บทที่ 73 ซากเหลือของจิตวิญญาณแห่งไฟ

โรงไฟฟ้าพลังความร้อนหงเหอ

ผู้อำนวยการเซวียหมิงเต๋อแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว

“รีบติดต่อหน่วยดับเพลิงเร็ว!”

“อพยพพนักงานคนอื่นๆ ออกไปจากโรงงานเดี๋ยวนี้!”

“รายงานเรื่องนี้ต่อเทศบาลเมืองทันที!”

เซวียหมิงเต๋อพยายามตีสีหน้าเคร่งขรึมและออกคำสั่งอย่างเป็นระบบระเบียบ

เขายืนอยู่ห่างออกไปกว่าร้อยเมตร มองดูกลุ่มควันดำทะมึนที่พวยพุ่งออกมาจากคลังเก็บถ่านหินดิบ หัวใจของเขาดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้ง

ทั้งเตาเผาที่หลอมละลายจนทะลุ ชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่หยุดทำงาน และเหตุไฟไหม้คลังเก็บถ่านหินดิบที่เกิดขึ้นติดๆ กัน ทำให้เขารู้ตัวดีว่าอาชีพการงานของเขาจบสิ้นลงแล้ว

นี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

แต่เซวียหมิงเต๋อกังวลยิ่งกว่าว่า หากเบื้องบนสอบสวนหาผู้รับผิดชอบ เขาจะต้องติดคุกหรือไม่

เลขาฯ รีบเดินเข้ามาหาและกระซิบเสียงเบา “ผอ.เซวียครับ จากสถานการณ์ตอนนี้ ต้นตอของอุบัติเหตุอาจจะเกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติครับ”

เซวียหมิงเต๋อยิ้มขื่น

พลังเหนือธรรมชาติแล้วอย่างไร?

ความเสียหายของโรงไฟฟ้าหนักหนาขนาดนี้ ดีไม่ดีอาจต้องหยุดเดินเครื่องไปครึ่งปี ในฐานะผู้อำนวยการโรงงานที่เป็นผู้รับผิดชอบคนแรก เขาจะหนีพ้นได้อย่างไร?

เซวียหมิงเต๋อเอ่ยถามด้วยความร้อนรน “พอจะควบคุมเพลิงในคลังเก็บถ่านหินดิบได้ไหม?”

ขอเพียงคลังเก็บถ่านหินดิบไม่ถูกเผาวอดจนหมด ความเสียหายก็ยังพอทุเลาลงบ้าง และความรับผิดชอบของเขาก็จะน้อยลงตามไปด้วย

เลขาฯ ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “ผมเพิ่งถามวิศวกรใหญ่จางมาครับ เขาบอกว่าไฟลามเร็วมาก เกินขีดจำกัดของระบบดับเพลิงที่มีอยู่แล้วครับ”

เซวียหมิงเต๋อถอนหายใจด้วยความท้อแท้

เลขาฯ ยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้จะพูดปลอบอย่างไร

เซวียหมิงเต๋อถามต่อ “รถดับเพลิงจะมาถึงในอีกกี่นาที?”

เลขาฯ แจ้งตัวเลข “ประมาณห้านาทีครับ”

แววตาของเซวียหมิงเต๋อฉายแววสิ้นหวัง

จบสิ้นแล้ว!

รออีกห้านาที ต่อให้รถดับเพลิงมาถึง ก็คงไม่สามารถยับยั้งคลังเก็บถ่านหินดิบจากการถูกเผาไหม้จนวอดได้

เขาคงต้องติดคุกจริงๆ แล้ว!

ในตอนนั้นเอง

เลขาฯ พลันตะโกนขึ้น “ทำไมถึงมีไอน้ำพุ่งออกมาล่ะครับ?”

เมื่อครู่นี้คลังเก็บถ่านหินดิบยังมีแต่ควันดำพวยพุ่ง แต่ตอนนี้กลับปรากฏหมอกสีขาวที่เป็นไอน้ำขึ้นมา

เซวียหมิงเต๋อมองตามไปแล้วก็นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก

ไม่นานนัก

ทุกคนต่างก็รับรู้ถึงความผิดปกติ

หมอกสีขาวหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ควันดำเริ่มเบาบางลง

คนที่มีความรู้พื้นฐานย่อมรู้ดีว่า นี่คือภาพที่เกิดจากน้ำปริมาณมหาศาลปะทะกับความร้อนสูงภายในคลังเก็บถ่านหินดิบ จนระเหยกลายเป็นไอน้ำนั่นเอง

เลขาฯ มีสีหน้าเหมือนเห็นผี “น้ำจำนวนมากขนาดนั้นมาจากไหนกันในคลังเก็บถ่านหินดิบ?”

แต่เซวียหมิงเต๋อกลับมีสีหน้าปิติยินดีอย่างยิ่ง “เสี่ยวหลี่ ไฟในคลังเก็บถ่านหินดิบกำลังจะถูกควบคุมได้แล้วใช่ไหม?”

เลขาฯ กลืนน้ำลาย “คาดว่าเป็นอย่างนั้นครับ”

ผ่านไปอีกห้านาที

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้างเมื่อเห็นสายน้ำไหลบ่าพัดพาเอาผงถ่านหินจำนวนมาก ไหลทะลักออกมาจากทางเข้าของคลังเก็บถ่านหินดิบ

ห่างออกไปสามกิโลเมตร

ข้างแม่น้ำสายเล็ก

หยางฝานมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านทางสายตาของเจ้าตาเข็มเหยี่ยวเพเรกริน

เขายิ้มบางๆ “พนักงานโรงไฟฟ้าทั้งหลาย ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก!”

นี่เป็นผลงานที่เขาแอบทำเงียบๆ

ในเมื่อเขานิมิตเห็นเหตุไฟไหม้คลังเก็บถ่านหินดิบ เขาย่อมเตรียมการไว้ล่วงหน้า

ส่วนวิธีการนั้นพูดไปแล้วก็ง่ายนิดเดียว

เขาแค่ส่งนกกระจอกตัวหนึ่งพกพาตราประทับพื้นที่ที่สร้างจากลูกแก้วมิติไปวางไว้ภายในคลังเก็บถ่านหินดิบ

เมื่อเปลวไฟเริ่มลุกไหม้ เขาก็เปิดช่องทางเคลื่อนย้ายมิติเพื่อโอนน้ำในแม่น้ำเข้าไปในคลังทันที

หยางฝานยิ้มอย่างพึงพอใจ “หน้าที่ใหม่ของลูกแก้วมิติเนี่ย เอามาใช้ดับไฟก็เข้าท่าดีเหมือนกันแฮะ”

เขาก้มลงมองผิวน้ำในแม่น้ำอีกครั้ง

เนื่องจากเขาปล่อยน้ำออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง ระดับน้ำในแม่น้ำช่วงนี้ลดฮวบลงไปถึงครึ่งหนึ่ง

น้ำจากระยะไกลไหลบ่าเข้ามาแทนที่จนเกิดเป็นระลอกคลื่นขนาดใหญ่

หยางฝานมองไปยังทิศทางของโรงไฟฟ้า ในใจรู้สึกทึ่งไม่น้อย “ภายในเตาเผาถ่านหิน กลับให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตที่น่ามหัศจรรย์ขนาดนี้ได้เชียวหรือ”

เขาท่องไปในโลกปฐมกาลผ่านนิมิตมาหลายครั้ง ได้เห็นภาพที่ชาวชางหลานยากจะจินตนาการมานับไม่ถ้วน

แต่เขาก็ไม่คาดคิดเลยว่า สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นแม้แต่ในนิมิต กลับมาปรากฏให้เห็นที่ดาวชางหลานแห่งนี้

“กรู๊ว!”

เสียงร้องของเหยี่ยวเพเรกรินดังก้องขึ้นในจิตใจ

มันพบว่ากลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ภายในคลังเก็บถ่านหินดิบเริ่มอ่อนกำลังลงอย่างมาก จึงส่งสัญญาณเตือนเจ้านาย

นี่คือสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากเปลวเพลิง

และมันคือสิ่งที่จุดไฟเผาคลังเก็บถ่านหินดิบของโรงไฟฟ้า

การโหมกระหน่ำฉีดน้ำเมื่อครู่ ไม่เพียงแต่ดับไฟได้สนิท แต่ยังสร้างความเสียหายอย่างหนักต่อสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ตัวนี้ด้วย

หยางฝานส่ายหน้า “ไม่ต้องรีบ เจ้าจิตวิญญาณแห่งไฟตัวนี้ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพจากกองเถ้าถ่านได้อยู่ ให้มันได้อาบน้ำต่ออีกสักหน่อยเถอะ”

จิตวิญญาณแห่งไฟที่ว่านี้ เป็นชื่อที่เขาตั้งให้มันเองนั่นเอง

“กรู๊ว!”

เจ้าตาเข็มร้องขานรับ

ผ่านไปอีกห้านาที

หยางฝานรู้สึกว่าเพียงพอแล้ว จึงออกคำสั่ง “ลงมือได้!”

ในขณะเดียวกัน

เขาขยับมือซ้ายเล็กน้อย

ลูกแก้วมิติพุ่งขึ้นมาจากน้ำในแม่น้ำและกลับเข้าสู่ตราประทับที่ข้อมือซ้ายของเขา

โรงไฟฟ้าพลังความร้อน

รถดับเพลิงจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่แถวคลังเก็บถ่านหินดิบ

เหล่านักดับเพลิงที่เตรียมอุปกรณ์มาพร้อมสรรพต่างมองดูน้ำสีดำที่ผสมผสานไปด้วยถ่านหินด้วยสีหน้ามึนงง

พวกเขาได้รับแจ้งว่าคลังเก็บถ่านหินดิบเกิดไฟไหม้ใหญ่ จึงเตรียมตัวมาทำศึกหนักตลอดทั้งวัน

แต่พอมาถึงที่เกิดเหตุอย่างเร่งรีบ กลับมีน้ำไหลออกมาจากคลังมากขนาดนี้

นี่มันประหลาดเหลือเชื่อจริงๆ!

หัวหน้าหน่วยดับเพลิงหันไปถามวิศวกรใหญ่ของโรงไฟฟ้า “วิศวกรใหญ่ โรงงานพวกคุณขุดแม่น้ำไว้ในคลังเก็บถ่านหินดิบหรือไงครับ?”

วิศวกรใหญ่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

หัวหน้าหน่วยดับเพลิงอดไม่ได้ที่จะพูดต่อ “โรงไฟฟ้าพวกคุณเนี่ยนะจะขุดแม่น้ำไว้ในคลัง?”

วิศวกรใหญ่ยิ้มขื่น “หัวหน้าหลิวอย่าล้อเล่นเลยครับ มันจะเป็นไปได้อย่างไร?”

เขาถามกลับ “มาตรฐานการป้องกันอัคคีภัยของคลังเก็บถ่านหินดิบ ท่านก็น่าจะทราบดีไม่ใช่หรือครับ?”

ทั้งคู่สบตากัน ต่างก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีความเร้นลับที่บอกไม่ถูก

หัวหน้าหน่วยดับเพลิงหันไปสั่งลูกน้องและโบกมือ “เตรียมเครื่องสูบน้ำ!”

ตอนแรกตั้งใจมาฉีดน้ำดับไฟ ใครจะรู้ว่ามาถึงกลับต้องมาทำงานสูบน้ำออกแทน

ในตอนนั้นเอง

เงาที่มองไม่เห็นสายหนึ่งพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว และมุดเข้าไปในคลังเก็บถ่านหินดิบอย่างไร้ร่องรอย

นั่นคือเจ้าตาเข็มเหยี่ยวเพเรกริน

แม้ภายในคลังจะเต็มไปด้วยไอน้ำและทัศนวิสัยต่ำมาก

แต่เจ้าตาเข็มมีประสาทสัมผัสพิเศษ หมอกพวกนี้จึงไม่มีผลต่อมันเลย

เงาเลือนรางของจักจั่นชิงวิญญาณพุ่งออกจากร่างของเหยี่ยว เจาะเข้าไปในกองถ่านหินเปียกชื้นที่ปนไปกับโคลนสีดำ

เจ้าตาเข็มรีบกระพือปีกบินเข้าไป จิกเอาของชิ้นเล็กๆ สีดำออกมาจากกองโคลนนั้น แล้วพุ่งทะยานจากไปทันที

ข้างแม่น้ำสายเล็ก

หยางฝานเงยหน้ามองฟ้า จู่ๆ ก็รับรู้ได้ถึงบางอย่าง เขาแบมือขวาออก

“กรู๊ว!”

ตามมาด้วยเสียงร้องสั้นๆ

วัตถุทรงกลมสีดำขนาดประมาณหัวแม่มือปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เหยี่ยวเพเรกรินส่งของกลับมาให้แล้ว

พร้อมกับเงาเลือนรางของจักจั่นที่บินกลับเข้าสู่ร่างกายของเขา

หยางฝานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ได้ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณเพิ่มมาถึงสามจุดหกแต้มเลยเหรอ จิตวิญญาณแห่งไฟตัวนี้มีพลังงานมหาศาลขนาดนี้เชียว?”

ค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณสะสมจึงพุ่งสูงขึ้นเป็นเจ็ดแต้ม

เขาขยับมือขวาเล็กน้อย สายน้ำสะอาดพุ่งออกมาล้างคราบเถ้าถ่านหินสีดำที่ติดอยู่บนผิวของวัตถุทรงกลมนั้นออก

วัตถุทรงกลมสีแดงก่ำใสสะอาดดุจทับทิมน้ำงามที่สุดปรากฏโฉมออกมาทันที

นี่คือซากเหลือของจิตวิญญาณแห่งไฟนั่นเอง

หยางฝานประคองวัตถุนั้นไว้ รู้สึกว่ามันแทบจะไม่มีน้ำหนักเลย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ “ช่างมหัศจรรย์จริงๆ”

เขาลองบีบวัตถุนั้นดู พบว่ามันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

เนื้อสัมผัสที่แข็งแกร่งแต่กลับไร้น้ำหนัก เรื่องผิดปกติเช่นนี้ขัดต่อกฎทางฟิสิกส์ที่เคยรู้จักมาโดยสิ้นเชิง

หยางฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าสิ่งนี้ต้องมีมูลค่าไม่น้อยแน่ๆ แต่มันเอาไว้ทำอะไรกันนะ?”

“ก้า!”

เสียงอีกาดังขึ้น

มันส่งข่าวผ่านมาทางสายใยแห่งจิตวิญญาณอย่างกะทันหัน

(จบตอน)