บทที่ 75 ยอดสมบัติล้ำค่าชิ้นที่ห้า

ศาลเจ้าที่แสนสงบและศักดิ์สิทธิ์

โอโนะ โยชิโกะ สวมชุดกิโมโนสีขาวบริสุทธิ์สำหรับเจ้าสาว ใบหน้างดงามแฝงความเขินอายพร้อมรอยยิ้มบางๆ

เธอคิดว่าตัวเองได้พบกับความสุขตลอดชีวิตและที่พึ่งพิงแล้ว

แต่น่าเสียดายที่การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอจินตนาการไว้

"เพียะ!"

เสียงตบหน้าดังฉาดใหญ่

โอโนะ โยชิโกะ กุมแก้มล้มลงไปกองกับพื้น

เธอมองร่างที่เมามายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดกลัว

ถ้อยคำหยาบคายด่าทอพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

"นังผู้หญิงแพศยา เมื่อเช้าแกแอบมองไอ้คนต้าเซี่ยนั่น คิดว่าฉันไม่เห็นหรือไงฮะ"

โอโนะ โยชิโกะ ไม่กล้าขัดขืน เพราะนั่นจะยิ่งเรียกความรุนแรงให้ทวีคูณ

เธอเคยร้องไห้ระบายให้แม่ฟัง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำปลอบให้เธออดทน

"ยาสึดะมีหน้าที่การงานที่ดี เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของบริษัทย่อยในต้าเซี่ย รายได้ก็ดี..."

ที่เลวร้ายที่สุดคือ ที่นี่คือต้าเซี่ย สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะขอคำปลอบใจจากครอบครัวหรือเพื่อนฝูง

การดูถูกเหยียดหยามและความรุนแรงในแต่ละวัน ทำให้เธอเก็บกดมากขึ้นเรื่อยๆ

ความโกรธแค้นและความขมขื่นสะสมอยู่ลึกในใจ ราวกับภูเขาไฟที่รอวันปะทุ

หลายครั้งที่เธอตื่นขึ้นมากลางดึก มองดูสามีที่นอนกรนเสียงดัง และคิดอยากจะหยิบมีดมาแทงเขาให้ตาย

แต่ความขี้ขลาดที่ฝังอยู่ในสายเลือด ทำให้เธอไม่กล้าลงมือ

เวลาผ่านไประยะหนึ่ง

สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก

เมื่อต้าเซี่ยประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินทั่วประเทศ การดำเนินงานของบริษัทย่อยในต้าเซี่ยก็เริ่มอยู่ยากขึ้นเรื่อยๆ

อารมณ์ของยาสึดะยิ่งฉุนเฉียว ลงไม้ลงมือรุนแรงขึ้นทุกที

แค่โอโนะ โยชิโกะ เห็นเงาของสามี เธอก็จะตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

เธอคิดแบบนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่า "สักวัน ฉันคงต้องถูกเขาตีตายแน่ๆ"

และแล้ววันนั้นก็มาถึง

ความรู้สึกของเธอกลายเป็นจริง

"ปัง!"

ที่เขี่ยบุหรี่ถูกฟาดลงบนหัวของเธออย่างแรง เลือดไหลอาบลงมาทันที

โอโนะ โยชิโกะ รู้สึกหน้ามืดตาลาย

เธอลูบเลือดบนหน้าผาก ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ในตอนนั้นเอง

หางตาของเธอเหลือบไปเห็นสีขาวจางๆ

มันคือตุ๊กตาที่แม่ไปขอพรมาจากศาลเจ้า หวังให้มันช่วยปัดเป่าเคราะห์ร้ายให้เธอ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง

เธอมองเห็นลางๆ ว่าตุ๊กตานั้นขยับตัวเล็กน้อย

"นังผู้หญิงหน้าด้าน..."

เสียงด่าทออันหยาบคายยังคงลอยมากระทบหู กรีดแทงวิญญาณของเธอ

โอโนะ โยชิโกะ เอื้อมมือขวาที่สั่นเทาไปหาตุ๊กตา "ถ้าแกช่วยปัดเป่าเคราะห์ร้ายให้ฉันได้จริงๆ ก็คงจะดีสินะ"

วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส

ตุ๊กตากลายเป็นแสงสีเทาหายเข้าไปในมือขวาของเธอ

เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

เสียงด่าทอปนกลิ่นเหล้ายังคงดังมา "นังแพศยา อย่ามาแกล้งตาย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้..."

เสียงนี้เองที่เป็นตัวจุดชนวนภูเขาไฟในใจของโอโนะ โยชิโกะ

เธอระเบิดอารมณ์ออกมา กรีดร้องลั่น "แกไปตายซะ... ไปตายซะ!"

พร้อมกับเสียงนั้น

โอโนะ โยชิโกะ อีกคนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันทุกประการ ก็เดินออกมาจากร่างของเธอ

ร่างที่เมามายเห็นภาพนี้ถึงกับตะลึงงัน

โอโนะ โยชิโกะ ออกคำสั่ง "ล็อกตัวมันไว้!"

ร่างแยกพุ่งเข้าไป รัดแขนรัดขาอีกฝ่ายไว้แน่น

โอโนะ โยชิโกะ ตาแดงก่ำ วิ่งเข้าไปในครัวคว้ามีดทำครัวออกมา ฟันลงไปที่คอของสามีอย่างแรง

"ฉับ!"

หนึ่งดาบ

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

"ฉับ!"

สองดาบ

เลือดสาดกระเซ็น

โอโนะ โยชิโกะ ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย กลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่นานนัก

หัวก็ถูกฟันจนขาด

โอโนะ โยชิโกะ ถือมีดทำครัวหัวเราะลั่น "ฮ่าฮ่าฮ่า" หัวเราะจนน้ำตาแทบไหล

เธอตั้งสติคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งร่างแยก "แกอยู่ที่นี่ รอรับคำสั่งจากฉัน แล้วค่อยจุดไฟเผาบ้านหลังนี้ซะ"

ร่างแยกพยักหน้า

โอโนะ โยชิโกะ ฮัมเพลงไปอาบน้ำไป จากนั้นก็จองตั๋วเครื่องบินผ่านคอมพิวเตอร์

วันรุ่งขึ้น

เธอนั่งเครื่องบินออกจากต้าเซี่ย

แต่ไม่ได้กลับไปที่อาณาจักรซากุระ เธอไปอีกประเทศหนึ่งทางตอนใต้ของทวีปตงโจว

เพื่อหาเลี้ยงชีพ โอโนะ โยชิโกะ เริ่มทำอาชีพเก่าแก่ที่สุดอาชีพหนึ่ง

เธอตามแขกกลับบ้าน แล้วให้ร่างแยกไปตัดหัวแขก สร้างสถานการณ์ว่าตายตกไปตามกัน

การฆ่าฟันอย่างโหดเหี้ยมนี้ ทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินอย่างมาก

โอโนะ โยชิโกะ เริ่มสังเกตว่า ยิ่งต่อสู้มากเท่าไหร่ ตัวเธอและร่างแยกก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

เมื่อเวลาผ่านไป

เรื่องราวต่างๆ ก็ประดังเข้ามา

ทั้งแก๊งมาเฟีย ภัยธรรมชาติ ภัยพิบัติจากน้ำมือมนุษย์ ความวุ่นวาย และอื่นๆ ทำให้โอโนะ โยชิโกะ แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เธอปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้ ทะลวงกำแพงด่านแรกและกลายเป็นนักรบ

จากนั้น

โอโนะ โยชิโกะ ก็ไม่ยอมทนอีกต่อไป

เธอทำเรื่องที่ร้ายแรงมาก โดยใช้ร่างแยกก่อการร้าย ถล่มแก๊งมาเฟียกว่าสิบแก๊งในครึ่งเดือน โจมตีหน่วยงานของรัฐหลายสิบแห่ง และฆ่าคนไปหลายพันคน

ทุกคนที่เคยรังแกเธอ ล้วนตกตายไปจนหมดสิ้น

ผู้บริสุทธิ์ที่ไม่เคยรังแกเธอ ก็ต้องจบชีวิตลงมากมายเช่นกัน

โอโนะ โยชิโกะ อาศัยจังหวะชุลมุนกลับไปที่อาณาจักรซากุระ และเข้าร่วมกับหน่วยงานของรัฐที่นั่น

หลายสิบปีต่อจากนั้น

คนรอบข้างเธอมักจะตายอย่างผิดธรรมชาติอยู่บ่อยครั้ง

หลายคนเริ่มสงสัยเธอ แต่ด้วยความที่เธอแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับไม่มีหลักฐาน จึงทำอะไรเธอไม่ได้

จนกระทั่งวันหนึ่ง

เกิดรอยแยกมิติขึ้นหลายแห่งเหนือน่านฟ้าอาณาจักรซากุระ สัตว์ประหลาดจากโลกปฐมกาลจำนวนมากลงมาบุกรุกโลกใบนี้

ในเหตุการณ์ครั้งนี้ โอโนะ โยชิโกะ ได้ "สถาปนาตนเป็นเทพ"

ขณะที่กำลังรุมล้อมสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งตัวหนึ่ง จู่ๆ เธอก็แยกร่างออกมาสิบกว่าร่าง แต่ละร่างมีพลังระดับนักรบ

ร่างแยกหลายสิบร่างร่วมมือกันต่อสู้อย่างสอดประสาน และไม่เกรงกลัวความตาย เธอสามารถสังหารสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว

ในวินาทีที่การต่อสู้สิ้นสุดลง โอโนะ โยชิโกะ ก็ทำลายกำแพงพลังจิต และเลื่อนขั้นเป็นอัศวินได้สำเร็จ

การต่อสู้ครั้งนี้ สั่นสะเทือนไปทั่วโลก

โอโนะ โยชิโกะ จึงกลายเป็นอัศวินคนแรกของอาณาจักรซากุระ และเป็นผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดในขณะนั้น

สถานะของเธอในอาณาจักรซากุระก็พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ได้รับการยกย่องให้เป็น "ซากุระที่งามที่สุด" ของอาณาจักร

เธอมักจะให้ร่างแยกหลายร่างออกมาทำกิจกรรมพร้อมกัน จนไม่มีใครรู้ว่าร่างไหนคือตัวจริง ร่างไหนคือตัวปลอม

ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครคิดจะกำจัดโอโนะ โยชิโกะ แต่เมื่อใช้ทุกวิถีทางจนฆ่าเธอได้ กลับพบว่านั่นเป็นเพียงร่างแยกของเธอเท่านั้น

ไม่นานร่างแยกอื่นๆ ก็จะแห่กันมา และสังหารผู้ที่ลอบโจมตีด้วยวิธีที่โหดเหี้ยม

ชาวชางหลานตั้งฉายาให้เธอว่า — สตรีอมตะ

จากผู้หญิงที่ถูกกระทำความรุนแรงในครอบครัว กลายมาเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดในดาวชางหลาน เรื่องราวของโอโนะ โยชิโกะ คือตำนานบทหนึ่งอย่างแท้จริง

ทั้งหมดนี้

คือเนื้อหาในความฝัน

พูดตามตรง

ความฝันครั้งนี้ เผยให้เห็นเรื่องราวชีวิตยาวนานหลายสิบปี ทำให้หยางฝานรู้สึกตกตะลึงไม่น้อย

เขาทบทวนวีรกรรมต่างๆ ในความฝัน ในใจรู้สึกทอดถอนใจ "โอโนะ โยชิโกะ โหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าคนบริสุทธิ์เป็นผักปลา

สุดท้ายกลับได้แต่งงานเข้าสู่ราชวงศ์ แถมยังได้รับฉายาว่า ซากุระที่งามที่สุด เป็นผู้แข็งแกร่งนี่อยากจะทำอะไรก็ทำได้จริงๆ สินะ"

หยางฝานถอนหายใจอีกครั้ง "ฉันเพิ่งเข้าใจคำว่า 'ผู้ที่ปราบมังกร สุดท้ายจะกลายเป็นมังกรเสียเอง' ก็วันนี้แหละ"

แม้จะได้ยินประโยคนี้มาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

หยางฝานรู้สึกว่า แม้ตัวเองจะเคยฆ่าคน และชิงพลังพิเศษของคนอื่นมาหน้าตาเฉย ไม่นับว่าเป็นคนดีนัก

แต่เมื่อเทียบกับโอโนะ โยชิโกะ แล้ว เขาถือว่าเป็นพ่อพระผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องวัตถุวิเศษนั้น

เขามีความคิดเดียวคือ "แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งมากๆ!"

เมื่อตุ๊กตาร่างแยกเติบโตถึงระดับหนึ่ง กลับสามารถแยกร่างออกมาได้เป็นสิบๆ ร่างอย่างน่าทึ่ง

พลังของแต่ละร่างแยก เกือบจะเท่ากับเก้าในสิบส่วนของร่างต้น

ถ้าร่างแยกทั้งหมดร่วมมือกันโจมตี พลังทำลายล้างก็จะเพิ่มขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

ตอนนี้เอง

หยางฝานยืนอยู่ริมถนนในเมืองเทียนไห่ เฝ้ามองร่างบอบบางที่เดินออกมาจากหมู่บ้านหรูอย่างเงียบๆ

เธอคนนั้นก็คือ โอโนะ โยชิโกะ

เธอสวมชุดกระโปรงสวยงาม ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

เมืองเทียนไห่เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของต้าเซี่ย มีประชากรเกือบสามสิบล้านคน

บริษัทข้ามชาติหลายแห่งตั้งสำนักงานใหญ่ในต้าเซี่ยไว้ที่เมืองขนาดใหญ่นี้

หยางฝานขมวดคิ้ว ครุ่นคิดว่าจะจัดการกับผู้หญิงคนนี้อย่างไรดี

เธอยังไม่ได้ผสานรวมกับตุ๊กตาวัตถุวิเศษ เรื่องราวในความฝันยังไม่เริ่มต้นขึ้น

การยืนอยู่ตรงนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือน "ยืนอยู่บนจุดหักเหของโชคชะตา" อย่างน่าประหลาด

หยางฝานมองส่งโอโนะ โยชิโกะ ที่เดินผ่านไป พึมพำเสียงเบา "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นตัวปัญหาของต้าเซี่ยแน่"

ในภาพความฝันที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นหลายครั้งว่า ในช่วงที่นานาประเทศกำลังออกสำรวจโลกปฐมกาล โอโนะ โยชิโกะ ได้ใช้พลังของร่างแยก ฆ่าผู้มีพลังพิเศษชาวต้าเซี่ยไปมากมาย

โดยเฉพาะหลังจากที่เธอกลายเป็นอัศวิน ในการสำรวจซากโบราณสถานครั้งหนึ่ง เธอฆ่าชาวต้าเซี่ยไปร้อยกว่าคนในคราวเดียว

ต้องใช้ยอดฝีมือระดับอัศวินของต้าเซี่ยถึงสองคนร่วมมือกัน ถึงจะรับมือเธอไว้ได้อย่างหวุดหวิด

ความคิดของหยางฝานล่องลอยไปไกล

"จากเหตุการณ์ในความฝัน อาณาจักรซากุระสมรู้ร่วมคิดกับสหพันธรัฐคาเมนี่ แสดงตัวเป็นปรปักษ์กับต้าเซี่ยอย่างชัดเจน

บางทีฉันอาจต้องใช้มาตรการจัดการกับอาณาจักรซากุระ ตัดไฟแต่ต้นลมกำจัดผู้มีพลังพิเศษที่มีแววเก่งกาจของซากุระ เพื่อกดขี่พวกมันให้จมดิน"

ต้าเซี่ยในความฝัน เมื่อต้องเผชิญกับกลุ่มพันธมิตรที่มีคาเมนี่เป็นผู้นำ ก็ทำได้แค่สู้กันแบบสูสี

หยางฝานรู้สึกว่า เขาสามารถทำอะไรบางอย่างเพื่อไม่ให้เรื่องราวในความฝันซ้ำรอยได้

แววตาของเขาเป็นประกาย "บางทีฉันควรจะหาเวลาไปอาณาจักรซากุระสักหน่อย

อีกอย่าง การรวบรวมพลังพิเศษจากมนุษย์ มันเร็วกว่าหาจากสัตว์กลายพันธุ์เยอะเลย"

สัตว์กลายพันธุ์หายากมาก ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วกว่าจะเจอสักตัว

แต่ผู้มีพลังพิเศษนี่เดินชนกันให้ควั่ก

ประสิทธิภาพต่างกันลิบลับ

หยางฝานเดาะลิ้น "อยากจะไปปล้นสักตั้งจังวุ้ย!"

(จบตอน)