันอีกเรื่องหนึ่ง

"งานแต่งงานของโอโนะ โยชิโกะกับเชื้อพระวงศ์ซากุระ จัดขึ้นที่เมืองหนิงจิง มีการเชิญแขกจากหลายประเทศมาร่วมงานด้วย

"ในงานเลี้ยงฉลองหลังพิธีแต่งงาน สามีของโอโนะ โยชิโกะ ได้เข้าไปดื่มอวยพรให้กับตัวแทนจากต้าเซี่ย และแอบวางยาอย่างลับๆ

"หลังจากนั้น ตัวแทนคนนั้นก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตระหว่างเดินทางกลับประเทศ

"ผู้มีพลังพิเศษของต้าเซี่ยที่รับผิดชอบการสืบสวน กลับหาสาเหตุไม่พบ

"พวกซากุระพวกนี้ได้อัศวินมาเพิ่มแค่คนเดียว ทำตัวกำเริบเสิบสานไม่เบาเลยนะ"

จากเรื่องราวเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าราชวงศ์ซากุระก็เป็นศัตรูกับต้าเซี่ยเช่นกัน

หยางฝานพึมพำเสียงเบา "คอยดูเถอะ ว่าฉันจะจัดการกับพวกราชวงศ์ซากุระยังไง"

เขารู้สึกว่า ข้อมูลต่างๆ ในความฝันมีประโยชน์มาก สามารถนำมาใช้เป็นแนวทางในการรับมือกับอาณาจักรซากุระได้เป็นอย่างดี

สิบนาทีต่อมา

หยางฝานรู้สึกว่าการเดินไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย เป็นการเสียเวลาเปล่า "ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน

"ในเมื่อฉันต้องการจะดึงพลังพิเศษมาใช้ ฉันก็ต้องหาตัวผู้มีพลังพิเศษชาวซากุระให้เจอก่อน

"แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้ก็คือ ฉันไม่รู้จักใครเลยในที่นี้ แล้วจะไปหาผู้มีพลังพิเศษได้จากที่ไหนล่ะ?"

หยางฝานเกิดไอเดียขึ้นมา "ใช่แล้ว ฉันอาจจะหาตัวผู้มีพลังพิเศษได้ยาก แต่ฉันสามารถทำให้พวกเขาปรากฏตัวออกมาเองได้นี่นา"

ร่างแยกที่อยู่ไกลถึงต้าเซี่ย เริ่มค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตทันที

นี่แหละคือข้อดีของการมีร่างแยก

สามารถหาข้อมูลได้อย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หยางฝานก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ยอดหอคอยหนิงจิง

หอคอยนี้มีความสูงกว่าสี่ร้อยเมตร และเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนี้

เขามองดูรอบๆ แล้วส่ายหน้า "ดูไม่เห็นจะพิเศษตรงไหนเลย แบบนี้เรียกว่าสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตได้ไงเนี่ย?"

"ฟิ้ว~"

ลมกลางคืนพัดกรรโชกแรง

ลมบนที่สูงแรงมาก คนธรรมดาไม่สามารถยืนทรงตัวอยู่บนนี้ได้เลย ดีไม่ดีอาจจะโดนลมพัดปลิวตกลงไปเอาดื้อๆ

แต่หยางฝานกลับยืนได้อย่างมั่นคง

ด้วยพลังพิเศษวายุวิญญาณ กระแสลมจึงไม่มีผลอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาแหงนหน้ามองยอดหอคอยที่สูงขึ้นไปอีกหลายสิบเมตร "ในความฝัน หอคอยนี้ยังคงตั้งตระหง่านอยู่อีกหลายสิบปี แถมโอโนะ โยชิโกะยังเคยปีนขึ้นไปบนยอดหอคอยนี้ด้วย"

หยางฝานหัวเราะเบาๆ "ถ้าฉันทำลายข้าวของบนนี้สักหน่อย ผู้มีพลังพิเศษของซากุระก็คงจะต้องมาตรวจสอบดูสินะ?"

(จบตอน)