บทที่ 74 การตื่นขึ้นของสายเลือดอีกาวิญญาณ

เสียงร้องของอีกาวิญญาณเมื่อครู่ แฝงไปด้วยความรู้สึกร้อนรนอย่างชัดเจน

หยางฝานชะงักไปครู่หนึ่ง "เจ้าสามสิบสามดำ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

ในบรรดาอีกาวิญญาณทั้งหมด

เจ้าสามสิบสามดำถือเป็นอีกาที่มีความพิเศษมาก พลังจิตของมันเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์

ทำให้ระยะการแชร์สายตาผ่านพลังวิญญาณเร้นกับเจ้าสามสิบสามดำ ไกลกว่าอีกาวิญญาณตัวอื่นถึงสองเท่าตัว

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำร้องขึ้นอีกครั้ง ความร้อนรนในน้ำเสียงยิ่งชัดเจนขึ้น

หยางฝานประหลาดใจ "แกสัมผัสได้ถึงลูกแก้วในมือฉันด้วยเหรอ?"

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำส่งเสียงตอบรับยืนยัน

หยางฝานยิ่งทึ่ง "แกสัมผัสได้ยังไงกัน?"

เจ้าสามสิบสามดำไม่สามารถให้คำตอบได้

หยางฝานก้มลงมองลูกแก้วในมือ แล้วก็นึกขึ้นได้ "เข้าใจแล้ว!"

ก่อนหน้านี้จักจั่นชิงวิญญาณเคยส่งข้อมูลบอกเขาว่า เจ้าสามสิบสามดำมีศักยภาพที่สูงมาก ในอนาคตมีความเป็นไปได้สูงที่จะจุด "เปลวเพลิงปรโลก" ขึ้นมาได้

เห็นได้ชัดเลยว่า

คุณลักษณะพิเศษบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกในจิตวิญญาณของเจ้าสามสิบสามดำ สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของซากเหลือของจิตวิญญาณแห่งไฟผ่านทางสายใยแห่งจิตวิญญาณ

สัญชาตญาณของมันรับรู้ได้ว่า สิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาลต่อตัวมันเอง

หยางฝานกระจ่างแจ้งในทันที "ซากเหลือของจิตวิญญาณแห่งไฟเกี่ยวข้องกับ 'ไฟ' ส่วนเปลวเพลิงปรโลกก็น่าจะเกี่ยวกับ 'ไฟ' ด้วยเหมือนกัน สองสิ่งนี้ต้องมีความเชื่อมโยงกันแน่ๆ"

หัวใจของเขาเต้นรัว "ตึกตัก" "ถ้าให้เจ้าสามสิบสามดำกลืนลูกแก้วนี่เข้าไป มันจะกระตุ้นพลังที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณออกมาได้ไหมนะ?"

ถ้าทำได้ล่ะก็ กำไรบานเบอะ!

ต่อให้กระตุ้นพลังออกมาได้แค่เสี้ยวเดียว ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งแล้ว

หยางฝานกล่าวอย่างเด็ดขาด "แกรออยู่ตรงนั้นไม่ต้องขยับ เดี๋ยวฉันไปหา!"

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำรับหน้าที่เป็นหัวหน้าฝูงอีกาวิญญาณอีกฝูงหนึ่ง ซึ่งทำหน้าที่กวาดล้างยุงพิษในเขตป่าเขาทางทิศตะวันตกของเมืองหลินเจียงเป็นหลัก

จำนวนยุงพิษในเมืองหลินเจียงที่น้อยกว่าเมืองอื่น ถือเป็นผลงานของพวกมันที่ไม่อาจมองข้ามได้

หยางฝานเลิกสนใจการตกกุ้งเครย์ฟิชลายโดยสิ้นเชิง แล้วสั่งให้เหยี่ยวเพเรกรินพาบินกลับทันที

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ หุบเขาที่มีทิวทัศน์งดงามแห่งหนึ่ง

ในที่สุดหยางฝานก็ได้พบกับเจ้าสามสิบสามดำ

ไม่ได้เจอกันพักเดียว เขาพบว่าอีกาวิญญาณตัวนี้มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอีกแล้ว

ดวงตาของอีกาวิญญาณตัวอื่นดูดำขลับราวกับถั่วดำ

แต่ดวงตาของเจ้าสามสิบสามดำ กลับมีประกายสีแดงจางๆ ซ่อนอยู่

หยางฝานฉุกคิดขึ้นมา "นี่คือสัญญาณการตื่นขึ้นของคุณลักษณะทางจิตวิญญาณงั้นเหรอ?"

"ก้า!"

เสียงร้องของเจ้าสามสิบสามดำเต็มไปด้วยความรักใคร่

มันกระโดดขึ้นมาเกาะบนไหล่ของเจ้านาย แล้วใช้จะงอยปากคลอเคลียเส้นผมของเขาเบาๆ

หยางฝานยิ้มบางๆ แล้วยื่นซากเหลือของจิตวิญญาณแห่งไฟให้ "ให้แก!"

เจ้าสามสิบสามดำอ้าปากงับลูกแก้วกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระพือปีกบินขึ้นไปในอากาศ

หลังจากนั้น

การเปลี่ยนแปลงอันน่าตื่นตะลึงก็บังเกิดขึ้น

เจ้าสามสิบสามดำอ้าปากพ่นประกายไฟออกมาสายหนึ่ง ทั่วทั้งร่างของมันก็ลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงในทันที

เพียงพริบตาเดียว ขนทั้งตัวของมันก็ถูกเผาจนไหม้เกรียมไม่เหลือหลอ

ไม่เพียงเท่านั้น

ร่างกายของมันยังส่งกลิ่นหอมหวนราวกับเนื้อย่างลอยโชยมาเตะจมูกอีกด้วย

หยางฝานตั้งตัวไม่ติด ได้แต่มองดูมันกลายสภาพเป็นไก่ย่างไปต่อหน้าต่อตา

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำส่งเสียงร้องอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส

สีหน้าของหยางฝานเปลี่ยนไป เขาสบถในใจว่า "แย่แล้ว"

เขารู้ทันทีว่า พลังของเจ้าสามสิบสามดำมีไม่มากพอที่จะรองรับพลังงานจากซากเหลือของจิตวิญญาณแห่งไฟได้

หากเขาไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง อีกาวิญญาณที่มีศักยภาพสูงลิบลิ่วตัวนี้ คงได้กลายเป็นไก่ย่างไปจริงๆ แน่

เอาไงดี?

สมองของหยางฝานประมวลผลอย่างหนัก

หนึ่งวินาทีต่อมา

เขากัดฟันกรอด "ลองเสี่ยงดูสักตั้งวะ ถือซะว่ารักษานกตายให้ฟื้นก็แล้วกัน"

หยางฝานตัดสินใจใช้พลังน้ำค้างแข็ง ชี้ไปที่เจ้าสามสิบสามดำที่กำลังส่งกลิ่นหอมฉุย

ไอเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกไป

เปลวไฟที่ลุกท่วมตัวเจ้าสามสิบสามดำ ถูกไอเย็นกดทับจนลดระดับความรุนแรงลงไปมาก

แสดงว่าวิธีนี้ได้ผล

แต่นั่นยังไม่พอ

เพราะต้นกำเนิดของเปลวเพลิง มาจากภายในร่างกายของเจ้าสามสิบสามดำเอง

หยางฝานกำจักจั่นชิงวิญญาณแน่น แล้วสั่งการในใจอย่างเด็ดขาด "เพิ่มแต้มสถานะให้นกตัวนี้ ค่าพลังจิต 1 แต้ม และค่าร่างกาย 1 แต้ม"

ต้องเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกายของมันเท่านั้น จึงจะสามารถทนต่อการกลายพันธุ์ครั้งนี้ได้

"วูบ~"

จักจั่นชิงวิญญาณสั่นสะเทือนเบาๆ

พลังงานที่มองไม่เห็นสายหนึ่งถูกส่งผ่านออกไป

ร่างกายของเจ้าสามสิบสามดำเกิดการเปลี่ยนแปลงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในทันที

ผิวหนังที่ตายแล้วหลุดลอกออกและถูกเปลวไฟเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่ผิวหนังใหม่ก็งอกขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว

เสียงร้องของมันฟังดูมีพลังมากขึ้น และความเจ็บปวดก็บรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด

หยางฝานถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดูเหมือนจะรอดแล้วนะ"

เขาจ้องมองเจ้าสามสิบสามดำเขม็ง เตรียมพร้อมที่จะเพิ่มแต้มสถานะให้มันได้ทุกเมื่อ

สิบกว่าวินาทีต่อมา

หยางฝานก็วางใจได้เปราะหนึ่ง

เพราะบนผิวหนังของเจ้าสามสิบสามดำ เริ่มมีขนสีแดงเข้มงอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดเลยว่า

ในที่สุดอีกาวิญญาณตัวนี้ก็สามารถก้าวข้ามช่วงเวลาวิกฤตมาได้แล้ว

ผ่านไปอีกหนึ่งนาที

เปลวไฟบนร่างกายของเจ้าสามสิบสามดำก็ดับมอดลงจนหมดสิ้น

อีกาที่มีขนสีแดงเข้มทั้งตัว ปรากฏแก่สายตาของเขา

ไม่ใช่แค่ขนที่เป็นสีแดง แต่ทั้งจะงอยปากและกรงเล็บก็มีสีแดงเข้มเจือปนอยู่ด้วย

เมื่อมองดูเผินๆ

มันช่างดูเหมือนลูกไฟที่ลุกโชนอยู่จริงๆ

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำส่งเสียงร้องดังก้องวาน

เปลวไฟบางเบาแผ่ซ่านออกมาจากตัวมัน ราวกับระลอกคลื่นที่แผ่ขยายออกไป

หยางฝานหัวเราะร่าด้วยความดีใจสุดขีด

เขารู้ดีว่า ในตอนนี้เจ้าสามสิบสามดำไม่ใช่แค่อีกาวิญญาณที่มีแววว่าจะมีพลังพิเศษอีกต่อไป

แต่มันคือ — สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อย่างแท้จริง

วินาทีต่อมา

เสียงที่เจ้าสามสิบสามดำเปล่งออกมา ทำให้เขาสะดุ้งโหยง

"ส้ามสิบส้ามดำ อั๊วะ!"

หยางฝานมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้ "แกพูดได้แล้วเหรอ?"

เจ้าสามสิบสามดำพยักหน้า

มันรีบพูดต่อทันที "ส้ามสิบส้ามดำ... ขอบจาย... โหลวช่วยเหลือ"

ดวงตาที่ลุกโชนดั่งเปลวไฟของมัน ฉายแววความเชื่อใจอย่างเปี่ยมล้น

หยางฝานโบกมือไปมา แล้วหัวเราะ "ไปฝึกพูดภาษาต้าเซี่ยให้คล่องก่อนเถอะ"

เจ้าสามสิบสามดำพยักหน้าหงึกๆ อีกครั้ง

หยางฝานถามด้วยความอยากรู้ "ตอนนี้แกมีความสามารถอะไรบ้าง?"

เจ้าสามสิบสามดำแสดงให้ดูเป็นคำตอบ

มันกระพือปีกเบาๆ ขนทั้งตัวของมันก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมา

ลูกไฟสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากตัวมัน และพุ่งชนเข้ากับก้อนหินที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

ปราศจากเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

พื้นผิวของก้อนหินกลับมีรูขนาดเท่ากำปั้นปรากฏขึ้น

เนื้อหินบริเวณที่ถูกเผาไหม้ หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

รอบๆ รูนั้น ยังมีรอยไหม้เกรียมเป็นลวดลายประหลาดคล้ายเปลวไฟหลงเหลืออยู่

"ก้า!"

เจ้าสามสิบสามดำร้องขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

จักจั่นชิงวิญญาณส่งข้อมูลเข้ามาในหัวหยางฝานทันที บอกให้รู้ชื่อของพลังพิเศษชนิดนี้ — เพลิงหลี

หยางฝานนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "วันนี้มันวันดีจริงๆ"

ด้วยสายตาของเขา ย่อมดูออกว่า เพลิงหลีเป็นพลังพิเศษที่ร้ายกาจมากทีเดียว

เมื่อเทียบกับพลังน้ำค้างแข็งที่เขาชิงมาจากเหยียนชิงชิง เปลวเพลิงชนิดนี้รุนแรงกว่าหลายขุม

สรุปสั้นๆ

นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะได้ลูกน้องฝีมือดีมาเพิ่มอีกหนึ่งตัว

แถมยังเป็นลูกน้องที่มีศักยภาพแอบแฝงอย่างมหาศาลอีกด้วย

คืนนั้น

หยางฝานฝันอีกแล้ว

มันเป็นความฝันที่ยาวนานและเต็มไปด้วยเรื่องราวแฟนตาซี

เขาได้สวมบทบาทเป็นผู้สังเกตการณ์ เฝ้าดูชีวิตของหญิงสาวแปลกหน้าที่ไม่เคยพบหน้ามาก่อน

ภายใต้ฉากหลังที่ดาวชางหลานตกลงสู่โลกปฐมกาล ชีวิตของเธอก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจและยิ่งใหญ่ตระการตา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความฝันที่แปลกประหลาดถึงเพียงนี้

หยางฝานนอนไม่หลับอีกต่อไป

เขาลุกจากเตียง เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น เอนหลังพิงโซฟา แล้วเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ

แสงไฟสีส้มสาดส่องไปทั่วบริเวณ กระจกบานเลื่อนที่ระเบียงสะท้อนภาพเงาคนเลือนรางให้เห็น

หยางฝานหันไปมองเงาดังกล่าว ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนเห็นเงาร่างอรชรในชุดกิโมโนสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่

"โอโนะ โยชิโกะงั้นเหรอ?"

เขานั่งเหม่ออยู่เนิ่นนาน ก่อนจะพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ

ชื่อของหญิงสาวในความฝัน ก็คือชื่อนี้แหละ

มันเป็นชื่อสไตล์อาณาจักรซากุระขนานแท้

ในความฝันสุดแฟนตาซีนั่น หญิงสาวคนนี้มีฉายาที่ทำให้คนทั้งดาวชางหลานต้องสั่นสะท้าน — สตรีอมตะ

และในมือของสตรีอมตะ ก็มีวัตถุวิเศษอันทรงพลังอยู่ชิ้นหนึ่ง

(จบตอน)