บทที่ 77 เข็มทิศหยั่งรู้

หลังจากนกกลายพันธุ์สีแดงเพลิงปรากฏตัว

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

ณ เมืองหลินเจียง

ใต้รังอีกา

ผู้อำนวยการหลิวแห่งกองกำลังใบมีดสาขาหลินเจียง และผู้บัญชาการจางจากเมืองซั่งจิง มายืนรออยู่พร้อมหน้า

ลิ่วเฮยปรือตามองทั้งสองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงพักผ่อนต่อ

มันเพิ่งนำฝูงอีกาวิญญาณไปกวาดล้างยุงพิษในเขตตะวันตกของเมืองมาหมาดๆ จึงรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย

ผู้อำนวยการหลิวและผู้บัญชาการจางสบตากันด้วยความรู้สึกจนใจ

เจ้าอีกาวิญญาณตัวนี้มีนิสัยที่เป็นตัวของตัวเองมาก บางครั้งก็ทำให้พวกเขาปวดหัวไม่น้อย

แต่ทั้งสองคนรู้ดีว่า อีกาวิญญาณไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชา ในทางกลับกัน พวกมันคือ "เสาหลัก" ของเมืองหลินเจียง

ไม่มีใครสามารถสั่งการพวกมันได้ตามใจชอบ

แน่นอนว่า

ยกเว้นคุณชายอีกาวิญญาณผู้ลึกลับเพียงคนเดียว

ผู้อำนวยการหลิวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วเอ่ยขึ้น "คุณลิ่วเฮยครับ ทางตอนเหนือของมณฑลเหอตง มียุงพิษกลายพันธุ์ปรากฏตัวขึ้นครับ

"ในขณะที่กองทัพต้าเซี่ยระดมกำลังพลเข้าปิดล้อม จู่ๆ ก็นกกลายพันธุ์ตัวหนึ่งโผล่มา และจัดการฆ่ายุงพิษกลายพันธุ์ได้อย่างง่ายดาย

"พวกเราลองเปรียบเทียบดูแล้วพบว่า รูปร่างหน้าตาของนกกลายพันธุ์ตัวนั้น คล้ายคลึงกับอีกาวิญญาณมากครับ"

แม้เจ้าหน้าที่ในกองบัญชาการจะเปรียบเทียบอย่างละเอียดแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่แน่ใจ

ก็แหม รูปลักษณ์ของนกกลายพันธุ์ตัวนั้นมันดูเท่เกินไป แถมยังมีเปลวไฟจางๆ ล้อมรอบตัวอีกด้วย

ผู้อำนวยการหลิวตัดสินใจถามคำถามที่อัดอั้นมานาน "ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะครับ นกกลายพันธุ์ตัวนั้นใช่อีกาวิญญาณหรือเปล่าครับ?"

ผ่านไปสองวินาทีเต็มๆ

ลิ่วเฮยถึงค่อยๆ พยักหน้าอย่างเกียจคร้าน และร้องตอบอย่างเสียไม่ได้ "ก้า!"

นั่นคือคำตอบยืนยัน

ผู้บัญชาการจางสูดลมหายใจเข้าลึก "เป็นอีกาวิญญาณจริงๆ ด้วย!"

ท่านนายพลไม่ลืมที่จะโอ้อวดวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของตัวเอง "ตอนที่ผมเห็นนกกลายพันธุ์ตัวนั้น ผมก็นึกถึงคุณชายอีกาวิญญาณขึ้นมาทันทีเลยครับ"

ผู้อำนวยการหลิวเหลือบมองเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาเอือมระอา ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด

เหอะ!

ทหารในกองบัญชาการตั้งกี่คนก็คิดแบบนี้เหมือนกัน วิสัยทัศน์ของคุณไม่ได้วิเศษวิโสอะไรหรอก

ผู้บัญชาการจางรำพึงรำพัน "คุณชายอีกาวิญญาณมีวิธีฝึกอีกาให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้ยังไงกันนะ?"

เท่าที่เขารู้ ต้าเซี่ยระดมทีมนักวิจัยจำนวนมาก ทุ่มเททั้งเงินทองและทรัพยากรมหาศาลเพื่อศึกษาวิจัยเรื่องนี้

พูดให้ดูดีหน่อยคือ ความคืบหน้าในการวิจัยเป็นไปอย่างล่าช้า

แต่ถ้าพูดตามตรงคือ แทบจะไม่มีผลงานวิจัยอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ทว่าคุณชายอีกาวิญญาณกลับสร้างผลงานที่น่าทึ่งขนาดนี้ได้เงียบๆ

ผู้อำนวยการหลิวยังคงนิ่งเงียบ มีเพียงรอยยิ้มกว้างจนหน้าบานเป็นจานกระด้ง

เพราะเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า คุณชายอีกาวิญญาณคือเสาหลักที่แข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก

มีคุณชายอีกาวิญญาณคอยคุ้มครองเมืองหลินเจียง ความปลอดภัยของเมืองนี้ก็รับประกันได้เลย

ในตอนนั้นเอง

"ก้า!"

ลิ่วเฮยส่งเสียงร้อง

มันใช้กรงเล็บคีบโทรศัพท์มือถือ บินลงมาจากต้นสนเฟอร์ และร่อนลงจอดบนแท่นหินทรงกลม

ผู้อำนวยการหลิวตั้งสติได้ทันที รีบกล่าวทักทายด้วยความเคารพ "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณชายอีกาวิญญาณ!"

เขารู้ดีว่า เมื่อลิ่วเฮยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา นั่นหมายความว่าคุณชายอีกาวิญญาณกำลังให้ความสนใจอยู่

ผู้บัญชาการจางรีบทักทายตาม "คุณชายอีกาวิญญาณ!"

ลิ่วเฮยกางปีกออกเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบรับ

มันก้มหน้าลง และเริ่มพิมพ์ข้อความ "ฝูงเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธนั่น ดูเหมือนจะพกของแปลกๆ ไปด้วยนะ?"

ผู้อำนวยการหลิวกำลังจะอ้าปากตอบ

แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง

ผู้บัญชาการจางชิงจังหวะประจบประแจงทันที "คุณชายอีกาวิญญาณช่างตาแหลมคมจริงๆ ครับ!"

เขาอธิบายอย่างเป็นคุ้งเป็นแคว "เพื่อล่าสังหารยุงพิษกลายพันธุ์ กองบัญชาการได้นำวัตถุวิเศษที่เรียกว่า 'เข็มทิศหยั่งรู้' มาใช้งานครับ

"ว่าไปแล้ว การที่วัตถุวิเศษชิ้นนี้สามารถนำมาใช้งานได้ ก็ต้องขอบคุณคุณภูตพราย เพื่อนของท่านด้วยครับ

"คราวก่อนที่คุณภูตพรายจัดการยุงพิษกลายพันธุ์ไป พวกเราได้เก็บชิ้นส่วนบางส่วนของมันมาให้เข็มทิศหยั่งรู้กลืนกินเข้าไป

"ทำให้วัตถุวิเศษชิ้นนี้มีความสามารถในการรับรู้ที่น่าทึ่ง สามารถสัมผัสถึงตำแหน่งคร่าวๆ ของยุงพิษกลายพันธุ์ได้ในรัศมีที่กำหนดครับ"

ผู้อำนวยการหลิวชำเลืองมองเพื่อนร่วมงาน พลางก่นด่าในใจ: ฉันถามแก แกยังไม่ยอมบอกละเอียดขนาดนี้เลย

เนื่องจากระดับชั้นความลับของวัตถุวิเศษค่อนข้างสูง ยศพันโทอย่างเขาจึงไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลเหล่านี้

ผู้บัญชาการจางถอนหายใจ "แต่ว่า ทุกครั้งที่เปิดใช้งานเข็มทิศหยั่งรู้ ผู้ใช้จะต้องสูญเสียพลังชีวิตไปอย่างถาวรครับ

"หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้นจบลง เจ้าหน้าที่ควบคุมเข็มทิศก็ดูแก่ลงไปอย่างน้อยสิบปี และต้องถูกย้ายไปทำงานแผนกสนับสนุนแทนครับ"

ลิ่วเฮยพยักหน้า "ราคาที่ต้องจ่ายมันสูงเกินไป"

น้ำเสียงของท่านนายพลอ่อนลง "พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นครับ แต่ก็มีทหารหลายนายอาสาเป็นผู้ควบคุมเข็มทิศด้วยความเต็มใจ"

"ก้า!"

ลิ่วเฮยร้องตอบรับ คาบโทรศัพท์มือถือ แล้วบินกลับเข้ารังไป

ผู้อำนวยการหลิวกระซิบ "คุณชายอีกาวิญญาณจู่ๆ ก็สนใจเรื่องนี้ขึ้นมา หรือว่าท่านจะมีวิธีแก้ผลข้างเคียงของวัตถุวิเศษครับ?"

ผู้บัญชาการจางส่ายหน้า "เป็นไปได้ยากครับ"

ขนาดมนุษย์ต่างดาวยังไม่มีวิธีแก้เลย แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงยอดฝีมือระดับอัศวิน เขาก็ไม่คิดว่าคุณชายอีกาวิญญาณจะทำได้

ผู้บัญชาการจางนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะคาดเดาว่า "คุณชายอีกาวิญญาณอาจจะมีวิธีอื่นในการตรวจจับยุงพิษกลายพันธุ์ก็ได้ครับ"

ท่าอากาศยานหลินเจียง

เพื่อประหยัดพลังงาน พื้นที่ส่วนใหญ่ในท่าอากาศยานจึงมืดมิด

หยางฝานซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พึมพำเสียงเบา "วัตถุวิเศษงั้นเหรอ? น่าสนใจดีแฮะ!"

เจ้านกกลายพันธุ์สีแดงเพลิงที่สร้างความตื่นตะลึงให้ทุกคน ย่อมเป็นเจ้าสามสิบสามดำอย่างไม่ต้องสงสัย

ร่างแยกใช้จักจั่นชิงวิญญาณ ดูดซับค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณจากยุงพิษกลายพันธุ์มาได้ 1.6 แต้ม

ตัวหยางฝานเองอยู่ไกลถึงท่าอากาศยาน แต่เขาก็ได้เฝ้าดูการต่อสู้ทั้งหมดผ่านการเชื่อมต่อจิตวิญญาณ

เส้นผมของเจ้าหน้าที่ควบคุมเข็มทิศที่หงอกขาวไปเกือบครึ่งหัว สร้างความประทับใจให้เขาอย่างมาก

เขาเกิดความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้ จึงให้ลิ่วเฮยเป็นคนถามไถ่

หยางฝานจ้องมองข่าวบนโทรศัพท์มือถือ พึมพำกับตัวเอง "ดาบสวรรค์งั้นเหรอ?"

"ดาบสวรรค์" ที่ว่านี้ คือหน่วยงานรวบรวมผู้มีพลังพิเศษที่อาณาจักรซากุระตั้งขึ้น เทียบเท่ากับกองกำลังจิ่วโจวของต้าเซี่ย

ช่วงนี้ทางรัฐบาลเริ่มผ่อนปรนการควบคุมข้อมูลข่าวสารลงบ้าง

ข้อมูลเกี่ยวกับยุงพิษกลายพันธุ์และผู้มีพลังพิเศษบนโลกอินเทอร์เน็ตจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ข่าวดาราที่เคยติดเทรนด์กลับเงียบเหงา

ข่าวประเภท "คนในหมู่บ้านเราปลุกพลังพิเศษได้ แล้วแบกรถวิ่งรอบหมู่บ้านสามรอบ" มักจะดึงดูดความสนใจของผู้คนได้เสมอ

เมื่อวานนี้ มีข่าวเกี่ยวกับดาบสวรรค์ติดเทรนด์ฮิต

เป็นข่าวจากทางการของอาณาจักรซากุระ ใจความสำคัญคือ ราชวงศ์ซากุระได้ตรวจพลกองกำลังผู้มีพลังพิเศษระดับหัวกะทิห้าร้อยนาย

ในคลิปข่าวยังมีฉากที่กลุ่มผู้มีพลังพิเศษเหล่านี้ ตะโกนร้อง "มหาจักรวรรดิซากุระจงเจริญ" อย่างพร้อมเพรียงกัน

สำนักข่าวของอาณาจักรซากุระ ยังกล้าตั้งฉายาให้พวกเขาว่า "แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์" อย่างหน้าไม่อาย

ผู้คนในโลกอินเทอร์เน็ตต่างพากันถกเถียงว่า ระหว่างกองกำลังจิ่วโจวกับดาบสวรรค์ ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน

หยางฝานแค่นเสียง "เหอะ" "นี่มันตั้งใจจะรื้อฟื้นอดีตหรือไง? น่าหมั่นไส้ชะมัด"

เขากดดูคลิปวิดีโออีกคลิปหนึ่ง

เป็นคลิปเรือประมงที่ออกหาปลา แล้วบังเอิญไปเจอเรือตรวจการณ์ของอาณาจักรซากุระ

ทหารอาณาจักรซากุระนายหนึ่ง จู่ๆ ก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาทางเรือประมงต้าเซี่ย

"ซ่า~"

คลื่นยักษ์ลูกหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ และพุ่งเข้ากระแทกเรือประมงอย่างแรง

เรือประมงโคลงเคลงอย่างหนัก จนเกือบจะพลิกคว่ำ

ในขณะที่ผู้มีพลังพิเศษของอาณาจักรซากุระหัวเราะลั่น ชี้ไม้ชี้มือมาทางเรือประมง ราวกับอยากจะทำแบบนั้นอีกสักรอบ

ชาวประมงต้าเซี่ยทั้งโกรธทั้งกลัว รีบขับเรือหนีไปอย่างรวดเร็ว

คลิปวิดีโอนี้ก็เป็นอีกหนึ่งคลิปที่กำลังเป็นกระแส

ประกายความเย็นชาพาดผ่านแววตาของหยางฝาน "ในเมื่อพวกซากุระชอบอวดนักว่ามีผู้มีพลังพิเศษเยอะแยะ ฉันไปขอแบ่งพลังพิเศษมาสักหน่อย พวกมันคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง?

สำหรับเขาแล้ว นี่คือการนำทรัพยากรกลับมาใช้ใหม่

"รีไซเคิล" พลังพิเศษของพวกซากุระ แล้วให้คนต้าเซี่ยอย่างเขาเอามา "ใช้ประโยชน์" ให้เกิดความคุ้มค่า

สมเหตุสมผลที่สุด!

"หึ่ง!"

เสียงหึ่งๆ ดังขึ้น

ยุงพิษตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากความมืด บินตรงเข้ามาหาหยางฝาน

มันได้กลิ่นเนื้อสดๆ หอมๆ

หยางฝานยื่นนิ้วชี้ออกไป รอให้มันบินเข้ามากัด

ยุงธรรมดาเวลาจะดูดเลือด มักจะแอบบินเข้ามาเงียบๆ แล้ว "ฉีดยาชา" ก่อนค่อยดูด

แต่ยุงพิษพวกนี้ดุร้ายกว่ามาก บินพุ่งเข้ามาแล้วกัดทันที

ไม่กี่วินาทีต่อมา

ปากแหลมๆ ของยุงพิษ ก็ทิ่มลงบนผิวหนังที่นิ้วของหยางฝาน

วินาทีนั้นเอง

ผิวหนังบริเวณนั้นก็เปล่งประกายสีทองจางๆ

ปากแหลมๆ ของยุงพิษหักสะบั้นทันที ส่วนปลายที่หักกลับแทงทะลุหัวของมันเอง

ยุงพิษร่วงลงพื้น ดิ้นกระแด่วๆ อยู่สองสามทีก็นิ่งสนิท

หยางฝานกวาดตามองท่าอากาศยานที่มืดมิดอีกครั้ง "ยุงพิษเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้วแฮะ"

ด้วยประสาทสัมผัสจากพลังวิญญาณเร้น เขาสัมผัสได้ว่ามียุงพิษซ่อนตัวอยู่ตามมุมต่างๆ ของท่าอากาศยานนับร้อยตัว

เขาก้มมองซากยุงพิษ แล้วนึกถึงเรื่องอื่นขึ้นมาได้ "การที่กองทัพใช้วัตถุวิเศษตรวจจับยุงพิษกลายพันธุ์ มันต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงเกินไปจริงๆ

"หรือว่าทุกครั้งที่ยุงพิษกลายพันธุ์ปรากฏตัว จะต้องมีทหารต้องสูญเสียพลังชีวิตไปอย่างนั้นหรือ?

"บางทีถ้าลองทำความเข้าใจกฎแห่งชีวิตปฐมกาลให้ถ่องแท้ อาจจะหาวิธีแก้ปัญหานี้ได้ก็ได้

"ครั้งนี้ไปอาณาจักรซากุระ พอมีเวลาว่างค่อยลองดูแล้วกัน"

ระยะทางเป็นเส้นตรงจากเมืองหลินเจียงไปอาณาจักรซากุระ ไกลกว่าสามพันกิโลเมตร เหยี่ยวเพเรกรินต้องใช้เวลาบินอย่างน้อยสิบชั่วโมง

แต่ถ้าขึ้นเครื่องบินโดยสารไอพ่นขนาดใหญ่ จะใช้เวลาแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น

นี่คือเหตุผลที่เขามาอยู่ที่ท่าอากาศยาน เพื่อกะจะเนียนขึ้นเครื่องบินของสายการบินซากุระไปแบบฟรีๆ

(จบตอน)