บทที่ 76 ความสุขคูณสอง

หยางฝานรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยุ่งยาก

ฆ่าโอโนะ โยชิโกะซะ?

ทำแบบนั้นช่วยตัดปัญหาได้ก็จริง

แต่ปัญหาคือ ตอนนี้เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

จะให้ฆ่าเธอทิ้ง เพียงเพราะเหตุผลว่า "ในอนาคตเธอจะฆ่าคนมากมาย" อย่างนั้นเหรอ?

เขาส่ายหน้า "ถึงจะบอกว่า 'สันนิษฐานไว้ก่อนว่ามีความผิด' แต่มันก็ไม่ได้ใช้กันแบบนี้นี่นา"

เขาลงมือไม่ลง และก้าวข้ามกำแพงในใจตัวเองไปไม่ได้

ไม่ฆ่า?

ปล่อยให้โอโนะ โยชิโกะถูกสามีซ้อมจนตาย นี่อาจเป็นอีกทางออกหนึ่ง

แต่สำหรับคนปกติ ชะตากรรมแบบนั้นมันช่างโหดร้ายเกินไป

หยางฝานแอบสะกดรอยตามโอโนะ โยชิโกะไปตลอดทางราวกับพวกโรคจิต

เธอแวะไปที่ศูนย์การค้าของต้าเซี่ยชางทง จ่ายเงินก้อนโตซื้อสินค้าระดับไฮเอนด์หลายอย่าง

โอโนะ โยชิโกะวางตัวได้อย่างสุภาพเรียบร้อย เธอค้อมตัวเล็กน้อยและส่งยิ้มอ่อนโยนให้ทุกคนที่พบเห็น

บริษัทที่สามีเธอทำงานอยู่ ต้องยอมจ่ายเงินจำนวนไม่น้อย เพื่อแลกกับสวัสดิการชั้นยอดแบบนี้ให้พนักงาน

น่าเสียดายที่สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ทำให้บริษัทแทบจะประคองตัวไม่รอด สวัสดิการแบบนี้คงมีให้ได้อีกไม่นาน

สิบนาทีต่อมา

โอโนะ โยชิโกะกลับถึงบ้าน

เธอไม่รู้เลยว่า ภายในบ้านมีแขกแปลกหน้าเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

หยางฝานเฝ้าดูเธอทำความสะอาดบ้านอย่างขะมักเขม้น และตั้งใจทำอาหารเย็นอย่างพิถีพิถัน

"ติ๊งหน่อง!"

เมื่อเสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เธอก็ไปยืนรอรับที่ประตูอย่างนอบน้อม เพื่อต้อนรับยาสึดะผู้เป็นสามีกลับบ้าน

วินาทีที่ประตูเปิดออก

เธอก็ตัวสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"เอารองเท้ามา!"

"ค่ะ!"

เธอตอบรับอย่างว่าง่ายเช่นเคย

หยางฝานมองดูภาพเหตุการณ์ที่เคยเห็นในความฝันกำลังเกิดขึ้นจริง ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

เวลาสองทุ่มครึ่ง

การใช้ความรุนแรงก็เริ่มขึ้นตามคาด

"ปัง!"

ที่เขี่ยบุหรี่ลอยละลิ่วมา

โดนเข้าที่หัวของโอโนะ โยชิโกะเต็มๆ เธอล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

เธอดูเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ภาพลักษณ์แบบนี้ ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวจากนางมารร้ายสุดสยองที่ฆ่าคนไปเป็นหมื่นๆ คนในเวลาไม่กี่เดือนตามที่เห็นในความฝัน

"นังผู้หญิงหน้าด้าน..."

ยาสึดะตะคอกเสียงดังลั่น แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้ใช้กำลัง

โอโนะ โยชิโกะตัวสั่นเทาและหดตัวหนีไปด้านหลัง

ประวัติศาสตร์ได้เกิดการเบี่ยงเบนไปในจุดนี้

เธอไม่ได้เห็นตุ๊กตาที่แม่ไปขอพรมาให้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตุ๊กตาตัวนั้นหายไปแล้ว

ในตอนนั้นเอง

"ปัง! ปัง!"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ถ้าจะพูดให้ถูก น่าจะเป็นเสียงทุบประตูมากกว่า

เพราะคนที่อยู่ข้างนอก แทบจะใช้หมัดทุบประตูอยู่แล้ว

"เปิดประตู!"

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนดังลอดเข้ามา เป็นภาษาต้าเซี่ย

ความเกรี้ยวกราดในแววตาของยาสึดะลดฮวบลงทันที

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตวาดใส่ภรรยา "ไสหัวกลับเข้าห้องไปซะ"

โอโนะ โยชิโกะครางเบาๆ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าห้องไป

ยาสึดะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินไปเปิดประตู

เขาก็พบกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจหลายนายยืนอยู่หน้าประตู

ยาสึดะทำท่าวางมาดหยิ่งยโสราวกับเจ้านายกำลังพูดกับลูกน้อง "มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

หัวหน้าชุดสายตรวจพูดอย่างไม่อ้อมค้อม "เราได้รับแจ้งว่ามีการใช้ความรุนแรงในครอบครัวเกิดขึ้นที่นี่"

ยาสึดะตั้งใจจะแก้ตัว แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในใจเขาก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขาตวาดลั่น "บากะ พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร พวกแกเป็นแค่คนชั้นต่ำของต้าเซี่ย มีสิทธิ์อะไรมาสอบสวนฉันฮะ?"

สีหน้าของตำรวจสายตรวจเปลี่ยนไปทันที

ยาสึดะวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน คว้ามีดทำครัว แล้ววิ่งเข้าใส่ตำรวจ

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้น

ยาสึดะล้มลงไปกองกับพื้น เลือดไหลทะลักออกจากรูกระสุนที่หน้าอก

เนื่องจากมีการประกาศใช้ "พระราชบัญญัติฉุกเฉิน" ตำรวจสายตรวจจึงได้รับอำนาจมากขึ้น หากถูกโจมตี สามารถยิงผู้โจมตีให้ตายได้ทันที

หยางฝานเฝ้ามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ แล้วพยักหน้าเบาๆ "วิธีกระตุ้นอารมณ์เป้าหมายด้วยพลังวิญญาณเร้น เอามาใช้ในบางสถานการณ์ก็เวิร์กดีเหมือนกันแฮะ"

อีกด้านหนึ่ง

โอโนะ โยชิโกะได้ยินเสียงปืน จึงรวบรวมความกล้าออกมาดู

เมื่อเห็นสามีนอนจมกองเลือด ตอนแรกเธอก็ยืนอึ้งไปหลายวินาที จากนั้นความรู้สึกปลดแอกอย่างลึกซึ้งก็พลันก่อตัวขึ้นในจิตใจ

ฝันร้าย สิ้นสุดลงเสียที

เธอไม่รู้เลยว่า มีมือที่มองไม่เห็นเข้าไปแทรกแซงเส้นทางแห่งโชคชะตา ทำให้ชะตากรรมของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

หยางฝานมองดูเธอ แล้วคิดในใจ "จงเป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง และมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดีล่ะ"

เขาเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติอย่างเงียบเชียบ แล้วหายตัวไปจากห้องนั้นทันที

กลางดึก

หยางฝานข้ามระยะทางกว่าพันกิโลเมตร กลับมาถึงบ้านที่เมืองหลินเจียง

เขารีบหยิบขวดเลือดออกมา แล้วหยดเลือดลงบนตุ๊กตาสองสามหยด

ตุ๊กตากลายเป็นแสงสีเทาทันที แล้วซึมเข้าไปในต้นแขนขวาของเขา

หยางฝานตั้งจิต ร่างของตัวเองอีกคนหนึ่งก็เดินออกมาจากร่างกาย

เขามองดูร่างแยก แล้วยิ้มกว้าง "สุดยอดไปเลยแฮะ!"

เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เบิกตาแมวกว้างด้วยความตกตะลึง

ในมุมมองของหยางฝาน ร่างแยกจะดูโปร่งแสงนิดๆ

แต่ในมุมมองของแมวลายสลิด มันเห็นเจ้านายที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะสองคนโผล่มาตรงหน้าชัดๆ

หยางฝานกวักมือเรียกแมวลายสลิด "ดูออกไหมว่าใครเป็นใคร?"

ร่างแยกก็ทำท่าทางเดียวกัน "ดูออกไหมว่าใครเป็นใคร?"

เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งยืนอึ้งอยู่หลายวินาที ก่อนจะร้อง "เมี้ยว" แล้ววิ่งเตลิดออกจากห้องนั่งเล่นไป

มันรู้สึกว่าการอยู่ใกล้ๆ เจ้านาย มีแต่เรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นทุกวัน ชีวิตแบบนี้มันอยู่ไม่ได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม

ตอนนี้ตุ๊กตาร่างแยกยังอ่อนแอมาก

ตอนนี้ทำได้แค่สร้างร่างแยกออกมาได้เพียงร่างเดียว และมีพลังต่อสู้เท่ากับคนธรรมดาเท่านั้น

แต่วัตถุวิเศษชิ้นนี้ก็ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ไปได้เรื่องหนึ่ง

หยางฝานยิ้มกริ่ม "ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าความลับเรื่องคุณชายอีกาวิญญาณจะแตกแล้ว"

ร่างแยกที่สร้างจากวัตถุวิเศษ ตราบใดที่ยังอยู่ในโลกเดียวกัน ก็สามารถสื่อสารกันได้อย่างอิสระ

ต่อไปเวลาเขาต้องเดินทางไกล หรือไปต่างประเทศ ก็แค่ทิ้งร่างแยกไว้ที่เมืองหลินเจียง เพื่อคอยควบคุมฝูงอีกาวิญญาณต่อไป

อีกอย่างหนึ่ง

คุณภูตพรายกับคุณชายอีกาวิญญาณ ก็สามารถไปปรากฏตัวพร้อมกันในสถานที่ต่างๆ ได้ ไม่ต้องกลัวความแตกอีกต่อไป

หยางฝานจ้องมองร่างแยก แล้วลองสั่งการดู "เอาจักจั่นชิงวิญญาณออกมา"

ร่างแยกยกมือขึ้น จู่ๆ ในมือก็มีของชิ้นหนึ่งโผล่มา

หยางฝานยิ้มแก้มแทบปริ "รวยเละแล้วงานนี้!"

นี่มันรวยเละจริงๆ!

การทดลองเมื่อกี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า จักจั่นชิงวิญญาณผูกติดอยู่กับวิญญาณ

ร่างหลักกับร่างแยกใช้วิญญาณดวงเดียวกัน วัตถุวิเศษจึงสามารถสลับไปมาระหว่างร่างหลักกับร่างแยกได้อย่างอิสระ

นั่นหมายความว่า ความเร็วในการสะสมค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นไปด้วย

ร่างหลักกับร่างแยกช่วยกันฟาร์มค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณ ความเร็วคูณสอง ความสุขก็คูณสองด้วย!

หยางฝานสั่งการอีกครั้ง

ร่างแยกกับจักจั่นชิงวิญญาณก็หายวับไปพร้อมกัน

เขาตัดสินใจได้ทันที "งั้นพรุ่งนี้ออกเดินทางไปอาณาจักรซากุระเลยดีกว่า ให้ร่างแยกอยู่เฝ้าบ้าน"

วันรุ่งขึ้น

ทางตอนเหนือของมณฑลเหอตง

ปฏิบัติการทางทหารครั้งใหญ่กำลังดำเนินอยู่

"ฟิ้ว~ ฟิ้ว~"

ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของกระแสลม

เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธลำหนึ่ง บินโฉบผ่านทุ่งนาที่มีแม่น้ำลำคลองตัดผ่านอย่างรวดเร็ว

นักบินผู้ช่วยมองดูอุปกรณ์รูปร่างประหลาดคล้ายเข็มทิศ แล้วตะโกนลั่น "เจอเป้าหมายแล้ว!"

"เป้าหมาย" ที่ว่านี้ ก็คือยุงพิษกลายพันธุ์นั่นเอง

หลังจากฟักตัวมาระยะหนึ่ง ในที่สุดทางตอนเหนือของมณฑลเหอตงก็มียุงพิษกลายพันธุ์โผล่มาอีกหนึ่งตัว

ทันทีที่มันปรากฏตัว มันก็ก่อโศกนาฏกรรมฆ่าชาวบ้านไปหลายสิบคน

กองบัญชาการรับมือเหตุการณ์ผิดปกติที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ของต้าเซี่ย จึงตัดสินใจระดมกำลังพลจำนวนมาก เพื่อกำจัดยุงพิษกลายพันธุ์ตัวนี้ให้สิ้นซาก

นักบินผู้ช่วยเหลือบมองเข็มทิศ แล้วจัดการกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับตะโกนสั่ง "ล็อกเป้าหมายเรียบร้อย โจมตีได้!"

ไม่นาน

"ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

เสียงแหวกอากาศดังขึ้น

เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธสองลำ ยิงขีปนาวุธออกไปลำละสองลูก พุ่งตรงไปยังพื้นที่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว

"ตู้ม! ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาด

พื้นดินเบื้องล่างกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา

ดูเหมือนว่าอานุภาพจะร้ายแรงมาก

แต่การใช้ปืนใหญ่ยิงยุงนั้น เป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อยุงพิษกลายพันธุ์มีความเร็วสูงมาก การพุ่งตัวในระยะสั้นอาจทำความเร็วได้ถึงหนึ่งร้อยเมตรต่อวินาที

เจ้าหน้าที่ควบคุมเข็มทิศเอื้อมมือไปแตะที่เข็มทิศอีกครั้ง

เส้นผมของเขาหงอกขาวเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา

เจ้าหน้าที่คนนั้นจดจ่ออยู่กับงาน โดยไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง เขาตะโกนขึ้นอีก "เป้าหมายกำลังหลบหนี เตรียมโจมตีระลอกต่อไป"

ผ่านไปไม่นาน

ฝูงเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธห้าลำ ก็ไล่ต้อนยุงพิษกลายพันธุ์ไปจนถึงเขตเนินเขา

นอกจากนี้ยังมีโดรนอีกหลายลำ บินอยู่เหนือขึ้นไป เพื่อคอยเฝ้าสังเกตการณ์ทั่วทั้งสนามรบ

เมื่อล็อกเป้าหมายได้อีกครั้ง

ขีปนาวุธห้าลูกก็พุ่งเข้าใส่เป้าหมายจากคนละทิศคนละทางพร้อมกัน

ในตอนนั้นเอง

เงาสีแดงเพลิงสายหนึ่ง ก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างกะทันหัน มุ่งตรงไปยังท้องนภาอย่างรวดเร็ว

เจ้าหน้าที่ควบคุมเข็มทิศเหลือบมองเงาสีแดงนั่น แล้วก้มมองเข็มทิศอีกครั้ง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว "คลื่นพลังของเป้าหมายหายไปแล้ว!"

เขารีบรายงานทันที "โปรดทราบ เป้าหมายอาจจะถูกกำจัดแล้ว"

มาถึงตอนนี้

ผมของเจ้าหน้าที่คนนี้ ก็หงอกขาวไปแล้วครึ่งหัว

เงาสีแดงบินพุ่งขึ้นไปสูงถึงหนึ่งพันเมตร แล้วเริ่มบินวนไปมากลางอากาศ

กล้องของโดรนซูมเข้าไปจับภาพมันทันที และส่งภาพวิดีโอผ่านคลื่นวิทยุไปยังกองบัญชาการที่อยู่ห่างออกไปสองร้อยกิโลเมตร

ภาพนกสีแดงเพลิงตัวหนึ่ง ปรากฏเด่นหลาอยู่กลางหน้าจอขนาดใหญ่

เหล่าทหารต่างพากันฮือฮา

"นั่นนกอะไรน่ะ?"

"น่าจะเป็นนกกลายพันธุ์นะ"

"หรือว่าเมื่อกี้มันเป็นคนฆ่ายุงพิษกลายพันธุ์?"

"เป็นไปได้สูงมาก!"

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธไล่ล่ามาตั้งนาน สุดท้ายจะโดนนกกลายพันธุ์ตัวหนึ่งโผล่มาชุบมือเปิบไปซะงั้น

นายทหารคนหนึ่งถามขึ้น "พวกสัตว์กลายพันธุ์มักจะเป็นอันตรายต่อมนุษย์ จะให้สอยมันร่วงเลยไหมครับ?"

นายทหารอีกคนชี้ไปที่หน้าจอ "เหมือนที่ขานกตัวนั้นจะมีอะไรติดอยู่นะ"

ผู้บัญชาการสูงสุดสั่งการทันที "ซูมภาพเข้าไป!"

ภาพถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นทันที

เหล่าทหารต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่า สิ่งที่ติดอยู่คือวงแหวนโลหะ

นายทหารอีกคนถามในสิ่งที่ทุกคนสงสัย "หรือว่านกกลายพันธุ์ตัวนี้จะมีคนเลี้ยงไว้?"

ถ้าไม่ใช่ ก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมมันถึงมีห่วงติดอยู่ที่ขา

คงไม่ใช่ว่านกตัวนี้เป็นพวกแฟชั่นนิสต้า ชอบหาอะไรมาห้อยตามตัวหรอกนะ?

ถ้าใช่ล่ะก็ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องที่น่าตื่นตะลึงสุดๆ

ผู้บัญชาการสูงสุดแสดงความคิดเห็น "นกกลายพันธุ์ตัวนี้ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามอะไร มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีคนเลี้ยงไว้"

เสียงหนึ่งดังขึ้นตามมา "แล้วใครกันล่ะที่ยิ่งใหญ่ขนาดสามารถเลี้ยงนกกลายพันธุ์ได้?"

ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้

ผ่านไปไม่กี่วินาที

นกกลายพันธุ์สีแดงตัวนั้น ก็กระพือปีกสองสามครั้ง กลายเป็นแสงวาบพุ่งลงไปยังป่าเบื้องล่าง

ความเร็วในการบินของมัน ไม่ได้ด้อยไปกว่ายุงพิษกลายพันธุ์เลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่น่าทึ่งก็คือ แสงวาบนั้นค่อยๆ จางลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหายลับไปในที่สุด

ทุกคนที่มองดูต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

(จบตอน)