บทที่ 72 ลูกแก้วมิติวัวัฒนาการ

เช้าตรู่

หยางฝานลืมตาขึ้นและพบว่าอาการข้างเคียงจากการออกหมัดที่เกินขีดจำกัดของตนเองได้มลายหายไปสิ้นแล้ว กล้ามเนื้อไม่ปวดเมื่อย จิตใจไม่เหนื่อยล้าอีกต่อไป เขาขยับร่างกายยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

"วิธีกระบวนการลอกเลียนแบบได้ผลดีจริงๆ!"

วิธีกระบวนการลอกเลียนแบบ คือเทคนิคการขัดเกลาจิตวิญญาณโดยการจำลองรูปลักษณ์ดวงดาวในใจเพื่อฟื้นฟูพลังงาน เมื่อคืนเขาฝึกฝนวิธีนี้อยู่พักใหญ่ ความเร็วในการฟื้นฟูจึงรวดเร็วขนาดนี้

หยางฝานจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าครัวไปทอดไข่ วิธีการปรุงอาหารของเขานั้นน่าสนใจทีเดียว เขาตั้งกระทะก้นแบนแล้วเทน้ำมันพืชลงไปเล็กน้อย สองมือถือไข่ข้างละสองฟอง นิ้วมือออกแรงเพียงนิดเปลือกไข่ก็แตกออกในทันที เนื้อไข่ทั้งสี่ฟองตกลงบนกระทะและจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไข่แต่ละฟองมีรูปทรงกลมมนและรักษาระยะห่างระหว่างกันได้อย่างเท่ากันเป๊ะ

หยางฝานชื่นชมผลงานอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มอย่างพอใจ

"ไม่เลว!"

นี่คือความงามทางสมมาตรที่สามารถทำให้คนรักความสมบูรณ์แบบรู้สึกรื่นรมย์ไปทั้งตัว เบื้องหลังความงามนี้คือความสามารถในการควบคุมร่างกายอันทรงพลัง เขายังแอบกระตุ้นกระแสไฟฟ้าจากกิ่งไม้สายฟ้าซึ่งเป็นวัตถุวิเศษประจำตัว เล็งมือขวาไปที่เนื้อไข่ กระแสไฟฟ้าเปลี่ยนเป็นพลังงานความร้อน เสียงฉ่าดังขึ้นในทันที

การทอดไข่ด้วยมือเปล่าได้เริ่มขึ้นแล้ว เพียงไม่นานไข่ก็ถูกทอดจนพื้นผิวเป็นสีทองเหลืองอร่ามและส่งกลิ่นหอมกรุ่น แม้จะไม่ได้เปิดเครื่องดูดควัน แต่กลิ่นหอมยั่วยวนนั้นก็ยังลอยละล่องออกไปด้านนอก

ที่ชั้นเก้า ซึ่งเป็นห้องที่อยู่เหนือห้องของแม่สาวขายาวขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งจมูกไว เขาตะโกนขึ้นทันที

"แม่ ผมอยากกินไข่ทอด!"

ผู้เป็นแม่ปฏิเสธเสียงแข็ง

"ไม่มี!"

เด็กชายเริ่มงอแง

"แต่ผมอยากกินไข่ทอด!"

แม่ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ ไข่ไก่ในระบบพาณิชย์ต้าเซี่ยมีการจำกัดการซื้อ ปกติแล้วแย่งซื้อไม่เคยทัน ในบ้านไม่มีไข่ติดอยู่เลย จะเอาอะไรมาให้ลูกกิน เด็กชายลงไปนั่งที่พื้นแล้วโวยวายต่อ

"ผมจะกินไข่!"

แม่เริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียว เธอฉุดลูกชายให้ลุกขึ้นแล้วฟาดลงไปที่ก้นแรงๆ

"เพียะ! เพียะ!"

เด็กชายร้องไห้จ้าออกมาทันที แม่มองดูยอดดวงใจที่ร้องไห้อย่างน่าสงสารแล้วแอบด่าในใจ

"ใครมันมาทอดไข่แต่เช้ามืดแบบนี้ จะโอ้อวดไปถึงไหนกัน!"

ชั้นล่าง หยางฝานได้ยินเสียงเด็กชายร้องไห้ก็พึมพำว่า

"หูไวเกินไปบางทีก็ไม่ใช่เรื่องดีแฮะ"

เขาทอดไข่เสร็จแล้วจึงลูบเบาๆ ที่บริเวณข้อมือซึ่งมีตราประทับของลูกแก้วมิติอยู่ วินาทีถัดมาไข่ทอดก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในห้องนั่งเล่น เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งซึ่งเป็นแมวลายสลิดคู่หูกำลังนอนหมอบอยู่บนโต๊ะน้ำชาอย่างเกียจคร้าน ที่นี่คืออาณาเขตที่มันจับจองไว้ ในตอนนั้นเองจานไข่ทอดใบหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือโต๊ะอาหาร และตกลงบนจานกระเบื้องสีขาวเสียงดังเคร้ง

เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งเบิกตาแมวกว้างขึ้นทันที ไข่มาได้ยังไง เหมียวเจอผีหลอกเหรอ ผ่านไปอีกครู่หนึ่งจานไข่ทอดใบที่สองก็ตกลงมา เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งร้องเมี้ยวแล้วกระโดดตัวลอยขึ้นจากพื้นสูงกว่าสองเมตร หัวเกือบชนเพดาน

มันแสดงความคล่องแคล่วด้วยการตีลังกากลางอากาศแล้วใช้เท้าทั้งสี่ข้างเหยียบเพดานไว้ มันวิ่งไต่กำแพงไปอีกไม่กี่เมตรแล้วกระโดดลงพื้น วิ่งหนีออกจากห้องนั่งเล่นไปอย่างไม่คิดชีวิต เหมียวเจอผีเข้าจริงๆ แล้ว! เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งยังไม่ลืมที่จะส่งคำเตือนผ่านพันธะจิตวิญญาณไปยังเจ้านาย

"ห้องนั่งเล่นมีอันตราย!"

มันยังเสริมด้วยความจงรักภักดีว่า

"เจ้านาย รีบหนีไปกับข้าเร็ว!"

ในห้องครัว หยางฝานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขารีบปลอบโยนมันว่า

"ห้องนั่งเล่นไม่มีอันตรายหรอก นั่นข้ากำลังทดลองอะไรบางอย่างอยู่"

เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งร้องเมี้ยวสั้นๆ ถึงได้หยุดฝีเท้าลง แต่มันก็ไม่ได้กลับเข้าห้องนั่งเล่น ทว่ามุดเข้าไปในห้องนอนแทน มันรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของมันรับความตกใจแบบนี้ไม่ไหว ขอหลบไปให้ไกลหน่อยจะดีกว่า

ความจริงแล้ว เมื่อวานนี้ลูกแก้วมิติได้เลื่อนระดับขึ้นอย่างไม่คาดคิด และมีการเคลื่อนย้ายมิติซึ่งเป็นความสามารถใหม่เพิ่มขึ้นมา หน้าที่การทำงานนี้ช่วยให้วัตถุวิเศษสามารถสร้างตราประทับมิติได้ เพียงแค่วางตราประทับไว้ในตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง ก็สามารถควบคุมลูกแก้วมิติให้ส่งผ่านสิ่งของไปยังตำแหน่งที่ตราประทับนั้นตั้งอยู่ได้ เมื่อครู่เขาทำการทดลองเล็กน้อยโดยการตั้งตราประทับไว้เหนือโต๊ะอาหาร และประสบความสำเร็จในการเคลื่อนย้ายไข่ทอดมาได้ ส่วนเรื่องที่ทำให้เจ้าขนฟูเบอร์หนึ่งตกใจนั้นเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการคาดการณ์

หลังจากรับประทานอาหารเช้าแบบเรียบง่ายเสร็จสิ้น หยางฝานพึมพำว่า

"ชะตาคนทำงาน"

เขาเปิดใช้งานนาวาข้ามมิติซึ่งช่วยในการเคลื่อนที่ระยะไกลในพริบตา แล้วไปปรากฏตัวในป่าไม้ใกล้กับหมู่บ้าน เมื่อคืนเขาฝันเห็นบางอย่างอีกแล้ว เขาฝันว่าที่เมืองหงเหอซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลินเจียงไปหนึ่งร้อยกิโลเมตร ได้เกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้น ในนิมิตปรากฏสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง แน่นอนว่าเขาต้องเดินทางไปดูให้เห็นกับตา

"กรู๊ว!"

ตามมาด้วยเสียงร้อง เจ้าตาเข็มเหยี่ยวเพเรกรินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พาเจ้านายมุ่งหน้าไปยังเมืองหงเหอ เนื่องจากเป็นเวลางางวัน ทั้งคนและนกจึงใช้พลังวิญญาณเร้นเพื่ออำพรางกายอยู่ในสภาวะล่องหน

หยางฝานมองลงไปยังเมืองหลินเจียงอันกว้างใหญ่แล้วขมวดคิ้ว

"อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นถึงยี่สิบกว่าองศา ดูเหมือนยุงพิษจะเยอะขึ้นมากเลยแฮะ"

ด้วยอัตราวิวัฒนาการซึ่งเป็นระดับความก้าวหน้าของพลังที่ห้าเปอร์เซ็นต์ เขาสามารถสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของยุงพิษในเมืองรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คาดการณ์ได้ว่าเมืองอื่นๆ ในต้าเซี่ยส่วนใหญ่ก็น่าจะเผชิญกับสถานการณ์เดียวกัน หยางฝานจ้องมองเมืองที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ แล้วถอนหายใจเบาๆ

"หวังว่าในต้าเซี่ยจะมียุงพิษกลายพันธุ์โผล่ออกมาน้อยๆ หน่อยนะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางฝานปรากฏตัวขึ้นข้างแม่น้ำสายเล็กๆ แถบชานเมืองหงเหอ เนื่องจากมียุงพิษระบาดไปทั่ว บริเวณโดยรอบจึงไร้ผู้คน เขาเหลือบมองไปยังปล่องไฟสูงลิบที่อยู่ไกลออกไป แล้วก้มมองเวลาในโทรศัพท์ พึมพำว่า

"ยังต้องรออีกสักพัก"

ปล่องไฟนั้นเป็นของโรงไฟฟ้าพลังความร้อน กลุ่มควันสีขาวบางๆ กำลังพวยพุ่งออกมาจากปล่องไฟ

สายตาของหยางฝานหันมามองแม่น้ำสายเล็กข้างตัว ช่วงที่ผ่านมาทั่วประเทศมีฝนตกหนักเป็นวงกว้าง เมืองหงเหอก็ไม่มีข้อยกเว้น ฝนตกติดต่อกันหลายวัน ระดับน้ำในแม่น้ำสายนี้พุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะล้นตลิ่ง หยางฝานร้อง "เอ๊ะ" ออกมา

"ในแม่น้ำทำไมยังมีกุ้งเครย์ฟิชอยู่ล่ะ"

เขาเพ่งมองอย่างละเอียดแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า กุ้งเครย์ฟิชพวกนี้ดูเหมือนจะมีการกลายพันธุ์ที่เบาบางมากเกิดขึ้นนะ"

เมื่อไม่นานมานี้อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรุนแรง ภาคกลางของต้าเซี่ยถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็งหนาทึบ กุ้งเครย์ฟิชธรรมดาควรจะแข็งตายไปนานแล้ว แต่กุ้งพวกนี้เริ่มมีแนวโน้มในการกลายพันธุ์ พละกำลังในการดำรงชีวิตจึงเพิ่มขึ้นมหาศาล ถึงได้รอดพ้นจากสภาพอากาศหนาวจัดมาได้ หยางฝานครุ่นคิดแล้วจึงตัดสินใจตกกุ้งเพื่อฆ่าเวลา เขาหยิบเบ็ดตกปลาออกมา ใช้เนื้ออกไก่เป็นเหยื่อ และเริ่มตกกุ้งอย่างสนุกสนาน

ในฐานะนักตกปลา เมื่อมีโอกาสได้ตกอะไรสักอย่าง เขาย่อมไม่พลาดแน่นอน ด้วยเทคนิคการตกปลาที่เข้าขั้นยอดเยี่ยม เพียงแค่สิบวินาที กุ้งเครย์ฟิชตัวแรกก็ติดเบ็ด

"เปรี๊ยะ"

เสียงดังเบาๆ ประกายสีแดงวาบขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา กุ้งเครย์ฟิชลอยขึ้นเหนือผิวน้ำอย่างช้าๆ ในท่าทางที่แข็งทื่อ เมื่อเทียบกับกุ้งเครย์ฟิชทั่วไป เปลือกของกุ้งตัวนี้มีลวดลายสีเขียวอ่อนละเอียดๆ ปรากฏอยู่ หยางฝานแค่นเสียงเบา

"ให้เกียรติแล้วไม่รับชอบ จะต้องบีบให้ข้าใช้กระแสไฟฟ้าช็อตใช่ไหม"

กุ้งเครย์ฟิชลายพวกนี้ค่อนข้างฉลาด มันวนเวียนอยู่รอบเนื้ออกไก่แต่ไม่ยอมเข้าไปกิน เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาไม่มีความอดทนที่จะรอต่อไป จึงตัดสินใจส่งกระแสไฟฟ้าช็อตมันเสียเลย

เพียงไม่นาน ในถังพลาสติกข้างตัวก็มีกุ้งเครย์ฟิชลายพวกนี้เพิ่มขึ้นมาค่อนถัง นอกจากนี้ยังมีลาภลอยเป็นค่าแหล่งกำเนิดวิญญาณศูนย์จุดหนึ่งแต้ม ซึ่งเป็นพลังงานพื้นฐานที่ได้รับจากการดูดซับพลังชีวิตของสิ่งอื่นตามมาด้วย

ห่างออกไปสามกิโลเมตร ภายในโรงไฟฟ้าพลังความร้อนหงเหอ ความเปลี่ยนแปลงที่น่าตระหนกได้เกิดขึ้นแล้ว ภายในเตาเผาของหม้อไอน้ำที่สูงหลายสิบเมตร จู่ๆ เปลวไฟก็เกิดความผิดปกติ

"ติ๊ด ติ๊ด"

มาตรวัดอุณหภูมิส่งเสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังลั่นทันที เดิมทีอุณหภูมิของเปลวไฟอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันองศา แต่ตอนนี้กลับดิ่งฮวบลงเหลือไม่ถึงห้าร้อยองศา ลดลงไปกว่าครึ่ง หากหม้อไอน้ำเกิดปัญหา จะส่งผลให้ชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากังหันไอน้ำหยุดทำงาน และนำไปสู่เหตุการณ์ไฟฟ้าดับในที่สุด ดังนั้นพนักงานของโรงไฟฟ้าจึงรีบมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เหล่าวิศวกรกำลังหารือกันอย่างเคร่งเครียด ภาพที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น พื้นที่ส่วนหนึ่งบนผิวของเตาเผาพลันกลายเป็นสีแดงจัดและเริ่มมีร่องรอยของการหลอมละลาย วิศวกรอาวุโสคนหนึ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนสุดเสียง

"หยุดเครื่อง! หยุดเครื่องเดี๋ยวนี้!"

เขายังไม่ลืมที่จะสำทับว่า

"ทุกคนอพยพออกไป!"

วิศวกรอาวุโสเห็นภาพนี้แล้วนึกว่าหัวเผากำลังจะระเบิด ในตอนนั้นเองอุณหภูมิเตาเผาดิ่งฮวบลงเหลือเพียงสองร้อยองศา พื้นที่ที่กำลังจะหลอมละลายในที่สุดก็ถูกเจาะจนเป็นรูเล็กๆ กลุ่มแสงสีแดงเจิดจ้ากลุ่มหนึ่งมุดออกมาจากเตาเผา ทุกคนต่างพากันยืนอึ้ง กลุ่มแสงนั้นหยุดนิ่งกลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปนอกอาคารโรงงานด้วยความเร็วสูง

หลังจากนั้น ข่าวที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วโรงงาน คลังเก็บถ่านหินดิบเกิดไฟไหม้แล้ว ในสถานการณ์ปกติ คลังเก็บถ่านหินดิบถูกออกแบบมาพร้อมระบบดับเพลิงที่สมบูรณ์แบบ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดอัคคีภัยขึ้น

ริมแม่น้ำสายเล็ก หยางฝานมองเห็นเหตุการณ์ในโรงไฟฟ้าได้อย่างชัดเจนผ่านสายตาของเหยี่ยวเพเรกริน เขาเก็บอุปกรณ์ตกปลาอย่างใจเย็นแล้วยิ้มออกมา

"ถึงเวลาที่ข้าต้องออกโรงแล้ว"

เขาตั้งจิต ลูกแก้วมิติพลันปรากฏออกมา หยางฝานคว้าวัตถุวิเศษชิ้นนั้นแล้วโยนมันลงไปในแม่น้ำสายเล็ก วินาทีถัดมา ระดับน้ำในแม่น้ำรัศมียี่สิบเมตรรอบด้านเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว